Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ) ξημεροβραδιάζεται για να βρει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει ειδήσεις και άρθρα συμβατά με την θεματολογία του, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για τα παρατιθέμενα links. Σχόλια και παρεμβάσεις του ΚΟ είναι σε χρώμα ερυθρό. Αν ψάχνεις για mainstream ειδησεογραφία και άποψη, ήρθες στο λάθος μέρος.

got democracy?

got democracy?

kolokotronis

kolokotronis

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018

ΙΡΛΑΝΔΙΑ: Το αγόρι του εξωφύλλου του άλμπουμ “WAR” καταγγέλλει τους U2 για την υποστήριξή τους στις αμβλώσεις



Ως παιδί, ήταν το εξώφυλλο του πρώτου άλμπουμ "Boy" των U2 και του πρωτοποριακού τους άλμπουμ "War" του 1983. Τώρα ο 44χρονος φωτογράφος Peter Rowen μιλάει ενάντια στην πρόσφατη υποστήριξη που παρείχαν οι U2 στη νομιμοποίηση των εκτρώσεων. Την 1η Μαΐου, η ιρλανδέζικη μπάντα δημοσίευσε στο tweeter την υποστήριξή της για την κατάργηση της 8ης τροποποίησης υπέρ της ζωής της Ιρλανδίας και τη νομιμοποίηση της άμβλωσης, κατά απαίτηση.
  

Ο Rowen δημοσίευσε στις 15 Μαΐου στη σελίδα του στο Facebook: "Έχω  τρομάξει που είδα τους U2 να χρησιμοποιούν την φωνή τους για να προωθήσουν κάτι που είναι τόσο προφανές λάθος. Ντροπή τους. Παροιμίες κεφ. 6 στίχοι 16 -19* # savethe8th".

Στις 25 Μαΐου, ο ιρλανδικός λαός θα ψηφίσει για το αν θα καταργηθεί η συνταγματική τροποποίηση που εγγυάται στο αγέννητο το δικαίωμα στη ζωή.

Ο Rowen συνέχισε: «Η 8η τροπολογία είναι η μόνη νομική προστασία που έχουν σήμερα τα αγέννητα σύμφωνα με το ιρλανδικό σύνταγμα. Η κατάργησή της (όπως προτείνεται) θα ανοίξει κυριολεκτικά το δρόμο για εκτρώσεις κατά απαίτηση. Σύνθετες και πολύπλοκες περιπτώσεις χρησιμοποιούνται για να επηρεάσουν τον ιρλανδικό λαό στο δημοψήφισμα αυτό. Η πραγματικότητα είναι ότι εάν η άμβλωση γίνει νόμιμη στην Ιρλανδία τα περισσότερα από τα παιδιά που πεθαίνουν θα είναι υγιή μωρά που θα τα έχουν κάνει έκτρωση υγιείς μητέρες».

"Είναι πολύ λυπηρό το γεγονός ότι αυτό το συγκρότημα (που κάποτε είχε ισχυρή χριστιανική πίστη) κατάντησε έτσι".
Το "War" ήταν το τρίτο άλμπουμ των U2 που κυκλοφόρησε το 1983 και τους έκανε γνωστούς στις Ηνωμένες Πολιτείες, φτάνοντας στο # 12 στους πίνακες των άλμπουμ του Billboard. Ο Ρόουεν εμφανίζεται στο εξώφυλλο του άλμπουμ "Boy" του 1980 να κοιτάζει με ένα αθώο βλέμμα, αλλά είχε μια πιο σκληρή ματιά στο εξώφυλλο του "War", το οποίο κάλυπτε θέματα όπως η βία στη Βόρεια Ιρλανδία, ο Ψυχρός Πόλεμος, τα πυρηνικά όπλα και οι πρόσφυγες .

Πολλά από τα τραγούδια περιέχουν χριστιανικούς συμβολισμούς, όπως το γνωστό "Sunday Bloody Sunday", που αναφέρει "the victory Jesus won". Ένα άλλο τραγούδι, το "Drowning Man" απεικονίζει την αγάπη του Θεού που απευθύνεται στους απελπισμένους και παραθέτει εδάφια από τον προφήτη Ησαΐα. Το "40", που γράφτηκε αυθόρμητα στο στούντιο, έχει τον Bono να τραγουδάει κάποια εδάφια από τον 40ο Ψαλμό.

