Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ) ξημεροβραδιάζεται για να βρει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει ειδήσεις και άρθρα συμβατά με την θεματολογία του, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για τα παρατιθέμενα links. Σχόλια και παρεμβάσεις του ΚΟ είναι σε χρώμα ερυθρό. Αν ψάχνεις για mainstream ειδησεογραφία και άποψη, ήρθες στο λάθος μέρος.

got democracy?

got democracy?

kolokotronis

kolokotronis

Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

Πως οι Εσθονοί απαλλάχτηκαν από την τυραννία των σοβιετικών τραγουδώντας...

Στις 23 Αυγούστου 1987, 2.000 έως 5.000 άτομα συναντήθηκαν στο Hirve Park στην πρωτεύουσα της Εσθονίας στο Ταλίν, για την επέτειο του συμφώνου Μη Επιθέσεως μεταξύ της ναζιστικής Γερμανίας και της Σοβιετικής Ένωσης («σύμφωνο Μολότωφ–Ρίμπεντροπ»). Ήταν μια από τις πρώτες οργανωμένες δημόσιες διαδηλώσεις εναντίον του Κομμουνιστικού Κόμματος.

Ήταν ένας από τους χιλιάδες θαρραλέους νέους και νέες που συγκεντρώθηκαν το 1987 στην πλατεία Raekoja Plats, την πλατεία της πρωτεύουσας της Εσθονίας, το Ταλίν, για να τραγουδήσουν απαγορευμένα πατριωτικά τραγούδια, για να κυματίσουν την εθνική μπλε-ασπρόμαυρη σημαία και να βαδίσουν μέχρι το Tallinn Song Festival Grounds. Ο Sten Weidebaum ήταν εκεί για να διαμαρτυρηθεί για τα σχεδόν 50 χρόνια της κομμουνιστικής κατοχής από τους Σοβιετικούς.

«Ήταν μια κίνηση προς ένα κοινό όνειρο που συγκέντρωνε μέρα με τη μέρα δύναμη και τόλμη και αυτό είχε ως αποτέλεσμα μεγάλες συγκεντρώσεις ανθρώπων», δήλωσε ο Weidebaum, που είναι τώρα υπεύθυνος επικοινωνίας του Ιδρύματος Εορτασμού Τραγουδιού και Χορού της Εσθονίας, στο γραφείο του Ταλίν.

Sten Weidebaum 
Η «Επανάσταση του Τραγουδιού» (Singing Revolution) ήταν μια σειρά από αυθόρμητα τραγούδια και συναυλίες που πραγματοποιούντο βραδινές ώρες στις τρεις χώρες της Βαλτικής, την Εσθονία, την Λετονία και την Λιθουανία, μεταξύ 1987 και 1991.

Εκείνο τον καιρό τα σοβιετικά στρατεύματα ήταν παντού. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί μια στρατιωτική σύγκρουση με τη Σοβιετική Ένωση ή ότι μια χώρα τόσο τεράστια θα μπορούσε ποτέ να υποχωρήσει, είπε ο Weidebaum.

Το να τραγουδάς πατριωτικά τραγούδια και να φοράς εθνικές ενδυμασίες ήταν οι μόνοι τρόποι που οι Εσθονοί γνώριζαν να αντιστέκονται στους καταπιεστές τους και να αισθάνονται όσο το δυνατόν πιο κοντά στην ελευθερία. Με το τραγούδι δένονταν ως έθνος, και ενισχύονταν ψυχολογικά, και διαβεβαίωναν τους πολιτικούς τους (υπήρχαν τότε τρία κυρίαρχα κόμματα στην Εσθονία) ότι ο λαός είναι πίσω τους.

«Αυτή η παράδοση [του τραγουδιού] ... κρατούσε ζωντανή την κουλτούρα μας και τη γλώσσα μας, επειδή οι Σοβιετικοί έκαναν ό,τι μπορούσαν για να εξαφανίσουν τη γλώσσα μας», δήλωσε ο Weidebaum.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου η Εσθονία έχασε το ένα τέταρτο του πληθυσμού της, ο Στάλιν άρχισε να εγκαθιστά Ρώσους στην Εσθονία ως μέσο περαιτέρω υποδούλωσης της χώρας.

James Tusty
«Το πιο εκπληκτικό πράγμα για μένα δεν ήταν ότι οι Εσθονοί επιβίωσαν του Στάλιν, αλλά ότι επέζησαν 50 χρόνια σοβιετικής εκπαίδευσης και κατά κάποιο τρόπο η επιθυμία για ανεξαρτησία δεν τους άφηνε ποτέ. Δεν έχασαν ποτέ την ελπίδα τους», δήλωσε ο James Tusty, ένας Αμερικανικός σκηνοθέτης που καταγράφει την κατάρρευση του κομμουνισμού στην Εσθονία στο ντοκιμαντέρ του 2006 The Singing Revolution”.
Ο Tusty, του οποίου ο Εσθονος πατέρας μετανάστευσε στην Αμερική το 1924, μαζί με τη σύζυγό του Maureen, έμεινε έκπληκτος από τη λίγο-γνωστή ιστορία της Επανάστασης των Τραγουδιών. Το έμαθαν μόνο όταν δίδασκαν κινηματογραφικές ταινίες σε αποφοίτους πανεπιστημίων στο Ταλίν από το 1999 έως το 2001.

Το ζευγάρι έκανε την ταινία επειδή συνειδητοποίησαν ότι η Επανάσταση του Τραγουδιού έπαιξε κρίσιμο ρόλο στην κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Επιπλέον, είναι μια εμπνευσμένη ιστορία που δείχνει τη δύναμη του ανθρώπινου πνεύματος.

The Singing Revolution: Official Trailer from Life Is My Movie Entertainment on Vimeo.

Για τον Tusty, η Επανάσταση του Τραγουδιού θριάμβευσε επειδή οι Εσθονοί συνειδητά χρησιμοποιούσαν τη μη βία με πολιτικά στρατηγικό τρόπο.

«Η μεγαλύτερη ιστορία πίσω από  Επανάσταση του Τραγουδιού είναι στην πραγματικότητα το χρονοδιάγραμμα», είπε.

«Καταλαβαίνω ότι το 1949, κάτω από τον Ιωσήφ Στάλιν, αν 100.000 Εσθονοί έβγαιναν και τραγούδησαν δημόσια απαγορευμένα τραγούδια, 100.000 Εσθονοί θα αποστέλλονταν σε στρατόπεδα φυλάκισης, στα γκουλάγκ», είπε.

