Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ) ξημεροβραδιάζεται για να βρει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει ειδήσεις και άρθρα συμβατά με την θεματολογία του, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για τα παρατιθέμενα links. Σχόλια και παρεμβάσεις του ΚΟ είναι σε χρώμα ερυθρό. Αν ψάχνεις για mainstream ειδησεογραφία και άποψη, ήρθες στο λάθος μέρος.

got democracy?

got democracy?

kolokotronis

kolokotronis

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Ζώντας ανάμεσα σε normies



"Normies" είναι τα άτομα που χρησιμοποιούν δημοφιλή μέσα κοινωνικής δικτύωσης (social) και πιστεύουν τις απόψεις που είναι «δημοφιλείς». Δεν σκέφτονται οι ίδιοι για τον εαυτό τους, απλά, αν κάτι θεωρείται "ok", το δέχονται. Οι normies ενδιαφέρονται περισσότερο για την γνώμη του «προτύπου» της κοινωνίας απ’ ό, τι για τις πραγματικές αξίες ή πεποιθήσεις. Οι normies είναι βασικά οι «κανονικοί» (normal), μέσοι, καθημερινοί, “social” άνθρωποι. Ο όρος έγινε δημοφιλής από ακτιβιστές της alt-Right και διαδικτυακούς οπαδούς του Trump, που έφτιαξαν και ολόκληρο «κράτος» (Kekistan) και ολόκληρη «θρησκεία» (του «θεού» Kek) για να τρολάρουν τους liberal και να γελοιοποιήσουν την πολιτική ορθότητα. «Ο λαός του Kekistan ζητεί να απελευθερωθεί από την μακροχρόνια καταπίεση των normies!», φώναζαν σε διαδήλωση.

Του Silas Reynolds (Identity Dixie) / ΚΟ

Πολύ συχνά περιβάλλομαι από normies. Είμαι τρομερά συγκλονισμένος από την απόλυτη ηλιθιότητά τους σε καθημερινή βάση. Και μιλώ για σοβαρή έλλειψη γνώσης για τα πιο βασικά θέματα και έννοιες. Για να είμαι δίκαιος, για πολλά από αυτά τα θέματα έχουν χειραγωγηθεί σχολαστικά από τους ινστρούχτορες της εποχής, αλλά χρειάζονται κυριολεκτικά λίγα δευτερόλεπτα για να επιβεβαιώσουν την βασική κοινή λογική. Ο Αιώνιος Normie είναι τόσο αποβλακωμένος και κοιμισμένος που δεν θα μου προξενούσε εντύπωση αν κάποιος ξεκινούσε συζήτηση μαζί μου για το αν ο ουρανός είναι γαλανός. Μερικά παραδείγματα από τις τελευταίες ημέρες.

Τώρα, πριν παραθέσω κάποια παραδείγματα της normie ανοησίας, επιτρέψτε μου να σας πω ότι οι normies μου δεν είναι τα τυπικά πλάσματα που θα συναντήσεις σε ένα πολυκατάστημα Wal-Mart. Οι περισσότεροι είναι εκπαιδευμένοι σε κολέγια ή τουλάχιστον έχουν λάβει ιδιωτική σχολική εκπαίδευση (για να ξεφύγουν από τις χαρές της «διαφορετικότητας», αν και δεν θα το παραδεχτούν ποτέ). Έχουν δουλειές μεσαίας κατηγορίας, το δικό τους όχημα και μια στέγη πάνω από το κεφάλι τους (μερικοί είναι αιώνιοι ενοικιαστές). Κάποιοι είναι ακόμη και στρατιωτικοί και επιχειρηματίες. Είναι είτε οι κλασσικοί κεντροδεξιοί είτε οι τυπικοί κεντροαριστεροί. Είναι, ουσιαστικά, οι τυπικοί «προοδευτικοί» αστοί λευκοί της μεσαίας τάξης. Οι εργάτες είναι πολύ πιο ξύπνιοι από αυτούς.

Όπως όλοι οι normies, δεν ανησυχούν τρομερά για το τι συμβαίνει στον κόσμο γύρω τους. Δεν δίνουν μεγάλη προσοχή στις ειδήσεις, εκτός και αν υπάρχει κάτι που έχει γίνει trendy στο Facebook. Σίγουρα δεν παρακολουθούν τις τοπικές ειδήσεις ούτε διαβάζουν εφημερίδα. Μπορούν να διαβάσουν διάφορες «ειδησεογραφικές» ιστοσελίδες, αλλά για λίγο. Πιθανότερο είναι να διαβάσουν το σατιρικό The Onion παρά «σοβαρή» δημοσιογραφία. Για να είμαι ειλικρινής, οι περισσότεροι δεν διαβάζουν ούτως ή άλλως, εκτός εάν απαιτείται για την δουλειά τους. Ρωτήστε ένα normie κάτω των 30, ποιο ήταν το τελευταίο βιβλίο που διάβασε και περιμένετε την απάντηση. Θα δείτε ένα κενό βλέμμα που ακολουθείται από ένα "Δεν την βρίσκω πραγματικά να διαβάζω".