Τρία από τα τέσσερα μέλη του συγκροτήματος συμμετείχαν σε κάποια χριστιανική ομάδα στα πρώτα χρόνια της μπάντας. Μεγάλο μέρος του δεύτερου άλμπουμ τους, του "October", του 1981, αντικατοπτρίζει το πνευματικό τους ταξίδι.

Οι U2 και Bono, εμφανίζονται υποστηρικτές των φτωχών και των καταπιεσμένων και είναι ειρωνεία το ότι αδιαφορούν για την ζωή του αγέννητου ανθρώπου.

Όπως λέει ο Rowen: "Μας λένε ότι πρόκειται για ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Από πότε οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να τερματίσουν τη ζωή ενός άλλου ανθρώπου;"

Στο μεταξύ, πολλοί fan του συγκροτήματος είναι απογοητευμένοι και οργισμένοι, δηλώνουν ότι δεν πρόκειται ποτέ να αγοράσουν ή να ακούσουν ξανά τους δίσκους τους και καλούν τον κόσμο σε μποϊκοτάρισμα.

* "Ο Κύριος μισεί... χέρια που χύνουν αθώο αίμα"  

ΚΟ / πηγή

ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ: Εκατομμύρια στους δρόμους κατά του νόμου για τις αμβλώσεις



Εκτιμάται ότι 3.6 εκατομμύρια Αργεντινοί συναντήθηκαν την Κυριακή σε περισσότερες από 200 διαφορετικές πόλεις σε μια πανεθνική «Πορεία για τη Ζωή» για να εκδηλώσουν την υποστήριξή τους στο δικαίωμα στη ζωή.

Η τεράστια επίδειξη υποστήριξης για τη ζωή έρχεται καθώς η βουλή της Αργεντινής προετοιμάζεται να ψηφίσει ένα νομοσχέδιο το οποίο θα νομιμοποιεί τη δολοφονία αγέννητων παιδιών σχεδόν υπό οποιεσδήποτε συνθήκες κατά τις πρώτες 14 εβδομάδες της εγκυμοσύνης.

Οι διαδηλωτές είχαν συνθήματα που έγραφαν «ψηφίζω για τη ζωή» και «Θέλω να γεννηθώ. Είμαι οκτώ εβδομάδων. Η ζωή μου είναι στα χέρια σας», σύμφωνα με την εφημερίδα La Nación. Ένας διαδηλωτής είπε στην εφημερίδα: "Θέλουμε να αποδείξουμε στους βουλευτές ότι ο λαός δεν επιθυμεί να επιτραπεί η άμβλωση. Φέρνει δύο ζωές στο τέλος: του παιδιού και της γυναίκας"

Τα «μεγάλα» μέσα ενημέρωσης αναγνώρισαν ότι συμμετείχαν «χιλιάδες».

Η εκδήλωση αυτή είναι η δεύτερη μαζική διαδήλωση κατά της νομιμοποίησης των αμβλώσεων στην Αργεντινή τους τελευταίους μήνες. Η προηγούμενη έγινε στις 25 Μαρτίου και συμμετείχαν εκατοντάδες χιλιάδες Αργεντινών σε περισσότερες από 200 πόλεις.


Το νομοσχέδιο θα επιτρέπει σε οποιαδήποτε γυναίκα να ισχυριστεί ότι βιάστηκε, χωρίς να χρειάζεται να αποδείξει ότι απειλείται η «σωματική, η ψυχολογική ή η κοινωνική της υγεία» από την εγκυμοσύνη και, ως εκ τούτου, θα μπορεί να προβαίνει σε άμβλωση χωρίς καμία νομική κύρωση. Επιτρέπει επίσης τις αμβλώσεις που διεξάγονται για να σκοτώσουν τα αγέννητα παιδιά που υποφέρουν από "σοβαρές δυσπλασίες του εμβρύου".

Σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο στην Αργεντινή, η έκτρωση χαρακτηρίζεται από το νόμο ως "μη τιμωρούμενη" μόνο σε δύο περιπτώσεις: όταν υπάρχει εγκυμοσύνη σε περιπτώσεις βιασμού και όταν από την εγκυμοσύνη απειλείται σοβαρά η υγεία ή η ζωή της μητέρας.

Οι βουλευτές έχουν προγραμματίσει να ψηφίσουν το νομοσχέδιο στις 13 Ιουνίου. Η πλειοψηφία στην Βουλή των Αντιπροσώπων φαίνεται να αντιτίθεται σε αυτό, ενώ η Γερουσία έχει, σύμφωνα με πληροφορίες, μια ισχυρή πλειοψηφία υπέρ της ζωής.

