ΒΡΕΤΑΝΙΑ: Χιλιάδες νέοι χριστιανοί κινδυνεύουν να απολυθούν μόνο και μόνο επειδή πιστεύουν στον γάμο μεταξύ άνδρα και γυναίκας

Χιλιάδες νέοι Χριστιανοί στο Ηνωμένο Βασίλειο που πιστεύουν στον «παραδοσιακό» γάμο θα πρέπει να σκεφτούν δύο φορές πριν αναλάβουν κάποια θέση στο δημόσιο τομέα, προειδοποιεί μια ομάδα εκκλησιαστικών ηγετών.

Σε επιστολή τους προς την εφημερίδα Daily Telegraph, 17 θρησκευτικοί λειτουργοί και ένας αρχιεπίσκοπος εκφράζουν την ανησυχία τους για τις συνέπειες που θα έχει αν ψηφιστεί το Νομοσχέδιο για τον «Γάμο» (για τα ομόφυλα ζευγάρια) με την παρούσα μορφή.

Η επιστολή λέει, "Εάν το νομοσχέδιο γίνει νόμος του κράτους, χωρίς καμία σαφέστερη διαφύλαξη της ελευθερίας του λόγου και της ελευθερίας της πίστης, οι εκπαιδευτικοί και οι δημόσιοι υπάλληλοι θα πρέπει να επιλέξουν μεταξύ της συνείδησής τους και της καριέρας τους, καθώς πολλοί θα αποτραπούν από το να εργαστούν στο δημόσιο ή σε φιλανθρωπικά ιδρύματα (ασχολούνται με υιοθεσίες)".

Τα μέλη του βρετανικού κοινοβουλίου συζητούν τις τροποποιήσεις στο νομοσχέδιο για το «γάμο» των ομοφυλόφιλων στη Βουλή των Κοινοτήτων σήμερα και αύριο. Έχουν την ευκαιρία να ψηφίσουν για μια σειρά τροπολογιών, συμπεριλαμβανομένης της προστασίας όσων εργάζονται στο δημόσιο και πιστεύουν στον «παραδοσιακό» γάμο.

Οι εκκλησιαστικοί ηγέτες λένε ότι υπάρχουν 150.000 πιστοί στις συναθροίσεις τους, 50.000 εκ των οποίων είναι ηλικίας μεταξύ 13 και 30 ετών.

Η επιστολή λέει, «Για πολλούς σε αυτή την ανερχόμενη γενιά, ο γάμος είναι η ένωση των δύο αντίθετων φύλων και το νήμα που συνδέει γενιές».

Η επιστολή υπογράφεται, μεταξύ άλλων, από τον Rt. αιδ. Peter Smith, αρχιεπίσκοπο του Southwark, τον αιδ. Vaughan Roberts, εφημέριο του Αγίου Ebbe της Οξφόρδης και τον αιδ. John Stevens, διευθυντή της Κοινότητας Ανεξάρτητων Ευαγγελικών Εκκλησιών.

Το νομοσχέδιο θα προκαλέσει «πόνο σε πολλούς, χωρίς να αντιμετωπίζει την προκατάληψη εναντίον των λίγων», αναφέρει η επιστολή.

Σχ. ΚΟ: Την ώρα που ο δυτικός άνθρωπος κοιμάται, ένα ‘ροζ’ πραξικόπημα βρίσκεται εν εξελίξει. Πρώτα μας μιλήσανε για «ανοχή». Μετά μας είπαν για «αποδοχή». Μετά είπαν για «ισότητα» και στο τέλος επέβαλαν με νόμους ένα απαρτχάιντ για όσους δεν συμφωνούν με την «ισότητα». Κοίτα να δεις ποιοι μιλάνε για «δικαιώματα»…

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

ΗΠΑ: Η επικεφαλής της Επισκοπικής Εκκλησίας δηλώνει ότι ο Απόστολος Παύλος ήταν «φανατικός» και ότι οι «γάμοι» των ομοφυλοφίλων οδηγούν στη Βασιλεία του Θεού

Ο Απόστολος Παύλος είναι ένας «φανατικός» κατά την επικεφαλής της Επισκοπικής Εκκλησίας στις ΗΠΑ Katharine Jefferts Schori.

Η Katharine Jefferts Schori είναι η πρώτη γυναίκα επικεφαλής της αμερικανικής επισκοπικής εκκλησίας και η πρώτη γυναίκα που εξελέγη προκαθήμενος της Αγγλικανικής Κοινωνίας.

Μιλώντας στη Βενεζουέλα, η Katharine Jefferts Schori κατήγγειλε τον Απόστολο Παύλο! Επιτέθηκε στον απ. Παύλο ως υπερασπιστή της δουλείας (!) και ενάντιο της ομοφυλοφιλίας. Επίσης άφησε να εννοηθεί ότι όλοι οι πολιτισμοί σε όλο τον κόσμο είναι «ίσοι», υποτιμώντας έτσι τον Χριστιανισμό.

Είπε ότι «η μόνη οδός προς τη βασιλεία του Θεού» είναι για τον άνθρωπο να αλλάξει τρόπο σκέψης του και να δεχτεί τους «γάμους» των ομοφυλοφίλων και την πολυπολιτισμικότητα.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το "κήρυγμα".

Και ύστερα σου λένε γιατί οι Επισκοπικές και οι Αγγλικανικές εκκλησίες αδειάζουν συνεχώς από μέλη και πνέουν τα λοίσθια..

Από το Anglican Ink…

Η προεδρεύουσα επίσκοπος της Επισκοπικής Εκκλησίας κατήγγειλε τον Απόστολο Παύλο ως κακεντρεχή (mean-spirited) φανατικό για το γεγονός ότι ελευθέρωσε μια σκλάβα από δαιμονικά δεσμά (!), όπως αναφέρεται στις Πράξεις 16:16-34.