Αν ψάχνουν κάτι που έχει "νόημα", συνήθως σχετίζεται με τα ακόλουθα έξι θέματα: τηλεόραση, ταινίες, gaming, τα παιδιά τους (άνθρωποι ή κατοικίδια), τη δουλειά τους ή την "αθλητική" τους ομάδα. Μόνο ένα από αυτά τα πράγματα έχει πραγματικά νόημα. Δεν χρειάζεται να τους ρωτήσετε για να τους ελέγξετε, μπορείτε απλά να ακολουθήσετε τα σχόλιά τους και τι ακολουθούν στο Facebook.

Το καλοκαίρι βρέθηκα σε μια παραλία με κάποιους normies. Θα παραδεχτώ ότι μου αρέσουν και εμένα κάποιες τηλεοπτικές σειρές. Πείτε με cuck, αλλά βλέπω Game of Thrones. Ποία είναι όμως η διαφορά μεταξύ εμένα και ενός normie; Δεν μπορώ να περάσω έξι ώρες να μιλάω γι’ αυτό. Αυτοί όλο για αυτό ήθελαν να μιλάνε. Μετά θα μιλάνε για άλλες εκπομπές του Netflix. Και μόλις τελειώσουν από την τηλεόραση θα αρχίσουν να μιλάνε για ταινίες. Αν μείνει χρόνος θα πούνε και για ό,τι «κουραστικό» και αληθινό έχει απομείνει.

Το αντιλαμβάνομαι. Η τηλεόραση είναι μια μορφή διαφυγής, δεν αποτελεί έκπληξη το να κλειδώνεις τον εαυτό σου στο διαμέρισμά σου και να παρακολουθείς τηλεόραση όλο το Σαββατοκύριακο. Βέβαια, ο εγκέφαλός σου αρχίζει και σαπίζει, γεγονός που εξηγεί γιατί οι normies αποδεικνύονται πρακτικά καθυστερημένοι όταν πρόκειται για πράγματα που έχουν να κάνουν με λογική κρίση.

Για παράδειγμα, μιλούσα με κάποιους normies σχετικά με τα βασικά δεδομένα της ζωής, συγκεκριμένα, για την εγκυμοσύνη των γυναικών. Και συγκεκριμένα για μια φίλη μου (που δεν ήταν παρούσα), που έφτανε την ηλικία των 35 ετών. Συνηθίζω να λέω, περισσότερο ως προειδοποίηση για τις νεότερες θηλυκές normies, ότι η ικανότητα της γυναίκας να μείνει έγκυος γίνεται πιο δύσκολη μετά από τα 35, και υπάρχουν περισσότεροι κίνδυνοι στην μεγαλύτερη γυναίκα. Θεωρώ ότι αυτά είναι αρκετά βασικά πράγματα. Σκέφτηκα ότι διδάσκουν το βιολογικό ρολόι στο σχολείο. Υπέθεσα ότι οι normies μου θα συμφωνούσαν τουλάχιστον με αυτό.

Αλλά είχα λάθος.

«Αυτό δεν είναι αλήθεια. Οι μεγαλύτερες γυναίκες μπορούν να κάνουν παιδιά. Ήξερα μια γυναίκα που έκανε ένα παιδί στα 50 της», πετάχτηκε μια normie.

Απάντησα, «ακούγεται σαν μια απόκλιση, είναι πολύ δύσκολο να κάνεις παιδιά στη μέση ηλικία. Και αν το κάνεις, μπορεί να υπάρχουν προβλήματα με το παιδί».

«Διαφωνώ, στην πραγματικότητα, είναι πολύ πιο δύσκολο για τις γυναίκες στα 20 να μείνουν έγκυες σε σύγκριση με τις γυναίκες στα 40. Μου αρέσει να υποστηρίζω αυτά τα πράγματα», είπε με χαμόγελο.

Τους είπα απλώς πηγαίνετε στο Google και ελάτε να τα ξαναπούμε. Ποτέ δεν το έκαναν, αλλά θεώρησαν ότι αυτές βγήκαν νικήτριες από την συζήτηση. Δεν ήθελα να γίνω σπαστικός και τις παράτησα. Προηγουμένως μου είπαν ότι πιθανότατα δεν θα παντρευτούν ποτέ ούτε θα κάνουν παιδιά.

Δεν είναι απλώς η ανθρώπινη αναπαραγωγική φύση που δεν ταιριάζει σε ένα normie, είναι και η βασική ιστορία. Κάποτε τέθηκαν βασικά ερωτήματα (που μερικές φορές σχετίζονταν με την αμερικάνικη ιστορία) σε normies. Μερικές από τις απαντήσεις ήταν οι εξής:

     Οι Ρωμαίοι ήταν Έλληνες.
     Σίγουρα ο Αννίβας ο Καρχηδόνιος ήταν μαύρος. Αφού ήταν από την Αφρική.
     Δεν ήξερα ότι οι Βρετανοί υποστήριζαν την δουλεία.
     Οι ΗΠΑ δεν βασίστηκαν ποτέ στη δουλεία.
     Ο Thomas Jefferson δεν είχε δούλους, ούτε και ο George Washington.
     Οι Νότιοι δολοφόνησαν έξι εκατομμύρια σκλάβους.
     Πότε τελείωσε ο Β΄ ΠΠ;
     Ο Χίτλερ ήθελε να εισβάλει στις Ηνωμένες Πολιτείες.
     Θα μιλούσαμε γερμανικά αν είχαν κερδίσει τον πόλεμο.
     Από τους νόμους Jim Crow σκοτώθηκαν έξι εκατομμύρια μαύροι.
     Πολεμήσαμε στην Κορέα;

Πλήρης ιστορικός αναλφαβητισμός και κολοσσιαία παρανόηση. Ναι, αυτός είναι normie. Επιθετικός και υπερήφανος, ο normie θα ορμήσει σε μια συζήτηση με τις γνώσεις και την αξιοπρέπεια ενός μαθητή τρίτης δημοτικού. Δεν θα με πείραζε τόσο πολύ, αν δεν ήταν τόσο προκλητικοί.