Παρόλο που μια πλειάδα πρώιμων δημοσκοπήσεων έδειξε ότι η πλειοψηφία των Αργεντίνων ήταν υπέρ της νομιμοποίησης της έκτρωσης, μια πρόσφατη δημοσκόπηση που δόθηκε κατόπιν εντολής της κυβέρνησης δείχνει ότι ο αριθμός εκείνων που υποστηρίζουν την πλευρά της ζωής είναι τώρα ουσιαστικά ίσος με τον αριθμό που είναι υπέρ της έκτρωσης: 46% με 45%.

ΚΟ / πηγή

ΙΣΡΑΗΛ: Σάλος με την φωτογραφία του Αμερικάνου πρέσβη να κρατά χαμογελαστός εικόνα με τον Τρίτο Ναό στην Ιερουσαλήμ

Νέες εντάσεις στην Ιερουσαλήμ ύστερα από μια φωτογραφία που δείχνει τον πρέσβη των ΗΠΑ στο Ισραήλ να στέκεται χαμογελαστός μπροστά σε μία εικόνα που δείχνει την Ιερουσαλήμ με το Θόλο του Βράχου και το τέμενος αλ-Άκσα να μην υπάρχουν και στην θέση τους να βρίσκεται ο τρίτος ιουδαϊκός ναός.

Ο Πρεσβευτής των ΗΠΑ στο Ισραήλ David Friedman στέκεται χαμογελαστός την ώρα που του προσφέρεται μια αεροφωτογραφία της Ιερουσαλήμ κατά τη διάρκεια μιας περιήγησής του στην πόλη Bnei Brak που διοργανώθηκε από την υπερ-ορθόδοξη οργάνωση Achiya, η οποία βοηθά τα παιδιά που πάσχουν από μαθησιακές δυσκολίες.
Η φωτογραφία που είναι προϊόν Photoshop, δείχνει το τζαμί Al-Aqsa και το Θόλο του Βράχου να έχουν αντικατασταθεί με τον Τρίτο Ναό, η οικοδόμηση του οποίου είναι από καιρό αίτημα των Ιουδαίων. Η εικόνα του Friedman δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στον υπερ-ορθόδοξο ιστοχώρο ειδήσεων Kikar Hashabat.

Μόλις η αμερικανική πρεσβεία είδε την κατεργασμένη φωτογραφία, εξέφρασε την αποδοκιμασία της και δήλωσε πως όλα αυτά έγιναν εν αγνοία του διπλωμάτη, ο οποίος "δεν γνώριζε την εικόνα που ήταν μπροστά του όταν λήφθηκε η φωτογραφία και απογοητεύτηκε που κάποιοι θέλησαν να επωφεληθούν από την επίσκεψή του στο Bnei Brak και να δημιουργήσουν διαμάχες. Τονίσθηκε δε ότι οι ΗΠΑ "υποστηρίζουν το status quo στο Haram al-Sharif / Όρος του Ναού".

Η πρεσβεία ζήτησε μια απολογία από την μη κερδοσκοπική οργάνωση που δώρισε τη φωτογραφία, και αργότερα έλαβε μια που έλεγε ότι "ο υπεύθυνος εντοπίστηκε και απολογείται και θα ασχοληθούμε με το θέμα αυτό εσωτερικά".


Εν τω μεταξύ, σε μια παρωδία του τραγουδιού της Eurovision που έδωσε τη νίκη στο Ισραήλ, ενός Ολλανδού κωμικού υπήρχαν οι στίχοι : "Οι ηγέτες του κόσμου τρώνε από το χέρι μου ... θα κάνουμε πάρτι, έρχεσαι; Αργότερα, στο τέμενος al-Aqsa, το οποίο σύντομα θα είναι άδειο". Η πρεσβεία του Ισραήλ στην Ολλανδία προέβη σε επίσημη καταγγελία, θεωρώντας το σατιρικό σκετς "αντισημιτικό".

ΚΟ / πηγή

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

Ο Κοντρεάνου στους Μότι

«Πόσο τρομακτική είναι η αποξένωση της άρχουσας τάξης, πολιτικής και πολιτιστικής, από τον λαό!»