Αλλά όταν ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ ανέλαβε την εξουσία το 1985 και προώθησε την πολιτική της «περεστρόικας», με το άνοιγμα και την ελευθερία του λόγου, οι Εσθονοί είδαν μια ευκαιρία να αντισταθούν. Ο Γκορμπατσόφ ήταν πιο ‘μαλακός’ από τον Στάλιν και αυτό το εκμεταλλεύτηκαν.

«Οι Εσθονοί περίμεναν τη στιγμή τους», είπε ο Tusty.

Επειδή οι Εσθονοί γνώριζαν ότι περπατούσαν πάνω σε λεπτό πάγο, ήταν προσεκτικοί στην αντίσταση. Η πρώτη διαμαρτυρία τους το 1986, που επιχειρήθηκε χωρίς να τους δοθεί άδεια, ήταν για περιβαλλοντικούς λόγους και όχι για πολιτικούς. Όταν οι διαδηλωτές είδαν ότι οι Σοβιετικοί δεν έκαναν τίποτα ως απάντηση, συνέχιζαν να παραβιάζουν το νόμο κατά μία ίντσα κάθε μέρα.

Τις πρώτες μέρες, 10.000 έως 20.000 άτομα βάδισαν περισσότερα από τρία μίλια μέχρι το Tallinn Song Festival Grounds, όπου το φεστιβάλ εθνικού τραγουδιού και χορού (Laulupidu Festival) διεξάγεται κάθε πέντε χρόνια από το 1869 (φώτο κάτω).

Συχνά, οι σοβιετικές αρχές διέλυαν τις αυθόρμητες συναυλίες κόβοντας το ηλεκτρισμό και λέγοντας ότι η γιορτή τελείωσε.

Τελικά, οι Εσθονοί έκαναν συναυλίες κάθε βράδυ, τραγουδώντας τα τραγούδια συνθετών όπως ο Alo Mattiisen και ο Tonis Magi, του οποίου το τραγούδι "Koit" ("Αυγή") έγινε σύμβολο της ελευθερίας. Οι στίχοι στο τέλος λένε: "Γη των Πατέρων μου, Γη Ιερή Πρέπει να Γίνεις Ελεύθερη"...


Οι άνθρωποι συνέχισαν τις συναυλίες ακόμη και μετά την απαγόρευση των Σοβιετικών. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι έρχονταν κάθε βράδυ για να τραγουδήσουν αυτά τα τραγούδια, με χιλιάδες ανθρώπους να τραγουδούν χωρίς να φοβούνται την σοβιετική αστυνομία που ήταν εκεί.

«Μέχρι ο Γκορμπατσόφ να καταλάβει τι συνέβαινε, είχαν κινηθεί πάνω από ένα μίλι», εξήγησε ο σκηνοθέτης.

Το αποκορύφωμα της Επανάστασης του Τραγουδιού ήταν το Σεπτέμβριο του 1988, όταν στους εορτασμούς του εθνικού φεστιβάλ τραγουδιού στο Ταλίν συμμετείχαν σε 100.000 άνθρωποι, αριθμός ρεκόρ και οι πολιτικοί της χώρας ζήτησαν ανοιχτά την ανεξαρτησία τους κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ.

«Ο Γκορμπατσόφ δεν κατανόησε τις συνέπειες της πολιτικής του: Ήταν σταθερός κομμουνιστής και δεν είχε καμία πρόθεση να καταρρεύσει ο κομμουνισμός. Αλλά ήταν αφελής για το τι συμβαίνει όταν δίνεις στους ανθρώπους την ελευθερία του λόγου». 

«Από εκείνο το σημείο, δεν υπήρξε επιστροφή. Ήταν απλώς θέμα χρόνου, πριν οι Εσθονοί απελευθερωθούν», είπε ο Tusty.

Το αργά το βράδυ της 20ης Αυγούστου 1991, η Εσθονία διακήρυξε ότι ήταν ένα ανεξάρτητο κράτος χωρίς να χαθεί ούτε μία ζωή.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / πηγή

Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

ΗΠΑ: Μαρξιστικό φοιτητικό μόρφωμα διαλύθηκε γιατί τα μέλη του παραήταν πλούσια


Μια μαρξιστική γκρούπα σπουδαστών στο Swarthmore College της Πενσυλβάνια των ΗΠΑ διαλύθηκε, αφού τα μέλη της κάποια στιγμή συνειδητοποίησαν ότι ήταν πολύ πλούσια και πολύ… λευκά για να είναι πραγματικά κομμούνια.
Σύμφωνα με screenshots από την σελίδα της ομάδας στο Facebook, το τετέλεσται της  αυτοαποκαλούμενης Swarthmore Anti-Capitalist Collective (SACC) δηλ. «αντι-καπιταλιστικής κολεκτίβας του Swarthmore» ήρθε μέσω μίας αποχαιρετιστήριας επιστολής από ένα μέλος που είχε αποφασίσει ότι η ομάδα δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι ένας αποτελεσματικός υποστηρικτής της «αδιαφοροποίητης αντικαπιταλιστικής πολιτικής» λόγω της «ιστορίας της κατάχρησης, του ρατσισμού και ακόμη και του ταξιτισμού» που είχε η ομάδα.

«Σύμφωνα με την δική μου κατανόηση, η SACC διαλύθηκε επειδή συνειδητοποίησε ότι η σύνθεση και η τακτική της ομάδας τους έρχονταν σε αντίθεση με τις βασικές αρχές τους», δήλωσε στο Campus Reform ο πρόεδρος της “Swarthmore Conservative Society”, Gilbert Guerra. «Η κύριά τους βάση ήταν λευκά παιδιά της μέσης ανώτερης τάξης που απολαμβάνουν το τζόκινγκ».

Η αποχαιρετιστήρια επιστολή επιβεβαιώνει την κατανόηση του Guerra, υποστηρίζοντας ότι «η βασική αποτυχία της SACC» ήταν ότι «κατά τη σύστασή της, αποτελούταν από εντελώς λευκούς φοιτητές, με εξαίρεση ένα άτομο “χρώματος”» και πρόσθεσε, κάνοντας τα πράγματα χειρότερα, «ούτε ένα από τα [ιδρυτικά μέλη] προέρχεται από οικογένεια εργατικής τάξης ή χαμηλού εισοδήματος».