Τελικά, η δουλειά μας είναι να ξυπνήσουμε τον Αιώνιο Normie πριν η χώρα μας καταντήσει σαν το Λος Άντζελες στο Blade Runner. Δεν είναι εύκολη δουλειά. Οι σημερινοί normies είναι χαζοί και είναι εθισμένοι στην πολιτική ορθότητα (πρόσφατα ένας μου είπε να μην χρησιμοποιήσω τον όρο "πόρνη", αλλά "εργάτρια του σεξ", γιατί δεν είναι «επικριτικός»).

Όπως είπε ο γέρος μου, «Αν ήταν εύκολο, ο καθένας θα μπορούσε να το κάνει». Γι’ αυτό είμαστε εδώ, μάγκες. Είμαστε οι μόνοι που μπορούν να το κάνουν.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / πηγή

ΒΡΕΤΑΝΙΑ: «Αποκάλεσα ένα “trans αγόρι” κορίτσι κατά λάθος και μπορεί να χάσω τη δουλειά μου». Καθηγητής μαθηματικών τιμωρείται γιατί χρησιμοποίησε «λάθος φύλο»


Ένας καθηγητής έχει τεθεί σε διαθεσιμότητα και μπορεί να απολυθεί επειδή "κατά λάθος" κάλεσε έναν τρανσέξουαλ μαθητή «κορίτσι» στην τάξη, ενώ "ο μαθητής" προσδιορίζει τον εαυτόν του ως 'αγόρι'. («τρανσέξουαλ μαθητής» είναι το κορίτσι που θέλει να το ονομάζουν «αγόρι», όπως π.χ. η παρακάτω εικονιζόμενη 13χρονη Elizabeth, που θέλει τώρα να την λένε Jordan).

Ο 27χρονος Joshua Sutcliffe, που διδάσκει μαθηματικά σε ένα δημόσιο δευτεροβάθμιο σχολείο στο Oxfordshire, δήλωσε τα «μπράβο κορίτσια» "στον έφηβο"και έναν φίλο, όταν τους είδε να εργάζονται σκληρά.
 
Ζήτησε συγγνώμη όταν διορθώθηκε από "τον μαθητή", αλλά έξι εβδομάδες αργότερα τέθηκε εκτός διδασκαλίας αφού η μητέρα "του μαθητή" κατέθεσε εναντίον του καταγγελία.


Μετά από μια έρευνα, έχει κληθεί για επίσημη πειθαρχική ακρόαση αντιμετωπίζιντας κατηγορίες περί παραπτώματος για misgendering (σημαίνει να απευθύνεσαι σε κάποιον χωρίς να χρησιμοποιείς «το σωστό φύλο»).

Αντιμετωπίζει επίσης κατηγορίες ότι παραβιάζει τις πολιτικές «ισότητας», αναφέροντας "τον μαθητή" με το όνομα και όχι ως «αυτός» ή «αυτόν».
Ο καθηγητής δήλωσε ότι σοκαρίστηκε με την απόφαση και ξέσπασε σε δάκρυα καθώς η διδασκαλία είναι η ζωή του και χαρακτήρισε τις ενέργειες του σχολείου ως «ακραία μορφή πολιτικής ορθότητα».

Ο κ. Sutcliffe δήλωσε ότι δεν είχε επίσημες οδηγίες σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο έπρεπε να απευθύνεται "στον μαθητή" και αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το όνομα "του μαθητή".

Ωστόσο, παραδέχθηκε ότι, ως χριστιανός, αποφεύγει να χρησιμοποιεί αρσενικές αντωνυμίες όπως «αυτός» και «αυτόν».
Στους ανώτερους του που διενήργησαν την έρευνα για την ‘misgender’ κατηγορία δήλωσε ότι σύμφωνα με τις προσωπικές του πεποιθήσεις δεν είναι λάθος να αποκαλείς ένα άτομο που γεννήθηκε γυναίκα «κορίτσι», αλλά ποτέ δεν θα το έκανε δημόσια επειδή είναι επαγγελματίας.

«Πάντα προσπαθώ να σέβομαι τον μαθητή και να διατηρώ μια επαγγελματική στάση, καθώς και την ακεραιότητά μου, αλλά μου φάνηκε ότι το σχολείο προσπαθούσε να με αναγκάσει να συμμορφωθώ με την φιλελεύθερη, αριστερίστικη ατζέντα», είπε ο Sutcliffe.

Ο Sutcliffe είναι πάστορας σε μια ευαγγελική εκκλησία στην Οξφόρδη και προφανώς αυτό έκανε πιο σκληρή την στάση του σχολείου εναντίον του. Μάλιστα, αναφέρεται
Περιστατικό όπου σε ερώτηση μαθητή σχετικά με το γάμο, είπε ότι η Αγία Γραφή προσδιορίζει τον γάμο μόνο μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας, απάντηση που προξένησε μια καταγγελία για «ομοφοβία».