Στην Tara Motilor («Γη των Μότι») μια ορεινή περιοχή στην Τρανσυλβανία της Ρουμανίας, ζουν οι Moti, βασιζόμενοι σχεδόν αποκλειστικά στην κτηνοτροφία και σε κάποιες καλλιέργειες, κυρίως πατάτας. Το ορεινό τοπίο μοιάζει με τα Highlands της Σκωτίας. Οι τρεις πιο διάσημοι Moti όλων των εποχών ήταν ο Horea, ο Ciosca και ο Crisan, τρεις άντρες που τα ονόματά τους συνδέθηκαν με τον τρανσυλβανικό εθνικισμό και την Εξέγερση του 1784–1785 κατά της ουγγρικής κατοχής. Οι περισσότεροι Moti είναι ξανθοί και έχουν μπλε μάτια. Έχουν επίσης τις δικές τους παραδόσεις, τα δικά τους τραγούδια, ενδυμασία και τρόφιμα.
Το καλοκαίρι του 1929, στα πλαίσια της κίνησής του προς τις λαϊκές μάζες, ο μεγάλος Ρουμάνος λαϊκός εθνικιστής αγωνιστής και ηγέτης Κορνήλιος Ζέλεα Κοντρεάνου (Corneliu Zelea Codreanu, 13 Σεπτεμβρίου 1899 - 30 Νοεμβρίου 1938) τους επισκέφτηκε. Στο βιβλίο του «Για τους Λεγεωνάριους μου» περιγράφει την εμπειρία του και αποτυπώνει τις σκέψεις του. Ίσως κάποιες από αυτές, τις βρείτε εξαιρετικά επίκαιρες.  

(από τις σελίδες 349-355)

