Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ) ξημεροβραδιάζεται για να βρει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει ειδήσεις και άρθρα συμβατά με την θεματολογία του, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για τα παρατιθέμενα links. Σχόλια και παρεμβάσεις του ΚΟ είναι σε χρώμα ερυθρό. Αν ψάχνεις για mainstream ειδησεογραφία και άποψη, ήρθες στο λάθος μέρος.

got democracy?

got democracy?
"Μη με παραδώσης εις την επιθυμίαν των εχθρών μου· διότι ηγέρθησαν κατ' εμού μάρτυρες ψευδείς και πνέοντες αδικίαν.."

kolokotronis

kolokotronis

Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2019

Όταν οι κομμουνιστές προσπαθούν να απαγορεύσουν τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα, οι γενναίοι θα συνεχίζουν να τα τραγουδούν



Μεταξύ της εκστρατείας του εναντίον του Προέδρου Gerald Ford το 1975-76 και του αγώνα του ενάντια στον Τζίμι Καρτέρ, ο Ρόναλντ Ρήγκαν έκανε περισσότερες από 1.000 ραδιοφωνικές εκπομπές, μεταξύ των οποίων και σε μία στην οποία μοιράστηκε μια ιστορία για τα Χριστούγεννα στην Ουκρανία πριν και μετά τον κομμουνισμό.
 
Σε μια προσπάθεια να αντισταθούν στους χριστιανούς, οι κομμουνιστές ηγέτες εκκοσμίκευσαν τα αγαπημένα ουκρανικά χριστουγεννιάτικα κάλαντα, "Nova Radist Stala" (Χαρούμενα Νέα Μας Ήρθαν). Το αρχικό τραγούδι ξεκινούσε με αυτά τα λόγια: «Ήρθαν τα χαρούμενα νέα που ποτέ πριν δεν είχαν έρθει. Σε ένα σπήλαιο πάνω από μια φάτνη ένα λαμπρό αστέρι φώτισε στον κόσμο, όπου ο Ιησούς γεννήθηκε από μια Παρθένα...». Οι κομμουνιστές φοβήθηκαν τη δημόσια κατακραυγή που θα ακολουθούσε μια πλήρη απαγόρευση των Χριστουγέννων, έτσι άρχισαν αργά να εκκοσμικεύουν (απογυμνώνουν από κάθε θρησκευτικότητα) την εορτή. Η πρώτη «επανέκδοση» του τραγουδιού ξεκινούσε: "Ήρθαν τα χαρούμενα νέα που ποτέ πριν δεν είχαν έρθει, ένα κόκκινο αστέρι με πέντε ακτίνες φώτισε τον κόσμο". Η δεύτερη «επανέκδοση» το προχώρησε περαιτέρω: «Ήρθαν τα χαρούμενα νέα που ποτέ πριν δεν είχαν έρθει. Ο από καιρό αναμενόμενος αστέρας της ελευθερίας φώτισε τον ουρανό τον Οκτώβριο [τον μήνα της «Επανάστασης»]. Εκεί όπου ζούσαν πριν οι βασιλιάδες και είχαν ριζώσει οι ευγενείς τους, εκεί τώρα ο απλός λαός και η δόξα του Λένιν επικρέμονται". 

Η Σοβιετική Ένωση άρχισε τελικά να απαγορεύει τις χριστουγεννιάτικες εορταστικές εκδηλώσεις. Ο Αγ. Βασίλειος αντικαταστάθηκε με το "Did Moroz", ή τον «Παππού Πάγο». Αυτό το σταλινικής έμπνευσης δημιούργημα είχε ένα κόκκινο σκούφο και μια μακρά λευκή γενειάδα σαν του Άγιου Βασίλη, αλλά έδινε δώρα στα παιδιά την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Τα χριστουγεννιάτικα δέντρα επίσης απαγορεύτηκαν, αλλά οι άνθρωποι συνέχισαν να κόβουν δέντρα για να τα στολίσουν. Ο κομμουνισμός μετέτρεψε όλου τους εορτασμούς των Χριστουγέννων σε εορτασμούς της Πρωτοχρονιάς.

Οι χριστιανοί στην πρώην Σοβιετική Ένωση επέδειξαν γενναιότητα και θάρρος στην αντιμετώπιση της αντι-Χριστουγεννιάτικης εκστρατείας του κομμουνισμού. Ένας άνθρωπος θυμάται πως οι νέοι έβγαιναν στους δρόμους και τραγουδούσαν τα Χριστουγεννιάτικα κάλαντα, γνωρίζοντας ότι αν τους ακούσει η αστυνομία, θα τους συνελάμβανε. Στην κομμουνιστική Ρουμανία, ο Geza Palffy, ρωμαιοκαθολικός ιερέας, έκανε ένα κήρυγμα το 1983, διαμαρτυρόμενος για το γεγονός ότι η 25η Δεκεμβρίου είχε κηρυχθεί εργάσιμη ημέρα αντί για αργία. Την επόμενη μέρα συνελήφθη από την μυστική αστυνομία, ξυλοκοπήθηκε, φυλακίστηκε και πέθανε. Μέσα και έξω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα, οι Ουκρανοί δεν σταμάτησαν ποτέ να τραγουδούν: «Σας ικετεύουμε Κύριέ μας, προσευχόμαστε σε Σένα σήμερα. Δώστε μας ελευθερία, επέστρεψε την δόξα στη Μητέρα μας την Ουκρανία». Ο Ρήγκαν ολοκλήρωσε την εκπομπή του: "Υποθέτω ότι όλοι ελπίζουμε η προσευχή τους να απαντηθεί". Και όντως απαντήθηκε.

Η εκκοσμίκευση των Χριστουγέννων δεν είναι κάτι νέο. Το 2002, σύμφωνα με αναφορά του Christianity Today, στην βιετναμέζικη επαρχία Dak Lak απαγορεύτηκε στις παιδικές χορωδίες να τραγουδήσουν το "Silent Night" (Άγια Νύχτα). Από το 1969 έως το 1997, τα Χριστούγεννα ήταν απαγορευμένα στην Κούβα.