Υποστηρίζοντας ότι «οι άνθρωποι “του χρώματος” με χαμηλό εισόδημα δεν πρέπει ποτέ να είναι μια απλή προσθήκη σε μια ομάδα της οποίας η πολιτική υποτίθεται ότι επικεντρώνεται στην απελευθέρωσή τους», συνέχισε ο αρθρογράφος, κατηγορώντας ακόμα την SACC ότι είχε ένα «ιστορικό κακοποίησης, ρατσισμού ή ακόμα και ταξικισμού, το οποίο ποτέ δεν αντιμετώπισε ή αναγνώρισε επαρκώς παρά το ότι αυτό συνεχώς ήταν θέμα».

ΚΟ: Εδώ που τα λέμε και του Μαρξ η οικογένεια δεν ήταν της «εργατικής τάξης ή χαμηλού εισοδήματος». Ο πατέρας του, (εβραϊκής καταγωγής γεννημένος στην Γερμανία) Heinrich εργάστηκε ως δικηγόρος και το 1819 η οικογένεια μετακόμισε σε μια πολυτελή οικία δέκα δωματίων. Η μητέρα του, (εβραϊκή καταγωγής γεννημένη στην Ολλανδία) Henriette Pressburg, ήταν από μια εύπορη επιχειρηματική οικογένεια που αργότερα ίδρυσε την εταιρεία Philips Electronics.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / πηγή

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

Ήξερες ότι στην Αμερική ιδιοκτήτες μαύρων σκλάβων ήταν και μαύροι; Όχι; Δεν εκπλήσσομαι.



Αυτό το οποίο έχουν διδαχθεί όλοι είναι ότι ΜΟΝΟ οι λευκοί Αμερικανοί είχαν στην ιδιοκτησία τους μαύρους σκλάβους. Η αλήθεια όμως που οι λίμπεραλ ιστορικοί κρύβουν προσεκτικά από το ευρύ κοινό, (προκειμένου να του εμφυτεύουν άφοβα το τσιπάκι της λευκής ενοχής) είναι ότι υπήρχαν δεκάδες χιλιάδες μαύροι ιδιοκτήτες σκλάβων στην πρώιμη Αμερική.
"white guilt"
Ένας από τους πρώτους ιδιοκτήτες σκλάβων στις αμερικανικές αποικίες ήταν ένας μαύρος άνδρας με το όνομα Anthony Johnson. Ο ιδιοκτήτης σκλάβων της Βιρτζίνια από την Αγκόλα της Αφρικής, είχε στην ιδιοκτησία του τόσο μαύρους όσο και λευκούς σκλάβους. Ο Johnson στην πραγματικότητα, βοήθησε να εγκαινιασθεί το αμερικανικό δουλεμπόριο, αναγκάζοντας τις αρχές να ορίσουν νόμιμα το νόημα της "δουλείας"  (“slave ownership”). [διάβασε αναλυτικά: Ο πρώτος ιδιοκτήτης σκλάβων στην Αμερική ήταν ένας μαύρος!]

Το 1830, μόνο στον Βαθύ Νότο (Deep South), περίπου 8.000 σκλάβοι ανήκαν σε περίπου 1.500 μαύρους ιδιοκτήτες σκλάβων (περίπου πέντε δούλοι ανά ιδιοκτήτη). Ένα άλλο παράδειγμα προέρχεται από το Τσάρλεστον της Νότιας Καρολίνας, όπου μεταξύ των ετών 1820 και 1840, το 75% των ελεύθερων μαύρων της πόλης διέθεταν δούλους! Επιπλέον, ένα εκπληκτικό 25 τοις εκατό όλων των ελεύθερων Αμερικανών μαύρων είχαν στην ιδιοκτησία τους σκλάβους και στο Νότο και στον Βορρά.

Αυτά περιλαμβάνουν άτομα όπως ο Justus Angel και η Mistress L. Horry, της Colleton District, της Νότιας Καρολίνας, που ο καθένας είχε στην ιδιοκτησία του 84 σκλάβους το 1830. Στην πραγματικότητα, το 1830 ένα τέταρτο των ελεύθερων νέγρων ιδιοκτητών σκλάβων στη Νότια Καρολίνα είχε στην ιδιοκτησία του 10 ή περισσότερους σκλάβους. Οκτώ κατείχαν 30 ή περισσότερους.
Το γεγονός είναι ότι ένας μεγάλος αριθμός ελεύθερων νέγρων είχε στην ιδιοκτησία του μαύρους σκλάβους. Στην πραγματικότητα, σε αριθμούς δυσανάλογους προς την εκπροσώπησή τους στην αμερικάνικη κοινωνία γενικότερα. Το 1860, μόνο μια μικρή μειοψηφία λευκών ήταν ιδιοκτήτες σκλάβων. Σύμφωνα με την αναφορά απογραφής των Η.Π.Α. για το τελευταίο αυτό έτος πριν από τον «εμφύλιο» πόλεμο, υπήρχαν σχεδόν 27 εκατομμύρια λευκοί στη χώρα. Περίπου οκτώ εκατομμύρια από αυτούς ζούσαν στις δουλοκτητικές πολιτείες.

Η απογραφή κατέληξε επίσης στο συμπέρασμα ότι υπήρχαν λιγότεροι από 385.000 άτομα που είχαν στην ιδιοκτησία τους σκλάβους. Ακόμα και αν όλοι οι ιδιοκτήτες σκλάβων ήταν λευκοί, αυτό θα ανερχόταν μόνο στο 1,4% του συνολικού αριθμού των λευκών στη χώρα (ή 4,8% των Νότιων λευκών που κατείχαν έναν ή περισσότερους σκλάβους).

Στην εντελώς σπάνια περίπτωση που κάποιο βιβλίο ιστορίας θα αναγνωρίσει την  ιδιοκτησία δούλων από ελεύθερους νέγρους, η αιτιολόγηση που δίνεται είναι ότι οι μαύροι ιδιοκτήτες ήταν απλώς άτομα που αγόραζαν την ελευθερία ενός συζύγου ή ενός παιδιού από έναν λευκό ιδιοκτήτη σκλάβων γιατί δεν ήταν σε θέση να τους διεκδικήσουν νόμιμα. Αν και αυτό συνέβαινε πράγματι κατά καιρούς, είναι μια ψευδή εκδοχή της πλειονότητας των περιπτώσεων, η οποία ξεσκεπάζεται από τα αρχεία της περιόδου για τους μαύρους που διέθεταν τους σκλάβους.

