Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ) ξημεροβραδιάζεται για να βρει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει ειδήσεις και άρθρα συμβατά με την θεματολογία του, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για τα παρατιθέμενα links. Σχόλια και παρεμβάσεις του ΚΟ είναι σε χρώμα ερυθρό. Αν ψάχνεις για mainstream ειδησεογραφία και άποψη, ήρθες στο λάθος μέρος.

got democracy?

got democracy?

Πέμπτη, 5 Μαΐου 2016

ΗΠΑ: Σε μεγαλειώδη συγκέντρωση στην Καλιφόρνια, ο Τραμπ τίμησε τα θύματα δολοφονιών από παράνομους μετανάστες

Ο Donald Trump τίμησε τις οικογένειες που έχασαν τα αγαπημένα τους πρόσωπα από παράνομους αλλοδαπούς εγκληματίες, σε μία μεγαλειώδη συγκέντρωση το βράδυ της Πέμπτης στην Costa Mesa, στην Καλιφόρνια, ενώ κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης "αντι-διαδηλωτές" απ’ έξω, κυμάτιζαν μεξικάνικες σημαίες.

Δείτε το βίντεο της συγκέντρωσης:

Βίντεο δείχνει τον Trump να συναντιέται με μητέρες και όσους εμπλέκονται στο Remembrance Project (Πρόγραμμα Μνήμης), το πρόγραμμα μιας ομάδας που υποστηρίζει τις οικογένειες όσων έχασαν τους αγαπημένους τους από εγκληματικές ενέργειες ατόμων που διαμένουν παράνομα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ομάδα εργάζεται επίσης για να κάνει γνωστές αυτές τις ιστορίες συνδέοντάς τες με το θέμα της παράνομης μετανάστευσης.


Η Sabine Durden, η οποία έχασε το μοναχογιό της Dominic από παράνομο αλλοδαπό, δήλωσε στο Breitbart News:

Ήμουν με το Πρόγραμμα Μνήμης, με άλλες μητέρες που έχασαν τα παιδιά τους εξ αιτίας παράνομων αλλοδαπών.

Μας συνόδευσαν στα παρασκήνια και όταν μας είδε ο κ Trump, χαμογέλασε και φώναξε: «εδώ είναι οι φίλοι μου». Μας θυμήθηκε γιατί μερικές από εμάς τον είχαμε συναντήσει στο Μπέβερλι Χιλς τον Ιούλιο του 2015 όταν κάθισε μαζί μας, και μας άκουσε για πρώτη φορά να λέμε τις τραγικές ιστορίες μας.

Μίλησε μαζί μας για λίγο, μας αγκάλιασε και βγάλαμε φωτογραφία μαζί του.

Ο κ Trump είναι η μόνη μου ελπίδα για να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο σε αυτή τη χώρα. Είναι ο ήρωάς μου και είναι ο μόνος που έδωσε στο γιο μου Dominic μια φωνή.

Έξω από το συλλαλητήριο είχαν μαζευτεί αντι-Trump διαδηλωτές, και σύντομα ξέσπασαν συγκρούσεις. Η αστυνομία έκανε 20 συλλήψεις.

«Είμαι εναντίον της τοπικιστικής και εθνικιστικής ατζέντας του Τραμπ, που χωρίζει τους ανθρώπους», είπε ο αντι-Τραμπ διαδηλωτής Rogelio Banuelos, 26 χρονών, στο CNN.

Μέσα στο αμφιθέατρο, οι χιλιάδες υποστηρικτές του Trump που το είχαν γεμίσει (περί τους 31.000), άρχισαν να τραγουδούν το ‘God Bless America’.


ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Δευτέρα, 2 Μαΐου 2016

ΗΠΑ: “Get Trump!” Ο απίστευτος πόλεμος κατά του Ντόναλντ Τραμπ

 του Richard Wolstencroft (AltRight) / ΚΟ

Πρέπει να ομολογήσω ότι ποτέ στη ζωή μου δεν έχω δει να διεξάγεται από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης μια τόσο αρνητική εκστρατεία, όπως αυτή που παρακολουθούμε τους τελευταίους μήνες κατά του Donald Trump.

Ούτε τον Σαντάμ Χουσεΐν, ούτε ακόμη και τον Οσάμα Μπιν Λάντεν δεν παρουσίαζε με τόσο μελανά χρώματα ο Τύπος όσο τον Trump. Είναι τόσο μεγάλη η φρενίτιδα των media και τόσο έντονος ο πανικός της ελίτ της Ουάσιγκτον που γίνεται πλέον σαφές ότι ο Trump, είτε είναι ο καλύτερος προεδρικός υποψήφιος μετά από τον JFK, είτε είναι η Δευτέρα Παρουσία του Ιησού Χριστού! Η μεγάλη οργανωμένη επίθεση εναντίον του είναι μια σαφής απόδειξη ότι δεν είναι «δικός τους» υποψήφιος, αλλά ένας κατεξοχήν αουτσάιντερ – και όχι μόνο αυτό, αλλά ένας υποψήφιος αουτσάιντερ που μπορεί να κερδίσει, σε αντίθεση με τον Δημοκρατικό υποψήφιο Bernie Sanders, ο οποίος φαίνεται να μένει πίσω από το γεράκι του συστήματος Χίλαρι. Έτσι, ας ρίξουμε μια ματιά στο «τι παίζεται».

Πρώτα - μια γρήγορη ματιά στον Bernie. Ο γηραιός γερουσιαστής (εβραϊκής  καταγωγής) δεν παίρνει πολύ προβολή από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για διάφορους προφανείς και κυνικούς λόγους, αλλά το παλιάς κοπής, σκαιό αριστερό μήνυμα που συνεχώς κοπανάει όπως ένα τύμπανο, περνάει και όχι χωρίς αποτέλεσμα. Χτυπώντας σκληρά την "οικονομική ανισότητα", ο Bernie έχει ωθήσει την Χίλαρι πολύ πιο αριστερά από ό, τι της αρέσει να είναι, έτσι ώστε, ακόμα κι αν κερδίσει, να έχει κολλήσει σε κάποιες από αυτές τις θέσεις.

Ο Bernie έχει πολλούς φανατικούς υποστηρικτές - ειδικά άτομα του διαδικτύου - συμπεριλαμβανομένων πολλών ενοχλητικών πολιτιστικών μαρξιστών και SJWs, όμως δεν είναι δυνατό να πάρει το χρίσμα. Είχε κάποια αρνητικά δημοσιεύματα - ως επί το πλείστον προκειμένου να ενισχυθεί η Hillary - αλλά όχι πολύ. Διότι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν εστιάσει τα πυρομαχικά τους συντριπτικά κατά του Ντόναλντ, όπου βρίσκεται η πραγματική απειλή.