ΚΟ: Τα τελευταία - κυρίως - 15 χρόνια στην «προοδευτική» Δύση, παρατηρείται μια έξαρση του αντι-Χριστουγεννιάτικου αισθήματος που έχει πάρει την μορφή ενός τσουνάμι αντι-χριστιανικής αντι-παραδοσιακής (και σε κάποιες χώρες αντι-συνταγματικής) λογοκρισίας. Η λέξη Χριστούγεννα τείνει να αντικατασταθεί με άλλες πιο «ουδέτερες» ονομασίες, το ίδιο και οι στολισμοί (στο στόχαστρο κυρίως οι Φάτνες), άνθρωποι που θέλουν να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα τους υποχρέωσαν να καθίσουν και να ησυχάσουν, σε εργαζόμενους, σπουδαστές και ακόμη και ηλικιωμένους απαγορεύτηκε να λένε συγκεκριμένες λέξεις και σε πολλά σχολεία τα κάλαντα ακόμα και αυτός ο εορτασμός των Χριστουγέννων, έχει πλέον απαγορευτεί. Το επιχείρημα  των «άλλων» (μεταναστών μουσουλμάνων) που δήθεν θα «προσβληθούν» από το παραδοσιακό εορταστικό κλίμα, είναι, κατά την γνώμη μου, πλαστό και πονηρό, και απλά βολεύει αφάνταστα τους νοσταλγούς της κόκκινης αθεϊστικής τυραννίας και τους παντός χρώματος οπαδούς του «προοδευτισμού» και της απάνθρωπης παγκοσμιοποίησης.

Όσοι παρατηρούν τέτοια φαινόμενα ας μην μένουν σε απλές διαδικτυακές γκρίνιες και ανέξοδες λεκτικές επιθέσεις σε δημάρχους και λοιπούς πολιτικάντηδες, αλλά ας αναβιώσουν οι ίδιοι και οι δικοί τους τον αυθεντικό παραδοσιακό εορτασμό των Χριστουγέννων. Οι αντιφρονούντες του Σιδηρού Παραπετάσματος δείχνουν τον δρόμο. Σπάστε την πολιτική κορεκτίλα λοιπόν και βγείτε στους δρόμους και τις γειτονιές των αλλοτριωμένων πόλεων παρέες - παρέες και τραγουδήστε για τη Γέννηση του Χριστού.


ΚΟ / από εδώ

Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2019

Ο τρανσεξουαλισμός ήταν η αρχή: τώρα έρχεται ο φυλετικός αυτοπροσδιορισμός



Μετά το trans-genderismσειρά έχει το trans-racialism”. 

"Τρανσεξουαλισμός" (δια-φυλισμός) = το άτομο νομίζει ότι ανήκει στο άλλο φύλο και αυτοπροσδιορίζεται έτσι. "Τρανσφυλετισμός" (δια-φυλετισμός) = το άτομο νομίζει ότι ανήκει σε μία άλλη φυλή και αυτοπροσδιορίζεται έτσι. Εάν το πρώτο αποτελεί πλέον κάτι το "φυσιολογικό" και νομικώς (και στην Ελλάδα) προστατευόμενο, ("αλλαγή έμφυλης ταυτότητας" - "νομική αναγνώριση ταυτότητας φύλου") γιατί να μην αποτελέσει και το δεύτερο ("αλλαγή φυλετικής ταυτότητας" - "νομική αναγνώριση ταυτότητας φυλής"; [Και βέβαια, μετά το μεγάλο στοίχημα είναι η νομοθεσία περί "αλλαγής ηλικιακής ταυτότητας" - " νομική αναγνώριση ταυτότητας ηλικίας"].  

The Bridgehead / KO
 
Το γνωρίζαμε όλοι ότι έρχεται, και να που ήρθε - σύμφωνα με την Telegraph, μια ένωση μεγάλων πανεπιστημιακών δήλωσε ότι οι άνθρωποι "πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να αναγνωρίζονται ως μαύροι ανεξάρτητα από το χρώμα με το οποίο γεννιούνται".

Άλλωστε, εάν τα γεννητικά σας όργανα δεν μας λένε τίποτα για το φύλο σας, το χρώμα του δέρματός σας προφανώς δεν μας λέει τίποτα για τη φυλή σας. Είναι αλήθεια ότι μια τέτοια «αποκάλυψη» την περιμέναμε πιο νωρίς:

Η Ένωση Πανεπιστημίων και Κολλεγίων (UCU), η οποία εκπροσωπεί περισσότερους από 100.000 πανεπιστημιακούς διδάσκοντες και προσωπικό, διατυπώνει τη θέση της σχετικά με το αν οι άνθρωποι πρέπει να είναι σε θέση να αυτοπροσδιορίζονται ως διαφορετικά φύλα ή φυλές.

Στο έγγραφο "UCU Position on Trans Inclusion", η ένωση δήλωσε: "Η UCU έχει μακρά ιστορία που επιτρέπει στα μέλη να αυτοπροσδιορίζονται, είτε πρόκειται για άτομα που είναι μαύρα, είτε άτομα με αναπηρία, είτε LGBT, είτε γυναίκες".

Η στάση της ένωσης επικρίθηκε από μερικά από τα μέλη της ως "ανόητα". Η Kathleen Stock, καθηγήτρια φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Sussex, έγραψε στο Twitter: "Είμαι ακόμα μέλος της UCU, αλλά ... το παρατραβάνε όταν δημοσιεύουν αυτήν την ανόητη, αντι-πνευματική προπαγάνδα".


Η συζήτηση σχετικά με τον φυλετικό αυτοπροσδιορισμό έχει έρθει στην επιφάνεια τα τελευταία χρόνια. Τον περασμένο Νοέμβριο ο Anthony Lennon, ένας λευκός διευθυντής θεάτρου ο οποίος περιγράφει τον εαυτό του ως "Αφρικανό αναγεννημένο", έγινε στόχος κριτικής επειδή εξασφάλισε κρατική χρηματοδότηση που έχει σκοπό να βοηθηθούν εθνοτικές μειονότητες να αναπτύξουν τη σταδιοδρομία τους.

Ο 53χρονος Lennon, ο οποίος γεννήθηκε στο Λονδίνο από γονείς Ιρλανδούς, κέρδισε θέση σε ένα διετές πρόγραμμα χρηματοδοτούμενο από το Συμβούλιο Τεχνών, αφού η κορυφαία μαύρη θεατρική εταιρεία δέχθηκε την αξίωσή του ότι είναι άτομο «μικτής φυλετικής κληρονομιάς».

Ο Trevor Phillips, πρώην πρόεδρος της Επιτροπής για τη Φυλετική Ισότητα, δήλωσε ότι με το να επιτρέπεται στους ανθρώπους να αυτοπροσδιορίζουν τη φυλή τους, σημαίνει ότι τα μέλη των εθνικών μειονοτικών κοινοτήτων "χάνονται".

Το έγγραφο της UCU επιβεβαίωσε επίσης ότι υποστηρίζει ένα "κοινωνικό, παρά ιατρικό, μοντέλο αναγνώρισης των φύλων".