- Είπε επί λέξει: Υπάρχουν μερικά αξιοσημείωτα παραδείγματα αυτού του είδους της τύφλωσης στα κείμενα που ακούσαμε σήμερα το πρωί, και η δουλεία είναι τυλιγμένη σε πολλά από αυτά. Ο Παύλος ενοχλείται από την σκλάβα που τον ακολουθάει συνεχώς, λέγοντας στον κόσμο ότι αυτός και οι σύντροφοί του είναι δούλοι του Θεού. Έχει απόλυτο δίκιο. Λέει την ίδια αλήθεια που ο Παύλος και άλλοι ισχυρίζονται για τον εαυτό τους. Αλλά ο Παύλος είναι ενοχλημένος, ίσως επειδή πήρε τη θέση του, και αυτός της ανταποκρίνεται στερώντας την από το δώρο της πνευματικής ευαισθητοποίησης (Η κοπέλα - σύμφωνα με το κείμενο - ήταν δαιμονισμένη!). Ο Παύλος δεν μπορεί να διατηρήσει κάτι που δεν βλέπει σαν όμορφο ή ιερό, έτσι προσπαθεί να το καταστρέψει. Αυτό τον οδηγεί στη φυλακή. Εκεί λίγο πολύ οδηγείται από τη δική του άρνηση να αναγνωρίσει ότι εκείνη, επίσης, έχει συμμετοχή στη φύση του Θεού, όπως ακριβώς και ο ίδιος - ίσως και περισσότερο! 

Στο κήρυγμά της που έκανε στην All Saints Church στο Κουρασάο στην επισκοπή της Βενεζουέλας, η επίσκοπος Katharine Jefferts Schori καταδίκασε όσους δεν συμμερίζονται τις απόψεις της ως «εχθρούς του Αγίου Πνεύματος».

Η επίσκοπος ξεκίνησε με μια παρατήρηση σχετικά με την εμπόριο σκλάβων από τους Ολλανδούς κατά το παρελθόν. «Η ιστορία αυτού του τόπου λέει κάποιες τραγικές ιστορίες σχετικά με την αδυναμία ορισμένων να δουν την ομορφιά σε άλλα χρώματα δέρματος ή το θησαυρό των πολιτισμών που υποτιμούσαν ή δεν καταλάβαιναν», είπε.

Συνέχισε δηλώνοντας: "Τα ανθρώπινα όντα έχουν μια μακρά ιστορία μείωσης και υποτίμησης του διαφορετικού, βρίσκοντάς το προσβλητικό ή ακόμη και κακό. Αυτό το είδος της τύφλωσης είναι αυτό που οδηγεί στην καταπίεση, τη δουλεία, και συχνά, στον πόλεμο. Ωστόσο, εξακολουθεί να υπάρχει μια ιερότερη ώθηση στη ζωή του ανθρώπου προς την ελευθερία, την αξιοπρέπεια και την πλήρη άνθηση εκείνων που έχουν παραμείνει εκτός ή στο περιθώριο των ανθρώπινων κοινοτήτων. "

Δεν σώζει ο Χριστός, αλλά η «διαφορετικότητα»…

Ακριβώς όπως οι δυνάμεις του ιστορικά αναπόφευκτου οδήγησαν στον τερματισμό της βιομηχανικής σκλαβιάς, ίδια θα είναι η πορεία της προόδου προς μια αλλαγή στη στάση απέναντι στην ομοφυλοφιλία, υποστήριξε.

"Ζούμε με τη συνεχιζόμενη ένταση μεταξύ των ιερότερων ερεθισμάτων που μας ενθαρρύνουν να δούμε την εικόνα του Θεού σε όλα τα ανθρώπινα όντα και την πραγματικότητα ότι μερικοί από μας επιλέγουν να μην βλέπουν αυτή τη βιαστική ματιά του θείου, και αντίθετα να χρησιμοποιούν τους άλλους ανθρώπους ως μέσο για κάποιο σκοπό. Βλέπουμε κάτι παρόμοιο τώρα στη στάση και τους νόμους που αλλάζουν σχετικά με σχέσεις ατόμων του ίδιου φύλου, καθώς πολλοί άνθρωποι έρχονται να αναγνωρίσουν ότι το διαφορετικό δεν είναι το ίδιο πράγμα με το λάθος. Για πολλούς ανθρώπους, μπορεί να είναι δύσκολο να δουν τον Θεό να εργάζεται στον κόσμο γύρω μας, ιδιαίτερα αν ο Θεός κάνει κάτι αναπάντεχο. "

Τελείωσε το κήρυγμά της δηλώνοντας ότι δεν δικαιωνόμαστε από την πίστη μας, αλλά από το σεβασμό στη διαφορετικότητα.

"Ψάχνοντας για την αντανάκλαση της δόξας του Θεού γύρω μας σημαίνει ότι αλλάζουμε τους φακούς μας, ή αφήνουμε τα λέπια στα μάτια μας να πέσουν. Αυτού του είδους η αλλαγή δεν είναι εύκολη για κανέναν, αλλά είναι η μόνη οδός προς τη βασιλεία του Θεού. "

Διάβασε σχετικά: 

Παγανιστική γιορτή για την 'Μητέρα Φύση' μέσα σε Επισκοπική εκκλησία

Φοβερή έκπληξη η εκλογή (άλλης μίας) λεσβίας επισκόπου

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Έκκληση του ‘Manif Pour Tous’ για μεγάλη κινητοποίηση στις 26 Μαΐου. «Η φλόγα της αντίστασης δεν θα σβήσει ποτέ!»