«Είμαι σοκαρισμένος και λυπημένος από τις ενέργειες του σχολείου, οι οποίες, κατά τη γνώμη μου, αντικατοπτρίζουν μια αυξανόμενη τάση να περιθωριοποιηθούν οι Χριστιανοί στην δημόσια σφαίρα και να φιμωθούν όσοι δεν πρεσβεύουν “δημοφιλείς πεποιθήσεις”», δήλωσε ο Sutcliffe.

Η Andrea Williams, διευθύνων σύμβουλος του Christian Legal Centre που υποστηρίζει τον κ. Sutcliffe, πρόσθεσε: «Πρόκειται για ένα από τα πολλά περιστατικά που αντιμετωπίζουμε όταν οι δάσκαλοι φιμώνονται  ή τιμωρούνται εάν αρνηθούν να ευθυγραμμιστούν με την σημερινή τρανσέξουαλ φαντασιοπληξία».

«Μου φαίνεται ότι ζούμε σε έναν τρελό κόσμο που θέλει να τιμωρήσει κάποιον που δηλώνει ένα βιολογικό γεγονός», δήλωσε ο παλιός Συντηρητικός πολικός Λόρδος Tebbit.


ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / πηγή

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

Τι έκαναν οι κομμουνιστές στην οικογένειά μου στα σοβιετικά γκουλάγκ



Του Ryan Fazio / ΚΟ 

Στις 9 Φεβρουαρίου 1940, ο επτάχρονος Witold Rybicki και η οικογένειά του ξύπνησαν στη μέση της νύχτας ακούγοντας δυνατά χτυπήματα στην πόρτα του σπιτιού τους στη Λίντα της Πολωνίας (σημερινή Λευκορωσία). Έξω ήταν ένας αξιωματικός της NKVD, της τότε σοβιετικής μυστικής αστυνομίας, ο οποίος έδωσε διαταγές στον πατέρα του: "Μην προσπαθήσετε να το σκάσετε. Το σπίτι σας είναι περικυκλωμένο από στρατιώτες. Έχετε μια ώρα για να ετοιμάσετε τα προσωπικά σας αντικείμενα. Μην πάρετε πολλά. Ό, τι χρειάζεστε θα βρίσκονται εκεί που θα πάτε".

Οι Rybickis δεν ενημερώθηκαν ποτέ για τις κατηγορίες εναντίον τους, ούτε τους δόθηκαν στοιχεία για ποιο αδίκημα κατηγορούνται, ποια η ποινή τους ή ποιος ο προορισμό τους. Ο Witold, οι γονείς του και τέσσερα από τα αδέλφια του οδηγήθηκαν βίαια από το σπίτι τους σε ένα σιδηροδρομικό σταθμό, όπου φορτώθηκαν σε ένα βαγόνι για βοοειδή μήκους περίπου 15 μέτρων και πλάτους πέντε μέτρων μαζί με περίπου 40 άλλους ανθρώπους. Το βαγόνι ήταν εντελώς άδειο, με μια τρύπα στη μέση του δαπέδου για τουαλέτα.

Για σχεδόν ένα μήνα, το τρένο διέσχιζε την Ανατολική Ευρώπη και τη Ρωσία προς τη Σιβηρία, μη επιτρέποντας σε κανέναν να βγει έξω από το στενό βρώμικο βαγόνι εκτός από ένα σύντομο χρονικό διάστημα τα Σάββατα. Κάθε πρωί, οι στρατιώτες έδιναν τέσσερα γαλόνια νερό και μια σούπα για όλο το βαγόνι των 40 ανθρώπων.

Οι φυλακισμένοι τελικά αποβιβάστηκαν σε μια πόλη που ονομάζεται Tomsk. Από εκεί, βάδισαν για δυο μέρες μέσω της σιβηρικής τάιγκας (γνωστή ως βόρειο δάσος), μέσα στον παγωμένο χειμώνα σε μια σειρά από στρατώνες με μικρά, άδεια δωμάτια ειδικά για Πολωνούς. Αυτό ήταν μέρος του σοβιετικού συστήματος gulag, μιας αλυσίδας στρατοπέδων καταναγκαστικής εργασίας και οικισμών όπου δεκάδες εκατομμύρια φυλακισμένοι τιμωρήθηκαν και "ανακατασκευάστηκαν" από το κράτος μέσω εξαντλητικής σωματικής εργασίας σε σκληρές συνθήκες.

Αυτή η αντιμετώπιση της ανθρώπινης ζωής υπό σοβιετική κυριαρχία δεν είναι κάτι το υπερβολικό, αλλά ενδεικτικό του πώς το κομμουνιστικό καθεστώς αντιμετώπισε το δικό του λαό. Πριν λίγες ημέρες έκλεισαν 100 χρόνια από την «επανάσταση» που δημιούργησε τον κομμουνισμό στη Ρωσία και στη συνέχεια την Ανατολική Ευρώπη, την Ασία, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική. Τα μαρξιστικά καθεστώτα είναι υπεύθυνα που 65 έως 100 εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν την ζωή τους, ένα τόσο μεγάλο νούμερο που είναι αδύνατο ο ανθρώπινος νους να αντιληφθεί.