Ένας εκπρόσωπος της UCU δήλωσε: «Ο αυτοπροσδιορισμός είναι μια συνήθης πρακτική σε πολλές οργανώσεις και το Γραφείο Εθνικών Στατιστικών λέει ότι “δεν υπάρχει συναίνεση για το τι συνιστά μια εθνική ομάδα και το να έχεις την ιδιότητα του μέλους (σε μια ομάδα) είναι κάτι που αυτοπροσδιορίζεται”».

Το ενδιαφέρον για τη νέα μας εποχή της ριζοσπαστικής αυτονομίας και της εξαναγκαστικής κοινωνικής αποδοχής οποιουδήποτε αυτοπροσδιορισμού, ανεξάρτητα από το πόσο γελοίος είναι, είναι ότι εκτοπίζει και αντικαθιστά ομάδες που είχαν αγωνιστεί εδώ και δεκαετίες για να επιτύχουν τα δικαιώματά τους – από οποιοδήποτε άτομο απλώς "το δηλώσει και το αξιώσει" ότι ταυτίζεται με αυτήν την ομάδα.

Οι γυναίκες, για παράδειγμα, αγωνίστηκαν για ιδιωτικούς - μόνο για γυναίκες - χώρους και τώρα βιολογικοί άνδρες που ισχυρίζονται ότι είναι γυναίκες εισχωρούν σε αυτούς, πολλοί από τους οποίους εξακολουθούν εκεί να τακτοποιούν τα αντρικά γεννητικά τους όργανα.

Οι φεμινίστριες που διαμαρτύρονται για αυτή την εξέλιξη και προσπαθούν να ενημερώσουν τον Τύπο ότι πρόκειται για μια νέα εκδήλωση της «πατριαρχίας» δέχονται την κατηγορία ότι είναι «τρανσοφοβικές» και «μισαλλόδοξες».

Τώρα θα έχουμε λευκούς που θα ισχυρίζονται ότι είναι μαύροι και θα παίρνουν τα πράγματα που προορίζονται για τους μαύρους. Αφού κάθε πρότυπο αντικειμενικότητας έχει σωριαστεί κάτω, οτιδήποτε προσφέρεται να το αρπάξεις, κάποιοι θα το αρπάζουν.

ΚΟ: Νομίζω ότι αυτά είναι υπέροχα νέα. Είναι πασιφανές ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια, πρωτοφανή στην ανθρώπινη ιστορία, αποθέωση της προόδου και καταδίκη του σκοταδισμού. Τα πράγματα είναι απλά. Εάν για μια θέση εργασίας ζητείται γυναίκα, μπορείς να δηλώσεις γυναίκα και να την πάρεις. Εάν προσφέρονται παροχές (επιδόματα, σπίτια, σπουδές, θέσεις εργασίας, bonus κλπ) σε άτομα κάποιας εθνικότητας (εκτός της δικής σου) ή σε κάποιες μειονότητες ή σε ευπαθείς ομάδες, μπορείς κάλλιστα - με μία απλή δήλωση - να αυτοπροσδιορισθείς σε οποιαδήποτε από αυτές τις ομάδες και αμέσως είσαι μέσα. Όποιος τολμήσει να αρνηθεί την «κοινωνική» σου φυλή, θα πρέπει να μηνύεται για ρατσιστική συμπεριφορά, όπως ακριβώς σήμερα στην προοδευτική Δύση μηνύεται (και χάνει την δουλειά του) όποιος αρνηθεί το «κοινωνικό» φύλο σε κάποιο άτομο.     

ΚΟ / από εδώ

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2019

Douglas Murray: Η Ευρώπη αυτοκτονεί



 «Δεν θα ’ταν τότε πιο απλό η κυβέρνηση να διαλύσει το λαό και να εκλέξει έναν άλλο;» - Bertold Brecht, «Η Λύση», 1953

ΚΟ: Κάποια απoσπάμαστα από το συγκλονιστικό βιβλίο του Άγγλου συγγραφέα Douglas Murray (Ντάγκλας Μάρεϊ), «Η Ευρώπη Αυτοκτονεί», το βιβλίο του οποίου (Νο. 1 Bestseller των Sunday Tomes) δεν γνώριζα ότι έχει εκδόθηκε στα ελληνικά (εκδόσεις Liberal Books, 2019. Ο πρωτότυπος τίτλος είναι “The Strange Death of Europe” / «Ο Παράξενος Θάνατος της Ευρώπης»). Τον έχω παρακολουθήσει μέσα από κάποια βίντεο και εξεπλάγην που το βιβλίο του μεταφράστηκε στα ελληνικά και αυτό γιατί ως γνωστόν είναι εξαιρετικά δύσκολα να βρεις στα ελληνικά βιβλίο που ασκεί κριτική στην μαζική μετανάστευση και στην αλλοίωση της ευρωπαϊκής ταυτότητας. Το αγόρασα και ξεκίνησα να το διαβάζω. Ο Μάρεϊ έχει χαρακτηρισθεί (το λιγότερο) ένας «καταστροφολόγος» που λαχταρά την παλιά «λευκή χριστιανική Ευρώπη» (sic). Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Murray – που έχει δεχθεί απειλές για την ζωή λόγω της κριτικής που ασκεί στο ισλάμ - είναι αθεϊστής, αλλά αυτοχαρακτηρίζεται ως «πολιτιστικός Χριστιανός» και «χριστιανός άθεος» καθώς πιστεύει ότι ο Χριστιανισμός είναι μια σημαντική επιρροή στους Βρετανούς και τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Ο Murray είναι ομοφυλόφιλος.

 Από την Εισαγωγή:
Η Ευρώπη αυτοκτονεί. Ή, τουλάχιστον, οι ηγέτες της έχουν αποφασίσει να την οδηγήσουν στην αυτοκτονία. Εάν οι ευρωπαϊκοί λαοί είναι διατεθειμένοι να τους ακολουθήσουν είναι άλλο θέμα. Όταν λέω ότι η Ευρώπη ακολουθεί μια αυτοκτονική πορεία,... εννοώ ότι ο πολιτισμός που αποκαλούμε Ευρωπαϊκός έχει μπει σε μια φάση που οδηγεί στην αυτοκτονία και ότι ούτε η Βρετανία ούτε καμία άλλη δυτικοευρωπαϊκή χώρα μπορεί να αποφύγει αυτήν τη μοίρα γιατί όλοι μας φαίνεται να υποφέρουμε από τα ίδια συμπτώματα και παθογένειες. Ως φυσικό επακόλουθο και ως το πέρας του κύκλου ζωής της πλειονότητας των ανθρώπων που σήμερα βρίσκονται εν ζωή, η Ευρώπη δεν θα είναι Ευρώπη και οι λαοί της Ευρώπης θα έχουν χάσει το μόνο τόπο στον πλανήτη που μπορούμε να αποκαλούμε σπίτι μας.