Στην αρχή, το σύστημα νόμιζε ότι πρόκειται για ένα αστείο, στη συνέχεια, όταν άρχισε το πράγμα να σοβαρεύει και να δείχνει ένα αντι- globalist προφίλ, άρχισαν να ανησυχούν, πολύ να ανησυχούν. Θα μπορούσε αυτός ο τύπος να νικήσει; Μετά το New Hampshire και μερικές νίκες σε διάφορες πολιτείες, τόσο στον Βορρά όσο και του Νότου, το σύστημα ξαφνικά συνειδητοποίησε – «Oh Shit! Δεν είναι πλάκα!». Και βγήκε το σύνθημα από την Ανώτατη Διοίκηση παγκόσμιας ελίτ : GET TRUMP!”
Παρακολούθησα την Huffington Post για έναν ολόκληρο μήνα. Ήταν σε μια ασταμάτητη αντι-Trump λειτουργία. Ανήρτησαν πάνω από 100 αρνητικά άρθρα για τον Trump σε μόλις δύο εβδομάδες. Ήταν πραγματικά εξαιρετικό - καθαρή προπαγάνδα. Πρέπει να έχω δει πάνω από εκατό άρθρα στην ίδια και σε άλλες συστημικές και αριστερές φωνές, που επιτίθενται στα... μαλλιά του Donald Trump.

Στη συνέχεια βρήκαν το «Ο Trump είναι ο Χίτλερ». Κλασσική μέθοδος της αριστεράς. Εντάξει, είπε ο Trump μερικά σκληρά πράγματα για τους Μεξικανούς και έθεσε θέμα περιορισμού των μουσουλμάνων στις ΗΠΑ και έτσι έγινε επιτακτική ανάγκη το "Get Trump!"

Όμως, τους περισσότερους ανθρώπους δεν τους νοιάζει. Καταλαβαίνουν τι κάνει η ελίτ και έχουν δει αυτό το τέχνασμα να εφαρμόζεται εκατό φορές στο παρελθόν. Έτσι, το “Trump is Hitler” και τα περί «φασίστα» άρχισαν να πεθαίνουν.
Στη συνέχεια, υπάρχει ο παράγοντας Σόρος και η εμφάνιση της AIPAC (εβραϊκού λόμπι). Ο Σόρος, συναισθανόμενος τον κίνδυνο, αμόλησε τα κυνηγόσκυλα στην συγκέντρωση του Τραμπ στο Σικάγο, η οποία ακυρώθηκε (λόγω «ταραχών»). Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν η συγκέντρωση ακυρώθηκε όλοι σχεδόν στην Αριστερά - ακόμη και οι μετριοπαθείς - επευφημούσαν εγκρίνοντας τις σταλινικές μεθόδους του “shutting it down”. Μπορείτε να φανταστείτε την υστερία που θα ακολουθούσε εάν ακροδεξιοί διαδηλωτές είχαν ακυρώσει μια συγκέντρωση του Bernie; Τι θα ακούγαμε ασταμάτητα για «φασισμό» και τα λοιπά; Αλλά όταν εκείνοι το κάνουν, είναι kosher.
Μιλώντας για kosher, η εμφάνιση Τραμπ στην AIPAC, ήταν επίσης μια σημαντική απόκλιση από τους κανόνες της αμερικάνικης πολιτικής, καθώς ο ίδιος δήλωσε ότι θα είναι «ουδέτερος» προς το Ισραήλ - μια εξαιρετικά γενναία δημόσια δήλωση για υποψήφιο, ειδικά τον πρώτον στην κούρσα. Αλλά μετά από αυτό κάποιοι από την Αριστερά ζητούσαν  ή δεχόντουσαν την ιδέα της δολοφονίας του Trump.
Τα περιστατικά απειλών κατά της ζωής του Τραμπ είναι πάρα πολλά. Ο ράπερ "Rick Ross" ζήτησε (!) την δολοφονία του, ενώ πρόσφατα, η αστυνομία συνέλαβε έναν 20χρονο που απειλούσε ότι θα βάλει βόμβα σε συγκέντρωση του Τραμπ στο Waterbury του Κονέκτικατ. Τα media, γενικώς, σίγησαν..
Τώρα, μετά από όλη αυτή την αρνητικότητα, ας πάρουμε μια βαθιά ανάσα και ας ηρεμήσουμε λίγο. Θα ήθελα να πω ότι δεν νομίζω ότι ο Donald Trump είναι τέλειος ή πέραν κάθε κριτικής. Όπως κάθε υποψήφιος, ακόμη και ένας αρκετά καλός, έχει κάνει μερικά λάθη. Και όταν γίνει αυτό του επιτίθενται σαν πεινασμένα σκυλιά σε ωμό κρέας.

Το χειρότερο ατόπημά του ήταν αναμφίβολα αυτό για το δικαίωμα στην έκτρωση. Ο Trump δεν είναι υπέρ των αμβλώσεων, αλλά απρόθυμα δέχεται το δικαίωμα των γυναικών να κάνουν αμβλώσεις – και μάλιστα στην συνέντευξη εκείνη, ο πονηρός Chris Matthews, τον ρώτησε αν οι γυναίκες πρέπει να "τιμωρούνται" αν κάνουν άμβλωση.

Ο Sanders και ιδιαίτερα η Hillary έχουν κάνει αμέτρητα ανόητα σχόλια και έχουν χαϊδέψει εξτρεμιστικές αριστερές ομάδες όπως τους Black Lives Matter, αλλά τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν ασχολούνται και επικεντρώνονται στην κύρια ανησυχία τους, στο πως θα... “Get Trump”.

Τώρα, ποια επίδραση έχουν όλα αυτά; Λοιπόν, πρόσφατες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο Trump έχει επιβιώσει όχι μόνο από την μεγαλύτερη αρνητική εκστρατεία των μέσων ενημέρωσης στη δυτική πολιτική ιστορία, αλλά οι αριθμοί του έχουν πραγματικά ανέβει! Φαίνεται ότι οι άνθρωποι έχουν κουραστεί από όλα τα ψέματα και τις ατελείωτες βλακείες. Είναι ο άρχοντας της ανα-γέννησης. Ακόμη και το σλόγκαν του Lets make America Great Again ("Ας κάνουμε την Αμερική Μεγάλη Ξανά") δείχνει να αποδίδει, με αυτή την μυθική αίσθηση εξουσίας για την παλιγγενεσία της Αμερικής να χτυπά μια χορδή σε μια χώρα και έναν κόσμο που αισθάνεται ενστικτωδώς ότι οι ΗΠΑ έχουν χάσει την θεία εύνοια.