Βέβαια, ο Στάλιν είπε κάποτε, "Ένας θάνατος είναι μια τραγωδία. Ένα εκατομμύριο θάνατοι είναι ένα στατιστικό στοιχείο". Ένας καλός τρόπος για να κατανοήσουμε το εύρος των δεινών που άφησε πίσω του ο κομμουνισμός είναι να κατανοήσουμε το βάθος των δεινών στη ζωή μεμονωμένων θυμάτων. Γι’ αυτό ιστορίες σαν των Rybickis και άλλων είναι χρήσιμες.
Η τραγωδία των Rybickis είναι παρόμοια με τις περίφημες αναφορές του Aleksandr Solzhenitsyn στο «Αρχιπέλαγος Gulag». Από την ψυχολογικά έντονη νυκτερινή σύλληψη χωρίς καμία εξήγηση, στην απάνθρωπη μεταφορά με το τρένο μεταφοράς βοοειδών, στη σκληρή εργασία κάτω από το θανατηφόρο κρύο, την πείνα, την πανταχού παρούσα δυσοσμία του θανάτου, στην ολική καταπίεση, ακόμη και έξω από τα γκουλάγκ, οι παραλληλισμοί μεταξύ της ιστορίας του Witold και των άλλων θυμάτων είναι εντυπωσιακοί.

Η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ) και η Ναζιστική Γερμανία εισέβαλαν στην Πολωνία τον Σεπτέμβριο του 1939 και χώρισαν τη χώρα στα δύο. Η ΕΣΣΔ έστειλε σε εξορία στη Σιβηρία περίπου το ενάμισι εκατομμύριο από τα συνολικά 13 έως 14 εκατομμύρια Πολωνούς στο ανατολικό μισό της χώρας. Εκατοντάδες χιλιάδες από αυτούς πέθαναν ή εκτελέστηκαν στη διαδικασία. Πάνω από δεκαετίες, εκατομμύρια κουλάκοι, Κοζάκοι, Ουκρανοί, Καζακστάνοι, Σοβιετικοί βετεράνοι και Ορθόδοξοι Χριστιανοί, μεταξύ άλλων, είχαν μια παρόμοια μοίρα. Η ΕΣΣΔ σκότωσε συνολικά 20 με 30 εκατομμύρια δικούς της.

Εκείνοι που θεωρούνταν μορφωμένοι, της μεσαίας τάξης, εμφανώς θρησκευόμενοι ή είχαν υπηρετήσει στο στρατό, ήταν οι κύριοι στόχοι, σύμφωνα με τον Witold, επειδή θεωρούνταν γενικά «απειλές» για το κομμουνιστικό καθεστώς. Ο πατέρας του, Stanislaw, ήταν Πολωνός βετεράνος που είχε ένα μικρό αγρόκτημα, «προσόντα» που ήταν ικανά για να οδηγηθεί στο gulag ο ίδιος και η οικογένειά του.

Λίγους μήνες αργότερα, οι Rybickis μετακινήθηκαν ακόμα πιο ανατολικά, με τρένο στην τελευταία πόλη που έφθανε ο σιδηρόδρομος και στη συνέχεια με τα πόδια σε ένα άλλο απαρατήρητο σύνολο στρατώνων στη μέση της σιβηρικής τάιγκας. Θα έμεναν εκεί για τρία χρόνια.

Στον οικισμό που έμεναν οι Rybickis, οι σωματικά ικανοί φυλακισμένοι άνω των 12 ετών δούλευαν κόβοντας δέντρα, προετοιμάζονταν ξυλεία και συλλέγονταν τον χυμό σε καιρικές συνθήκες που μερικές φορές έπεφταν στους 50 βαθμούς υπό το μηδέν. Οι εργαζόμενοι αιχμάλωτοι λάμβαναν ημερησίως 400 γραμμάρια ψωμιού, ενώ στους μη εργαζόμενους κρατούμενους δίνονταν 200 γραμμάρια. Μερικές φορές οι αποστολές τροφίμων καθυστερούσαν στα στρατόπεδα και φυλακισμένοι σαν τον Rybickis έκαναν μέρες χωρίς τροφή.

"Σχεδόν πεθαίναμε από πείνα", θυμάται ο Witold. Κάποιοι φυλακισμένοι είχαν "πρησμένες, τεράστιες κοιλιές" από την πείνα. Οι φυλακισμένοι "πέθαιναν σαν μύγες παντού" από πείνα, ασθένειες ή από την σκληρή εργασία μέχρι θανάτου. Υπήρχε ένα αυτοσχέδιο νεκροταφείο όπου "θάβονταν εκατοντάδες".

Η αδελφή του Witold, η Irena (Ειρήνη), που ήταν 14 ετών όταν οι Σοβιετικοί πήρε την οικογένειά της, αρνήθηκε τελικά να δουλέψει γιατί δεν είχε ούτε παπούτσια για να φορέσει. Καταδικάστηκε σε τρεις μήνες φυλακή στο Νοβοσιμπίρσκ, όπου επέζησε γιατί την λυπήθηκε και την βοηθούσε ένα φυλακισμένος.