...Η σημερινή Ευρώπη δείχνει λίγη διάθεση να επιβιώσει, να υπερασπιστεί τον εαυτό της, ή ακόμα και να αμυνθεί σε μια αντιπαράθεση. Όσοι ασκούν εξουσία φαίνεται να είναι πεπεισμένοι ότι δεν θα είχε και μεγάλη σημασία αν οι λαοί και η κουλτούρα της Ευρώπης παραδίδονταν στον κόσμο. Ορισμένοι από αυτούς έχουν σαφώς αποφασίσει (όπως έγραψε ο Bertold Brecht στο ποίημά του «Η Λύση», το 1953) να διαλύσουν το λαό και να διορίσουν έναν άλλο καθώς, όπως πρόσφατα το έθεσε ο Συντηρητικός πρώην Πρωθυπουργός της Σουηδίας, Fredrik Reinfeldt, χώρες όπως η δική του το μόνο που παράγουν είναι «βαρβαρότητα», ενώ καλά πράγματα έρχονται μόνο από την αλλοδαπή. [Στον παραπάνω στίχο από το ποίημα του «Η Λύση», ο Μπρεχτ σατίριζε τη δήλωση του Γραμματέα της Ένωσης Συγγραφέων της Ανατολικής Γερμανίας ότι, μετά τη λαϊκή εξέγερση κατά του κομμουνιστικού καθεστώτος της 17ης Ιουνίου 1953, η κυβέρνηση είχε χάσει την εμπιστοσύνη της στο λαό.]

Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη αιτία για την παρούσα παθογένεια. Η κουλτούρα που διαμορφώθηκε από τις επιρροές της χριστιανικής παράδοσης, τους Αρχαίους Έλληνες και τις ανακαλύψεις του Διαφωτισμού δεν έχει ισοπεδωθεί από το πουθενά. Ωστόσο, η τελική πράξη έχει προκύψει από δύο παράλληλες διαδικασίες από τις οποίες τώρα είναι σχεδόν αδύνατο να ανακάμψει. Η πρώτη αφορά το μαζικό κύμα ανθρώπων προς την Ευρώπη. Αυτή η διαδικασία ξεκίνησε σε όλες τις χώρες της δυτικής Ευρώπης μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο λόγω της έλλειψης εργατικού δυναμικού. Σύντομα η Ευρώπη εθίστηκε στη μετανάστευση και αδυνατούσε πλέον να αναχαιτίσει το μεταναστευτικό ρεύμα ακόμα και αν το επιθυμούσε. Το αποτέλεσμα ήταν ότι το στοιχείο που συγκροτούσε την Ευρώπη -το σπίτι των ευρωπαϊκών λαών- σταδιακά μετατράπηκε σε σπίτι ολόκληρου του πλανήτη. Περιοχές που ήταν ευρωπαϊκές σταδιακά κατέληξαν να θυμίζουν κάτι διαφορετικό, καθώς συνοικίες στις οποίες υπερτερούσαν αριθμητικά Πακιστανοί μετανάστες έμοιαζαν με τη χώρα του Πακιστάν σε όλα εκτός από την τοποθεσία, με τους νεοαφιχθέντες και τα παιδιά τους να ακολουθούν τις διατροφικές συνήθειες της χώρας τους, να μιλούν τη δική τους γλώσσα και να διατηρούν τη θρησκεία τους. Δρόμοι στις παγωμένες και υγρές πόλεις της βόρειας Ευρώπης γέμιζαν από ανθρώπους με φορεσιές που προορίζονταν για τις βουνοκορφές του Πακιστάν ή τις αμμοθύελλες της Αραβίας. «Η Αυτοκρατορία αντεπιτίθεται», διατείνονταν ορισμένοι σχολιαστές με κάποια δόση ειρωνείας. Ωστόσο, ενώ οι ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες είχαν εκπαραθυρωθεί, αυτές οι νέες αποικίες στην Ευρώπη προφανώς σκόπευαν να ριζώσουν.
Οι Ευρωπαίοι έβρισκαν διαρκώς τρόπους να προσποιούνται ότι αυτό το σχήμα θα είχε αποτέλεσμα. Παραδείγματος χάριν, με το να επιμένουν ότι αυτού του τύπου η μετανάστευση ήταν φυσιολογική, ή ότι αν η ενσωμάτωση των μεταναστών δεν ευοδωνόταν με την πρώτη γενιά αυτό θα συνέβαινε με τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους ή με τα δισέγγονά τους. Ή με το επιχείρημα ότι δεν είχε σημασία αν αυτά τα άτομα θα ενσωματώνονταν. Συνεχώς αποφεύγαμε να αντιμετωπίσουμε τη μεγάλη πιθανότητα ότι το σύστημα δεν θα είχε αποτέλεσμα. Η μεταναστευτική κρίση των τελευταίων ετών έχει ενισχύσει τη βαρύτητα αυτού του συμπεράσματος. Αυτό με οδηγεί στο δεύτερο χαρακτηριστικό, δηλαδή στο γεγονός ότι η μαζική μετανάστευση εκατομμυρίων ανθρώπων στην Ευρώπη δεν θα σήμαινε το τέλος της ηπείρου, εφόσον την ίδια περίοδο η Ευρώπη δεν είχε χάσει την εμπιστοσύνη στα πιστεύω της, στις παραδόσεις της και στη νομιμοποίησή της. Άπειροι παράγοντες έχουν συντελέσει σε αυτή την εξέλιξη, ωστόσο εκείνος που ξεχωρίζει είναι ο τρόπος με τον οποίο οι Δυτικοευρωπαίοι έχουν χάσει αυτό που ο Ισπανός φιλόσοφος Miguel de Unamuno αποκάλεσε «το τραγικό στοιχείο της ζωής». ...Όλα όσα εκτιμούμε, ακόμα και οι μεγαλύτεροι και σπουδαιότεροι πολιτισμοί της Ιστορίας, μπορούν να εξαφανιστούν από λαούς που είναι ανάξιοι να τα υπερασπιστούν. Εκτός από τον προφανή τρόπο, δηλαδή το να αγνοούμε απλώς τη διάσταση του τραγικού στοιχείου στη ζωή, ένας άλλος τρόπος είναι να το απωθούμε επικαλούμενοι τη μη αντιστρέψιμη δυναμική της ανθρώπινης προόδου. Αυτή η τακτική παραμένει προς το παρόν η πιο δημοφιλής μέθοδος.
Ωστόσο,… η Ευρώπη στις μέρες μας, σε μεγαλύτερο βαθμό από κάθε άλλη ήπειρο, ή κουλτούρα, διακατέχεται από ενοχές για το παρελθόν της. Παράλληλα με αυτήν την εκδοχή αυτομαστιγώματος υπάρχει και μια άλλη, πιο εσωστρεφής παραλλαγή του ενοχικού συμπλέγματος. Αυτή εστιάζεται στο ότι η Ευρώπη διακατέχεται από μια υπαρξιακή κόπωση και από μια αίσθηση ότι ίσως ο ιστορικός της κύκλος έχει κλείσει, συνεπώς, ένα νέο ιστορικό αφήγημα πρέπει να επινοηθεί ή να του δοθεί η ευκαιρία να ξεκινήσει. Η μαζική μετανάστευση -η αντικατάσταση σημαντικών στρωμάτων Ευρωπαίων πολιτών με άλλους λαούς- αποτελεί την κεντρική ιδέα για τη δημιουργία αυτού του αφηγήματος. 
Αν υπήρχε τρόπος μα συζητηθούν αυτά τα θέματα ίσως να είχε βρεθεί κάποια λύση. Όμως τόσο η σκέψη όσο και ο διάλογος για αυτό το θέμα είναι περιχαρακωμένα. Τον Σεπτέμβριο του 2015, η Άνγκελα Μέρκελ ρώρησε τον Mark Zuckerberg τιθα μπορούσε να  γίνει ώστε να σταματήσουν οι Ευρωπαίοι πολίτες να γράφουν στο Facebook επικριτικά σχόλια για την μεταναστευτική της πολιτική. "Ασχολείσαι με το θέμα;" τον ρώτησε κι εκείνος την διαβεβαίωσε ότι ασχολιόταν..   