Οι Moti ζουν ακόμα στα βουνά της κεντρικής Τρανσυλβανίας. Παλιοί όσο τα βουνά, έχουν ζήσει για αιώνες με τον ίδιο τρόπο ζωής, με το εξής κύριο χαρακτηριστικό: φτώχεια - είναι οι μόνοι Ρουμάνοι, ίσως ο μόνος λαός στον κόσμο που σε όλη του την ιστορία δεν έζησε ούτε μία μέρα χαράς και αφθονίας, παρά μόνο έδινε αγώνες για ελευθερία. Ολόκληρη η ζωή τους ήταν ένας αγώνας για ελευθερία. Υπάρχουν ορυχεία χρυσού στα βουνά τους. Ένας - ένας οι εκμεταλλευτές τους γίνονται ζάπλουτοι, ενώ αυτοί παραμένουν γυμνοί και χωρίς ψωμί: «Χρυσό έχει το βουνό πολύ Και εμείς παρακαλάμε για ψωμί». Τα γκρίζα βράχια είναι γυμνά. Τίποτα δεν μπορεί να καλλιεργηθεί εκεί, ούτε σιτάρι, ούτε καλαμπόκι. Ο μόνος πλούτος που υπάρχει είναι ο χρυσός που βρίσκεται στα χέρια των εκμεταλλευτών και ο μόνος τρόπος για να ζήσουν είναι από την υλοτομία στο δάσος.
Ο ζυγός της ξένης κυριαρχίας διήρκεσε χίλια χρόνια. Χίλια χρόνια υπομονής με την ελπίδα ότι μια μέρα η Μεγάλη Ρουμανία θα γεννηθεί για να τους σώσει, επιτέλους να φροντίσει αυτούς και τα παιδιά τους, να διώξει την μακρά και σκληρή αδικία, να έρθει και να τους ανταμείψει για την χιλιετή τους υπομονή, τους αγώνες και τις θυσίες. Μόνο αυτοί που είναι ορφανοί από μητέρα δεν ξέρουν τι πάει να πει παρηγοριά. Μόνο αυτοί που δεν έχουν πατρίδα δεν περιμένουν παρηγοριά ή ανταμοιβή. Η πατρίδα πάντοτε  ανταμείβει τα τέκνα της, αυτά που περίμεναν δικαιοσύνη και πίστεψαν σε αυτή και αυτοί που αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν για αυτή. Είναι αδιανόητο οι Moti να μην ανταμειφθούν για την υπομονή, τις θυσίες και την γενναιότητά τους!
Αλλά μετά τον πόλεμο, όλοι, ειδικά οι πολιτικοί, ασχολήθηκαν μόνο με τον εαυτό τους, με το προσωπικό τους υλικό, εκλογικό, πολιτικό συμφέρον. Έτσι οι Moti ξεχάστηκαν. Όποιος ασχολείται μόνο με τον εαυτό του, δεν βρίσκει χρόνο για τους άλλους. Και όποιος είναι γεμάτος από τις αγωνίες του σήμερα, δεν μπορεί να τοποθετήσει τον εαυτό του, τις σκέψεις του και τα αισθήματα του στο πλαίσιο της ιστορίας, ώστε να σκεφτεί στο όνομα της πατρίδας, να καταλάβει και να επανορθώσει με την ιστορική ανταμοιβή που αξίζουν αυτοί οι γενναίοι άνδρες.
Όχι μόνο ξεχάστηκαν, αλλά αφέθηκαν σαν θήραμα στις αρπακτικές ορέξεις των Εβραίων εκμεταλλευτών, οι οποίοι στην δίψα τους για κέρδος, διείσδυσαν στα βουνά τους, εκεί όπου εχθρός δεν πάτησε ποτέ το πόδι του και έκλεψαν το μόνο βιός τους, φτιάχνοντας εργοστάσια στα βουνά και καταστρέφοντας τα δάση τους, αφήνοντας σε αυτούς γυμνά βράχια.
Οι Moti είχαν την ελπίδα στην πατρίδα και στην πολυαναμενόμενη νίκη του λαού μας. Αλλά για κάτι τέτοιο χρειάζεται κάποιος με την ψυχή του Στεφάνου του Μεγάλου και όχι με την μικροπρέπεια των Ρουμάνων πολιτικάντηδων. Αυτοί οι πολιτικοί αμαυρώνουν το έθνος τους. Για ένα έθνος, πάνω από κάθε άλλο συμφέρον, βρίσκονται κάποιες ηθικές υποχρεώσεις. Αν το έθνος δεν τις εκπληρώσει, το πρόσωπό του παραμένει κηλιδωμένο. Συγκινημένος από ένα γράμμα ενός καθηγητή από την Bistra, επιβιβάστηκα σε ένα τρένο για να πάω εκεί να διαπιστώσω την κατάσταση ιδίοις όμμασι. 
Μέσα σε ένα μικρό ορεινό τρένο, διέσχισα σε κλίμα δέους τις κοιλάδες των ορέων Apuseni, εκεί όπου ο θάνατος θέριζε σε δεκάδες μάχες και εκεί που πλανώνται τα φαντάσματα των Horia και Iancu. Πλησίασα έναν αγρότη Moti στον σιδηροδρομικό σταθμό. Είχε τουλάχιστον είκοσι μπαλώματα στο παλτό του, δείγμα απίστευτης φτώχειας. Πουλούσε ξύλινα στεφάνια βαρελιών που έφτιαχνε, σε εξευτελιστική τιμή. Τα μάτια του ήταν βυθισμένα, τα μάγουλά του ζαρωμένα. Μια ευγενής φυσιογνωμία. Το βλέμμα του ήταν ντροπαλό. Δεν μπορούσες να διαβάσεις ιδιαίτερες σκέψεις στο πρόσωπό του, αλλά στα μάτια του έβλεπες πόνο και είδα όχι μόνο έναν πεινασμένο άνθρωπο, αλλά έναν βασανισμένο από την πείνα. Δεν μπορούσες να δεις κανένα ενδιαφέρον για την ζωή στα ευγενή του μάτια που σου προκαλούσαν οίκτο, καμία έγνοια. Το βλέμμα του ήταν κενό.
«Πώς τα βγάζετε πέρα σε αυτά εδώ τα μέρη;» τον ρώτησα.
«Καλά! Καλά, ευχαριστώ.»
«Μπορείτε να καλλιεργήσετε καλαμπόκι, πατάτες, εδώ;»
«Ναι, μπορούμε.»