Σύμφωνα με τις εκθέσεις των ομοσπονδιακών απογραφών, στις 1 Ιουνίου 1860, στις Ηνωμένες Πολιτείες υπήρχαν σχεδόν 4,5 εκατομμύρια νέγροι, με λιγότερους από τέσσερα εκατομμύρια από αυτούς να ζουν στις πολιτείες της Νότιας Σκωτίας. Από τους μαύρους που κατοικούσαν στο Νότο, 261.988 δεν ήταν δούλοι. Από τον αριθμό αυτό, οι 10.689 ζούσαν στη Νέα Ορλεάνη. Ο κορυφαίος αφροαμερικανός ιστορικός της χώρας, καθηγητής του πανεπιστημίου Duke, John Hope Franklin (φώτο), καταγράφει ότι στη Νέα Ορλεάνη πάνω από 3.000 ελεύθεροι νέγροι κατείχαν σκλάβους ή με άλλα λόγια το 28% των ελεύθερων νέγρων στην πόλη αυτή.

Για να επιστρέψουμε στα στοιχεία της απογραφής που αναφέρθηκαν παραπάνω, αυτό το 28% είναι σίγουρα εντυπωσιακό σε σύγκριση με λιγότερο από το 1,4% όλων των λευκών Αμερικάνων και λιγότερο από το 4,8% των λευκών Νότιων. Τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι, όταν ελευθερώνονταν, οι μαύροι, γίνονταν, δυσανάλογα, ιδιοκτήτες σκλάβων.

Η πλειοψηφία των ιδιοκτητών σκλάβων, λευκοί και μαύροι, διέθετε μόνο έναν έως πέντε σκλάβους. Τις περισσότερες φορές και αντίθετα με τον ενάμισι αιώνα χονδρής προπαγάνδας, οι μαύροι και λευκοί ιδιοκτήτες δούλων ζούσαν, δούλευαν και έτρωγαν δίπλα – δίπλα με τους δούλους τους. Βρίσκονταν συνέχεια μαζί είτε στο σπίτι, είτε στο χώρο εργασίας. Τα λίγα άτομα που είχαν στην ιδιοκτησία τους 50 ή περισσότερους σκλάβους περιορίστηκαν σε ένα ποσοστό της τάξης του ένα τοις εκατό και ονομάζονταν μεγιστάνες δούλων (slave magnates).

Το 1860 υπήρχαν τουλάχιστον έξι νέγροι στη Λουιζιάνα που κατείχαν 65 ή περισσότερους σκλάβους. Ο μεγαλύτερος αριθμός 152 σκλάβων ανήκε στη χήρα C. Richards και στο γιο της P.C. Richards, ο οποίος ήταν ιδιοκτήτης μεγάλης φυτείας ζαχαροκάλαμου. Ένας άλλος μεγαλο-ιδιοκτήτης της Λουιζιάνα, με περισσότερους από 100 σκλάβους, ήταν ο Antoine Dubuclet, καλλιεργητής ζάχαρης, του οποίου η περιουσία εκτιμάτο (σε δολάρια του 1860) σε 264.000 δολάρια. Εκείνο το έτος, ο μέσος πλούτος των νότιων λευκών ανδρών ήταν 3.978 δολάρια.

Το 1860 ο (μαύρος) William Ellison ήταν ο μεγαλύτερος ιδιοκτήτης σκλάβων της Νότιας Καρολίνας. Στο βιβλίο “Black Masters. A Free Family of Color in the Old South”, οι συγγραφείς Michael P. Johnson και James L. Roak γράφουν μια συμπαθητική περιγραφή της ζωής του Ellison. Από τη γέννηση του Ellison ως σκλάβου μέχρι το θάνατό του στα 71 του χρόνια, οι συγγραφείς προσπαθούν να δώσουν μια δικαιολογία, βασισμένη στη δική τους εικασία, στο γιατί ένας πρώην σκλάβος έγινε μεγιστάνας ιδιοκτήτης σκλάβων.

Πλούσιοι μαύροι αγόραζαν, πωλούσαν και εκμεταλλεύονταν μαύρους σκλάβους για κέρδος, όπως και οι λευκοί ιδιοκτήτες σκλάβων. Η γνωστή Anna Kingsley, η οποία ξεκίνησε τη ζωή της ως σκλάβα στην πατρίδα της στην Αφρική, κατέληξε να είναι στο Τζάκσονβιλ της Florida από τους πρώτους μαύρους ιδιοκτήτες φυτειών και σκλάβων της Αμερικής.

Κάποιοι, όπως οι Αφροαμερικανοί Metoyers, μια οικογένεια που ήταν κατά της χειραφέτησης των μαύρων από τη Λουιζιάνα, είχαν στην ιδιοκτησία τους τεράστιους αριθμούς μαύρων σκλάβων. Συγκεκριμένα 400. Με αξία περίπου 1.500 δολάρια ανά κεφάλι, οι σκλάβοι τους άξιζαν συνολικά 600.000 δολάρια της εποχής ή 20.000.000 δολάρια με την σημερινή αξία. Αυτό έκανε τους Metoyers να είναι μεταξύ των πλουσιότερων ανθρώπων στις ΗΠΑ, μαύρων ή λευκών. Η Συνομοσπονδιακή στρατιωτική μονάδα της Λουιζιάνα, «οι Φρουροί του Augustin», που αποτελούνταν μόνο από μαύρους στρατιώτες, ονομάστηκε από τον πατριάρχη της οικογένειας Augustin Metoyer.
Η ιδιοκτησία μαύρων σκλάβων ήταν επίσης κοινή μεταξύ των Ινδιάνων του 19ου αιώνα, οι οποίοι αγόραζαν και πωλούσαν αφρικανούς σκλάβους μαζί με τους μαύρους και τους λευκούς ιδιοκτήτες σκλάβων. Πράγματι, ένας από τους πολλούς λόγους που τόσοι πολλοί Ινδιάνοι πολέμησαν στο πλευρό των Νοτίων ήταν ότι τους είχαν υποσχεθεί ότι ο Νόμος για τους φυγάδες σκλάβους θα επεκτεινόταν και στην Ινδική Επικράτεια, καθιστώντας νόμιμη την απαίτηση να επιστρέψουν οι σκλάβοι που το είχαν σκάσει στους αρχικούς Ινδιάνους ιδιοκτήτες τους.