Πώς πιαστήκαμε στα γρανάζια της μετανάστευσης

Με μικρές παραλλαγές, τις τελευταίες δεκαετίες, η ίδια ιστορία εκτυλίχτηκε σε όλη τη Δυτική Ευρώπη. Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο όλες οι χώρες επέτρεψαν, και κατόπιν ενθάρρυναν, ξένους εργάτες να εισέλθουν στις χώρες τους. Τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 η Δυτική Γερμανία, η Σουηδία, η Ολλανδία και το Βέλγιο, μεταξύ άλλων, υιοθέτησαν την πολιτική των «επισκεπτών εργατών» για την κάλυψη ελλείψεων στην αγορά εργασίας. Αυτή η πολιτική των «gastarbeiter», όπως έγινε γνωστή στη Γερμανία, αντλούσε εργάτες από παρόμοιες χώρες. Στην περίπτωση της Γερμανίας οι εργάτες προέρχονταν, σε μεγάλο βαθμό, από την Τουρκία, κυρίως μετά την εργασιακή συμφωνία μεταξύ Γερμανίας και Τουρκίας το 1961. Στην Ολλανδία και στο Βέλγιο, η προέλευση ξένων εργατών ήταν από την Τουρκία, αλλά και από χώρες της βόρειας Αφρικής, καθώς και από χώρες που αποτελούσαν πρώην αποικίες τους. Ενώ μέρος αυτής της εισροής ξένων στην Ευρώπη θα κάλυπτε ελλείψεις, κυρίως σε ανειδίκευτους στο βιομηχανικό κλάδο, ένα άλλο μέρος των μεταναστών ήταν αποτέλεσμα του τέλους της αποικιοκρατίας. Το δέκατο ένατο αιώνα η Γαλλία είχε καταλάβει τη βόρεια Αφρική και αποίκησε ένα κομμάτι της, ενώ η Βρετανία είχε αποικίσει την Ινδική Χερσόνησο. Με το τέλος της αποικιοκρατίας, οι πρώην ευρωπαϊκές αποικιακές χώρες, αισθάνθηκαν ότι είχαν κάποια υποχρέωση απέναντι στους πρώην υποτελείς τους, οι οποίοι ο ιούς Αλγερινούς είχαν δώσει γαλλική υπηκοότητα, ώστε τουλάχιστον να έχουν προτεραιότητα στην επιλογή τους σαν «guest workers». Η αντίληψη του «the Empire strikes back» («η Αυτοκρατορία αντεπιτίθεται») υποδήλωνε ότι ήταν επόμενο, και ενδεχομένως και δίκαιο, στον εικοστό αιώνα άτομα από τις πρώην αποικίες να ανταπέδιδαν τη χαρά, ερχόμενοι όμως στην Ευρώπη ως πολίτες παρά ως κατακτητές…. Μέσα σε πέντε δεκαετίες αφότου είχε ξεκινήσει αυτή η διαδικασία, το 2010, υπήρχαν τουλάχιστον τέσσερα εκατομμύρια άτομα στη Γερμανία τουρκικής καταγωγής.