«Έχεις ότι χρειάζεσαι, φαγητό... ;»
«Ναι. έχουμε... έχουμε...»
«Άρα, δεν τα περνάτε άσχημα... ;»
«Όχι! ...Όχι...»
Με εξέτασε λεπτομερώς πολλή ώρα και έδειξε ότι είχε ελάχιστη διάθεση για συζήτηση, γιατί ποιος ξέρει σε τι πελάγη απόγνωσης έπλεε το μυαλό του και με την κληρονομημένη του φυλετική αριστοκρατικότητα δεν ήθελε να παραπονεθεί σε έναν ξένο.
Τελικά έφτασα στην Bistra και κάλεσα τον καθηγητή του χωριού που μου είχε γράψει. Έμεινα μόνο μία μέρα. Στα φτωχικά σπίτια των Moti που επισκέφτηκα, είδα τα πολλά μικρά παιδάκια τους κουλουριασμένα μαζί από το κρύο, περιμένοντας δύο, τρεις εβδομάδες ή μερικές φορές έναν μήνα ή περισσότερο να επιστρέψουν οι γονείς τους που είχαν πάρει τον δρόμο με το άλογο ή την άμαξα, για να φέρουν πίσω ένα σακί καλαμπόκι σε αντάλλαγμα για τα ξύλινα στεφάνια και τα βαρέλια που φτιάχνουν, τα οποία πωλούν χιλιόμετρα μακριά σε άλλα μέρη της χώρας στα οποία ο Θεός ήταν πιο γενναιόδωρος. Μόνο λίγους μήνες του χρόνου μένουν οι Moti στο σπίτι, τον υπόλοιπο καιρό βρίσκονται στον δρόμο. Ο καθηγητής μου είπε:
«Ούτε στην Ουγγρική κατοχή δεν πάτησαν εδώ το πόδι τους ξένοι. Αλλά σήμερα, έχει στηθεί εργοστάσιο ξυλείας μιας εβραϊκής εταιρίας από την Oradea, που άρπαξε τα δάση μας και τα πετσόκοψε. Σε όλη τους τη ζωή, οι Moti έβγαζαν τα προς το ζην φτιάχνοντας ξύλινα στεφάνια και βαρέλια. Αλλά τώρα θα τους το στερήσουν και αυτό. Είναι καταδικασμένοι να πεθάνουν. Η πείνα και οι άλλες ανάγκες τους κάνουν να δουλέψουν για τους Εβραίους, κόβωντας τα δικά τους δέντρα για 20 λέι ημερομίσθιο ποσό ασήμαντο. Αυτό είναι το μόνο που τους έμεινε από όλον τον πλούτο που βγαίνει από τα βουνά τους και μεταφέρεται μι βαγόνια κάτω στις κοιλάδες. Και όταν όλη η ξυλεία θα έχει κοπεί, θα έρθει και το δικό μας τέλος. Αλλά υπάρχει και κάτι που είναι ακόμη πιο λυπηρό. Ζήσαμε μια ενάρετη ζωή για αιώνες. Οι Εβραίοι έφεραν μαζί τους τον εκφυλισμό. Υπάρχουν πάνω από 30 Εβραίοι που εργάζονται σε αυτό το εργοστάσιο ξυλείας.
Το Σάββατο το απόγευμα, όταν παίρνουν τους μισθούς τους, παίρνουν τα κορίτσια και τις γυναίκες των Moti και τις ατιμάζουν σε ολονύχτια όργια. Ηθικές και φυσικές ασθένειες εξαντλούν τα χωριά μας, πέραν της φτώχειας και της μιζέριας.
Και κανείς δεν μπορεί να πει τίποτα. Καμία διαμαρτυρία δεν τολμάμε να κάνουμε γιατί αυτοί οι Εβραίοι τα έχουν καλά με τους πολιτικούς και είναι ουσιαστικά κυρίαρχοι. Οι τοπικές αρχές είναι, στις διαταγές τους, από τους χωροφύλακες μέχρι την κορυφή.
Αν πας να πεις κάτι, αμέσως κατηγορείσαι για υποκίνηση “μίσους” εναντίον μέρους των πολιτών, ότι “διαταράσσεις την κοινωνική ειρήνη” και την «αρμονία» με την οποία πάντοτε ζούσαν οι Ρουμάνοι με τον “φιλειρηνικό Εβραϊκό πληθυσμό”, ότι δεν είμαστε καλοί “Χριστιανοί”, γιατί ο Ιησούς είπε: "Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν...”, κτλ.
Αν τολμήσεις να πεις το παραμικρό, συλλαμβάνεσαι σαν “εχθρός της κρατικής ασφάλειας” και σαν υποκινητής “εμφυλίου πολέμου”. Σε βρίζουν και σε χτυπούν. Ελέγχουν τις αρχές και πρέπει να μένεις σιωπηλός, βλέποντας την τραγωδία του λαού σου. Θα ήταν καλύτερα να μας τυφλώσει ο Θεός, ώστε να μην βλέπουμε άλλο πια αυτό που γίνεται, να μην ξέρουμε τίποτα.»
Το αίμα μου έβραζε από θυμό και μου γεννιόνταν η ιδέα ξανά να κάμω ένα όπλο, να πάω στα βουνά και να αρχίσω να πυροβολώ δίχως έλεος τις ορδές των εχθρών και των προδοτών, αφού οι Ρουμανικές αρχές και οι νόμοι της Μεγάλης Ρουμανίας παραβλέπουν τέτοια εγκλήματα εναντίον του Ρουμανικού έθνους, της τιμής της και του μέλλοντός της και εφόσον αυτοί οι νόμοι και οι πουλημένες αρχές έχουν αφαιρέσει κάθε ελπίδα για δικαιοσύνη και σωτηρία. Γύρισα στο Ιάσιο με πληγωμένη καρδιά, αποκαμωμένος από τα βάσανα του λαού μας.
Πόσο τρομακτική είναι η αποξένωση της άρχουσας τάξης, πολιτικής και πολιτιστικής, από τον λαό! Οι λόγιοι και οι συγγραφείς αφιερώνουν τις προσπάθειές τους στο κάθε απίθανο ζήτημα. Βιβλία επί βιβλίων εκδίδονται, γεμίζοντας τις βιτρίνες των βιβλιοπωλείων. Ποια θα είναι η ετυμηγορία του μέλλοντος για αυτούς τους ανθρώπους, αν για μια ιστορική τραγωδία σαν και αυτή των Moti, που ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια τους, δεν αρθρώσουν ούτε μια λέξη διαμαρτυρίας που να λειτουργήσει ως κώδωνας κινδύνου για τον λαό που αποβλακώνεται από όλα τα σκανδαλώδη βιβλία, που τον αποκοιμίζουν και συσκοτίζουν τους ορίζοντές του και την ζωή του;