Ενώ ο μέσος λευκός ιδιοκτήτης σκλάβων είχε στην ιδιοκτησία του πέντε ή λιγότερους σκλάβους (συχνά μόνο ένα ή δύο), ο μέσος Ινδιάνος ιδιοκτήτης σκλάβων είχε έξι. Ένας Ινδιάνος της φυλής Choctaw είχε στην ιδιοκτησία του 227.

Και πάλι, ήταν μη λευκοί ιδιοκτήτες σκλάβων που κατείχαν περισσότερους αριθμητικά σκλάβους, όχι λευκοί.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / πηγή από το βιβλίο Everything You Were Taught About the South is Wrongκαι από εδώ

«Σύγχρονη Εσθήρ;». Πως η προσήλυτη στον Ιουδαϊσμό Ιβάνκα Τραμπ έβαλε τα δυνατά της για να απομακρυνθεί από τον Λευκό Οίκο ο «ακροδεξιός» Στηβ Μπάνον

Παρακάτω το χαρακτηριστικό tweet από τον Eylon A. Levy, δημοσιογράφο στους Times of Israel, στο οποίο μνημονεύει άρθρο στην Daily Mail.

Το άρθρο στην Daily Mail αναφέρει:

Πώς η προσήλυτη στον ιουδαϊσμό Ιβάνκα έκανε τον «Μπάνον τον Βάρβαρο» να φύγει: Η κόρη του Τραμπ «βοήθησε στο να εξαναγκαστεί» ο υπεύθυνος στρατηγικής του Τραμπ κατηγορούμενος για την αποτυχία του Προέδρου να καταδικάσει τη «νεοναζιστική συγκέντρωση».

Και συνεχίζει:

Ο αμφιλεγόμενος βοηθός του Donald Trump, Steve Bannon, «εξωθήθηκε» από την κόρη του Ιβάνκα και το σύζυγό της επειδή οι ακροδεξιές απόψεις του συγκρούστηκαν με την εβραϊκή τους πίστη, σύμφωνα με πηγές της Ουάσινγκτον.

Ο 63χρονος Bannon, βοήθησε στην ενορχήστρωση της εκπληκτικής εκλογικής νίκης του Προέδρου των ΗΠΑ αλλά κακολογήθηκε για τις "ακραίες απόψεις του".

Πολλοί τον κατηγόρησαν για την αποτυχία του Trump "να καταδικάσει τους νεοναζί" μετά από το βίαιο συλλαλητήριο στη Βιρτζίνια, όπου σκοτώθηκε μια γυναίκα και τραυματίστηκαν δεκάδες.

Η πρώτη κόρη Ιβάνκα ασπάστηκε τον Ορθόδοξο Ιουδαϊσμό όταν παντρεύτηκε τον εκατομμυριούχο επιχειρηματία Jared Kushner το 2009.

Το ζευγάρι έχει τρία παιδιά. Μια πηγή ανέφερε: «Οι Jared και Ivanka βοήθησαν στο να απομακρυνθεί. Ανησυχούσαν για το πώς τους έβλεπε η εβραϊκή κοινότητα».

Ο ραβίνος του ζευγαριού Haskel Lookstein έγραψε μια επιστολή στην οποία καταδίκαζε «την αναζωπύρωση του φανατισμού και του αντισημιτισμού και το ανανεωμένο σφρίγος των νεοναζί, της ΚΚΚ και της alt-Right» σε μια επιστολή που δημοσιεύτηκε στο site της συναγωγής στην οποία ανήκει το ζευγάρι.

Ο Bannon - το παρατσούκλι του οποίου είναι «Bannon the Barbarian» (από το «Conan the Barbarian») - είναι ο ιδρυτής της δεξιού ιστότοπου Breitbart, και σε αυτόν πιστώνεται η υποστήριξη του Trump από την 'alt-right' της Αμερικής, η οποία βοήθησε να κερδίσει την Προεδρία. Η ιστοσελίδα αρνείται ότι  είναι «ρατσιστική», αν και υποστήριξε την πλήρη απαγόρευση της μουσουλμανικής μετανάστευσης.

Η πρώην σύζυγος του Bannon, Mary Piccard, τον κατηγόρησε ότι πριν 20 χρόνια είχε ισχυριστεί ότι δεν θα ήθελε τα παιδιά τους να πάνε σε κάποιο ελίτ σχολείο του Λος Άντζελες «επειδή δεν θα ήθελε τα κορίτσια να πηγαίνουν στο σχολείο με τους Εβραίους ... δεν του αρέσουν οι Εβραίοι» (η πλευρά του Μπάνον αρνήθηκε αυτόν τον ισχυρισμό).

«Είμαι έτοιμος και φορτωμένος. Έχω τα χέρια μου πάλι πίσω στα όπλα. Τώρα που επιστρέφω στο Breitbart και γνωρίζοντας όσα γνωρίζω θα βάλω γκάζια σε αυτό το μηχανισμό» δήλωσε ο Bannon στο Weekly Standard.

Ο Λευκός Οίκος επέμενε ότι η έξοδος του Bannon ήταν απόφαση του Προέδρου Trump και του επικεφαλής του προσωπικού του στρατηγού John Kelly.

Φαίνεται πάντως, ότι από καιρό κάποιοι Εβραίοι αναρωτιόντουσαν εάν η Ιβάνκα μπορούσε να γίνει "η δική τους" βασίλισσα Εσθήρ...
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

«Φτου - φτου!», «χτύπα ξύλο!» και άλλα χρήσιμα σλόγκαν - ξόρκια για να αποτρέψετε νέο τρομοκρατικό κτύπημα

Η εποχή μας είναι υποτίθεται μία εποχή μετα-χριστιανική (και εν πολλοίς αντι-χριστιανική) και αυτό, σύμφωνα με τους ινστρούχτορες της νέας εποχής, είναι δείγμα «προόδου» και «εξέλιξης» της κοινωνίας μας. Σε μια τέτοια εποχή η πίστη χλευάζεται και οι άνθρωποι της πίστης (και για να είμαστε ειλικρινείς της χριστιανικής πίστης) σαρκάζονται, εξοβελίζονται από την δημόσια σφαίρα, περιθωριοποιούνται και στιγματίζονται ως «σκοταδιστές».