Το αποτέλεσμα αυτής της ομοβροντίας των μέσων ενημέρωσης πιθανώς θα είναι να κάνει τον Trump λίγο πιο προσεκτικό..

Και η εβραϊκή ADL και πρόσφατα, ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, "ενοχλούνται" με αυτό το σύνθημα και με το γεγονός ότι ο Τραμπ βάζει την Αμερική "πρώτη", και αυτό γιατί ο κόσμος, λένε, έχει "αλλάξει". Οι Εβραίοι μάλιστα της Αμερικής, όπως ο δημοσιογράφος του Bloomberg, Eli Lake, λένε ότι το σύνθημα παραπέμπει στο "ναζισμό" (!), καθώς το σύνθημα "America First" το έλεγαν "αντισημίτες" Αμερικάνοι (όπως ο αεροπόρος Charles Lindbergh με τις "america fisrt committees" - φώτο - που έκανε εγκωμιαστικά σχόλια για τον Χίτλερ) που δεν ήθελαν να μπουν οι ΗΠΑ στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο.  

Ο εβραϊκής καταγωγής Αμερικάνος δισεκατομμυριούχος "φιλάνθρωπος" James Simmons (φώτο), έδωσε 11 εκατομμύρια στον Κρουζ για να σταματήσει τον Τραμπ - παρόλο που ο Simmons φηφίζει Δημοκρατικούς και υποστηρίζει Χίλαρυ! 

Έτσι, γιατί αυτή η συντονισμένη προσπάθεια κατασυκοφάντησης έχει σαφώς αποτύχει; Το μήνυμα του Trump είναι δεξιό -λαϊκίστικο σαν του Bernie Sanders, αλλά αναμεμιγμένο με έναν ενοποιητικό εθνικισμό και επιστεγασμένο με αποφασιστικότητα και κοινή λογική.

Έξω από την Bern-ό-σφαιρα, ακόμη και ο πρύτανης της αριστεράς, ο Αυστραλός "διανοητής" John Pilger, βγήκε και είπε ότι ο Trump είναι καλύτερος υποψήφιος από την κακιά Shillary (κοροιδευτικό όνομα για την Χίλαρυ, shill = το δόλωμα, για να πέσουν οι αμερικάνοι στα δόντια των τραπεζών). Ο Julian Assange, επίσης, σημείωσε ότι η Χίλαρι είναι χειρότερη, και παρείχε διάφορες κρυφές αποδείξεις. 

Ταξιδεύοντας πρόσφατα στο Μπαλί, την Ταϊλάνδη, τη Σιγκαπούρη έμεινα κατάπληκτος με την αγάπη για τον Donald Trump στους ασιάτες και ακόμη και στον μουσουλμανικό κόσμο. Ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στη Σιγκαπούρη, και είχα πολλές θετικές συνομιλίες με ντόπιους στα βιβλιοπωλεία. Βλέπουν κάτι από το σοφό, σκληρό, επιχειρηματικό πνεύμα του πατριάρχη Lee Kuan Yew (πρώτου πρωθυπουργού της Σιγκαπούρης) στον Donald. Ο Lee έκανε όντως, εντελώς μεγάλη την Σιγκαπούρη.

Ο Τραμπ έχει μεγάλη  συμπάθεια στην Ρωσία, αλλά και στην Κίνα!

Και εδώ, στην Αυστραλία, πολλοί αγαπούν τον Trump. Η απήχησή του φαίνεται ότι διαπερνά πολιτισμούς και γενιές σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι Ρεπουμπλικάνοι δεν είχαν υποψήφιο σαν αυτόν από την εποχή του Ronald Reagan!


Στο παρακάτω βίντεο οι διαδηλωτές σε πατριωτική - αντι-ισλαμιστική συγκέντρωση στην Σλοβενία φωνάζουν "Ντόναλντ Τραμπ! Ντόναλντ Τραμπ!"


ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Σάββατο, 30 Απριλίου 2016

Αμερικάνος Γερουσιαστής ταξιδεύει στη Συρία για να στηρίξει τον Άσαντ

RICHMOND – Ένας γερουσιαστής της πολιτείας της Βιρτζίνια ταξίδεψε στη Συρία σε μια τριήμερη εκδρομή αυτή την εβδομάδα για την υποστήριξη του προέδρου της Συρίας Μπασάρ αλ-Άσαντ.

Ο ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής Richard H. Black (R-Loudoun) συναντήθηκε με αξιωματούχους της κυβέρνησης Άσαντ, ως μέρος μιας συνεχιζόμενης προσπάθειάς του να κάνει γνωστούς τους διωγμούς που υφίστανται οι Χριστιανοί.

«Ελπίζω να φύγουμε μακριά από την παράφρονα πολιτική μας στη Συρία. Η Συρία έχει τα μεγαλύτερα δικαιώματα γυναικών και θρησκευτικής ελευθερίας από κάθε έθνος στον αραβικό κόσμο», είπε ο Black σε μια σειρά γραπτών μηνυμάτων που έστειλε στην Washington Post.

«Είμαστε σύμμαχοι με δύο από τα πιο χυδαία έθνη στη γη, τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία, που έχουν πρόθεση να επιβάλουν μία [Γουαχαμπίτικη] φονταμενταλιστική κυβέρνηση στο λαό της Συρίας», είπε.

Ο Black πρόσθεσε ότι συμμετείχε σε μια μακρά συνέντευξη για την συριακή τηλεόραση.

Κατά την συνάντησή του με αξιωματούχους της Συρίας, ο Black είπε, «Θα είμαι η φωνή της Συρίας», σύμφωνα με το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων.

«Ο γερουσιαστής Black ταξιδεύει στη Μέση Ανατολή, στο πλαίσιο των μακροχρόνιων προσπαθειών του να προστατεύσει την ασφάλεια των Χριστιανών σε αυτό το μέρος του κόσμου», δήλωσε ο εκπρόσωπος της κοινοβουλευτικής ομάδας των Ρεπουμπλικάνων στην Γερουσία, Jeff Ryer.

Ο επικεφαλής της μειοψηφίας Richard L. Saslaw (D-Fairfax) "αστειεύτηκε" για την τάση του Black να ασχολείται με «αμφιλεγόμενα θέματα» στη Βιρτζίνια και το εξωτερικό.

«Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα πρέπει να ανησυχούν που ο Dick Black πηγαίνει στη Συρία», δήλωσε ο (εβραϊκής καταγωγής) Saslaw (φώτο). «Η μεγαλύτερη ανησυχία πιθανότατα θα ήταν ο Dick Black να γυρίσει από την Συρία...».

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Black, ένας βετεράνος του Βιετνάμ με παράσημο και πρώην δικηγόρος του Στρατού, έρχεται σε επαφή με την κυβέρνηση Άσαντ. Το 2014, έγραψε μια επιστολή επαινώντας τον Άσαντ που δημοσιεύτηκε στη σελίδα του προέδρου της Συρίας στο Facebook.
Πέρυσι, ένα περιοδικό που κυκλοφορεί το Ισλαμικό Κράτος έβαλε τον Black στη λίστα των εχθρών του.

Κατά την πρόσφατη νομοθετική συνεδρία, ο Black κρατούσε ένα χάρτη της Συρίας για να εξηγήσει την αντίθεσή του στο να δέχονται οι Ηνωμένες Πολιτείες πρόσφυγες από τη Συρία.

Σε μια συνέντευξή του νωρίτερα αυτό το έτος, ο Black είπε ότι όλοι αυτοί οι «απελπισμένοι και χωρίς ελπίδα» Σύριοι, είναι νεαροί σε στρατεύσιμη ηλικία και είναι επικίνδυνοι.

«Εγώ το βλέπω ως επιχείρηση Δούρειος Ίππος», είπε. «Νομίζω ότι αποτελούν κίνδυνο, επειδή δεν είναι πρόσφυγες, έτσι όπως εννοούμε τους πρόσφυγες».

Και πρόσθεσε: «Λατρεύω το λαό της Συρίας. Απαντώ mail από ανθρώπους στη Συρία. Σε στιγμές που είναι απελπισμένοι και χωρίς ελπίδα τους γράφω».

Ο Black έγραψε στο tweeter από τη Συρία ότι παραιτήθηκε από συν-πρόεδρος της προεκλογικής εκστρατείας του γερουσιαστή Τεντ Κρουζ στη Βιρτζίνια νωρίτερα στο μήνα.

Η εξήγηση που έδωσε είναι ότι επειδή δεν μιλά εξ ονόματος του Cruz για την εξωτερική πολιτική και για να μην βρουν αφορμή τα προκατειλημμένα, λίμπεραλ μέσα ενημέρωσης.

Οι Δημοκρατικοί της Βιρτζίνια κατηγόρησαν τον Black ότι έχει «επικίνδυνα ανίδεες απόψεις για την εξωτερική πολιτική».

Δημοκρατικοί και λίμπεραλ χαρακτηρίζουν τον Black «ακροδεξιό εξτρεμιστή» (!) επειδή, συν τοις άλλοις, καταγγέλλει σθεναρά τις αμβλώσεις, τον σοδομισμό, ενώ είχε αντιταχθεί στην τοποθέτηση αγάλματος του Λίνκολν σε μια τοποθεσία στην Βιρτζίνια που χρησιμοποιούσε ο στρατός των Νοτίων ως εργοστάσιο κατασκευής κανονιών. «Είναι σαν να βάζουμε την σημαία της Συνομοσπονδίας στο Μνημείο Λίνκολν», είπε.


ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016

Κατηγορώντας (πάλι) τους Ρωμαίους



Στο ντοκιμαντέρ Who Framed Jesus?” του Discovery Channel (2011) που προβλήθηκε από την ΕΡΤ ("Ποιος Παγίδεψε τον Ιησού;"*) παρελαύνουν «μελετητές» και «επιστήμονες», οι οποίοι, χάριν "εγκληματολογικής προσέγγισης", προσπαθούν να δείξουν ποιοί «πραγματικά» ήταν αυτοί που «παγίδεψαν» τον Ιησού.

Μια "Top Ten" λίστα των πιθανών ενόχων, είναι :

• ο Ιούδας,
• ο Πιλάτος,
• οι δυσαρεστημένοι θρησκευτικοί ηγέτες στην Ιερουσαλήμ,
• ο Καϊάφας,
• οι Φαρισαίοι,
• Οι Ρωμαίοι,
• οι Σαδδουκαίοι,
• οι δυσαρεστημένοι μαθητές,
• ο Ηρώδης Αντύπας,
• και η χαριστική βολή ... ο ίδιος ο Ιησούς.

Στην εποχή μας, εκτός από ντοκιμαντέρ, τηλεοπτικές σειρές και ταινίες του Χόλυγουντ, ακούς ακόμη και από διάφορες εκκλησιαστικές φωνές να κατηγορούνται για το θάνατο του Χριστού στον Σταυρό οι ρωμαϊκές αρχές και να απαλλάσσονται οι Φαρισαίοι και ο ιουδαϊκός λαός.

Ο Αμερικανός «συντηρητικός» και καθολικός ανώτατος δικαστής Andrew Napolitano, είχε πει στο Fox News : «Οι Ρωμαίοι εκτέλεσαν τον Ιησού, επειδή πείστηκαν ότι με τον ισχυρισμό Του ότι είναι ο Υιός του Θεού, θα μπορούσε να υποδαυλίσει μια επανάσταση εναντίον τους ... φοβούνταν ότι μια επανάσταση που θα διατάραζε την κοσμική εξουσία τους, και έτσι τον καταδίκασαν σε θάνατο με σταύρωση». Οι Εβραίοι δεν αναφέρονταν πουθενά από τον Napolitano.

Ο γνωστός «συντηρητικός» παρουσιαστής Bill O'Reilly, στο βιβλίο του για τις τελευταίες ημέρες του Ιησού (The Last Days of Jesus: His Life and Times A Special Illustrated Edition of Killing Jesus), αναφέρει: «... η ευθύνη ανήκει στον Πιλάτο» (σελ 221).. «Μόνο ο Ρωμαίος κυβερνήτης κατέχει το ius gladii - το δικαίωμα του σπαθιού. Ή όπως είναι γνωστό, το δικαίωμα να εκτελέσει».

Είναι αλήθεια ότι οι Εβραίοι δεν θα μπορούσαν να σταυρώσουν (ή σταύρωση ήταν τύπος εκτέλεσης των Ρωμαίων) κανέναν στη ρωμαϊκή επικράτεια, αλλά θα μπορούσαν να εκτελέσουν με λιθοβολισμό, όπως έκαναν με τον πρωτομάρτυρα Στέφανο. Η Μισνά δίνει μια ποικιλία τύπων εκτελέσεων που πρέπει να διενεργούνται από το Σανχεντρίν (Συνέδριο). Ο άγιος Στέφανος λιθοβολήθηκε μετά από «συζήτηση» που είχε με ένα Σανχεντρίν (Πράξεις 7: 54-59).