Το ‘Manif Pour Tous’, (‘Διαδήλωση για Όλους’) με την ευκαιρία της δημοσιοποίησης του νόμου που είναι γνωστός ως «γάμος για όλους», εξέδωσε την ακόλουθη έκκληση προς όλους τους Γάλλους που ανησυχούν για το νόμο και τις συνέπειές του για τη Γαλλία και για τον πολιτισμό:

Ο νόμος αυτός ευλογεί την κατάργηση της θεμελιώδους αρχής του γάμου μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας. Συνεπάγεται, μέσω του πλήρους δικαιώματος υιοθεσίας για όλους, ότι ένα παιδί κατά πάσα πιθανότητα μπορεί να γεννηθεί από δύο άνδρες ή δύο γυναίκες. ‘Εξαγιάζει’ "το νόμο του φύλου", παρά την καθολική διακριτή φύση της γυναικείας και της ανδρικής σεξουαλικής ταυτότητας. Πρόκειται για μια σημαντική αναταραχή του πολιτισμού!

Σημείωση: "Φύλο" ("Gender") είναι ένας όρος που εισήχθη στη Γαλλία από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αναφέρεται στην φαντασίωση ότι ένα μωρό γεννιέται "ουδέτερο" και είναι ελεύθερο (το μωρό) να "επιλέξει", όποτε θέλει, το αν θα είναι άντρας ή γυναίκα. Το φύλο δηλαδή αποτελεί «επιλογή»! Η «θεωρία του φύλου» τώρα διδάσκεται στα γαλλικά σχολεία. Προσθέστε εδώ, τα περί «ταυτότητας φύλου», ένας όρος που έχει ενσωματωθεί και στον περιώνυμο «αντιρατσιστικό» νόμο Ρουπακιώτη. Σύμφωνα με τις νεοφανείς επιβαλλόμενες ορολογίες, ο άνθρωπος μπορεί να επιλέξει ότι είναι άλλο φύλο από αυτό που γεννήθηκε και μεγάλωσε – χωρίς να προχωρήσει σε εγχείρηση «αλλαγής φύλου» - και η κοινωνία καλείται (και επιβάλλεται) να το αποδεχτεί και να συμμορφωθεί με το μοντέλο ζωής αυτού του ατόμου, το οποίο ανήκει στις «ευπαθείς ομάδες» που προστατεύονται. Π.χ. έχει δικαίωμα ένας άντρας να δηλώσει από κάποια ημέρα και μετά, ότι νιώθει «γυναίκα» και να απαιτήσει να πηγαίνει στις γυναικείες τουαλέτες ή αν αθλείται, να αλλάζει στα γυναικεία αποδυτήρια. Όποιος του το αρνηθεί, διώκεται για «ρατσιστική συμπεριφορά». Στις ΗΠΑ υπάρχουν δεκάδες τέτοια περιστατικά. Κάποια τα έχει γράψει ο ΚΟ. 

Δεν πάψαμε, για πολλούς μήνες, να προειδοποιούμε τον monsieur Hollande για το ποιο είναι το διακύβευμα. Είμαστε βαθύτατα προσβεβλημένοι από την αλαζονεία και την περιφρόνηση που εμφανίζεται εδώ και μήνες τόσο από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας όσο και από τους υπουργούς, τους βουλευτές και την CESE.

Σημείωση: Η CESE ήταν το συμβούλιο ηθικών, κοινωνικών και περιβαλλοντικών θεμάτων που αρνήθηκε να εξετάσει μια αίτηση με τις υπογραφές 700.000 ατόμων που ήταν αντίθετοι με το νόμο.

Παρά το γεγονός ότι έχουν εκλεγεί από εμάς, τους πολίτες της Γαλλίας, και υποτίθεται ότι μας εκπροσωπούν, έχουν αγνοήσει εντελώς την αντίθεση της πλειοψηφίας των Γάλλων σε αυτό το άδικο νόμο.

Μέσα στην αλαζονεία τους, αγνόησαν επίσης τις πολυάριθμες ομάδες πολιτών που εξέφρασαν την αντίθεσή τους, μεταξύ των οποίων: η Εθνική Ένωση των Οικογενειακών Ενώσεων, η Ακαδημία της Ιατρικής, ακόμη και η Ακαδημία των Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών.

Αυτή η κατάχρηση της εκτελεστικής εξουσίας στα χέρια ενός λόμπι μιας εξαιρετικά μικρής μειονότητας αποδυναμώνει τα θεσμικά όργανα της Πέμπτης Δημοκρατίας.

Ο νόμος αυτός, που παρουσιάστηκε ως «πρόοδος» για τους ομοφυλόφιλους, θα προκαλέσει ομοφοβία επειδή τους δίνει το «δικαίωμα στο παιδί», το οποίο σημαίνει "υιοθεσία για όλους."

Σήμερα, ο νόμος είναι επίσημος. Έχει ειπωθεί η τελευταία λέξη; Πρέπει να εξαφανιστεί η ελπίδα; Είναι η ήττα οριστική; Όχι!

Το δικό μας κίνημα αντίστασης, μια τεράστια λαϊκή κατακραυγή, δεν θα σταματήσει, για τον απλό λόγο: επειδή γεννιέται από μια βαθιά, έμφυτη άρνηση ενός νόμου που έχει ως βάση το ψέμα, που θέλει να μας κάνει να πιστεύουμε ότι ένα παιδί θα μπορούσε να έχει δύο άνδρες ή δύο γυναίκες ως γονείς.

Σε αντίθεση με ό, τι ειπώθηκε - άλλο ένα ψέμα μεταξύ πολλών - ο νόμος αυτός αφορά όλα τους Γάλλους, γιατί κάθε ανθρώπινο ον, αύριο, θα είναι ευάλωτο στο να στερηθεί το πατέρα ή την μητέρα.