Κι όμως η πολιτικά ορθή / νεοταξική / αριστερή «χοντρή κυρία» που έχει κάτσει στο σβέρκο μας, μας βαράει με το καμουτσίκι και μας σέρνει στον γκρεμό, έχει συστήσει δικές της θρησκευτικές νόρμες, αλάθητα, ιερά σεβάσματα, δεισιδαιμονίες, ξόρκια και ξεματιάσματα.

Πάρτε παράδειγμα το τι ακολουθεί μετά από κάθε νέο τρομοκρατικό κτύπημα. Τα ίδια και τα ίδια χιλιοειπωμένα σλόγκαν γράφονται και ακούγονται από επώνυμους και ανώνυμους. «Δεν φοβόμαστε», «Είμαστε ενωμένοι», «Η αγάπη θα νικήσει», «Όχι στο μίσος» κλπ. Δεν ξέρω αν ξέχασα τίποτε. Φυσικά, παρακάμπτω το γεγονός  ότι κάθε είδους ανάλογο σλόγκαν είναι ουδετεροποιημένο ιδεολογικά, άχρωμο και άγευστο, κάτι που δεν συμβαίνει, όταν υπάρχει (ή ακόμα και όταν δεν υπάρχει) κάποιο βίαιο επεισόδιο από τον χώρο της «ακροδεξιάς». Εκεί δεν αρκεί μια γενικόλογη, ουδέτερη αναφορά στο «μίσος», αλλά οι ταμπέλες βοούν και οι όχλοι ουρλιάζουν «όχι στους φασίστες», «όχι στους ναζί», «όχι στους λευκούς» (!) κλπ 

Επανερχόμαστε στα ξόρκια. Γιατί περί ξορκιών μιλάμε. Ξόρκι είναι υποτίθεται μία λέξη ή φράση που θεωρείται ότι διώχνει το κακό πνεύμα. Στην συγκεκριμένη περίπτωση το κακό πνεύμα είναι οι «ενσωματωμένοι» τρομοκράτες της διπλανής πόρτας ή εισαγόμενοι που βρήκαν ανοιχτή την πόρτα (“open borders!”) και μπήκαν. Όλοι αυτοί που κινούνται στο σκοτάδι ετοιμάζοντας το νέο τους κτύπημα, υποτίθεται ότι εάν ακούσουν ανάλογα τρομακτικά και παντοδύναμα σλόγκαν / ξόρκια θα νεκρώσουν από τον φόβο τους (πιθανόν και να κατουρηθούν πάνω τους) και κάθε κακή τους σκέψη ή «αρνητική ενέργεια» θα διωχθεί. 

Εγώ λοιπόν ο άπιστος και αιρετικός που δεν πιστεύω στα ξόρκια και στα ξεματιάσματα του νεοταξικού αριστερού νεο-σκοταδισμού, αμφισβητώ τους σοφούς του κόσμου τούτου και θέτω σε εξέταση με βάση την λογική (!) όλα τους τα κλισέ σλόγκαν – ξόρκια. 

«Είμαστε ενωμένοι». Πολύ ωραία θα πει κι ο Αχμέντ της διπλανής πόρτας. Μαζευτείτε, συγκεντρωθείτε, να σας καθαρίσω καλύτερα. Δηλαδή, για να μιλήσουμε σοβαρά, ας υποθέσουμε ότι εισβάλει ένας αλαχακμπάρης κραδαίνοντας φαλτσέτα στο σπίτι μου, με σκοπό να κόψει σε φέτες εμένα, την γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Εάν του πω «εμείς εδώ είμαστε ενωμένοι» θα γλιτώσω το πετσόκομα;


Εάν του πω «η αγάπη θα νικήσει», θα τον πείσω; Μήπως εάν τοποθετούσα στην είσοδο του σπιτιού μια κόκκινη καρδούλα, ένα ροζ κεράκι και ένα χαριτωμένο αρκουδάκι; Για να μιλήσουμε σοβαρά. Είναι υποχρεωμένος ο άλλος να δεχτεί και να συμφωνήσει ότι η αγάπη θα νικήσει; Γιατί δηλαδή, σώνει και καλά, θα νικήσει η αγάπη; Στημένο είναι το ματς; Εάν ο άλλος με την "διαφορετική κουλτούρα" (και με την φαλτσέτα), υποστηρίζει και γουστάρει το μίσος, δεν ακούγεται όλο αυτό το «η αγάπη θα νικήσει» λίγο μονοδιάστατο, απόλυτο, «φασιστικό» - και ναι! ρατσιστικό; Μην ξεχνάτε ότι είμαστε σε καιρούς εξύμνησης του σεβασμού στη "διαφορετικότητα". Σαν λες του φανατικού οπαδού μιας ποδοσφαιρικής ομάδας ότι σώνει και καλά θα νικήσει ο αιώνιος αντίπαλός του. Έχεις δικαίωμα να το κάνεις αυτό;  (Βεβαίως για να μιλήσουμε ακόμα πιο σοβαρά, οι έννοιες «αγάπη» και «μίσος» είναι σχετικές και ερμηνεύονται κατά το δοκούν. Και ο άλλος θα σου πει ότι αγαπάει τον Αλλάχ και το νόμο του, ενώ εσύ ο άπιστος μισείς την Σαρία. Κάνοντάς σε φέτες λοιπόν σε κάνει να φύγεις από αυτό το «μίσος» και να έρθεις στην αληθινή «αγάπη». Μπορεί να μην ταιριάζει στην δική σου κοσμοαντίληψη, αλλά ο πιστός μιας θρησκείας θεωρεί τον εαυτό του κάτι σαν απόστολο της αγάπης…).

Τα παραπάνω ισχύουν και για το σλόγκαν / ξόρκι «Όχι στο μίσος».