Πώς θα κοιτάξει το έθνος αυτούς τους λόγιους και συγγραφείς, των οποίων η αποστολή, η πιο ιερή, είναι ακριβώς να επισημαίνουν τους κινδύνους που απειλούν την ηθική και φυσική ύπαρξη και να φωτίζουν τον δρόμο προς το μέλλον του; Και πώς θα κοιτάξει αυτήν την άρχουσα τάξη των πολιτικών «αγορητών» στο κοινοβούλιο ή οπουδήποτε αλλού, η οποία έχει εγκαταλείψει την πιο στοιχειώδη υποχρέωση να φροντίζει για την ζωή και την τιμή του έθνους;
Καθώς κατηφόριζα με το τρένο από την Bistra προς την Turda μπήκε στο βαγόνι μου ο διευθυντής του πριονιστηρίου της Bisiin ένας χοντρός Εβραίος που μετά βίας χωρούσε στα ρούχα του, που έδινε την εντύπωση ενός καλοζωισμένου ατόμου. Δεν πιστεύω ότι άτομο σαν κι αυτόν γνώρισε ποτέ πείνα στην ζωή του, ούτε μία φορά. Ένας νεαρός άνδρας περίπου στην ηλικία μου μπήκε επίσης, στο βαγόνι μου στην επόμενη στάση. Αμέσως διαπίστωσα ότι ήταν καλοί φίλοι και ότι ο νεαρός άνδρας ήταν Ρουμάνος. Ο Εβραίος έριξε λίγο καφέ από τον θερμός του και έβγαλε λίγες φέτες κέικ από ένα δέμα. Ξεκίνησε να τρώει. Έτρωγε σαν λύκος. Άρχισε να καταπίνει πριν συνειδητοποιήσει ότι δεν είχε προσκαλέσει τον φίλο του να συμμετάσχει, κάτι που αμέσως έπραξε. Ο νεαρός άνδρας πήρε ένα κομμάτι κέικ και ένα ποτήρι καφέ και άρχισε να τρώει δειλά, δείχνοντας ευγνωμοσύνη και σεβασμό στον πλούσιο Εβραίο για την «προσοχή» που του έδωσε. Ήταν περίπου πέντε το πρωί, δεν είχε φέξει ακόμα, Μεγάλη Παρασκευή: Ημέρα των Αγίων Παθών. Λυπημένος, αναρωτήθηκα:
«Ποιος άραγε είναι αυτός ο αλήτης, ο νεαρός Ρουμάνος, που την ημέρα που όλοι οι Χριστιανοί νηστεύουν, αυτός τρώει κέικ παρέα με έναν Εβραίο, τον βασανιστή των Ρουμάνων;»
Από την συζήτησή τους έμαθα ότι ήταν μηχανικός δασοκομίας. Ο Εβραίος έδειξε μια υπερβολική προθυμία για συζήτηση. Μιλούσε και έκανε πλάκα συνέχεια. Τότε έβγαλε έναν πικάπ και άρχισε να βάζει να παίζουν δίσκοι, με όλους να έχουν άσεμνο περιεχόμενο. Καθόμουν σε μια γωνιά του θαλάμου και άκουγα χωρίς να βγάζω λέξη, κοιτώντας έξω από το παράθυρο. Άρχισε να ξημερώνει και μπορούσα να δω στον δρόμο παράλληλα με την σιδηροδρομική γραμμή, μια μακρά σειρά από άμαξες που τις σέρναν άλογα, με επικεφαλής κάθε μίας έναν Moti, σέρνοντας τα βήματά του, σιωπηλός και θλιμμένος. Φορτωμένος κάρβουνα, πήγαινε προς την αγορά της Turda, 40 χιλιόμετρα μακριά, για να τα πουλήσει και να αγοράσει, όχι ρούχα ή παιχνίδια, αλλά λίγα κιλά καλαμποκάλευρο για να τα φέρει σπίτι στα παιδιά του, για το Πάσχα. Αυτή είναι η μόνη χαρά που μπορούσε να φέρει στα παιδιά του.
Η καρδιά μου στενάζει από τον πόνο και την αγωνία. Δεν αρκεί που αυτοί οι ληστές τους παίρνουν το ψωμί τους. Επίσης βεβηλώνουν, προσβάλλουν, αυτήν την Μεγάλη Παρασκευή, την φτώχεια και την πίστη τους. Περνούν δίπλα μας τραγουδώντας και κοροϊδεύοντας, σε αυτούς τους δρόμους που μετά από χιλιετίες βασάνων, από σεβασμό στα βάσανα και στον πόνο τους, ουδείς θα πατούσε εδώ παρά μόνο μέσα σε απόλυτη ησυχία και ευπρέπεια, με το κεφάλι ακάλυπτο, μπροστά στους πεινασμένους και καταπονημένους ανθρώπους που περπατούν με βήμα βαρύ καταδικασμένοι σε μια ανελέητη μοίρα. 
Όταν ξημέρωσε, τα βλέμματά μας συναντήθηκαν, του νεαρού και το δικό μου. Κατάλαβα ότι με ήξερε. Αγχωμένος, έχασε το χρώμα του. Και εγώ τον αναγνώρισα. Πίσω στο 1923 ήταν ένας Χριστιανός εθνικιστής φοιτητής. Βρίσκονταν στις πρώτες γραμμές στη διαδήλωση μιας φοιτητικής ομάδας, τραγουδώντας: «Και θα συντρίψουμε τους Εβραίους κάτω από τα πόδια μας Ή θα πεθάνουμε με δόξα» κτλ...
Σκέφτηκα, γεμάτος πικρία: «Αν όλη η νεολαία που αγωνίζεται γίνει έτσι αύριο, τότε αυτός ο λαός μας πρέπει να πεθάνει: είτε μέσω Εβραϊκής κατάκτησης, είτε από πλημμύρες, σεισμό ή δυναμίτη - δεν έχει σημασία με ποιον τρόπο - πρέπει να πεθάνει».