Ωστόσο, αν και υπήρχαν διαφορές στις πολιτικές μετανάστευσης τη μεταπολεμική εποχή, κάθε ευρωπαϊκή χώρα είχε παρόμοια εμπειρία μιας κοντόφθαλμης πολιτικής η οποία δημιουργούσε μακροπρόθεσμες συνέπειες. Κάθε χώρα βρέθηκε να επιδίδεται σε ένα ατελείωτο τρέξιμο να προλάβει…και σε κάθε χώρα ο προβληματισμός μετατίθετο από δεκαετία σε δεκαετία. Καθώς οι προβλέψεις της δεκαετίας του ’50 αποδείχτηκε ότι ήταν λανθασμένες, το ίδιο επαναλήφθηκε και τις επόμενες δεκαετίες. …
Σε αντίδραση στις ανησυχίες του κοινού, οι κυβερνήσεις και τα κόμματα της εξουσίας όλων των πολιτικών αποχρώσεων έκαναν κουβέντα για τον έλεγχο στη μετανάστευση - σε σημείο πολλές φορές να ανταγωνίζονται μεταξύ τους ποιος είχε τις σκληρότερες απόψεις σ’ αυτό το ζήτημα. Ωστόσο, με το πέρας το χρόνου άρχισε να διαφαίνεται ότι αυτό αποτελούσε απλώς ένα εκλογικό τέχνασμα... Γι’ αυτόν το λόγο η κύρια αντίδραση στη διαμορφούμενη πραγματικότητα άρχισε να παίρνει τη μορφή μιας απαξίωσης απέναντι σε εκείνους που εξέφραζαν οποιαδήποτε ανησυχία για την κατάσταση, ακόμα κι αν αυτοί αντανακλούσαν τις απόψεις της κοινής γνώμης. Οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ, αντί να καταπιάνονται με τους προβληματισμούς του κοινού, άρχισαν να εκσφενδονίζουν κατηγορίες κατά του κοινού. Αυτό γινόταν όχι μόνο κατηγορώντας τον κόσμο για «ρατσισμό» και μισαλλοδοξία, αλλά επίσης με … και με την απαίτηση (της πολιτικής τάξης) ότι το κοινό απλώς έπρεπε «να ξεπεράσει αυτή την κατάσταση».
Σε ένα άρθρο που έφερε τον τίτλο «Ας πάψουμε να ασχολούμαστε με τη μετανάστευση αλλά να φυτέψουμε το σπόρο της μετανάστευσης», ο Boris Johnson, ο τότε Συντηρητικός Δήμαρχος του Λονδίνου,… είπε: «ΙΙρέπει να πάψουμε να μοιρολογούμε για τη διάρρηξη του του φράγματος. Είναι πραγματικότητα. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε τώρα εκτός από το να καταστήσουμε τη διαδικασία ενσωμάτωσης όσο γίνεται πιο εύπεπτη».  Ο Sunder Katwala, του αριστερού think tank «British Future»,… είπε: «Αυτοί είμαστε και αυτό δεν είναι αντιστρέψιμο».
Υπάρχει κάτι το ψυχρό στο ύφος αυτών των δηλώσεων και κυρίως η απουσία κάποιας ευαισθησίας ότι ενδεχομένως να υπήρχαν κάπου εκεί ορισμένοι άνθρωποι που δεν ήταν διατεθειμένοι απλώς «να χωνέψουν» το ότι δεν τους αρέσει η αλλοίωση της κοινωνίας τους και ότι ποτέ δεν απαίτησαν κάτι τέτοιο. Πράγματι, φαίνεται ότι ούτε ο Boris Johnson ούτε ο Katawla δεν διερωτήθηκαν ποτέ ότι υπήρχαν και εκείνοι που θα αισθάνονταν αγανάκτηση για το γεγονός ότι όλα τα κόμματα εξουσίας εδώ και χρόνια έπαιρναν αποφάσεις διαμετρικά αντίθετες από την κοινή γνώμη. Τουλάχιστον, κανένας από τους δύο δεν διερωτήθηκε αν σ’ αυτά που έλεγε υπήρχε κάτι βαθύτατα αντι-δημοκρατικό, όχι μόνο επειδή υποδηλώνει κάτι το τετελεσμένο σε ένα υπό εξέλιξη ζήτημα, αλλά επίσης γιατί μαρτυρά ένα ύφος που συνήθως παρατηρούμε όταν απευθύνονται σε κάποιες ρεβανσιστικές μειονότητες παρά προς την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος.
Το μήνα που έγιναν εκείνες οι δηλώσεις περί «να το χωνέψουμε», μια δημοσκόπηση της You-Gov έδειχνε ότι 67 τοις εκατό των Βρετανών πίστευε ότι η μετανάστευση της τελευταίας δεκαετίας ήταν «αρνητική για τη Βρετανία». Μόνο το 11 τοις εκατό θεωρούσε ότι ήταν «θετική». Τα ποσοστά έδειχναν ότι οι αρνητικές γνώμες πλειοψηφούσαν και στα τρία μεγάλα κόμματα. Αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις επιβεβαίωναν το ίδιο πράγμα. Πέρα από το κοινό που κατέτασσε συνεχώς τη μετανάστευση ως μέγιστη μέριμνά του, μια πλειονότητα Βρετανών ψηφοφόρων συστηματικά περιέγραφε τη μετανάστευση ως μια κατάσταση που προκαλούσε αρνητικές επιπτώσεις στις δημοτικές υπηρεσίες και στο οικιστικό, επιφέροντας συνωστισμό, βλάπτοντας ταυτόχρονα την ταυτότητα του έθνους.
Το 2012 οι ηγέτες όλων των μεγάλων κομμάτων παραδέχονταν, ότι οι πολίτες «πρέπει να αποδεχτούν αυτή την κατάσταση»… Δεν είναι όμως μόνο η πολιτική τάξη που είναι ανήμπορη να μιλήσει για τις ανησυχίες της πλειονότητας των πολιτών. Σε τηλεοπτική συζήτηση που έκανε μετά την απογραφή του 2011, η ναυαρχίδα του BBC, η ενημερωτική εκπομπή News-night, για το θέμα, στην οποία τα τρία τέταρτα των παρευρισκομένων ήταν απόλυτα ικανοποιημένα με τις εξελίξεις και δεν έβλεπαν κανένα λόγο ανησυχίας σ’ αυτά, ο φιλόσοφος A.C. Crayling, επιτυχημένος μετανάστης από τη Ζάμπια, είπε: «Νομίζω ότι πρέπει να γιορτάσουμε». Η κριτικός και θεατρική συγγραφέας Bonnie Greer, επίσης επιτυχημένη μετανάστρια (από την Αμερική) συμφώνησε λέγοντας, όπως ο Boris Johnson, «δεν υπάρχει τρόπος να αναχαιτιστεί».  Σε όλη τη συζήτηση επικρατούσε η σαγήνη του να «πηγαίνεις με το ρεύμα». Ίσως ο πειρασμός «να ακολουθείς το ρεύμα» είναι τόσο ισχυρός ο' αυτό το ζήτημα διότι, αν δεν συμβαδίζεις με την επικρατούσα άποψη, το κόστος είναι απαγορευτικό. Αν πέσεις έξω σε μια συζήτηση σχετικά με τον προϋπολογισμό, θα κατηγορηθείς για ασχετοσύνη στα οικονομικά ή για κακή ερμηνεία της αντίληψης της κοινής γνώμης. Αν συμφωνήσεις όμως με την αντίληψη της συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινής γνώμης, πολύ περισσότερο αν μιλήσεις εξ ονόματος της, στο ζήτημα της μετανάστευσης διακυβεύεται η υπόληψή σου, η καριέρα σου, ο επιούσιός σου..

ΚΟ

Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2019

Μέρκελ: «Δεν μπορεί ο καθένας να έχει γνώμη»


Η Μέρκελ δήλωσε πρόσφατα στο γερμανικό κοινοβούλιο ότι η κυβέρνηση πρέπει να αποφασίζει τι μπορεί να θεωρείται ως ελευθερία λόγου για να διατηρηθεί η κοινωνία «ελεύθερη».

Ορίζει την «ρητορική μίσους» ως μια ομιλία που παραβιάζει την «αξιοπρέπεια των άλλων».