Και πάμε στο «Δεν φοβόμαστε». Εδώ έχουμε, υποτίθεται, μια δήλωση θάρρους. Είναι όμως έτσι; Εάν σε σύρουν στο εκτελεστικό απόσπασμα και ετοιμάζεσαι να ακούσεις το πυρ, μπορείς να κάνεις τέτοιες δηλώσεις, εάν το λέει η καρδιά σου. Εάν όμως λάβεις μία πληροφορία ότι έρχεται ένα τσουνάμι σε λίγες ώρες και θα κτυπήσει την παραλιακή πόλη που βρίσκεσαι και παρόλα αυτά εσύ επιλέγεις να κάθεσαι ανέμελος κάτω από την ομπρελίτσα σου στην παραλία, κρατώντας σφικτά μαζί σου τα παιδιά σου, απαγγέλλοντας κάθε δυο δευτερόλεπτα, εν είδει μάντρα, το «δεν φοβόμαστε», δεν είσαι ατρόμητος, είσαι ηλίθιος και στην συγκεκριμένη περίπτωση δολοφόνος των παιδιών σου. Όχι μόνο παραμελείς να εποπτεύσεις και να προστατεύσεις τα παιδιά σου, αλλά εν γνώσει σου εκθέτεις ανθρώπινες υπάρξεις που σε εμπιστεύονται και για τις οποίες έχει απόλυτη ευθύνη, σε άμεσο κίνδυνο. Και ενώ σε νομικό επίπεδο, σε ολόκληρο τον σύγχρονο κόσμο, τέτοιες συμπεριφορές είναι ποινικά κολάσιμες, σε πολιτειακό / κοινωνικό επίπεδο, όταν ένα κράτος εκθέτει εν γνώσει του σε άμεσο κίνδυνο την ζωή των υπηκόων του, για τους οποίους υποτίθεται μεριμνά, όχι μόνο δεν δικάζεται, όχι μόνο δεν ανατρέπεται (!), όχι μόνο δεν στιγματίζεται, αλλά επαινείται (!!!) ως «δημοκρατικό», «προοδευτικό», «ανοιχτό» κλπ. 

Τα δε τρομοκρατικά χτυπήματα, όλοι αυτοί οι εγκληματίες πολιτικάντηδες (σε αρραγή συνεργασία με τους κολαούζους τους καναλάρχες - mediaκράτορες και αντάμα με τους διάφορους «ακτιβιστές»), προσπαθούν να τα περάσουν ως «αναγκαίο κακό», σαν κάποιο ακραίο καιρικό φαινόμενο, κάτι σαν ένα χτύπημα της φύσης ή της «μοίρας». Εξ ου και η ανάγκη των ξορκιών.  

Μόνο που στο επόμενο χτύπημα (που θα σπεύσουν να «καταδικάσουν» όλοι οι ηγέτες του «σύγχρονου κόσμου»), μπορεί να είναι το παιδί μου και το παιδί σου. Εσύ ή εγώ. Τι λες, θα έχει πιάσει το ξόρκι;

Η εγνωσμένη αποτελεσματικότητα των «φτου –φτου!», «μακριά από εμάς» και «χτύπα ξύλο» ως εγγυημένων αποτρεπτικών μέσων δυσμενών εξελίξεων στην ζωή μας εγγυάται ότι θα πιάσουν.


ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ    

Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

Γιατί διακόπηκε απότομα μια πολύ επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά στην αμερικανική τηλεόραση

Λίγο αφότου ανακοινώθηκε ότι οι εβραϊκής καταγωγής δημιουργοί της σειράς “Game of ThronesDavid Benioff και D.B. Weiss θα παρουσιάσουν στο μεγαλύτερο αμερικάνικο συνδρομητικό δίκτυο καλωδιακής τηλεόρασης HBO (ανήκει στην Time Warner και έχει CEO τον εβραϊκής καταγωγής Richard Plepler) μια τηλεοπτική σειρά που ονομάζεται Confederate, η οποία θα διαδραματίζεται στην σύγχρονη Αμερική με την δουλεία να μην έχει ποτέ καταργηθεί, αφροαμερικάνοι και SJWs έσπευσαν αμέσως να καταγγείλουν την προτεινόμενη σειρά ως «ρατσιστική». Ένα από τα άτομα πίσω από το #OscarsSoWhite δημιούργησε στο Twitter το hashtag #NoConfederate ζητώντας από τους «λευκούς» να σταματήσουν να βγάζουν λεφτά από τον πόνο και τα βάσανα των μαύρων. 

Ναι, εντάξει. Λες και οι Εβραίοι του Χόλυγουντ πρόκειται να κάνουν κάτι άλλο εκτός από το να χρησιμοποιήσουν την σειρά για να δαιμονοποιήσουν κι άλλο τους λευκούς Αμερικανούς (και ειδικά εκείνους του «κακού» Νότου). Μέχρι στιγμής, όμως, το HBO εμμένει στα σχέδιά του και λέει ότι πρόκειται να προχωρήσει την σειρά. Πάντως ήδη το hashtag #NoConfederate που ξεκίνησε εντυπωσιακά στις 30 Ιουλίου, φαίνετια να έχει ξεφουσκώσει γρήγορα.

Προφανώς, η κίνηση διευθύνεται από ερασιτέχνες. Οι επαγγελματίες γνωρίζουν πώς να κλείσουν μια τηλεοπτική εκπομπή. Και δεν μιλάμε απλά για οποιαδήποτε εκπομπή, πόσο μάλλον για κάποια για την οποία δεν έχει ακόμα ξεκινήσει η παραγωγή. Μιλάμε για την νούμερο 5 εκπομπή σε πανεθνική κλίμακα, τότε που ο αριθμός των ανθρώπων που παρακολουθούσαν τηλεόραση ήταν αρκετά πολλαπλάσιος αυτού που είναι τώρα. Μάλιστα, μια ομάδα ακτιβιστών ανάγκασε πραγματικά ένα από τα τρία μεγάλα δίκτυα να ακυρώσει μία από τις υψηλότερης τηλεθέασης εκπομπή στην τηλεόραση, κοστίζοντας στο δίκτυο τουλάχιστον δεκάδες εκατομμύρια δολάρια.

Αλλά εκείνοι οι ακτιβιστές δεν χρησιμοποίησαν σιωπηρά συνθήματα ή φώναζαν για το πόσο άδικο είναι το δίκτυο. Όχι, έπαιξαν χοντρό παιχνίδι - χρησιμοποίησαν φυσικό εκφοβισμό, μέχρι που εμφανίστηκαν στο σπίτι ενός από τα αστέρια της σειράς για να του κάνουν μια προσφορά που δεν μπορούσε να αρνηθεί. Μαζί με απειλές βομβιστικών επιθέσεων και απειλές θανάτου. Και αυτοί οι ακτιβιστές δεν ήταν μαύροι, ή τρελοί λευκοί αριστεροί. Ήταν Εβραίοι. Πως; Εβραίοι χρησιμοποίησαν απειλές τρομοκρατίας για να κάνουν μια τηλεοπτική εκπομπή που δεν τους άρεσε να φύγει από την μέση.