Το κίνημά μας είναι η βαθιά έκφραση αυτού που ένας τεράστιος αριθμός Γάλλων αισθάνεται: η διαδοχή των γενεών, το μέλλον της ανθρωπότητας, δεν μπορεί παρά να βασίζεται στην αναγνώριση της πραγματικότητας του ανθρώπου.

Αυτός είναι ο λόγος που Γάλλοι ποτέ δεν θα συναινέσουν με την έννοια ότι μπορεί να υπάρξουν «αυθόρμητες γενιές»!

Ποτέ δεν θα συναινέσουμε στην Ιατρικώς Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή για όλους ή στη νομιμοποίηση της παρένθετης μητρότητας.

Ποτέ δεν θα συναινέσουμε ο κύριος Hollande να χρησιμοποιεί τους γαλλικούς θεσμούς προς όφελος της «ιδεολογίας του φύλου» που είναι η βάση του νόμου «γάμος για όλους».

Αρνούμαστε η γαλλική πολιτική να υπαγορεύεται από ένα λόμπι που δεν αντιπροσωπεύει ούτε καν το σύνολο των ομοφυλοφίλων, πολύ λιγότερο το σύνολο των Γάλλων.

Αρνούμαστε η γαλλική πολιτική να στρέφεται μακριά από τις βασικές ανάγκες: τις επείγουσες ανησυχίες των πολιτών που αντιμετωπίζουν σήμερα μια δραματική οικονομική και κοινωνική κατάσταση.

Υπερασπιζόμαστε τον σεβασμό στην αληθινή δημοκρατία: μια αναταραχή του πολιτισμού, όπως αυτή δεν μπορεί να γίνει αν η συζήτηση με το σύνολο των Γάλλων απορρίπτεται. Διότι είναι σαφές ότι η συζήτηση μόνο στο εσωτερικό του κοινοβουλίου ή σε στενούς κύκλους, όπως το Συνταγματικό Συμβούλιο δεν είναι επαρκής για ένα τέτοιο θέμα.

Στην πρόσφατη ιστορία, υπήρξαν νόμοι που ψηφίστηκαν οι οποίοι καταργήθηκαν ή δεν εφαρμόστηκαν ποτέ.

Για να καταργηθεί αυτός ο νόμος, καλούμε όλους τους Γάλλους πολίτες να κινητοποιηθούν περισσότερο από ποτέ: την Κυριακή 26, Μαΐου, η παρουσία τους είναι απολύτως απαραίτητη. Ούτε ένας Γάλλος που έχει επίγνωση του πόσο σκάνδαλο είναι αυτός ο νόμος δεν μπορεί να μην ανταποκριθεί στην έκκληση!

Μετά από αυτό, εμείς θα συνεχίσουμε χωρίς ανάπαυλα να υπερασπιζόμαστε τον γάμο μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας, την σχέση πατέρα-μητέρας-παιδιού και την οικογένεια: το θεμελιώδες κύτταρο όλων των κοινωνιών.

Ότι κι αν συμβεί, η φλόγα της γαλλικής αντίστασης δεν πρέπει να σβήσει και δεν θα σβήσει: θα γίνει ισχυρότερη και θα μεγαλώσει. Θα συνεχίσουμε να οικοδομούμε αυτό το φράγμα, το οποίο, μόνο του, θα σταματήσει το κύμα των σχεδίων που κάνουν κακό στα παιδιά, τους γονείς, τις οικογένειες, την εκπαίδευση των νέων, με άλλα λόγια, στο γενικό συμφέρον, στο μέλλον της κοινωνίας, στη δημοκρατία , στις αξίες της Γαλλικής Δημοκρατίας, και στον σεβασμό στον άνθρωπο.

Η χαμένη μάχη σήμερα, θα είναι ένα βήμα προς τη Νίκη!

Οι μελλοντικές γενιές βασίζονται σε εμάς.

Ποτέ δεν θα τα παρατήσουμε, ποτέ, ποτέ!

Vive la France!

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Ο βραβευμένος Γάλλος εθνικιστής συγγραφέας Dominique Venner αυτοκτόνησε στην Παναγία των Παρισίων ως διαμαρτυρία για τον γάμο των ομοφυλοφίλων!

Χθες, 21 Μαΐου, γύρω στις τέσσερις το απόγευμα ο γνωστός εθνικιστής – ευρωπαϊστής συγγραφέας Dominique Venner (Ντομινίκ Βενέρ) αυτοκτόνησε με πυροβόλο όπλο στον καθεδρικό ναό της Notre Dame. Πράξη η οποία οδήγησε στην εκκένωση του καθεδρικού ναού.. Μόνο λίγες ώρες νωρίτερα ο Βενέρ, που ήταν 78 ετών, είχε αφήσει ένα post στο blog του, ζητώντας ριζική αντίσταση ενάντια στον νέο νόμο για τον "γάμο" των ομοφυλοφίλων. Έγραφε επίσης: χρειάζονται «νέες χειρονομίες, εντυπωσιακές και συμβολικές, που θα μας βγάλουν από την υπνηλία, θα ταρακουνήσουν τις αναισθητοποιημένες συνειδήσεις μας και θα αφυπνίσουν τη μνήμη της καταγωγής μας....Μπαίνουμε σε μια εποχή όπου τα λόγια πρέπει να υποστηρίζονται από ενέργειες».  