Αναφωνώντας ότι «είχε απηυδήσει από την Ρωσία, τον κομμουνισμό και την Σιβηρία», η Ειρήνη προσπάθησε να το σκάσει. Ένα χρόνο αργότερα, ο πατέρας της ανακάλυψε ότι οι αρχές την είχαν συλλάβει στην προσπάθειά της να περάσει στο Ιράν και την καταδίκασαν σε επτά χρόνια φυλάκισης. Επειδή η ΕΣΣΔ βρισκόταν σε πόλεμο με την Γερμανία, έδωσε στους φυλακισμένους την "επιλογή" είτε να διακινδυνεύσουν στις πρώτες γραμμές του ανατολικού μετώπου είτε να ζήσουν σε μια σκληρή, μικρή, κρύα φυλακή. Κατάφερε να επιζήσει από τον πόλεμο και κατέφυγε στη Δύση, όπου στο τέλος πήρε έγγραφα για να μεταναστεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αργότερα, ο πατέρας του Witold πολέμησε στον στρατό της Σοβιετικής Ένωσης με αντάλλαγμα ένα πρόγραμμα που τον έφερνε μαζί με την οικογένειά του σε ένα συλλογικό αγρόκτημα με ένα ελαφρώς καλύτερο βιοτικό επίπεδο από τον οικισμό, και μια υπόσχεση επαναπατρισμού στην Πολωνία μετά τον πόλεμο.

Ο Witold δήλωσε ότι ήταν η μόνη υπόσχεση που τήρησε ποτέ ο Στάλιν. Τον Απρίλιο του 1946, σχεδόν ένα χρόνο μετά το τέλος του πολέμου, οι Rybickis μπόρεσαν να επιστρέψουν στην Πολωνία λόγω της υπηρεσίας του πατέρα. Από κάποια θεϊκή επέμβαση, κάθε μέλος της οικογένειάς επέζησε του πολέμου και του συστήματος Gulag. Εκατομμύρια άλλοι πολίτες που πολεμούσαν και εκατομμύρια περισσότεροι καταπιεσμένοι από τη δική τους κυβέρνηση, δεν είχαν την ίδια τύχη.

Το 1966, ο Witold μπόρεσε να ξεφύγει από τον κομμουνισμό και να πάει στις Ηνωμένες Πολιτείες, και να επανασυνδεθεί με την αδελφή του. Ο παππούς μου είναι τώρα 85 ετών και ζει με τη σύζυγό του στο Ιλλινόις, όπου εξακολουθεί να είναι εξειδικευμένος αναισθησιολόγος. Θυμάται τις λεπτομέρειες της καταστολής της οικογένειάς του πριν από 80 περίπου χρόνια καλύτερα από ότι μπορώ να θυμηθώ εγώ αυτό που έκανα πριν από οκτώ ημέρες. Μακάρι ο κόσμος να μην ξεχάσει τα δεινά του κομμουνισμού.

Ιστορίες όπως αυτή των Rybickis δεν αγγίζουν μερικές φορές το ξεπεσμένο δυτικό ακροατήριο, επειδή, όπως έγραψε ο Σολτζενίτσιν, «είναι αδύνατο για τους δυτικούς συγγραφείς ... να περιγράψουν τη διαταραχή μιας ανθρώπινης ψυχής που έχει τοποθετηθεί σε μια κυψελίδα γεμάτη είκοσι φορές πάνω από την χωρητικότητά της και χωρίς λεκάνη, όπου οι αιχμάλωτοι βγαίνουν για τουαλέτα μόνο μία φορά την ημέρα».

Ιστορίες με αξιωματούχους της NVKD να εξαναγκάζουν αθώους κρατουμένους να «ομολογήσουν», συνθλίβοντας τους όρχεις τους κάτω από τις αρβύλες τους, είναι δύσκολο να φανταστεί ο δυτικός άνθρωπος.

"Η ΕΣΣΔ ήταν ένα μεγάλο στρατόπεδο", αναφέρει ο Σολτζενιτσίν.  Στην Πολωνία στις αρχές της δεκαετίας του 1950, ένας συμμαθητής του Witold, ο οποίος ξεκίνησε έναν πατριωτικό σύλλογο στο γυμνάσιο, κατηγορήθηκε για κατασκοπεία εναντίον της κυβέρνησης και καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια φυλάκισης. Όταν τελικά βγήκε απότηνφυλακή, δεν ήταν ποτέ ο ίδιος. Φοβόταν και την σκιά του.

"Ό, τι λεγόταν", λέει ο Witold, "λεγόταν μυστικά, γιατί υπήρχαν ακόμη και περιπτώσεις κατά τις οποίες οι λεγόμενοι φίλοι σε κατέδιδαν στην αστυνομία και ... ακόμα κι αν δεν είχες πει κάτι .. σε συνελάμβαναν".

Εκατό χρόνια αργότερα, εξακολουθούν να υπάρχουν προσπάθειες για να "ξεπλυθεί" η τρομερή κληρονομιά του κομμουνισμού και η απόρριψη του κομμουνισμού από τη δυτική κουλτούρα, να μην είναι της ίδιας βαρύτητας όπως εκείνη του φασισμού. Οι New York Times δημοσίευσαν 39 άρθρα σχετικά με τον «Κόκκινο Αιώνα» φέτος, αναισθητοποιώντας τους αναγνώστες του προς τον κομμουνισμό. Μόνο σε 2 από τα 39 άρθρα υπάρχει αναφορά στο σύστημα gulag. Ένας στους πέντε καθηγητές κοινωνικών επιστημών συστήνεται ως Μαρξιστής και στους δρόμους υπάρχει ο βίαιος στρατός των "Antifa".