Για κάποιο πολύ περίεργο λόγο, όμως, σχεδόν κανείς δεν γνωρίζει αυτή την ιστορία. Δεν έχει μιλήσει ποτέ κανείς για αυτό, ενώ αν ήταν λευκοί Χριστιανοί που θα είχαν αναγκάσει ένα δίκτυο να ακυρώσει μία από τις πέντε καλύτερες τηλεοπτικές εκπομπές στη χώρα το 1972 με απειλές τρομοκρατίας, όλοι στην Αμερική θα το γνώριζαν και θα το ακούγαμε ακόμα και σήμερα όλη την ώρα, ως ένα παράδειγμα μίσους και καταπίεσης των κακιάς παλιάς εποχής. Αλλά επειδή ήταν Εβραίοι, η ιστορία ρίχθηκε στην μαύρη τρύπα της μνήμης.

Η τηλεοπτική σειρά λεγόταν Bridget Loves Bernie. Αφορούσε μια ξανθιά καθολική κοπέλα από μια πολύ πλούσια οικογένεια που παντρεύεται έναν Εβραίο οδηγό ταξί / επίδοξο συγγραφέα. (Στον ρόλο της Bridget ήταν η Meredith Baxter, η οποία αφού έκανε 4 γάμους – μάλιστα τον έναν με τον συμπρωταγωνιστή της στη σειρά David Birney - και 5 παιδιά, αποφάσισε γύρω στα 60 της ότι ήταν ομοφυλόφιλη και «παντρεύτηκε» μάλιστα με γυναίκα, αλλά τότε ήταν πολύ ελκυστική.) Όταν η σειρά έκανε την πρεμιέρα της, παιζόταν ανάμεσα σε δύο από τις κορυφαίες τηλεοπτικές εκπομπές της εποχής (“Mary Tyler Moore” και “All in the Family”) αλλά σύντομα άρχισε να ανεβαίνει και έγινε η πέμπτη πιο παρακολουθούμενη σειρά στην Αμερική. Αυτό ήταν σχεδόν αδύνατον για μια ολοκαίνουργια σειρά.

Έτσι το Bridget Loves Bernie φαινόταν να έχει ένα μακρύ και εξαιρετικά κερδοφόρο μέλλον στην τηλεόραση. Έφερνε ήδη εκατομμύρια δολάρια στην CBS και πιθανότατα θα έφερνε ακόμα περισσότερα στους επόμενους κύκλους.

Ωστόσο, η CBS την σταμάτησε, πετώντας μακριά ένα απίστευτο ποσό χρημάτων. Γιατί; Επειδή οι Εβραίοι μίσησαν μια σειρά που έδειχνε έναν Εβραίο να παντρεύεται μια Χριστιανή. Μόλις έκανε την πρεμιέρα η σειρά, εβραϊκές ομάδες πήραν το μονοπάτι του πολέμου και ζήτησαν να σταματήσει. Οι πιο αξιοσέβαστες εβραϊκές ομάδες προσπάθησαν να ισχυριστούν ότι οι ανησυχίες τους δεν αφορούσαν την σχέση μεταξύ των Εβραίων και των Εθνικών, αλλά μόνο τα «στερεότυπα» και τον «χλευασμό» του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού. Κάτι που δεν είχε καμία δόση αλήθειας. Το ζήτημα ήταν ο γάμος, τέρμα. Για να καλύψουν τα κίνητρά τους, οι εβραϊκές ομάδες προσπάθησαν να πάρουν μαζί τους στην διαμαρτυρία καθολικές και προτεσταντικές ομάδες, αλλά εκείνες δεν έδειχναν να ενοχλούνται  από την σειρά.

Μόνο οι Εβραίοι ήταν θυμωμένοι. Ακόμα και η Wikipedia δεν προσπαθεί να προσποιηθεί ότι ήταν μια οικουμενική διαμαρτυρία. Η Meredith Baxter είπε ότι λάμβανε πολλά μηνύματα μίσους την εβδομάδα επειδή έπαιζε στην σειρά και ότι όλα προέρχονταν από Εβραίους.

Όταν η απλή πίεση δεν λειτούργησε, οι Εβραίοι σοβαρεύτηκαν Ο φανατικός ραβίνος Meir Kahane και η Εβραϊκή Αμυντική Λίγκα (Jewish Defense League - JDL) μπήκαν στο παιχνίδι και η JDL δεν ενδιαφερόταν για άλλο «διάλογο». Τα μέλη της JDL (που εξελίχθηκε σε βίαιη εξτρεμιστική οργάνωση) άρχισαν να τηλεφωνούν σε στελέχη της CBS και σε άτομα που συμμετέχουν στην παραγωγή της σειράς. Τους απειλούσαν ότι θα κάψουν τα σπίτια τους και θα σκοτώσουν αυτούς και τις οικογένειές τους, αν η σειρά δεν σταματήσει. Μερικοί από αυτούς βρήκαν που ζούσε η Baxter και εμφανίστηκαν στο σπίτι της για να κάνουν μια ωραία κουβέντα. Έτσι το CBS αποφάσισε να κάνει πίσω θυσιάζοντας κέρδη εκατομμυρίων δολαρίων.

Όπως ανέφερα προηγουμένως, σχεδόν κανείς σήμερα δεν γνωρίζει αυτή την ιστορία. Ακόμα χειρότερα, οι περισσότερες από τις λίγες ιστοσελίδες που γράφουν γι 'αυτό λένε ότι η σειρά ακυρώθηκε λόγω «θυμωμένων επιστολών» από καθολικούς και Εβραίους, γεγονός που είναι ένα πλήρες ψεύδος. Το Bridget Loves Bernie δεν ακυρώθηκε λόγω "θυμωμένων επιστολών" από χριστιανούς και Εβραίους. Ήταν οι αξιόπιστες απειλές θανάτου από Εβραίους, και μόνο Εβραίους, που έκαναν την σειρά να ακυρωθεί.

Μέχρι σήμερα, το Bridget Loves Birney είναι η μόνη σειρά με πολύ υψηλή τηλεθέαση που διακόπτεται μετά από μία μόνο σεζόν.

Εν τω μεταξύ, αν θα ήταν χριστιανοί που θα χρησιμοποιούσαν απειλές εμπρησμού και δολοφονίας για να ματαιώσουν μια σειρά που δόξαζε την επιμιξία δεν θα σταματούσαμε να ακούμε για αυτή.



ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / από εδώ