 

Η αστυνομία ανακοίνωσε ότι ο Βενέρ δεν έκανε καμία δήλωση πριν αυτοκτονήσει. Ωστόσο, ένα σημείωμα βρέθηκε δίπλα στο σώμα του. Είναι η πρώτη αυτοκτονία μέσα στο ναό της Παναγίας των Παρισίων, αν και κάποιοι έχουν δώσει τέλος στη ζωή τους πέφτοντας από το καμπαναριό.

Η Μαρίν Λε Πεν, επικεφαλής του Εθνικού Μετώπου, χαρακτήρισε την αυτοκτονία του Βενέρ «πολιτική πράξη» και δήλωσε ότι στόχος του ήταν η «αφύπνιση του λαού της Γαλλίας».

Ο Βενέρ ήταν ενάντιος στη μετανάστευση ανθρώπων από χώρες του τρίτου κόσμου προς τη Γαλλία και την Ευρώπη, και ιδίως στη μετανάστευση και την αποδοχή μουσουλμάνων, καθώς και εναντίον της αμερικανοποίησης των ευρωπαϊκών αξιών και - πιο πρόσφατα – της νομιμοποίησης του «γάμου» μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου γάμο στη Γαλλία.

Ο Dominique Venner ήταν ένας βραβευμένος Γάλλος ιστορικός, δημοσιογράφος και δοκιμιογράφος. Ο Venner ήταν πρώην αγωνιστής της ακροδεξιάς και εθνικιστικών οργανώσεων ενώ αργότερα μετατράπηκε σε ευρωπαϊστή πριν αποσυρθεί από την πολιτική για να επικεντρωθεί σε μια καριέρα ως ιστορικός. Η εξειδίκευση του ήταν στην στρατιωτική και πολιτική ιστορία. Κατά την στιγμή του θανάτου του, ήταν ο συντάκτης του La Nouvelle Revue d'Histoire, ενός διμηνιαίου ιστορικού περιοδικού.

Γιος αρχιτέκτονα ο οποίος ήταν μέλος του Parti Populaire Français (PPF) του Doriot (προπολεμικό εθνικιστικό - σοσιαλιστικό κόμα που ιδρύθηκε από πρώην μέλη του κομμουνιστικού κόματος που ήταν αντίθετοι στους Εβραίους τραπεζίτες και στους Μασόνους), ο νεαρός Venner πήγε ως εθελοντής στον πόλεμο της Αλγερίας, και υπηρέτησε μέχρι τον Οκτώβριο του 1956. Μετά την επιστροφή του στη Γαλλία εντάχθηκε στην κίνηση Jeune Nation. Μετά τη βίαιη καταστολή της Ουγγρικής Επανάστασης του 1956 συμμετείχε στον εμπρησμό του γραφείου του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος στις 7 Νοεμβρίου 1956. Μαζί με τον Pierre Sidos βοήθησε να ξεκινήσει η βραχύβια κίνηση του Parti Nationaliste (Εθνικιστικό Κόμμα) και συμμετείχε στο Mouvement Populaire du 13 mai (Λαϊκό Κίνημα της 13ης Μαΐου). Φυλακίστηκε για 18 μήνες στη φυλακή La Santé ως πολιτικός κρατούμενος και απελευθερώθηκε το 1962.

Μετά την απελευθέρωσή του από τη φυλακή, το φθινόπωρο του 1962, ο Venner έγραψε ένα μανιφέστο "Προς μια θετική κριτική", το οποίο έγινε ένα θεμελιώδες κείμενο για ένα ολόκληρο τμήμα της ακροδεξιάς. Στο μανιφέστο, Venner εξερευνούσε τους λόγους για την αποτυχία του πραξικοπήματος του Απριλίου του 1961 και το χάσμα που υπήρχε μεταξύ των «υπηκόων» ("Nationaux") και των "εθνικιστών" ("nationalistes") και καλούσε για τη δημιουργία ενός ενιαίου επαναστατικού και εθνικιστικού οργανωτικού σχήματος, το οποίο θα ήταν «μονολιθικό και ιεραρχικό» και θα αποτελούταν από νέους πειθαρχημένους. Το έργο του το αφιέρωσε στους "εθνικιστές αντάρτες οι οποίοι θα είναι έτοιμοι για μάχη".

Τον Ιανουάριο του 1963, δημιούργησε (με τον Alain de Benoist) την κίνηση και το περιοδικό «Ευρώπη-Δράση».

Όσον αφορά την ιστορική του συγγραφή, ο Venner ήταν ειδικός όπλα και το κυνήγι και έχει γράψει αρκετά βιβλία για τα θέματα αυτά. Κυριότερα ιστορικά έργα του είναι: Baltikum (1974), Le Soleil des vaincus Blanc (Ο Λευκός Ήλιος των Ηττημένων, - το καταπληκτικό και ΜΟΝΑΔΙΚΟ μεταφρασμένο στα ελληνικά βιβλίο για το έπος των Νοτίων) (1975), Le Κερ Rebelle (Η επαναστατική καρδιά) (1994), Gettysburg (1995), Les Blancs et les Rouges (Τα λευκά και τα κόκκινα) (1997), (Ιστορία της Συνεργασίας) (2000) και Histoire du terrorisme (Ιστορία της τρομοκρατίας) (2002). Το έργο του Histoire de l'Armée rouge (Ιστορία του Κόκκινου Στρατού), κέρδισε το αναγνωρισμένου κύρους Prix d'histoire broquette-Gonin βραβείο από την Γαλλική Ακαδημία το 1981.

Το 1995, και με τη βοήθεια του φίλου του François de Grossouvre, ο Venner δημοσίευσε το "Κριτική Ιστορία της Αντίστασης", έργο στο οποίο υπογράμμισε την ισχυρή επιρροή και την παρουσία των Γάλλων εθνικιστών στην Αντίσταση.