Όταν η αριστερά δέχεται κριτική για τα εγκλήματα του κομμουνισμού ισχυρίζονται ότι αυτό δεν ήταν "αληθινός κομμουνισμός". Όμως, τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από δεκάδες κομμουνιστικά καθεστώτα σε δεκάδες χώρες σε μία διάρκεια άνω των 100 ετών με περισσότερα από ένα δισεκατομμύριο άτομα κάτι δείχνουν. Ότι ο κομμουνισμός ήταν δολοφονικός στην πράξη, επειδή ήταν δολοφονικός στην θεωρία.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / πηγή

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

ΗΠΑ: Μετά τα αγάλματα θέλουν να ρίξουν και τα δέντρα που θυμίζουν «ρατσισμό»



Μια παλιά βελανιδιά στο Charleston της Νότιας Καρολίνας, η ηλικία της οποίας εκτιμάται ότι είναι πάνω από 400 χρόνια, είναι μια «οδυνηρή υπενθύμιση του ρατσιστικού μας παρελθόντος στη Νότια Καρολίνα», σύμφωνα με την εκπρόσωπο της λεγόμενης “Racial Justice League”. Η κα Susan Adelstein είπε σε πρόσφατη συνέντευξή της ότι η βελανιδιά που είναι γνωστή ως Angel Oak του Τσάρλεστον, είναι μια «άσκοπη υπενθύμιση της δουλείας, της γενοκτονίας και της φυλετικής καταπίεσης που κάποτε ελάμβαναν χώρα γύρω από αυτήν». Παρακολουθείστε αυτά που έγραψε η Adelstein:

«Ακριβώς όπως οι σημαίες της Συνομοσπονδίας και τα ρατσιστικά αγάλματα των νεκρών Λευκών ανδρών, η Angel Oak είναι σύμβολο του Παλαιού Νότου. Ήταν ζωντανός εδώ και εκατοντάδες χρόνια ενώ η δουλεία ήταν διαδεδομένη σε όλη την περιοχή. Και είναι μια οδυνηρή υπενθύμιση στους Αφρο-Αμερικανούς, τους Ιθαγενείς Αμερικανούς, τους Εβραίους, τους LGBTQ και άλλες μειονοτικές ομάδες μιας καταπιεστικής περιόδου του παρελθόντος μας, όταν η πολυμορφία, η ανεκτικότητα και η ένταξη δεν είχαν αξία. Εάν ένα ευάλωτο άτομο βλέπει αυτό το δέντρο και πονάει μέσα του ή αισθάνεται αποκλεισμένο, δεν είναι αυτός ένας λόγος για μας να δράσουμε; Αν μπορούμε να σώσουμε ακόμη και ένα άτομο χρώματος από την ενοχλητική εμπειρία του να βλέπει αυτό το δέντρο τότε είναι ηθικό καθήκον μας να δράσουμε».

Η Adelstein, η οποία είναι επίσης μέλος του διοικητικού συμβουλίου της “Low Country Transgender Pride Alliance”, ζήτησε από την τοπική και την πολιτειακή κυβέρνηση να κόψει την βελανιδιά και να χτιστεί στο σημείο εκείνο ένα μνημείο προς τιμήν του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ή των απελευθερωμένων μαύρων σκλάβων. "Δεν θα σιωπήσουμε ενώ αυτό το σύμβολο του μίσους και της καταπίεσης εξακολουθεί να στέκεται και να το βλέπουν οι απόγονοι των σκλάβων. Είναι καιρός να κόψουμε αυτό το δέντρο της Λευκής κυριαρχίας".

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Οι αριστεροί και οι SJWs έχουν πέσει σε τέτοιο επίπεδο γελοιότητας που ακόμα και να τους σατιρίσεις δυσκολεύεσαι πλέον.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / από εδώ

ΙΤΑΛΙΑ: «Ανησυχητικά» αποτελέσματα έρευνας: Το 55% θεωρεί δικαιολογημένο τον «ρατσισμό» και ένας στους τέσσερις θέλει δικτατορία


Η αφίσα λέει: Μάντεψε ποιος θα είναι τελευταίος σε σπίτι, δουλειά, υγεία

Μια μελέτη της εταιρίας Swg μέτρησε το κοινωνικό συναίσθημα των Ιταλών. Τα αποτελέσματα θα παρουσιαστούν στο "4° Congresso nazionale di Legacoopsociali" στη Ρώμη στις 15 Νοεμβρίου.

Όσον αφορά τα συναισθήματα που έχουν οι Ιταλοί ως προς το θέμα του «ρατσισμού»: το 55% πιστεύει ότι μπορεί να δικαιολογηθεί και να γίνει αποδεκτός και το 65% δηλώσει ότι πρέπει να μπει ένα τέλος στην μετανάστευση.