"Για εκείνους που ισχυρίζονται ότι δεν μπορούν πλέον να εκφράζουν τις απόψεις τους, σας λέω: Εάν εκφράζετε μια γνώμη, πρέπει να ζήσετε με το γεγονός ότι θα υπάρχει αντίκρουση." Η έκφραση γνώμης δεν έρχεται με μηδενικό κόστος. Αλλά η ελευθερία της έκφρασης έχει τα όριά της. Αυτά τα όρια ξεκινούν εκεί όπου εξαπλώνεται το μίσος. Αρχίζουν εκεί όπου παραβιάζεται η αξιοπρέπεια άλλων ανθρώπων. Αυτή η βουλή πρέπει να αντιταχθεί και θα αντιταχθεί στην ακραία ομιλία. Διαφορετικά, η κοινωνία μας θα είναι η ελεύθερη κοινωνία που ήταν.
ΚΟ: Μην τρέξουν πάλι κάποιοι και μιλήσουν για «φασιστική νοοτροπία». Η Άνγκελα εμπέδωσε καλά τι σημαίνει «ελευθερία του λόγου» από την θητεία της στην Κομσομόλ και το κρυφό της φλερτ με την Στάζι.

ΚΟ

Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2019

Υπουργός Δικαιοσύνης της Σουηδίας: «Δεν με νοιάζει πόσοι Σουηδοί πέφτουν θύματα της εγκληματικότητας λόγω των μεταναστών!»



Κατά τη διάρκεια μιας πρόσφατης κοινοβουλευτικής συζήτησης, απαντώντας στην αναφορά για την αύξηση των ομαδικών βιασμών και των ληστειών ως αποτέλεσμα της μεταναστευτικής πολιτικής του κόμματός του, ο σοσιαλδημοκράτης υπουργός Δικαιοσύνης, Morgan Johansson, ψιθύρισε: «για μένα, δεν έχει σημασία».

Η συζήτηση διεξήχθη στην αίθουσα που συνεδριάζει το σουηδικό κοινοβούλιο στις 24 Οκτωβρίου, όπου ο γραμματέας του Κόμματος των Σουηδών Δημοκρατών Richard Jomshof και ο σοσιαλιστής υπουργός Δικαιοσύνης Morgan Johansson, διασταύρωσαν στα ξίφη του, όπως αναφέρει η Nyheter Idag.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ο Jomshof άρχισε να διαβάζει πολλές επικεφαλίδες εφημερίδων, κάποιες από τις οποίες έλεγαν: "112 παιδιά έχουν πέσει θύματα ληστείας στο Γκέτεμποργκ", "50 νεαροί κρατούν σε ομηρία την πόλη Växjö", "αύξηση ομαδικών βιασμών στην Στοκχόλμη".


«Αυτή είναι ένα μικρό δείγμα που δείχνει σαφώς ποια είναι η πολιτική που αντιπροσωπεύει ο Morgan Johansson - και που αυτή έχει οδηγήσει», δηλώνει ο Jomshof. Στην δήλωση αυτή ο σοσιαλδημοκράτης υπουργός Δικαιοσύνης απάντησε, «για μένα δεν έχει σημασία».


Οι δηλώσεις του Γιόχανσον μπορούν να ακουστούν στο 17:08 του βίντεο.


Τα λόγια του Morgan Johansson είναι ενδεικτικά της απόλυτης περιφρόνησής του για τους Σουηδούς της εργατικής και της μεσαίας τάξης που έχουν αναγκαστεί να αντιμετωπίσουν τις πραγματικές συνέπειες των απερίσκεπτων πολιτικών του κόμματός του.

Στην ίδια συζήτηση, ο Johansson συνέδεσε την πλατφόρμα του κόμματος των Σουηδών Δημοκρατών για τη μετανάστευση με τους «αντισημίτες φασίστες την δεκαετία του 1930» που προσπαθούσαν να «σταματήσουν την εισαγωγή Εβραίων».

Η καταφυγή σε μια τέτοια εκτόξευση λάσπης αποτελεί σαφή ένδειξη ότι ο Johansson και το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα του δεν έχουν επιχειρήματα στη συζήτηση για το θέμα της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης. Πρόσφατες δημοσκοπήσεις υποστηρίζουν περαιτέρω αυτή την ιδέα.

Στην πραγματικότητα, μια νέα έρευνα που πραγματοποίησε η σουηδική εταιρία δημοσκοπήσεων Demoskop έδειξε ότι οι Σουηδοί Δημοκράτες είναι το πιο δημοφιλές κόμμα στη χώρα, μπροστά από τους Σοσιαλδημοκράτες κατά μερικές εκατοστιαίες μονάδες.

ΚΟ / από εδώ

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2019

ΗΠΑ: Το Chick-fil-A παραδόθηκε στο bulling των LGBT



Τα νέα από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού είναι άσχημα, όσον αφορά αυτό που έχει ονομαστεί «πολιτιστικός πόλεμος» (culture war). Παρόλο που η αλυσίδα εστιατορίων Chick-fil-A είναι εξαιρετικά κερδοφόρα, υπέκυψε και συνθηκολόγησε με τους «προοδευτικούς» νταήδες, αφήνοντας στους χριστιανούς που την στήριξαν τα χρόνια του αφόρητων πιέσεων και εκφοβισμών, μια αίσθηση προδοσίας.

Το εστιατόριο είχε κρατήσει μια ηρωική στάση, σπάνια στις ημέρες μας, λόγω του θάρρους που έδειξε να μην υποκύψει στην λυσσώδη εκστρατεία εναντίον του από τους LGBT "ακτιβιστές" που το κατήγγειλαν επειδή έκανε δωρεές σε ομάδες που εκείνοι ονόμαζαν «αντι-gay», λόγω της παραδοσιακής χριστιανικής στάσης τους προς τον θεσμό του γάμου και τα δύο φύλα. Ήταν για πολλούς ένα μεγάλο σύμβολο αντίστασης. Όχι, πια.

Το Chick-fil-A υπέκυψε. Σήκωσε τη λευκή σημαία. Παραδόθηκε.

Τη Δευτέρα, το Chick-fil-A ανακοίνωσε ότι έκανε μια σημαντική αλλαγή στο ίσως το πιο αμφιλεγόμενο μέρος της εταιρείας: το «φιλανθρωπικό βραχίονα της».

Σε δελτίο τύπου, η εταιρεία δήλωσε ότι "αποφάσισε να προσφέρει σε ένα μικρότερο αριθμό οργανισμών που εργάζονται αποκλειστικά στους τομείς της εκπαίδευσης, της έλλειψης στέγης και της πείνας." Ο εκπρόσωπος του Chick-fil-A επιβεβαίωσε ότι η εταιρεία δεν θα κάνει δωρεές πλέον στην Αδελφότητα Χριστιανών Αθλητών (Fellowship of Christian Athletes) και στον Στρατό Σωτηρίας (Salvation Army), δύο οργανώσεις που επικρίθηκαν με μανία από τους υποστηρικτές των LGBTQ.