ΚΟ

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018

«Το βλέμμα»



Συγνώμη, αλλά δεν μπόρεσα να μην το γράψω. Το πρωί είδα το παρακάτω σε μια γνωστή φυλλάδα.


Προσπαθούν αγωνιωδώς οι ΑΡΔ να παρουσιάσουν τον Μπουτάρη ως οσιομάρτυρα και θύμα.  


Εκτός από την αηδία που ένιωσα, ασυναίσθητα θυμήθηκα μια εικόνα που είδα πρόσφατα και δεν μπορώ να ξεχάσω. Τον Λάμπρο Φουντούλη να ετοιμάζεται μόνος του να σβήσει τα συνθήματα που βρίζουν τον νεκρό γιο του, Γιώργο Φουντούλη, στο σταθμό του Ν. Ηρακλείου.


Πως είναι το βλέμμα ενός πατέρα που έχασε τον γιο του, που του σκότωσαν τον γιο του, όταν βγαίνει το πρωί και συναντά αυτό το εμετικό σύνθημα; Θα κάνετε για αυτό το βλέμμα κανένα ρεπορτάζ έγκριτοι της ενημέρωσης; Θα συγκινηθείτε δημοκράτες; Θα γράψετε κάτι ψυχοπονιάρηδες;  Και βέβαια όχι. Γιατί η ευαισθησία σας εξαντλείται στους τέσσερις τοίχους της άρρωστης ιδεοληψίας σας και πεθαίνει μέσα στον βούρκο των σκοτεινών επιδιώξεών σας. Λυπάμαι (και αηδιάζω ταυτόχρονα) μόνο εκείνους που ακόμα σας διαβάζουν.

SkyWatcher (η φωτογραφία είναι από το Εξέγερση Ελλήνων - την βρήκα εδώ)

Η "προφητεία" του Χάρρυ Κλυνν

2081: Το νομοσχέδιο περί ετεροφυλοφιλίας..