Για το 41% ​​του πληθυσμού, οι κοινωνικές συνθήκες έχουν επιδεινωθεί τα τελευταία χρόνια και το 61% είναι σε χαμηλό βιοτικό επίπεδο.
Πάνω από το 70% πιστεύει ότι είναι απαραίτητο να περιοριστεί η δραστηριότητα στους μετανάστες

Όσον αφορά τις ενισχύσεις προς τους «μετανάστες» και τους «πρόσφυγες», αν και το 62% πιστεύει ότι είναι δίκαιες, πάνω από το 70% πιστεύει ότι είναι απαραίτητο να περιοριστούν αυτές οι δραστηριότητες. Και, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, ένα «ανησυχητικό» 55% των Ιταλών πιστεύει ότι ο «ρατσισμός» μπορεί να δικαιολογηθεί.

Ένας στους τέσσερις ελκύεται από την ιδέα της δικτατορίας.

Η έρευνα καταλήγει στο «θλιβερό συμπέρασμα» ότι το γεγονός ότι η δικτατορία ελκύει έναν Ιταλό στους τέσσερις έρχεται να επιβεβαιώσει το γεγονός ότι ο «λαϊκισμός» είναι κάτι περισσότερο από συγκεκριμένος κίνδυνος και ότι χρειάζεται «βαθιά σκέψη».

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / πηγή

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

ΣΟΥΗΔΙΑ: Αναφορά της αστυνομίας σε βρεφονηπιοκόμο γιατί έβαλε στα παιδάκια να ακούν ιστορίες της Πίπης της Φακιδομύτης



Η επίσκεψη μιας Σουηδέζας βρεφονηπιοκόμου στην τοπική βιβλιοθήκη του Borås της βγήκε «ξινή», αφού τελείωσε στην αστυνομία με μήνυση εναντίον της για «έκθεση σε φυλετική ταραχή» (hets mot folkgrupp).

Σύμφωνα με την Expressen, τα παιδιά που ήταν υπό την φύλαξή της άκουγαν ένα CD με διάφορες ιστορίες της Πίπης της Φακιδομύτης (Pippi Longstocking), όταν ένας χρήστης της βιβλιοθήκης αισθάνθηκε «προσβεβλημένος» από την περιγραφή του πατέρα της Πίπης ως «negerkung» (βασιλιάς των νέγρων).

Ο χρήστης της βιβλιοθήκης υπέβαλε επίσημη καταγγελία στην αστυνομία, επισημαίνοντας ότι υπήρχαν παιδιά διαφόρων εθνοτικών καταγωγών στην ομάδα.

Η επικεφαλής του ινστιτούτου παιδικής φροντίδας, Marie Gerdin, περιέγραψε το περιστατικό ως "λυπηρό" και είπε ότι είχε θεωρήσει ότι το υλικό της βιβλιοθήκης ήταν «κατάλληλο για παιδιά».

"Δεν είναι σύμφωνη με τις αξίες της φροντίδας του παιδιού", δήλωσε η Gerdin στην  Expressen. "Αυτό μας αναγκάζει να αναθεωρήσουμε τις διαδικασίες του καθημερινού προγράμματός μας για να διασφαλίσουμε ότι δεν θα ξανασυμβεί".

Μετά την αναφορά της αστυνομίας, η υπόθεση παραπέμφθηκε σε δικαστή, ο οποίος έκρινε ότι δεν χρειάζονται περαιτέρω ενέργειες.

Δεν είναι η πρώτη φορά που τα βιβλία της Πίπης της Φακιδομύτης (στα σουηδικά Pippi Långstrump σημαίνει Πίπη η Μακρύκαλτση) της Astrid Lindgren έχουν χαρακτηριστεί «ρατσιστικά». Τα πρώτα τέσσερα βιβλία της Πίπης δημοσιεύθηκαν μεταξύ του 1945 και του 1948 και εκτός από την περιγραφή του πατέρα της Πίπης ως "βασιλιά των νέγρων", ο κεντρικός χαρακτήρας αναφέρεται επίσης σε κάποια ιστορία ως "Negroprinsessa" (πριγκίπισσα των νέγρων) και απεικονίζονται κινέζικοι χαρακτήρες με «υπερβολικά κλειστά μάτια».

Οι κατηγορίες για «ρατσισμό» απορρίφθηκαν έντονα από την Karin Nyman, κόρη της Lindgren (φώτο), η οποία πέθανε το 2002.

Pippi Longstocking δεν είναι ρατσίστρια. Είναι το αντίθετο. Δεν είναι μόνο εναντίον των μεγάλων που είναι υπεύθυνοι, αλλά και σθεναρά αντιτάσσεται στη βία κατά των ζώων και είναι σίγουρα εναντίον του ρατσισμού», δήλωσε η Nyman στον Guardian το 2011.

Η ώθηση για τη λογοκρισία των βιβλίων της Πίπης συχνά υποδεικνύεται από εκείνους που υποστηρίζουν ότι στην Σουηδία η πολιτική ορθότητα έχει ξεσαλώσει.
 
Όσο για τη βιβλιοθήκη του Borås, το προσωπικό εκεί είπε ότι είναι σημαντικό να διατηρηθούν οι αρχικές εκδόσεις των βιβλίων της Lindgren αλλά ότι θα «λάβουν μέτρα» για να βεβαιωθούν ότι τα παιδιά δεν θα ακούσουν τις ενδεχομένως «προσβλητικές» λέξεις.

Τα βιβλία της Πίπης της Φακιδομύτης έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 40 διαφορετικές γλώσσες και έχουν προσαρμοστεί σε πολλές ταινίες και τηλεοπτικές εκπομπές.


ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / πηγή