Πιο πρόσφατα, ο Venner έγραψε το "Ιστορία και Παράδοση των Ευρωπαίων" (2002), στην οποία ο Venner μιλούσε γι' αυτό που πίστευε ότι είναι η κοινή βάση του ευρωπαϊκού πολιτισμού πολιτισμού.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγές: εδώ, εδώ και εδώ

Μουσουλμανικά βιβλία που διδάσκουν την δολοφονία χριστιανών κυκλοφορούν ελεύθερα στη Γαλλία

Βιβλία που δικαιολογούν τη θανάτωση των Χριστιανών στο όνομα του Ισλάμ είναι ελεύθερα προς πώληση στη Γαλλία. Σύμφωνα με την γαλλική  ιστοσελίδα ‘L’Observatoire de l’islamisation’ (Παρατηρητήριο της Ισλαμοποίησης), βιβλία της οργάνωσης ‘l'Institut du Monde Arabe’ (‘Ινστιτούτο Αραβικού Κόσμου’) περιέχουν αναφορές σε μουσουλμάνους λόγιους που δικαιολογούν τη δολοφονία χριστιανών και βαπτισμένων χριστιανών που εγκατέλειψαν το Ισλάμ, καθώς και τη βία κατά των χριστιανών γυναικών.

Η ανακάλυψη αυτών των αντι-χριστιανικών κειμένων ξυπνάει μνήμες της δολοφονίας των επτά Γάλλων χριστιανών μοναχών στο χωριό Tibhirine (Τιμπιρίν) κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στην Αλγερία το 1996. Υπεύθυνοι για αυτό το έγκλημα θεωρούνται μουσουλμάνοι μαχητές της Ένοπλης Ισλαμικής Ομάδας (GIA).

Το Παρατηρητήριο καλεί να υπάρξει κοινοβουλευτική εξεταστική επιτροπή για τα μουσουλμανικά βιβλιοπωλεία στη Γαλλία που διανέμουν βιβλία που δικαιολογούν τα χειρότερα εγκλήματα.

Κανείς δεν τολμά να μιλήσει για το μεγάλο εγχειρίδιο θρησκευτικών κανόνων για σουνίτες, το “Al-Muwatta'”, του ιμάμη Malik ibn Anas (710-795) μια «πρακτική σύνθεση της Ισλαμικής διδασκαλίας" που λέει ο υπότιτλος των εκδόσεων Albouraq που διδάσκει τους αναγνώστες να χτυπούν τους χριστιανούς μοναχούς, να βιάζουν τις γυναίκες που θεωρούνται «λάφυρα πολέμου», να αποκεφαλίζουν «αποστάτες», να  αποστέλλονται ως μαχητές σε άλλες χώρες κλπ..

Στο βιβλίο 21, σημείο 18 διδάσκει την δολοφονία μοναχών προσήλυτων:

"Θα δείτε ανθρώπους που έχουν ξυρισμένη την κορυφή του κεφαλιού [αναφέρεται στην κουρά των μοναχών], να τους ρίχνετε κάτω χτυπώντας τους στην κορυφή του κεφαλιού τους".  Η δολοφονία των επτά κιστερσιανών μοναχών στο Tibihirine το 1996, δεν είναι λοιπόν μια πράξη κάποιων «τρελών», αλλά ατόμων που έχουν κατηχηθεί με την επίσημη ισλαμική διδασκαλία στο Μαρόκο και την Αλγερία.

Το ‘Al-Muwatta’ είναι ένα μπεστ σέλερ σήμερα που βρίσκεται σε πολλά ράφια βιβλίων για το Ισλάμ, και σε όλα τα μουσουλμανικά βιβλιοπωλεία.

Δείτε αυτό το ντοκιμαντέρ σχετικά με τα ισλαμικά βιβλία του Ινστιτούτου του Αραβικού Κόσμου. Παρουσιάζεται το Al-Muwatta, όπως και τα έργα του Ibn Taymiyya (1263-1328) ο οποίος νομιμοποίησε επίσης το φόνο των μοναχών και αναφέρεται στις παρατηρήσεις του Αμπού Μπακρ, του πρώτου χαλίφη (632-634), του πιο αξιοσέβαστου στο Ισλάμ ως εκείνου «που καθοδηγήθηκε σωστά από τον Θεό» [Rashidun].

 
La littérature djihadiste de l'Institut du... από joachimv

"Όποιος σκοτώνει μοναχούς, πλησιάζει τον Θεό και όλοι διψούσαν να σκοτώσουν: δεν υπήρχε ούτε ένας που δεν ήθελε να σκοτώσει και τους εφτά!". Στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού ‘Marianne’, μιλάει κατ’ αποκλειστικότητα, ένας άνθρωπος που ονομάζεται Laid Chabou. Ήταν κοντά στον υπολοχαγό Djamel Zitouni, επικεφαλής της Ένοπλης Ισλαμικής Ομάδας (GIA) το έτος 1996, όταν διατάχθηκε από τον Zitouni να σκοτώσει τους Γάλλους μοναχούς". Την 21η Μαΐου, η «ένοπλη ισλαμική ομάδα» (GIA) στέλνει στο μαροκινό ραδιόφωνο ένα ανακοινωθέν όπου δηλώνει πως «κόψαμε τα λαρύγγια επτά μοναχών». Τα κεφάλια των μοναχών εντοπίστηκαν στις 30 Μαΐου σε έναν ορεινό δρόμο, όμως τα σώματά τους δεν έχουν εντοπιστεί ποτέ.

Σχ. ΚΟ: Βασισμένη στην σφαγή της Τιμπιρίν, κυκλοφόρησε το 2010, η γαλλική ταινία ‘Des hommes et des dieux’, (‘Ενώπιον Θεών και Ανθρώπων’ στα ελληνικά - δες εδώ) του Ξαβιέ Μποβουά, που κέρδισε το Μέγα Βραβείο Κριτικής Επιτροπής του 63^ου Φεστιβάλ Καννών.  