Οι Πάπες έχουν τους δικούς τους ελίτ θεολόγους, οι οποίοι προσφέρουν κηρύγματα στον εκάστοτε ποντίφικα και στην παπική οικία. Ο αιδ. Fr. Raniero Cantalamessa, PhD., ένας Φραγκισκανός ιερέας που το 1980 διορίστηκε από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο ΙΙ στην προνομιούχο θέση του "ιεροκήρυκα στην παπική οικία" και επιβεβαιώθηκε ξανά σε αυτή τη θέση από τον Πάπα Βενέδικτο XVI το 2005, ενώ συνεχίζει σε αυτόν τον ρόλο και υπό τον Φραγκίσκο, κήρυξε με την ιδιότητα αυτή, κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής υπό την παρουσία του Πάπα, καρδιναλίων, επισκόπων, ιεραρχών και των προϊσταμένων των θρησκευτικών ταγμάτων και απέδωσε την ευθύνη για τον θάνατο του Ιησού στους Ρωμαίους. Κατηγόρησε λίγο και τους Σαδδουκαίους και σχεδόν απάλλαξε τους Φαρισαίους:

«Ο Ιησούς είχε φίλους μεταξύ των Φαρισαίων (Νικόδημος) που θα τον καλούσαν για δείπνο στο σπίτι τους. Ήταν πρόθυμοι τουλάχιστον, να τον αμφισβητήσουν και να τον πάρουν στα σοβαρά, σε αντίθεση με τους Σαδδουκαίους... Φυσικά ο Πιλάτος δεν ήταν τόσο ευαίσθητος σε θέματα δικαιοσύνης ώστε να ανησυχεί για την τύχη ενός άγνωστου Εβραίου. Ήταν έτοιμος να καταστείλει με αίμα το παραμικρό υπαινιγμό εξέγερσης .... Δεν προσπάθησε να σώσει τον Ιησού από συμπόνια για το θύμα, αλλά μόνο για να απολαύσει μια μικρή "νίκη" εναντίον των κατηγόρων του (Ιουδαίων), με τους οποίους είχε ανοίξει ένα ψυχρό πόλεμο με την άφιξή του στην Ιουδαία».

Η αλήθεια όμως είναι ότι ο Πιλάτος, εάν δεν διέταζε την θανάτωση του Ιησού Χριστού (τον οποίον το Ταλμούδ, - βλ. αριστερά - εκτός του ότι τον κατηγορούσε ότι έσπρωχνε τον λαό στην "ειδωλολατρεία" και άρα έπρεπε να θανατωθεί - τον ονόμαζε και "φίλο των ρωμαϊκών αρχών") θα ρίσκαρε να οργιστούν εναντίον του οι ανώτεροί του, καθώς θα γλύτωνε έναν ταραχοποιό που ο ίδιος του ο λαός τον ήθελε νεκρό! «Ο Πιλάτος προσπάθησε να τον απελευθερώσει, όμως, οι Ιουδαίοι φώναζαν, λέγοντας, αν εσύ απολύσεις τούτον, δεν είσαι φίλος του Καίσαρα: όποιος κάνει τον εαυτό του βασιλιά μιλάει εναντίον του Καίσαρα» (Κατά Ιωάννην 19:12).

Ας ακούσουμε τα λόγια του Χριστού προς τον Πιλάτο. «Αυτός που με παραδίδει σε σένα έχει την μεγαλύτερη αμαρτία». (Κατά Ιωάννην 19:11).

Η απόστολος Παύλος σχετικά με το ποιος είναι υπεύθυνος για τον θάνατο του Χριστού αναφέρει ξεκάθαρα: «.. Οι Ιουδαίοι… οι οποίοι και τον Κύριο Ιησού θανάτωσαν και τους δικούς τους προφήτες, και μας εδίωξαν και δεν αρέσουν στον Θεό, και είναι αντίθετοι με όλους τους ανθρώπους». (Α΄ Θεσσαλονικείς 2: 14-15).

Διάβασε:

*Δεν το έχω παρακολουθήσει.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / από εδώ κι εδώ

Οικοδομώντας την Ευρω-Βαβυλώνα

                        The Soul of East* / ΚΟ

Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει ο ισχυρισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης ότι είναι «ο κύριος υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας στον κόσμο», καθώς με αυτόν υλοποιείται το ολοκληρωτικό της προφίλ. Η υποκρισία είναι γραμμένη στον ίδιο τον σχεδιασμό της Ε.Ε., καθώς η βάση στην οποία στηρίχτηκε δεν είναι κάποιες αξίες ηθικές, αλλά ευκαιριακές, ‘ουμανιστικές’ και σχετικιστικές. Την μία μπορεί να στέκεται σε «χριστιανικές» αξίες και την άλλη σε φιλελεύθερες (δηλαδή κοσμικές).

Παρ’ όλα αυτά, ο κίνδυνος του ολοκληρωτισμού είναι πραγματικός. Θυμηθείτε την περίπτωση με τις δύο χριστιανές από την Βρετανία που προσέφυγαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αφού απολύθηκαν από τη δουλειά τους επειδή αρνήθηκαν να αφαιρέσουν τους σταυρούς που φορούσαν. Και τότε ανακάλυψαν ότι το δικαίωμά τους να φορούν σταυρούς δεν ήταν εγγυημένο από το ευρωπαϊκό δίκαιο για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Εδώ μπορεί κανείς να δει ότι ο Χριστιανισμός στην Ευρώπη δεν έχει καμιά πρωτοκαθεδρία, ούτε και πολύ προστασία. Στην πραγματικότητα, προτεραιότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι η υποβάθμιση του Χριστιανισμού, όπως τέτοια ήταν η αντι-χριστιανική πρακτική των Μπολσεβίκων (μόνο με μια πιο ήπια μορφή). Μόνο ο χρόνος θα δείξει πότε εκείνοι που εξακολουθούν να διατηρούν κάποια χριστιανικά σύμβολα θα δεχτούν ανοικτή επίθεση. Στην παρούσα φάση, αντιμετωπίζουν πολλαπλές μορφές παρενόχλησης, απώλειας συμμετοχής στην πολιτική ή και πίεση να σιωπήσουν. Ο Γερμανός καθηγητής Ludger Kühnhardt (2010) δίνει περαιτέρω μαρτυρία περί αυτού:

"Μερικές φορές, η κατάσταση αυτή έχει προχωρήσει τόσο πολύ ώστε Χριστιανοί πιστοί να βιώνουν ολοκληρωτική δυσαρέσκεια, πίεση ή κυνισμό στη σύγχρονη Ευρώπη, όπως ένας Ιταλός υποψήφιος για το αξίωμα του Επιτρόπου της ΕΕ βίωσε: Το φθινόπωρο του 2004, οι παραδοσιακές ρωμαιοκαθολικές πεποιθήσεις του Rocco Buttiglione (φωτο) σχετικά με την ηθική, την οικογένεια και τη σεξουαλικότητα, έγιναν «όπλα» εναντίον του και τον παρουσίασαν σαν να αντιπροσώπευε τους πιο σκοτεινούς αιώνες της Ευρώπης. Ο Buttiglione απέσυρε την υποψηφιότητά του και αναγκάστηκε να συμμορφωθεί με την περίεργη ιδιαιτερότητα της Ευρώπης όσον αφορά το δημόσιο ρόλο του Χριστιανισμού. Η πίστη του Buttiglione αποτέλεσε εμπόδιο για να καταλάβει δημόσιο αξίωμα - μια μοναδική περίπτωση θρησκευτικών διώξεων στην μετα-ολοκληρωτική Ευρώπη και εκπληκτική πράγματι για μια ήπειρο που τόσο καυχιέται για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στα οποία περιλαμβάνεται και το δικαίωμα της θρησκευτικής ελευθερίας".

Αυτή η μορφή soft” διώξεων δεν αποτελεί έκπληξη, καθώς η χριστιανική ταυτότητα της Ευρώπης και οι χριστιανικές της αξίες (οι αυθεντικές) δεν ευνοούν την οικοδόμηση της παγκόσμιας διακυβέρνησης. Ο Χριστός στη Ορθόδοξη Χριστιανοσύνη είναι ο μόνος απόλυτος Κυβερνήτης και όχι κάποια κατάληξη μιας περιφερειακής ή παγκόσμιας διακυβέρνησης, ούτε είναι ένας πολιτικός / δικτάτορας / αυτοκράτορας που θα μπορούσε να ενθρονιστεί στο πλαίσιο ενός τέτοιου συστήματος. Στην μετα-χριστιανική εποχή μας όμως, οι κοσμικοί είναι αυτοί που κυριαρχούν στην αρένα της ευρωπαϊκής πολιτικής.

Ένας θεσμός μπορεί να γίνει ολοκληρωτικός ειδικά όταν για τους δημιουργούς του που έχουν μπολιαστεί με τις - μετά του Σχίσματος - ιδέες της εκκοσμίκευσης, η πίστη σε μια κοσμολογία με επίκεντρο τον Θεό και έναν Θεό μάλιστα τον οποίον πρέπει να μιμηθούμε (του οποίου όλοι είμαστε πλασμένοι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή Του) μπορεί να γίνει ταμπού στο πλαίσιο ενός τέτοιου συστήματος, εάν όχι παράνομη!

Επιπλέον, πολλοί υποστηρικτές αυτής της - μετά του Σχίσματος - Ευρώπης επιθυμούν όχι μόνο να εναντιωθούν στον Σταυρό, αλλά προσπαθούν να εξαλείψουν τις χριστιανικές ρίζες της ευρωπαϊκής ηπείρου αποσκοπώντας στην τελική εξάλειψη της Ευρώπης, η οποία είχε κάποτε αγίους και πιστούς μαχητές. Για αυτό η Ευρωπαϊκή Ένωση αρνείται ακόμη και την αναφορά στον Θεό στη Συνθήκη για τη θέσπιση ενός Ευρω-Συντάγματος.

Το τραγικό είναι, ότι στην μετα-χριστιανική εποχή μας φαίνεται, οι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να είναι λιγότερο κι από «χλιαροί» στο να αντισταθούν στην πλήρη εξάλειψη του Χριστού στην Ευρώπη. Και ασχέτως το αν συνειδητά ή ασυνείδητα προκάλεσαν αυτή την εξάλειψη, η κυβερνώσα τάξη της Ευρώπης και οι πολίτες της, συστηματικά προωθούν την ολοένα μεγαλύτερη υποβάθμιση ή και ακόμη καταστροφή των χριστιανικών ριζών τους. Κατά συνέπεια, δεν είναι μόνο μια ταυτότητα που εξαφανίζεται, αλλά είναι δυνατόν ταυτόχρονα με αυτό να εισαχθούν και να ενισχυθούν ενεργείς πτυχές του ολοκληρωτισμού.

Είναι αρκετά προφανές, για παράδειγμα, ότι οι συνολικές δημόσιες πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης υποστηρίζουν μια «πλουραλιστική» κοινωνία. Θέλουν η Ευρώπη να γίνει «ένα φιλόξενο σπίτι» για άλλους λαούς, θρησκείες και πολιτισμούς. Κάποιος μπορεί να υποστηρίξει ότι μια τέτοια φιλελεύθερη «φιλοξενία» έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο ώστε να μπορούσε να θεωρηθεί λιγότερο τυραννικό να στηρίξει την θρησκεία των 15 εκατομμυρίων μουσουλμάνων που ζουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση από ό, τι μια Ευρώπη να ζητεί την αύξηση των του προ του Σχίσματος (δηλαδή Ορθόδοξου) Χριστιανισμού μέσα σε εδάφη της.

Την ίδια ώρα που η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν υπερασπίζεται το Σταυρό και τους  πιστούς του Χριστού, κάνει επιμελείς προσπάθειες για να εξασφαλιστεί ότι το Ισλάμ θα αισθάνεται «σαν το σπίτι του». Και οι στατιστικές το αποδεικνύουν. Το Ισλάμ έχει καταστεί η μεγαλύτερη μη-χριστιανική θρησκεία στην Ευρώπη, και του δίνεται όλο και περισσότερος χώρος να βλαστήσει παντού στην Ευρώπης, ως πρόσθεση ή ακόμα και αντικατάσταση της παραδοσιακής έννοιας της ευρωπαϊκής ταυτότητας που διαμορφώθηκε, κατά κύριο λόγο, από τις χριστιανικές παραδόσεις, αξίες και συνήθειες.

Ωστόσο, με την τεράστια δημογραφική αύξηση του Ισλάμ εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι αξίες και τα πρότυπα θα μπορούσαν να αλλάξουν δραστικά. Αυτό είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό ενδεχόμενο (ήδη γεγονός σε ορισμένες περιοχές που κυριαρχεί το μουσουλμανικό στοιχείο). Μια τέτοια κίνηση μπορεί να ανάψει πυρκαγιά σε όλη την περιοχή, ανατρέποντας τα πιο ασταθή καθεστώτα, και διαταράσσοντας τα πιο σταθερά» (Philip L. Martin, 1998).