"Κάναμε πολυετείς δεσμεύσεις και στις δύο οργανώσεις και εκπληρώσαμε αυτές τις υποχρεώσεις το 2018. Προχωρώντας θα δείτε ότι το Ίδρυμα Chick-fil-A θα υποστηρίξει τις τρεις συγκεκριμένες πρωτοβουλίες για την έλλειψη στέγης, την πείνα και την εκπαίδευση", ανέφερε ο εκπρόσωπος της εταιρίας σε δήλωση στο Business Insider.

Το Chick-fil-A είχε προηγουμένως συνεργαστεί με τις ομάδες για τη χρηματοδότηση συγκεκριμένων προγραμμάτων - όπως καλοκαιρινών κατασκηνώσεων - που λειτουργούσαν άμεσα με φτωχά παιδιά.

Γράφει ο Rod Dreher στο American Conservative:

Αποδοκιμάζω τους LGBT νταήδες, αλλά δεν θα χαριστώ στην ηγεσία του Chick-fil-A. Οι άνθρωποι είναι «κότες». Διαβάζουμε ότι το Chick-fil-A σταμάτησε τις δωρεές σε κάποια χριστιανικά φιλανθρωπικά ιδρύματα το 2012, αφού δέχθηκε συντονισμένη λυσσαλέα επίθεση από LGBT ακτιβιστές:

Ωστόσο, η εταιρεία συνέχισε τις σχέσεις της με την Υποτροφία των Χριστιανών Αθλητών και τον Στρατό της Σωτηρίας.

Ο Rodney Bullard, επικεφαλής του Ιδρύματος Chick-fil-A, είχε υπερασπιστεί τις δωρεές σε συνέντευξή του στο Business Insider, λέγοντας ότι «σχετίζονταν με την κοινότητα και είχαν επιπτώσεις σε αυτήν».

"Για εμάς, αυτό είναι μια πολύ υψηλότερη κλήση από κάθε πολιτικό ή πολιτισμικό πόλεμο που διεξάγεται", είπε ο Bullard.

Το Chick-fil-A έχει επεκταθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια. Μέχρι το τέλος του 2018, ήταν η τρίτη μεγαλύτερη αλυσίδα στις ΗΠΑ σε πωλήσεις, αυξάνοντας τα έσοδα κατά 16,7% το 2018 για να φτάσει σχεδόν τα 10,5 δισεκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με τα Nation's Restaurant News. Μόνο τα McDonald's και τα Starbucks έφεραν περισσότερα χρήματα στις ΗΠΑ πέρυσι και με πολύ περισσότερα εστιατόρια.

Το Chick-fil-A κατάφερε να γίνει η τρίτη μεγαλύτερη αλυσίδα fast food στις ΗΠΑ, παρά το γεγονός ότι δέχθηκε επάνω του τόνους «προοδευτικού» μίσους επειδή τιμούσε αυτό που η ηγεσία του κάποτε ισχυριζόταν ήταν η πιστότητα σε μια "πολύ υψηλότερη κλήση . "Αλλά τώρα, στο τέλος του 2019, καθώς βρίσκεται κοντά στην κορυφή της επιχειρηματικής επιτυχίας, το Chick-fil-A ξαφνικά διαπιστώνει ότι δεν μπορεί πλέον να αντέξει την "υψηλότερη κλήση" και κόβει κάθε δωρεά στις χριστιανικές οργανώσεις.
Συνεχίζει ο Rod Dreher:

Λατρεύω το Chick-fil-A, αλλά δεν θα πάω ξανά εκεί. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια παράδοση λόγω δειλίας.

Και είναι ένα μάθημα για όλους μας. Το LGBT λόμπι, και οι προοδευτικοί σύμμαχοί του, ποτέ δεν θα σας αφήσουν ήσυχους. Ποτέ. Το πολύ σε πέντε χρόνια, το Chick-fil-A θα έχει υιοθετήσει και woke διαφημιστικές εκστρατείες. Μόλις σήμερα το πρωί, έβλεπα το τραπέζι του πρωινού στο κουτί δημητριακών των παιδιών μου, αυτό το ουράνιο τόξο και αναρωτήθηκα γιατί το Honey Nut Cheerios έγινε gay.

Στην αρχή σκέφτηκα: "Για κοίτα, έχουμε καταντήσει όπου βλέπουμε ένα ουράνιο τόξο να πηγαίνει το μυαλό μας στους LGBT". Αλλά τότε, κοίταξα πιο καλά. Και είδα το λογότυπο της εκστρατείας για τα «ανθρώπινα δικαιώματα των ΛΟΑΤ». Είναι ένα από τα τρία φιλανθρωπικά ιδρύματα στα οποία η General Mills ενθαρρύνει δωρεές μέσω του Snapchat. Σκεφτείτε το: μια φιλανθρωπική οργάνωση που ταΐζει τους πεινασμένους, μια φιλανθρωπική οργάνωση που φροντίζει τα κακοποιημένα ζώα και μια πολιτική οργάνωση που αγωνίζεται για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. Μία από αυτές τις οργανώσεις δεν μοιάζει με τις άλλες.

Μιλώντας για το "Woke Capitalism", σίγουρα είδατε αυτό το διαφημιστικό της Sprite από την Αργεντινή.

Σε πολύ λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει διαφήμιση προϊόντος που δεν θα προβάλει την ατζέντα των LGBT. Γιατί όποια εταιρία δεν το κάνει θα στιγματίζεται ως “ant-gay” και «ομοφοβική» και θα εξαπολύεται εναντίον της εκστρατεία «προοδευτικού» εκφοβισμού.


Και βέβαια, η αλλαγή στάσης δεν είναι ποτέ αρκετή για τους ιεράρχες του «προοδευτισμού». Χρειάζεται κανονικό γονάτισμα και έμπρακτή «μετάνοια».  

"Αν οι άνθρωποι που είναι υπεύθυνοι στο Chick-fil-A πιστεύουν ότι αυτή η δήλωση θα ικανοποιήσει το λόμπι των LGBTQIA+, θα απογοητευθούν οικτρά", γράφει ο Thomas Berryman, ένας καθολικός που ομολογεί ότι έχει έλξη για το ίδιο φύλο. "Οι ιεροεξεταστές του αναμένουν τώρα το Chick-fil-A να κάνει "εξιλέωση" για τις «αμαρτίες» του, δίνοντας χρήματα στις ομάδες LGBTQIA + και δίνοντάς τους έδρες στο διοικητικό συμβούλιο τους, κάνοντας κατήχηση υπέρ της ομοφυλοφιλίας στους υπαλλήλους του, πληρώνοντας διαφημίσεις "υπερηφάνειας" και ορίζοντας μέρες, εβδομάδες ή μήνες υπερηφάνειας".

ΚΟ / από εδώ κι εδώ