Δείτε το trailer :

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Πως οι «αντιρατσιστικοί νόμοι» στην Ευρώπη γίνονται εργαλεία στα χέρια των ισλαμιστών. Η περίπτωση του Imran στην Ισπανία

Στις 29 Απριλίου 2013, ένα ισπανικό δικαστήριο απάλλαξε τον Imran Firasat από την κατηγορία για «ρητορική μίσους». Αν και αυτό είναι μια σημαντική νίκη για την ελευθερία της έκφρασης, στην περίπτωση του Imran δεν αρκεί αυτό. Ο άνθρωπος αυτός εξακολουθεί να είναι υπό την απειλή της ανάκλησης του καθεστώτος του πρόσφυγα, από την ισπανική κυβέρνηση για την κριτική του στο Ισλάμ. Εάν απελαθεί στο Πακιστάν, ο Imran είναι σίγουρο ότι θα βρεθεί αντιμέτωπος με την ποινή του θανάτου επειδή εγκατέλειψε το Ισλάμ και έγινε χριστιανός.

Οι ευρωπαϊκοί νόμοι περί «ρητορικής μίσους» έχουν γίνει ένα εργαλείο για τους ισλαμιστές που θέλουν να φιμώσουν την οποιαδήποτε φωνή συζητά οποιοδήποτε θέμα σχετικό με το Ισλάμ και να θεωρηθεί ο άνθρωπος αυτός «βλάσφημος» ή ότι επιτίθεται κατά του Ισλάμ ή του Μωάμεθ. Συνήθως ένας τοπικός μουσουλμάνος ηγέτης καταθέτει μήνυση υποστηρίζοντας ότι μια συγκεκριμένη δράση ή δήλωση είναι "προσβλητική". Η αστυνομία στη συνέχεια διαβιβάζει την μήνυση στον εισαγγελέα ο οποίος έχει την διακριτική ευχέρεια να προβεί σε ποινική δίωξη. Σε περίπτωση που η υπόθεση προχωρήσει σε δίκη, ο κατηγορούμενος μπορεί να καταδικαστεί σε πρόστιμο ή φυλάκιση.

Η υπόθεση του Imran του ξεκίνησε όταν ο Helal Jamal Abboshi Khaledi, εκ μέρους της Ένωσης των Μουσουλμανικών Κοινοτήτων της Ισπανίας, υπέβαλε την αρχική μήνυση για «ομιλία μίσους» στις 27 Νοεμβρίου 2012. Ενόρκως, ο Khaledi ενημέρωσε την αστυνομία ότι «υπάρχει ένα άτομο από το Πακιστάν που εξαπλώνει την προπαγάνδα κατά του Ισλάμ και του Προφήτη του», η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε «αντιπαράθεση μεταξύ των Μουσουλμάνων και των άλλων θρησκειών». Δύο ημέρες αργότερα, ο Khaledi επανήλθε κατηγορώντας εκ νέου τον Imran ότι είχε προσβάλει την ισπανική μουσουλμανική κοινότητα συνδέοντας το Ισλάμ με τις επιθέσεις της 11^ης Σεπτεμβρίου στους Δίδυμους Πύργους, την επίθεση της 11ης Μαρτίου στη Μαδρίτη και την επίθεση της 7^ης Ιουλίου στο Λονδίνο. "Ο Αρχηγός Αστυνομίας διαβίβασε την καταγγελία στο γραφείο του εισαγγελέα με την έγκριση του να προχωρήσει σε ποινική δίκη.

Το γεγονός ότι ο Khaledi μπορεί να χρησιμοποιεί τους νόμους «περί μίσους» και να οδηγεί «αντιφρονούντες» σε ποινική δίωξη, είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα του παραλόγου της υπόθεσης. Ενώ ο Khaledi φρόντισε να αναφέρει στην καταγγελία του ότι ο Imran γεννήθηκε στο Πακιστάν, ο Khaledi είναι μετανάστης που ήρθε στην Ισπανία από την Ιορδανία. Μετά τη βομβιστική επίθεση στη Μαδρίτη, ο Khaledi βγήκε σε κάποια εφημερίδα και πήρε αποστάσεις από την τοπική ισλαμική κοινότητα και τους ισλαμιστές βομβιστές και συν-συνωμότες, επαινώντας την αντίδραση της Ισπανίας ως πιο «ώριμη» από της Αμερικής, στις 5 Απριλίου του 2004 στη Chicago Tribune. Μια εβδομάδα αργότερα, ο ισπανικός τύπος ανέφερε ότι ο Khaledi δέχθηκε 5.890 ευρώ από τον "φερόμενο ταμία της Αλ Κάιντα στην Ισπανία," για να χρησιμοποιηθούν ως «δωρεές για την Παλαιστίνη». Σε δύο καταγγελίες της αστυνομίας, ο Khaledi έκανε επανειλημμένες αναφορά σε "συγκρούσεις", "οργισμένες αντιδράσεις" και «συνέπειες που θα μπορούσαν να γίνουν βίαιες», τις οποίες ο Αρχηγός της Αστυνομίας θεώρησε αρκετά σοβαρές ώστε ξεκίνησε δίκη.

Ο Firasat αντιμετώπισε κατηγορίες για το έργο του "Ο Αθώος Προφήτης", το οποίο έγινε με τον πάστορα Τέρι Τζόουνς ο οποίος υποστήριξε την αμφιλεγόμενη ταινία «Η Αθωότητα των Μουσουλμάνων».