Η Ευρώπη βλακωδώς αγνοεί ότι το Ισλάμ δεν είναι απλά μια θρησκεία, αλλά ένας ολόκληρος τρόπος ζωής - μια προσκόλληση σε μια ιστορία και έναν πολιτισμό - και η συνάντηση μεταξύ του μεταμοντέρνου φιλελευθερισμού και του Ισλάμ θα μπορούσε κάλλιστα να μετατρέψει την ευρωπαϊκή ήπειρο σε μια γιγάντια πυριτιδαποθήκη. Στο ιστορικό πλαίσιο, οι μουσουλμανικές μεταναστεύσεις και εισβολές έχουν κατακτήσει πολλές χώρες, ανεξάρτητα από τον λαό, τον πολιτισμό ή τη θρησκεία τους. Η ιστορία έχει δείξει ότι αυτό είναι αλήθεια. Κατά συνέπεια, εκεί βρίσκεται ο κίνδυνος, ότι το Ισλάμ θα μπορούσε να είναι μια μελλοντική τιμωρία. Για παράδειγμα, ένας ολοκληρωτισμός ΝΑΤΟ-σαλαφιστών, μια Ευρώπη κάτω από ένα εφιαλτικό κατασκεύασμα ηθών του Σαν Φρανσίσκο και νόμου της Σαρία.

"Δεν είναι η νομιμοποιημένη προπαγάνδα κάθε είδους: της ανηθικότητας, της ανοικτής γελοιοποίησης του ανθρώπινου σώματος και της ψυχής, της ελευθερίας κάθε είδους διαστροφής, του εξουσίας του χρυσού μόσχου, του οργανωμένου εγκλήματος κατά της οικογένειας ... αποδείξεις της αυξανόμενης βαρβαρότητας ενός αποχριστιανοποιημένου κόσμου;" - Καθηγητής Aleksei Ilyich Osipov

«Διότι γνωρίσαντες τον Θεόν, δεν εδόξασαν ως Θεόν ουδέ ευχαρίστησαν, αλλ' εματαιώθησαν εν τοις διαλογισμοίς αυτών, και εσκοτίσθη η ασύνετος αυτών καρδία· λέγοντες ότι είναι σοφοί εμωράνθησαν και ήλλαξαν την δόξαν του αφθάρτου Θεού εις ομοίωμα εικόνος φθαρτού ανθρώπου και πετεινών και τετραπόδων και ερπετών. Διά τούτο και παρέδωκεν αυτούς ο Θεός διά των επιθυμιών των καρδιών αυτών εις ακαθαρσίαν, ώστε να ατιμάζωνται τα σώματα αυτών μεταξύ αυτών». (Ρωμαίους 1: 21-25).
Μαμωνάς: ο πραγματικός θεός του φιλελευθερισμού
Έχουμε μιλήσει για τις διάφορες μορφές ολοκληρωτισμό που βρίσκεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Επιπροσθέτως, δεν είναι απλά ένας ολοκληρωτισμός πολιτικού, θρησκευτικού, ιδεολογικού ή οικονομικού τύπου, αλλά περισσότερο μια πνευματική ασθένεια - η ασθένεια του μεταμοντέρνου φαινομένου που, που όπως η παγκοσμιοποίηση, τυλίγει την Ευρωπαϊκή Ένωση και τον κόσμο. Αν η παγκοσμιοποίηση αναφέρεται στη δραστηριότητα της παγκόσμιας αγοράς (Künhardt, 2010), ο μεταμοντερνισμός είναι η πνευματική ασθένεια ενός κόσμου χωρίς νόημα. Είναι η επακόλουθη διαταραχή μιας καταναλωτικής κοινωνίας και ο τελευταίος αποικισμός κάθε πραγματικότητας, η απόλυτη ηγεμονία ενός κόσμου χωρίς νόημα.

Αυτή η πνευματική ασθένεια ξεκίνησε στην Ευρώπη. Ξεκίνησε όταν ο Θεός σταδιακά έγινε ένας άλλος θεός (ή θεοί) μέσα από τις ψευδείς ερμηνείες της Ορθόδοξης Χριστιανικής διδασκαλίας. Ξεκίνησε μετά το Σχίσμα, όταν η Ευρώπη παρήγαγε λίγους ή καθόλου αγίους, όταν ένα διαφορετικό πνεύμα ήρθε στην θέση του Αγίου Πνεύματος.

Για παράδειγμα, η δυτική εικόνα ενός «θυμωμένου», επικριτικού και ακόμη και διψασμένου για αίμα θεού θα οδηγήσει στη δημιουργία της μεταμοντέρνας Ευρώπης, η οποία όχι μόνο αντέδρασε ενάντια σε έναν τέτοιο θεό, αλλά το πιο σημαντικό, ξέχασε την διδασκαλία της Εκκλησίας και την πραγματικότητα, που έδωσαν μαρτυρία για έναν τρομερά πραγματικό, άπειρο, ζωντανό και στοργικό Θεό τον οποίον μπορούμε να πλησιάσουμε, με τον οποίον μπορούμε να συνομιλήσουμε και να επικοινωνήσουμε (προς το άπειρο). Κατά συνέπεια, ο μεταμοντέρνος Ευρωπαίος έχει αφεθεί στο πεπερασμένο και στον μαρασμό, αναζητώντας απεγνωσμένα να υπερβεί τον εαυτό του που έχει γίνει πλέον η φυλακή του. Και είναι πολλά τα είδωλα στα οποία ο άνθρωπος ελπίζει να βρει την ελευθερία ή το νόημα.

Αλλά αυτή η ασθένεια δεν περιορίστηκε στην Ευρώπη. Όταν οι Ευρωπαίοι αποίκησαν τον κόσμο, έφεραν μαζί τους τα σπέρματα της θεοποιημένης λογικής, του σχετικισμού, του κοσμικού ουμανισμού και άλλων περίεργων διδασκαλιών και ψευδών (αιρετικών) σοφιστειών (καθώς και Zeitgeists του παρελθόντος τους). Με αυτά έσπειραν τους σπόρους της απελπισίας. Και όταν ο κόσμος έγινε μικρότερος μέσα από την παγκοσμιοποίηση, οι σπόροι που εμφυτεύθηκαν άρχισαν να αυξάνονται και, τελικά, να ωριμάζουν και τα δηλητήρια τους (τα «πνεύματά» τους) έφεραν αποτέλεσμα, κάνοντας πολλά έθνη να εξοργίζονται με οποιαδήποτε «απόλυτη αλήθεια». Αυτή η πνευματική ασθένεια ξεκίνησε στην Ευρώπη, αλλά τελικά βλάστησε μέσα στα χρόνια, σε ολόκληρο τον κόσμο.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / * του Alejandro Sandoval από εδώ

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2016

Νέο Σοκ! Η Bild ανακάλυψε ότι η πιο «διάσημη» οικογένεια «προσφύγων» που η «συγκλονιστική» φωτογραφία της έγινε viral, ξαναγύρισε στο Ιράκ!