Η ποινική υπόθεση ήταν ολέθρια για τον Imran. Σύμφωνα με το υποκεφάλαιο 1 του ισπανικού ποινικού κώδικα, που ειρωνικά έχει το τίτλο «Σχετικά με κακουργήματα που διαπράχθηκαν κατά την άσκηση των θεμελιωδών δικαιωμάτων και των δημοσίων ελευθεριών που διασφαλίζονται από το Σύνταγμα», το άρθρο 510 αναφέρει "εκείνος που προκαλεί διακρίσεις ... τιμωρείται με ποινή φυλάκισης από ένα έως τρία έτη και χρηματική ποινή". Η εταιρία Legal Project, μια δραστηριότητα του Φόρουμ Μέσης Ανατολής, συντόνισε το έργο του συνηγόρου υπεράσπισης του Imran, Claudio Lobos Villanueva. Ο κ. Villanueva υποστήριξε ότι η κατηγορία ήταν αβάσιμη καθώς ο Imran είχε επανειλημμένως ενημερώσει την αστυνομία για τις δραστηριότητες του, και συγκεκριμένα την ιστοσελίδα πάνω στην οποία στηρίχτηκε η ποινική δίωξη. Περαιτέρω, ο Khaledi απέτυχε να καταθέσει στο δικαστήριο που τον απέκλεισε από την κατ’ αντιπαράσταση εξέταση. Σε αυτή τη βάση, ο δικαστής Vega Cueva Esteban απέρριψε γρήγορα τις κατηγορίες στις 29 Απριλίου, ένα μήνα μετά την απαγγελία των κατηγοριών.

Η απόφαση του δικαστή Estaban έχει επίσης τη δυνατότητα να ανατρέψει την ανάκληση του καθεστώτος του πρόσφυγα για τον Imran από το ισπανικό υπουργείου Εσωτερικών. Η απόφαση του δικαστή Estaban αναφέρει ότι ο Imran "δεν αποτελεί εθνικό κίνδυνο για την ασφάλεια" στην Ισπανία. Η ανάκληση του υπουργείου Εσωτερικών έγινε με το σκεπτικό ότι ο ακτιβισμός του Imran αποτελεί κίνδυνο για τα ισπανικά συμφέροντα. Η έφεση της απόφασης του Υπουργείου, την οποία η Legal Project συντονίζει επίσης, μπορεί να επικαλεστεί την απόφαση του δικαστή Εστέμπαν ως βάση για την ανατροπή της κατάπτυστης ανάκλησης του υπουργείου. Επίσης, η περίπτωση απέλασης του Imran έχει αποκτήσει διεθνή προβολή, με υπογραφές από όλο τον κόσμο προκειμένου να "διατηρηθεί το καθεστώς πρόσφυγα του Imran".

Η περίπτωση Imran είναι η πρώτη επίθεση κατά της ελευθερίας εκφράσεως στη συζήτηση για την ισλαμιστική απειλή που απλώνεται σε όλη την Ευρώπη. Ενώ ο Imran δεν είναι πλέον αντιμέτωπος με την φυλάκιση, ο ίδιος εξακολουθεί να βρίσκεται υπό την απειλή του θανάτου στο Πακιστάν, επειδή ασπάστηκε τον χριστιανισμό. Σε περίπτωση που το ισπανικό Ανώτατο Δικαστήριο επαναφέρει το καθεστώς του πρόσφυγα στον Imran, η νίκη του δεν θα σώσει μόνο τη ζωή του, αλλά και θα διασφαλιστεί το δικαίωμα στη Δύση να συζητά ελεύθερα την ισλαμική απειλή.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Β. Μουλόπουλος το 2011: «επικίνδυνη η πρόταση για ποινική αντιμετώπιση του εγκωμιασμού ή της άρνησης των εγκλημάτων γενοκτονίας»

Τελικά, τι θέλουν στην αριστερά, εκτός από το να μας τρελάνουν;

Αυτά, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ τα είπε μιλώντας τον Δεκέμβριο του 2011, σχετικά με το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο που προωθούσε προς ψήφιση ο τότε ΠΑΣΟΚος υπουργός Δικαιοσύνης Μιλτιάδης Παπαϊωάννου. Συγκεκριμένα, στις 13 Δεκεμβρίου 2011, ο Βασίλης Μουλόπουλος είπε ως ειδικός αγορητής του ΣΥΡΙΖΑ στην αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή, τα κάτωθι:

«Η πρόταση να αντιμετωπίζεται ποινικά η άρνηση, ο εγκωμιασμός ή η εκμηδένιση των εγκλημάτων γενοκτονίας, των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, των εγκλημάτων πολέμου είναι ατελέσφορη και επικίνδυνη... το νομοσχέδιο εγκυμονεί κινδύνους περιορισμού της ελευθερίας της έκφρασης και της διακίνησης ιδεών» και επικαλούμενος τις επισημάνσεις της Ελληνικής Ένωσης για τα δικαιώματα του ανθρώπου τόνιζε ότι «το μείζον πρόβλημα στην Ελλάδα είναι η ρατσιστική βία και όχι ο ρατσιστικός λόγος... Το STOP στον αντισημιτισμό, στο ρατσισμό, στην ξενοφοβία, σε εγκλήματα πολέμου και στις γενοκτονίες, δεν περνάνε μέσα από ειδικούς και έκτακτους νόμους... οι διατάξεις του ποινικού δικαίου είναι επαρκείς για να τιμωρήσουν τις συγκεκριμένες πράξεις».

Σήμερα, τα αλλάζουν, κάνοντας στροφή 180 μοιρών. Αλλά, για την αριστερά μιλάμε, που έχει διακριθεί για τον οπορτουνισμό της.

Πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