Μια είδηση που απομυθοποιεί την πολυδιαφημιζόμενη «προσφυγική» κρίση, έρχεται με τον Ιρακινό «πρόσφυγα» και την οικογένειά του, που έγιναν διάσημοι με μια φωτογραφία και τώρα έχουν ήδη επιστρέψει στο Ιράκ μετά από έξι μήνες που έζησαν στην Γερμανία.

Η ιρακινή οικογένεια, ο Laith Majid, η σύζυγός του, Nada Adel, οι γιοί τους Μουσταφά, ηλικίας 18, Αχμέντ 17 και Taha 9, μαζί με την 7χρονη κόρη Nour - έφτασαν στην Κω, τον Αύγουστο του 2015.
Ένας φωτογράφος τράβηξε την πλέον διάσημη φωτογραφία του Majid να κλαίει, καθώς κουβαλούσε τη νεότερη κόρη του βγαίνοντας από το σκάφος. Η φωτογραφία αμέσως έγινε "viral" και ένα ακόμα "επιχείρημα" στα χέρια των ελεγχόμενων μέσων ενημέρωσης στον αγώνα τους να απεικονίσουν την "απελπισία" και το "δράμα" των "προσφύγων" που "εγκαταλείπουν κακήν κακώς την χώρα τους για να αναζητήσουν ασφάλεια στην Ευρώπη".
Προσέξτε που τον λέει "Σύρο"
Όπως η εφημερίδα Bild ανέφερε το Σεπτέμβριο του 2015, η οικογένεια είχε "φτάσει" στο Βερολίνο, και ήταν «τελικά ευχαριστημένοι. Ελπίζουν να ζήσουν ειρηνικά, και να εργαστούν», έγραφε η Bild με ενθουσιασμό. ("Η φωτογραφία τους πηγαίνει σε όλο τον κόσμο: τώρα είναι στο Βερολίνο", Bild 7 Σεπτεμβρίου 2015)
Η Bild διαβεβαίωσε τους αναγνώστες της ότι «καθώς ήταν σουνίτες στο σιιτικό Ιράκ, είχαν λάβει απειλές κατά της ζωής», και για αυτό αναγκάστηκαν να «πουλήσουν τα πάντα και να φύγουν».

Η Neda Majid έγραφε η Bild, είχε να λέει για το «νέο τους σπίτι»: ότι «η βασίλισσα της Γερμανίας, Άνγκελα Μέρκελ, είναι πολύ καλή. Είναι σαν μητέρα για εμάς».

Ως αποτέλεσμα της φωτογραφίας αυτής, η οικογένεια Majid έδωσε περισσότερες από 100 συνεντεύξεις Τύπου (!) στο Βερολίνο, σε μέσα ενημέρωσης από όλο τον κόσμο.

Η ιστορία τους «δραπετεύοντας από τον τρόμο» και «σωτήριες προσπάθειες της βασίλισσας Μέρκελ» έγινε το πρότυπο κάθε δακρύβρεχτης «προσφυγικής ιστορίας» στα ελεγχόμενα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Ως αποτέλεσμα, οι Majids έγιναν οι «πιο διάσημο» «πρόσφυγες» στον κόσμο.

Τώρα, όμως, φαίνεται ότι η όλη φάρσα έχει καταρρεύσει.

Η εφημερίδα Bild αποφάσισε να πάρει συνέντευξη από την οικογένεια Majid για άλλη μια φορά για να μάθει πως ζουν στη Γερμανία έξι μήνες μετά τη διαφυγή τους από την «κόλαση» και τις «απειλές θανάτου» της Βαγδάτης.

Αυτό που βρήκαν τους σόκαρε ακόμη και να είναι μια εφημερίδας που υποστηρίζει φανατικά την εισβολής: η οικογένεια Ματζίντ ήταν πίσω στο Ιράκ, σώα και αβλαβής ακόμα κι αν ισχυρίζονταν συνεχώς ότι οι «ζωές τους ήταν σε κίνδυνο», (“World-famous refugee family is back in Iraq,” Bild, April 23, 2016)
Η Bild εξήγησε ότι έκαναν μεγάλες προσπάθειες να μάθει που πήγαν οι Majids.

«Ήταν σαν τους είχε καταπιεί η γη. Ο αριθμός κινητού τηλεφώνου δεν λειτουργούσε πλέον και κανείς δεν ήξερε που είναι, ούτε οι στρατώνες Schmidt-Knobelsdorf στο Spandau όπου έμεναν, ούτε η υπηρεσία του Υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας».

Ωστόσο, Bild τους βρήκε τελικά: «Ο τόπος που βρέθηκαν ήταν σοκαριστικός: Όλοι είχαν επιτρέψει πίσω στο Ιράκ, εκεί από όπου έφυγαν για να γλυτώσουν από θανάσιμο κίνδυνο».

Προφανώς δεν είναι ικανοποιημένοι με την «προσφυγική» ζωή στο Βερολίνο, πήραν το αεροπλάνο και πέταξαν από Βερολίνο προς την ιρακινή πρωτεύουσα.

Κάθε Τετάρτη, υπάρχουν απευθείας πτήσεις από το αεροδρόμιο Tegel του Βερολίνου προς τη Βαγδάτη, που κοστίζουν περίπου 300 € το άτομο.

Οι Majids ετοίμασαν τα πράγματά τους, «βρήκαν» τα χρήματα για να αγοράσουν τα εισιτήρια και τώρα ζουν στην πόλη Ερμπίλ στο Ιράκ, αποκάλυψε η Bild.

Τέλος, η Bild χαρακτήρισε την απόφασή τους να επιστρέψουν ένα «θλιβερό τέλος σε ένα επικίνδυνο ταξίδι» - και όχι, αυτό που είναι στην πραγματικότητα, απόδειξη ότι δεν υπήρξαν ποτέ «πρόσφυγες».


ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή