Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ) ξημεροβραδιάζεται για να βρει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει ειδήσεις και άρθρα συμβατά με την θεματολογία του, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για τα παρατιθέμενα links. Σχόλια και παρεμβάσεις του ΚΟ είναι σε χρώμα ερυθρό. Αν ψάχνεις για mainstream ειδησεογραφία και άποψη, ήρθες στο λάθος μέρος.

got democracy?

got democracy?

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

21 Ιανουαρίου 1861: Η αποχαιρετιστήρια ομιλία του Τζέφερσον Ντέιβις στην Αμερικάνικη Γερουσία πριν την απόσχιση!



ΚΟ: Φανταστείτε αμέσως μετά την ανακοίνωση του Brexit οι Βρυξέλλες να διέταζαν τον στρατό της Ευρωπαϊκής Ένωσης να εισβάλει στο έδαφος της Μ. Βρετανίας και δια της βίας να την επαναφέρει στην Ένωση. Και προκειμένου να εξωραΐσει την εικόνα της εισβολής και να αποφύγει τον χαρακτηρισμό του τύραννου εισβολέα, να το έριχνε στον… «ανθρωπισμό» και στα «δικαιώματα», θέτοντας ας πούμε, θέμα «προστασίας των προσφύγων» από την «ρατσιστική» Μ. Βρετανία. Φανταστείτε καλύτερα την εικόνα σε μία Γαλλία που εκλέγει την Λεπέν και ζητεί Frexit! Ή ακόμα σε μία Ουγγαρία που - άκουσον άκουσον - χτίζει τείχη και δεν υποτάσσεται στις επιταγές της Κομισιόν! Φυσικά, μια πιο... "ενωμένη" Ευρώπη με "κοινή κυβέρνηση", όπως προπαγανδίζουν οι ύαινες της νέας τάξης, ίσως έλυνε τα χέρια τους. Κι όμως οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι αυτό που φωνάζει το όνομά τους! Πολιτείες που οικιοθελώς ενώθηκαν και είχαν κάθε δικαίωμα να αποχωρήσουν από την Ένωση, εάν έκριναν ότι αυτό θα ήταν επωφελές για τον λαό τους. Αυτό έκαναν οι συνολικά 11 Νότιες Πολιτείες που αποσχίστηκαν από την Ένωση. Εσύ όμως πρέπει να γνωρίζεις ότι μια φορά κι ένα καιρό έγινε ένας «εμφύλιος πόλεμος», επειδή οι «καλοί» και «αντιρατσιστές» Βόρειοι ήθελαν να ελευθερώσουν τους κακόμοιρους τους νέγρους από τα χέρια των «κακών» και «ρατσιστών» Νοτίων. Και ότι ο Αβραάμ Λίνκολ ήταν ένας «άγιος», κάτι σαν δεύτερος Μωυσής. Κανείς δεν θα μάθει ότι όλα έγιναν «για την κονόμα». Την ιστορία, λένε, την γράφουν οι νικητές. Αν και στην Ελλάδα και στον δικό της «εμφύλιο» αυτό φυσικά δεν ισχύει, στην αυτοκρατορία της Washington, όντως η ιστορία εγράφη όπως την ήθελαν οι εισβολείς – νικητές. (Και το Χόλυγουντ να είναι πάντα το πιστό μαντρόσκυλό τους).       


Ο Jefferson Davis (Τζέφερσον Ντέηβις: 3 Ιουνίου 1808 - 6 Δεκεμβρίου 1889) ήταν ο πρόεδρος των Συνομόσπονδων Πολιτειών της Αμερικής (Confederates States of America ή C.S.A.), καθ’ όλη την διάρκεια του Πολέμου Ανεξαρτησίας του Νότου, από το 1861 έως το 1865. Η ορκωμοσία του έλαβε χώρα στις 9 Φεβρουαρίου 1861 στο Ρίτσμοντ της Βιρτζίνια, την πρωτεύουσα του νεοσύστατου κράτους. Πριν την απόσχιση υπηρέτησε ως Γερουσιαστής της πολιτείας του Μισισιπή. Στις 6 Δεκεμβρίου 1889 άφησε την τελευταία του πνοή στην Νέα Ορλεάνη, σε ηλικία 81 ετών. Μέχρι σήμερα οι περισσότεροι ιστορικοί τον επικρίνουν έντονα για την λανθασμένη στρατιωτική στρατηγική του που επέφερε την ήττα στο στρατόπεδο των ηρωικών rebels. (Πόσο διαφορετική θα ήταν η ιστορία του κόσμου αν δεν έχανε η Συνομοσπονδία;). Υπήρξε πάντως ένας αληθινός Νότιος gentleman και ένας ευσεβής χριστιανός, όπως άλλωστε και οι περισσότερες ιστορικές μορφές του Νότου. Όσον αφορά το θέμα της δουλείας, αυτόν τον "ιδιότυπο θεσμό", πίστευε ότι ήδη βάδιζε προς το φυσικό του τέλος και για αυτό οι σκλάβοι θα έπρεπε να εκπαιδευτούν και να προετοιμαστούν για την ελευθερία τους. Ο ίδιος φερόταν με τον καλύτερο τρόπο στους δικούς του σκλάβους, ενώ είχε υιοθετήσει ένα ορφανό νεγράκι το οποίο έγινε μέλος της οικογένειάς του (περισσότερα εδώ).

Η αποχαιρετιστήρια ομιλία του - που αποτελεί ντοκουμέντο (!) καθώς πρώτη φορά μεταφέρεται στα ελληνικά (με ελάχιστες περικοπές) - μαρτυρεί το ποιόν του ανδρός και αναδίδει το άρωμα μιας εποχής που πέρασε στη λήθη, ενός ηρωικού αγώνα που κατασυκοφαντήθηκε και ενός λαού που υπέκυψε τελικά στις κατακτητικές ορέξεις του πολυπληθέστερου και βιομηχανικού Βορά, αλλά κράτησε την υπερηφάνειά του. Την περίφημη Rebel Pride!

Αμερικάνικη Γερουσία, 21 Ιανουαρίου 1861

"Εγείρομαι, κύριε Πρόεδρε [John C. Breckinridge], προκειμένου να ανακοινώσω στη Γερουσία ότι έχω ικανοποιητικές αποδείξεις ότι η πολιτεία του Μισισιπή, με ένα πανηγυρικό διάταγμα του λαού της μετά από συνέλευση που συγκλήθηκε επί τούτου, δήλωσε τον διαχωρισμό της από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Υπό αυτές τις συνθήκες, φυσικά, οι αρμοδιότητές μου τερματίζονται εδώ. Μου φαίνεται ορθότερο, ωστόσο, ότι οφείλω να εμφανιστώ ενώπιον της Γερουσίας για να ανακοινώσω το γεγονός αυτό στους συναδέλφους μου, και να πω πολύ λίγα λόγια ακόμα. Η περιστάσεις δεν ευνοούν να προβώ σε επιχειρήματα και η φυσική μου κατάσταση δεν θα μου επέτρεπε να το πράξω αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά και όμως θα πω κάτι για λογαριασμό της πολιτείας που εκπροσωπώ εδώ, σε μια στιγμή, τόσο σοβαρή όπως αυτή.

Είναι γνωστό στους γερουσιαστές οι οποίοι έχουν υπηρετήσει μαζί μου εδώ, ότι έχω για πολλά χρόνια υποστηρίξει, ως βασικό χαρακτηριστικό της πολιτειακής κυριαρχίας, το δικαίωμα μιας πολιτείας να αποχωρήσει από την Ένωση. Ως εκ τούτου, αν δεν πίστευα ότι υπήρχε μια δικαιολογημένη αιτία, αν σκεπτόμουν ότι η πολιτεία του Μισισιπή ενεργούσε χωρίς επαρκή πρόκληση, ή χωρίς να υπάρχει κάποια ανάγκη, θα αισθανόμουν άβολα, λόγω της πίστης μου στην πολιτεία της οποίας είμαι πολίτης, για τη δράση της. Ωστόσο, μπορώ να πω ότι νομίζω ότι έχει βάσιμη αιτία, και εγκρίνω την πράξη της.

Ελπίζω κανένας που με ακούει να μην μπερδέψει αυτή την έκφραση μου με την υπεράσπιση του δικαιώματος μιας πολιτείας να παραμείνει στην Ένωση, και να αγνοήσει τις συνταγματικές της υποχρεώσεις. Δεν είναι αυτή η θεωρία μου. Η Ακύρωση (Nullification*) και η Απόσχιση, που τόσο συχνά συγχέονται, είναι στην πραγματικότητα ανταγωνιστικές αρχές. Η Ακύρωση είναι μια λύση που ζητείται να εφαρμοστεί στο εσωτερικό της Ένωσης. Είναι δικαιολογημένη, μόνο όταν ο ομοσπονδιακός εκπρόσωπος έχει παραβιάσει τη συνταγματική υποχρέωσή του, και μια πολιτεία, αναλαμβάνοντας να κρίνει η ίδια για τον εαυτό της, αρνείται το δικαίωμά του να δράσει έτσι, και απευθύνει έκκληση προς τις άλλες πολιτείες μέλη της Ένωσης για να αποφασίσουν. Όταν όμως, οι ίδιες πολιτείες μέλη, και όταν οι άνθρωποι των πολιτειών, έχουν ενεργήσει έτσι ώστε να μας πείσουν ότι δεν θα σεβαστούν τα συνταγματικά μας δικαιώματα, τότε, και για πρώτη φορά, τίθεται το δόγμα της Απόσχισης στην πρακτική εφαρμογή του.

* Nullification: νομικός ισχυρισμός ότι κάθε πολιτεία των ΗΠΑ έχει το δικαίωμα να ακυρώσει, ή να ανατρέψει κάθε ομοσπονδιακή νομοθεσία η οποία έχει κριθεί αντισυνταγματική από την συγκεκριμένη πολιτεία. Η θεωρία στηρίζεται σε μια άποψη ότι οι κυρίαρχες πολιτείες (sovereign states) είναι αυτές που διαμόρφωσαν την Ένωση. Κάτω από αυτό το πρίσμα, οι πολιτείες και όχι τα ομοσπονδιακά δικαστήρια είναι οι τελικοί διερμηνείς της έκτασης της εξουσίας της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Η πιο ακραία επιβεβαίωση της κυριαρχίας της κάθε πολιτείας είναι οι ενέργειες που κάνει για οριστική απόσχιση από την Ένωση.

Ένας σπουδαίος άντρας ο οποίος αναπαύεται τώρα μαζί με τους πατέρες του, και ο οποίος έχει συχνά καταγγελθεί ότι δεν έδωσε όρκο υποτέλειας στην Ένωση, υποστηρίζει το δόγμα της Ακύρωσης, γιατί αυτό διατήρησε την Ένωση. Ήταν λόγω της βαθειάς προσκόλλησής του στην Ένωση, η αποφασιστικότητά του να βρει κάποια λύση για τα υφιστάμενα δεινά που υφίστατο η Νότια Καρολίνα από τους δεσμούς της με τις άλλες πολιτείες, που ο κ John C. Calhoun υποστήριζε το δόγμα της Ακύρωσης, το οποίο διακήρυξε ότι είναι ειρηνικό, εντός των ορίων της πολιτειακής εξουσίας, χωρίς να διαταράσσεται η Ένωση, αλλά μόνο ένα μέσο για έρθει ο ομοσπονδιακός εκπρόσωπος ενώπιον του δικαστηρίου των πολιτειών για να κριθεί από αυτό.

Η Απόσχιση ανήκει σε μια διαφορετική κατηγορία διορθωτικών μέτρων. Πρέπει να δικαιολογείται από τη βάση ότι οι πολιτείες είναι κυρίαρχες. Υπήρξε μια εποχή που κανένας δεν το αρνιόταν αυτό. Ελπίζω αυτός ο καιρός να έρθει και πάλι, όταν μια καλύτερη κατανόηση της θεωρίας της κυβέρνησης μας, και των αναφαίρετων δικαιωμάτων του λαού των μελών της ένωσης, θα αποτρέψει κάθε άρνηση ότι η κάθε πολιτεία είναι όντως κυρίαρχη.

Ως εκ τούτου, λέω ότι συμφωνώ με τη δράση του λαού του Μισισιπή, πιστεύοντας ότι είναι και απαραίτητη και σωστή.

Είναι από αυτή τη σύγχυση της Ακύρωσης και της Απόσχισης που το όνομα ενός μεγάλου άνδρα έχει χρησιμοποιηθεί για να δικαιολογήσει τον εξαναγκασμό εναντίον μιας πολιτείας μέλους που αποσχίστηκε. Η φράση «να εκτελεί το νόμο», ήταν μια έκφραση του στρατηγού Jackson στην περίπτωση που ένα μέλος αρνηθεί να υπακούσει τους νόμους, ενώ είναι ακόμα μέλος της Ένωσης. Δεν είναι εδώ η ίδια περίπτωση. Οι νόμοι πρέπει να εκτελούνται στο όνομα των Ηνωμένων Πολιτειών και εν ονόματι του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεν έχουν καμία σχέση με οποιαδήποτε ξένη χώρα. Πρόκειται για μια διαστροφή των όρων, μια μεγάλη παρανόηση της υπόθεσης, καθώς δεν έχει εφαρμογή σε μια πολιτεία που αποχώρησε από την Ένωση. Μπορούν να κάνουν πόλεμο σε μια ξένη πολιτεία. Αν είναι αυτός ο σκοπός τους κύριοι, μπορούν να κάνουν πόλεμο εναντίον μιας πολιτείας που αποσύρθηκε από την Ένωση, αλλά δεν υπάρχουν νόμοι των Ηνωμένων Πολιτειών να εκτελεστούν εντός των ορίων μιας πολιτείας που αποσχίστηκε. Μια πολιτεία όπως είναι ο Μισισιπής τώρα, που κρίνει ότι η ασφάλειά της προκειμένου να διατηρηθούν τα δικαιώματά της προϋποθέτει να μείνει έξω από την Ένωση, παραδίδει όλα τα οφέλη της, (και είναι γνωστό ότι είναι πολλά,) στερεί από τον εαυτό της όλα τα πλεονεκτήματα, (που είναι γνωστό ότι είναι μεγάλα,) αποκόπτει όλους τους δεσμούς που την δεσμεύουν με την Ένωση και ως εκ τούτου απαλλάσσει τον εαυτό της από κάθε όφελος, λαμβάνοντας κάθε επιβάρυνση, και συνεπώς απαλλάσσεται από κάθε εξουσία να εκτελεί τους νόμους των Ηνωμένων Πολιτειών εντός των ορίων της.

Θυμάμαι καλά την περίπτωση που η πολιτεία της Μασαχουσέτης προσήχθη ενώπιον της Γερουσίας, και στη συνέχεια το δόγμα του εξαναγκασμού έπρεπε να εφαρμοστεί εναντίον της, εξαιτίας της διάσωσης ενός φυγά σκλάβου στη Βοστώνη. Η γνώμη μου τότε ήταν η ίδια που είναι τώρα. Όχι ότι διακατέχομαι από πνεύμα εγωισμού, αλλά για να δείξω ότι δεν επηρεάζεται η γνώμη μου, επειδή η υπόθεση αφορά την δική μου πολιτεία. Τότε είπα, αν η Μασαχουσέτη επιλέγει να κάνει το τελευταίο βήμα που την χωρίζει από την Ένωση, είναι δικαίωμά της να το κάνει, και δεν θα ψηφίσω ώστε ένα δολάριο, ή ένας άνθρωπος να την εξαναγκάσει να κάνει πίσω, αλλά θα της πω, ο Θεός μαζί σου, εις μνήμην των δεσμών που κάποτε υπήρχαν ανάμεσα σε εκείνη και τις άλλες πολιτείες μέλη.

Ήταν η πεποίθηση ότι υπάρχει μεγάλη ανάγκη, και η πίστη ότι πρόκειται να στερηθεί των δικαιωμάτων της τα οποία οι πατέρες μας μας κληροδότησαν, που έφεραν την πολιτεία του Μισισιπή στην παρούσα απόφασή της. Άκουσα να διακηρύττεται η θεωρία ότι όλοι οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν ελεύθεροι και ίσοι, και αυτό έγινε η βάση μιας επίθεσης κατά των κοινωνικών θεσμών της και ότι η ιερή Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας χρησιμοποιήθηκε για να διατηρήσει τη θέση της ισότητας των φυλών. Η Διακήρυξη Ανεξαρτησίας πρέπει να ερμηνεύεται με βάση τις περιστάσεις και τους σκοπούς για τους οποίους έγινε. Οι κοινότητες κήρυξαν την ανεξαρτησία τους. Ο λαός αυτών των κοινοτήτων βεβαίωνε ότι ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε - για να χρησιμοποιήσω τη γλώσσα του κ Jefferson για να «καβαλάει» την υπόλοιπη ανθρωπότητα, ότι οι άνθρωποι ήταν ίσοι - που σημαίνει οι άνθρωποι της πολιτικής κοινότητας, ότι δεν υπήρχε κάποιο θεϊκό δικαίωμα να κυβερνήσει κάποιος, ότι κανένας άνθρωπος δεν κληρονόμησε κάποιο δικαίωμα να κυβερνήσει τους άλλους, ότι δεν υπάρχουν τάξεις, όπου η εξουσία και οι θέσεις δίδονται μέσα από κάποιες οικογένειες. Αυτές ήταν οι μεγάλες αρχές που διακηρύχθηκαν. Αυτοί ήταν οι σκοποί για τους οποίους έγινε η Διακήρυξη. Δεν έχουν καμία σχέση με τους σκλάβους. Αλλιώς, πώς συνέβη ότι μεταξύ των θεμάτων για τα οποία καταγγέλθηκε ο (τότε πρίγκιπας της Αγγλίας) Γεώργιος ο Γ΄, ήταν ότι προσπάθησε να κάνει ακριβώς ό, τι ο Βοράς προσπαθεί να κάνει τώρα - να ξεσηκώσει σε εξέγερση τους σκλάβους μας; Αν η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων έλεγε ότι οι νέγροι ήταν «ελεύθεροι και ίσοι», πώς ο πρίγκιπας καταγγέλθηκε ότι υποδαύλιζε μια εξέγερση ανάμεσά τους; Και πώς γίνεται αυτή του η πράξη να θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα το οποίο προκάλεσαν τις αποικίες να διακόψουν τις σχέσεις τους με τη μητέρα χώρα (Αγγλία); Όταν σχηματίστηκε το Σύνταγμά μας, αυτή η ιδέα κατέστη η πιο χειροπιαστή, γιατί εκεί γίνεται πρόβλεψη για εκείνα τα πρόσωπα που θεωρούνται ιδιοκτησία (σκλάβοι), ότι δεν τίθενται στην βάση της ισότητας με τους λευκούς – ούτε ακόμη και με τους άπορους και τους κατάδικους, αλλά, έτσι ώστε σε ό, τι αφορά την εκπροσώπησλη τους, να υφίστανται διακρίσεις ως μια κατώτερη κάστα, η οποία πρέπει να εκπροσωπείται στην αριθμητική αναλογία των τριών πέμπτων (του συνόλου των σκλάβων).

Ώστε αγαπητοί γερουσιαστές, επανερχόμαστε στο συμπαγές υλικό που μας ενώνει, στις αρχές επί των οποίων ιδρύθηκε η κυβέρνηση μας, και όταν εσείς τις αρνείστε και όταν εσείς μας αρνείστε το δικαίωμα να αποσυρθούμε από μια κυβέρνηση η οποία κατά τρόπο διεστραμμένο απειλεί να καταστρέψει τα δικαιώματά μας, εμείς θα βαδίσουμε στο μονοπάτι των πατέρων μας, διακηρύττοντας την ανεξαρτησία μας, και αναλαμβάνοντας το ρίσκο. Αυτό δεν γίνεται λόγω εχθρότητας προς τους άλλους, προκειμένου να τραυματίσει κάποιο τμήμα της χώρας, ούτε καν για χάρη δικών μας οικονομικών πλεονεκτημάτων. Γίνεται με μόνο κίνητρο την υπεράσπιση και την προστασία των δικαιωμάτων που κληρονομήσαμε, που είναι ιερό μας καθήκον να μεταδώσουμε ακέραια στα παιδιά μας.

Θεωρώ ότι διακατέχομαι από τα ίδια αισθήματα που έχουν οι ψηφοφόροι μου για εσάς. Είμαι βέβαιος ότι δεν αισθάνομαι καμία εχθρότητα προς εσάς, γερουσιαστές από το Βορρά. Είμαι βέβαιος ότι δεν υπάρχει ούτε ένας από σας, όποια σκληρή συζήτηση και αν υπήρξε μεταξύ μας, για τον οποίον δεν μπορώ τώρα να πω, ενώπιον του Θεού μου, ότι του εύχομαι να είναι καλά. Και αυτό, είμαι βέβαιος, είναι το συναίσθημα των ανθρώπων, τους οποίους εκπροσωπώ προς εκείνους που εσείς εκπροσωπείτε. Συνεπώς, θεωρώ ότι εκφράζω την επιθυμία τους όταν λέω ότι ελπίζω, όπως και εκείνοι ελπίζουν, να υπάρχουν ειρηνικές σχέσεις μαζί σας, αν και πρέπει να χωρίσουμε. Μπορεί ο χωρισμός να είναι αμοιβαία επωφελής για όλους εμάς στο μέλλον, όπως ήταν και στο παρελθόν. Το αντίθετο μπορεί να φέρει την καταστροφή σε κάθε τμήμα της χώρας. (Ο "εμφύλιος" μέχρι σήμερα αποτελεί τον πιο αιματηρό πόλεμο στην αμερικάνικη ιστορία). Όμως εάν κάτι τέτοιο το θελήσετε εσείς, εμείς θα επικαλεστούμε τον Θεό των πατέρων μας, που τους ελευθέρωσε από τη δύναμη του λιονταριού, για να μας προστατεύσει από τα νύχια της αρκούδας (αναφορά στην ομολογία πίστης του Δαβίδ στην Αγία Γραφή – το  λιοντάρι εδώ παραβολικά είναι η Αγγλία) και ως εκ τούτου, εμπιστευόμενοι το Θεό και τη δική μας σταθερή καρδιά και τα ισχυρά μας όπλα, θα υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας όσο καλύτερα μπορούμε.

Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας μου εδώ, παρευρέθηκα σε διάφορες εποχές και συνευρέθηκα με διάφορους γερουσιαστές, που κάποιους τώρα βλέπω γύρω μου. Υπήρξαν στιγμές σύγκρουσης, αλλά όποια προσβολή ένιωσα την αφήνω εδώ. Δεν κουβαλάω μαζί μου καμία εχθρική ανάμνηση. Όποια προσβολή έδωσα εγώ την οποία δεν αποκατέστησα, ζητώ, γερουσιαστές, σε αυτή την ώρα του αποχωρισμού μας, να σας δεχθείτε την συγγνώμη μου για οποιοδήποτε πόνο που, πάνω στην έξαψη της συζήτησης, σας προκάλεσα.

Κύριε Πρόεδρε, και κύριοι γερουσιαστές, αφού έκανα την ανακοίνωση την οποία η περιστάσεις απαιτούσαν να κάνω, δεν μου μένει παρά να μου να σας πω ένα τελικό αντίο".

Για όποιον ενδιαφέρεται για το Νότο και την ιστορία του υπάρχει το  Red Sky Over Dixie.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Δύο χριστιανοί λειτουργοί μιλάνε για τον Jan Palach και την θυσία του



Στην σημερινή εποχή μας μοιάζει παράλογο ή και ανόητο. Ή μπορεί απλά να αποτελούσε μια καλή περίπτωση βίντεο που θα γινόταν… “viral”. Κι όμως, πριν από 48 χρόνια ο κόσμος παρακολουθούσε συγκλονισμένος το νεαρό Τσέχο φοιτητή Ιστορίας και Πολιτικής Οικονομίας, Jan Palach (Γιαν Πάλαχ), που είχε αυτοπυρποληθεί τρεις ημέρες πριν στην πλατεία Wenceslas σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την εισβολή των Σοβιετικών στην Τσεχοσλοβακία, και σε μια απελπισμένη προσπάθεια να ξεσηκώσει το λαό του από την απάθεια και τον συμβιβασμό, να αφήνει την τελευταία του αναπνοή. Ήταν 19 Ιανουαρίου 1969
Η κηδεία του υπήρξε μεγαλειώδης και μετατράπηκε σε μια διαμαρτυρία ενάντια στην κατοχή. Καθώς το μνήμα του άρχισε να γίνεται εθνικό ιερό, η μυστική αστυνομία της Τσεχοσλοβακίας (StB) έβαλε στόχο να καταστρέψει κάθε μνήμη της πράξης του και προέβη σε εκταφή των λειψάνων του, τα οποία στη συνέχεια αποτέφρωσε και τα έστειλε στη μητέρα του, ενώ μια άγνωστη ηλικιωμένη γυναίκα τοποθετήθηκε στον τάφο του! Η μητέρα του Palach δεν είχε τη δυνατότητα να τοποθετήσει τη λάρνακα στο νεκροταφείο του χωριού του μέχρι το 1974. (Διάβασε άρθρο εδώ).

 
Ο Tomáš Halík, ρωμαιοκαθολικός ιερέας, καθηγητής Φιλοσοφίας και Θρησκευτικών Σπουδών και επικεφαλής της Χριστιανικής Ακαδημίας της Τσεχίας, ήταν τότε φοιτητής. Σε πρόσφατη συνέντευξή του είπε πως η πράξη αυτή επηρέασε την δική του ζωή:

Λέει: Ο θάνατος του Jan Palach ήταν πολύ σημαντικός για τη ζωή μου. Έζησα τις ημέρες της ρωσικής κατοχής, τον Αύγουστο του 1968 στη Βρετανία. Επέστρεψα από τη Βρετανία στο τέλος του έτους και είχα ακόμα τη δυνατότητα να επιστρέψω και να ζητήσω άσυλο. Για μένα ο θάνατος του Jan Palach άνοιξε μια άλλη διάσταση στην ιστορία της Τσεχίας. Δεν ήταν μόνο θέμα πολιτικής, αλλά ζήτημα ηθικών και πνευματικών αξιών. Η πράξη του δεν άλλαξε την ιστορία εκείνη τη στιγμή, αλλά άλλαξε τις ζωές και τις συνειδήσεις ​​κάποιων ανθρώπων, μεταξύ των οποίων και της δικής μου και των φίλων μου.

Ερώτηση: Είπες ότι σκεφτόσουν να επιστρέψεις στην Αγγλία. Μήπως αυτό σημαίνει ότι η πράξη του Palach άλλαξε τον τρόπο που σκεπτόσουν;

Tomáš Halík : Απολύτως. Αισθάνθηκα υποχρεωμένος να μείνω κοντά στο έθνος μου και να μην ζω μόνο για τον εαυτό μου, την οικογένειά μου και την καριέρα μου, αλλά και να θυσιάσω τη ζωή μου με έναν διαφορετικό τρόπο. Νομίζω ότι ήταν η αρχή για την απόφασή μου να γίνω ιερέας στην “υπόγεια” (υπό διωγμό) εκκλησία. Ήταν ίσως η προσωπική μου απάντηση στην πρόκληση του Jan Palach.

Ερώτηση: Πώς θεωρείς το θάνατο του Palach, που ήταν αυτοκτονία, από άποψη χριστιανικής ηθικής;

Tomáš Halík : Η εκκλησία γνωρίζει όλους τους (εκκλησιαστικούς) κανόνες, αλλά όχι το τι συμβαίνει στην καρδιά του κάθε ανθρώπου. Η αυτοκτονία είναι αμαρτία αν αποτελεί άρνηση του δώρου της ζωής. Αλλά ο θάνατος του Jan Palach δεν ήταν μια τέτοια άρνηση. Η αίσθηση που είχε ο αυτοπυρπολισμός του ήταν ότι αποτελούσε θυσία. Ήθελε να μας δώσει την αίσθηση της αξιοπρέπειας μας. Δεν διαμαρτυρήθηκε κατά της ρωσικής κατοχής, αλλά εναντίον του κινδύνου το έθνος να κάνει ένα συμβιβασμό με το καταπιεστικό καθεστώς.  

Ο προτεστάντης πάστορας, πρώην κοσμήτορας της Προτεσταντικής Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Καρόλου της Πράγας και πρώην αντιφρονών επί κομμουνιστικού καθεστώτος, Jakub Trojan, θυμάται:

Ερώτηση: Θα ήθελα να πάμε στην εποχή ακριβώς μετά τη σοβιετική εισβολή, επειδή ένας από τους ανθρώπους που ήρθαν στην εκκλησία σας, τα Χριστούγεννα του 1968, ήταν ο Jan Palach, ο νεαρός φοιτητής στο πανεπιστήμιο της Πράγας, ο οποίος τρεις εβδομάδες αργότερα αυτοπυρπολήθηκε στην πλατεία Wenceslas σε ένδειξη διαμαρτυρίας ενάντια σε αυτό που έβλεπε ως συμβιβασμό του λαού της Τσεχοσλοβακίας με τη σοβιετική εισβολή. Ήθελε να κάνει τους ανθρώπους να ξυπνήσουν. Θυμάστε τον Jan Palach να έρχεται στην εκκλησία σας:

Jakub Trojan : Ήρθε στην εκκλησία τα Χριστούγεννα του 1968 με τη μητέρα του. Ήταν κάτι που δεν μπορώ ποτέ να ξεχάσω. Είχε ένα ασυνήθιστο πρόσωπο που εξέπεμπε κάτι έξω από τα συνηθισμένα. Ήταν αρκετά χλωμό. Μπορώ να θυμηθώ ακριβώς που κάθισε. Και στη συνέχεια πήρε μέρος στο Δείπνο του Κυρίου: Ήταν η δεύτερη μέρα μετά τα Χριστούγεννα [26 Δεκεμβρίου] και όταν φεύγαμε από την εκκλησία στάθηκα στην πόρτα και του έδωσα το χέρι, όπως το συνηθίζουμε σε όλους τους ενορίτες. Βρήκε τότε την ευκαιρία και μου είπε ότι οι εκκλησίες θα πρέπει να κάνουν κάτι για την κατάσταση που βρισκόμασταν. Δεν υπάρχει χρόνος για μια μακρά συνομιλία, όταν τα μέλη της εκκλησίας αποχωρούν μετά από μια λειτουργία, κι έτσι στα περίπου τριάντα δευτερόλεπτα που ανταλλάξαμε μερικές κουβέντες, εξεπλάγην ιδιαίτερα από την ανησυχία του Jan για το ποια ήταν η συμπεριφορά μας. Και τότε, ένα δεκαπενθήμερο αργότερα έγινε η κηδεία του θείου του. Η εκκλησία ήταν γεμάτη και ο ίδιος ήταν παρών ως ένας από τους συγγενείς. Κήρυξα πάνω σε ένα κείμενο από την επί του Όρους Ομιλία του Ιησού Χριστού από το Ευαγγέλιο του Ματθαίου: Μακάριοι είναι εκείνοι οι οποίοι διώκονται για την δικαιοσύνη του Θεού, είναι τα λόγια που διάβασα. Και στις 16 Ιανουαρίου συνέβη. Ήξερα ότι ήταν στην εκκλησία επειδή κάποιος μου το είπε, αλλά εγώ δεν τον είδα γιατί υπήρχαν περίπου διακόσιοι πενήντα άνθρωποι που ήταν παρόντες.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / πηγές : εδώ κι εδώ

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

ΣΕΡΒΙΑ: Σέρβοι εθνικιστές τίμησαν την μνήμη ιερομάρτυρα



Την Παρασκευή 17 Δεκεμβρίου 2016 Σέρβοι ακτιβιστές του εθνικιστικού κινήματος «Σερβική Δράση» (Serbian Action / Србска Акција) τίμησαν την μνήμη του Αγίου διακόνου Αββακούμ (Avakuma), του Σέρβου μάρτυρα «και ιππότη της πίστης και της πατρίδας» που μαρτύρησε από του Τούρκους τον Ιανουάριο του 1815.
Ο ιερομάρτυρας εξυμνήθηκε ως ένα «γνήσιο παράδειγμα για την σερβική νεολαία», καθώς αν και ήταν νέος στην ηλικία, αποδείχθηκε πιστός Χριστιανός και φλογερός πατριώτης, προτιμώντας να θυσιαστεί παρά να ασπαστεί το ισλάμ. Οι Σέρβοι ακτιβιστές την ημέρα της κοίμησής του επισκέφθηκαν το μνημείο που υπάρχει στο πάρκο Kalemegdan στο Βελιγράδι, το οποίο είναι αφιερωμένο σε αυτόν, για να αποτίσουν φόρο τιμής στον αγώνα του και να ζητήσουν τις προσευχές του προς τον Θεό υπέρ αυτών και υπέρ του σερβικού έθνους!

Ο ιερομάρτυρας Αββακούμ ο Διάκονος, γεννήθηκε στη Βοσνία το 1794, και ονομάστηκε Lepoje από τους γονείς του. Ο πατέρας του πέθανε όταν ήταν ακόμα μικρός κι έτσι η μητέρα του τον πήγε στο μοναστήρι Mostanica, όπου ο θείος του ήταν ο πνευματικός πατέρας του μοναστηριού. Μεγάλωσε στο μοναστήρι, και αργότερα έγινε μοναχός με το όνομα Αββακούμ. Όταν έγινε δεκαοχτώ ετών, χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μητροπολίτη Ιωσήφ (Sakabenta).
 
Το 1809, οι μοναχοί πήραν μέρος σε μια αποτυχημένη εξέγερση εναντίον των Τούρκων, και προκειμένου να σωθούν εγκαταστάθηκαν στο μοναστήρι του Ευαγγελισμού στην Trnava κοντά στο Cacak, όπου ηγούμενος ήταν ο Άγιος Παΐσιος.

Μετά την κατάρρευση της εξέγερσης του Καραγεώργη το 1813, οι Τούρκοι εγκαινίασαν ένα βασίλειο τρόμου εναντίον των Σέρβων και επειδή πολλοί που σφάζονταν από τους Τούρκους έμεναν άταφοι ξέσπασε επιδημία στην περιοχή. Οι άνθρωποι επιχείρησαν άλλη εξέγερση υπό τον Hadj-Prodan Gligorijevic, (φώτο) και σύντομα συντάχθηκαν μαζί τους οι μοναχοί της Trnava. Η εξέγερση έλαβε χώρα κατά την εορτή του Σταυρού (14 Σεπτεμβρίου), αλλά καταπνίγηκε από τους Τούρκους. Πολλοί Σέρβοι συνελήφθησαν και κάποιοι εκτελέστηκαν επί τόπου ως προειδοποίηση για τους άλλους.

Μερικοί από τους κρατούμενους στάλθηκαν στον Σουλεϊμάν Πασά στο Βελιγράδι, μεταξύ των οποίων ήταν ο άγιος Παΐσιος και ο διάκονος Αββακούμ, ο οποίος έψελνε συνεχώς στο κελί της φυλακής του. Οι Τούρκοι προσφέρθηκαν να ελευθερώσουν οποιονδήποτε θα ασπαζόταν το Ισλάμ. Αν και μερικοί φυλακισμένοι συμφώνησαν, η πλειοψηφία δεν δέχθηκε να αρνηθεί τον Χριστό, και έτσι οδηγήθηκαν στον θάνατο.

Αν και ο πνευματικός του πατέρας, Γεννάδιος, αποδέχθηκε την προσφορά των Τούρκων και προέτρεπε τον Αββακούμ να μιμηθεί το παράδειγμά του εκείνος αρνήθηκε να το κάνει παρά τις πιέσεις των Τούρκων. Ο θαρραλέος διάκονος δήλωσε ότι ήταν ένας πολεμιστής του Χριστού, και ότι προτιμά να πεθάνει παρά να αρνηθεί τον Χριστό.

Ο άγιος καταδικάστηκε σε ανασκολοπισμό σε πάσσαλο, τον οποίον αναγκάστηκε να μεταφέρει ο ίδιος στον τόπο της εκτέλεσης. Ακόμη και η ίδια του η μητέρα τον προέτρεψε να ασπαστεί το Ισλάμ και μετά να ζητήσει συγγνώμη, αλλά εκείνος, αφού την ευχαρίστησε που τον έφερε στη ζωή, δεν δέχθηκε τις συμβουλές της.

Στον τόπο της εκτέλεσης, οι Τούρκοι του ζήτησαν για μια ακόμη φορά να σκεφτεί τα νιάτα του και να μην πεθάνει πριν την ώρα του. Ο Αββακούμ γέλασε και ρώτησε, «Μήπως και οι Τούρκοι τελικά δεν πεθαίνουν;»

Εκείνοι απάντησαν: «Φυσικά».

«Λοιπόν», είπε, «όσο πιο σύντομα πεθάνω, τόσο λιγότερες αμαρτίες θα έχω».

Λόγω του θάρρους και της σταθερότητας της πίστης του, οι Τούρκοι αποφάσισαν να μην τον ανασκολοπίσουν αλλά να τον φονεύσουν γρήγορα μαχαιρώνοντας τον στην καρδιά με ένα σπαθί. Αυτό έγινε στις 27 Ιανουαρίου του 1815.

Η μνήμη του αγίου Αββακούμ του διακόνου εορτάζεται την 17η του Δεκεμβρίου μαζί με αυτήν του Αγίου Παισίου.

Η δράση της «Σερβικής Δράσης» άρχισε να γίνεται γνωστή τα τελευταία χρόνια. Το αξιοσημείωτο στο εθνικιστικό αυτό κίνημα είναι η έντονη αναφορά του στην Ορθοδοξία, κάτι το οποίο, από ό,τι φαίνεται, είναι κοινό στους εθνικιστικούς κύκλους της Σερβίας, αλλά και γενικότερα στις βαλκανικές (και πρώην κομμουνιστικές) χώρες, ιδιαιτέρως μεταξύ των νέων σε ηλικία (βλ. εδώ). Το ίδιο το σύμβολο της κίνησης είναι το Χριστόγραμμα. Τα ιδανικά της Σερβικής Δράσης βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στις διδασκαλίες του αγίου Νικόλαου Βελιμίροβιτς (βλ. εδώ)

Ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός θεωρείται, από την Σερβική Δράση, ως ένας από τους βασικούς πυλώνες της σερβικής κοινωνίας. Η κίνηση είναι έντονα κατά του κοσμικού κράτους και υποστηρίζει την αποκατάσταση της ορθόδοξης μοναρχίας. Θεωρεί την συνεργασία μεταξύ των ορθοδόξων χριστιανών λαών ως εναλλακτική λύση ενάντια στην τυραννία της ΕΕ. Οι εθνικιστές της Δράσης αντιτίθενται στην πολυπολιτισμικότητα, στην παγκοσμιοποίηση, στον κομμουνισμό, στον σιωνισμό, στην προώθηση της ατζέντας των ομοφυλοφιλικής κοινότητας, στη νομιμοποίηση των ναρκωτικών, στον υλισμό, έχουν ισχυρές αντιδημοκρατικές απόψεις και επιζητούν την βιολογική επιβίωση του σερβικού λαού και την αποκατάσταση της ορθόδοξης πίστης. Ο κάθε εθνικιστής ενθαρρύνεται να βελτιώσει τον εαυτό του πνευματικά και σωματικά, με τον σκοπό να γίνει ένας "πολιτικός στρατιώτης"
Χαρακτηριστικό εξώφυλλο του περιοδικού τους. Το φούτερ είναι "τα σπάει"!
Όπως δηλώνουν οι ίδιοι την ιστοσελίδα τους «η Σερβική Δράση είναι ένα Ορθόδοξο Χριστιανικό εθνικό-επαναστατικό κίνημα, του οποίου στόχος είναι η αφύπνιση του σερβικού λαού από τον παρόντα λήθαργο, την χαύνωση και την ψεύτικη ειρήνη του πνευματικού βάλτου της Νέας Εποχής».

Όσον αφορά την ευρωπαϊκή ιδεολογική κλίμακα, όπως υποστηρίζουν, η Δράση δεν ανήκει στους "δεξιούς", ούτε στους "ακραίους". Ανήκει στις ομάδες της ‘Τρίτης Θέσης’, όπου ο εθνικισμός και ο αγώνας για κοινωνική δικαιοσύνη δεν διαχωρίζονται, και ως εκ τούτου αντιτίθεται στην κυριαρχούσα δημοκρατική παγκοσμιοποίηση (είτε με αριστερές, είτε με δεξιές, είτε με κεντρώες κυβερνήσεις).

Οι άλλοι τους λένε «φασίστες».

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / από εδώ, εδώ κι εδώ

Η Νέα Τάξη πάει εκκλησία: Στίχος από το Κοράνι που αρνείται την θεότητα του Ιησού Χριστού διαβάστηκε σε καθεδρικό ναό στην Σκωτία!

Ένα απόσπασμα από το Κοράνι που αρνείται ένα από τα κεντρικά δόγματα της χριστιανικής πίστης ψάλθηκε δυνατά σε μια λειτουργία σε καθεδρικό ναό στη Σκωτία.

Το χωρίο από τη Σούρα 19, το οποίο αρνείται ρητά ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν ο Υιός του Θεού και λέει ότι δεν θα πρέπει να λατρεύεται, ψάλθηκε κατά τη διάρκεια μιας ευχαριστιακής λειτουργίας  στον Επισκοπικό Καθεδρικό Ναό της Αγίας Μαρίας στη Γλασκώβη με αφορμή την εορτή των Θεοφανείων.

Ένα βίντεο που ανέβηκε στο YouTube δείχνει ένα κορίτσι που τραγουδά το χωρίο με τυπικό ισλαμικό στυλ. Αφηγείται την ισλαμική εκδοχή της γέννησης του Ιησού, η οποία περιλαμβάνει τον ισχυρισμό ότι η Μαρία αισθανόταν «ντροπή» μετά τον τοκετό, και το βρέφος Χριστό ως εκ θαύματος μίλησε από τη κούνια - κάτι που δεν υπάρχει στην Αγία Γραφή.

Στη συνέχεια καταλήγει τραγουδώντας το στίχο 35, το οποίο λέει σε μετάφραση: «Δεν αρμόζει στην Μεγαλειότητα του Αλλάχ ότι θα πρέπει να έχει έναν γιο» και στη συνέχεια στο στίχο 36, που το βρέφος Ιησού λέει: «Και ιδού! Ο Αλλάχ είναι ο Κύριός μου και ο Κύριός σας. Για αυτό προσκυνήστε Εκείνον. Αυτός είναι ο σωστός δρόμος».

Ο καθεδρικός ναός εξήρε την ανάγνωση στην σελίδα του στο Facebook, αποκαλώντας το «θαυμάσιο γεγονός».


Ωστόσο, ο συνταξιούχος επίσκοπος της Αγγλικανικής εκκλησίας Michael Nazir-Ali το καταδίκασε έντονα, λέγοντας ότι κάτι τέτοιο ήταν ιδιαίτερα ακατάλληλο για την εορτή των Θεοφανείων, η οποία εορτάζει την αποκάλυψη του Χριστού ως Υιού του Θεού.

«Οι αρχές της Επισκοπικής Εκκλησίας της Σκωτίας θα πρέπει να αποκηρύξουν αμέσως αυτή την απερίσκεπτη πρόσκληση», είπε σύμφωνα με το Christian Today.

«Οι Χριστιανοί πρέπει να ξέρουν τι πιστεύουν οι συμπολίτες τους και για αυτό μπορούν αν θέλουν να διαβάσουν το Κοράνι, είτε στο πρωτότυπο είτε σε μετάφραση. Δεν είναι, ωστόσο, το ίδιο πράγμα να το ακούνε στην Εκκλησία, στο πλαίσιο της δημόσιας λατρείας», πρόσθεσε.

«Ιδιαίτερα να διαβάζεται αυτό το απόσπασμα στην Εκκλησία στην Εορτή των Θεοφανείων, όταν εορτάζουμε όχι μόνο την φανέρωση του Χριστού στους εθνικούς αλλά και το βάπτισμά Του και τη θεία δήλωση, “Εσύ είσαι ο αγαπημένος μου Γιος στον οποίο ευαρεστήθηκα"»

Η Επισκοπική Εκκλησία της Σκωτίας είναι μέρος της παγκόσμιας Αγγλικανικής Κοινωνίας, η οποία περιλαμβάνει επίσης την Εκκλησία της Αγγλίας και την επισκοπική εκκλησία της Αμερικής.

Η σελίδα του καθεδρικού ναού στο Facebook, δημοσιοποίησε επίσης, με υπερηφάνεια, μια αναφορά του Τύπου για το κήρυγμα του κοσμήτορά του για τα Χριστούγεννα, στο οποίο συνέκρινε τον εκλεγέντα Πρόεδρο Donald Trump με τον βασιλιά Ηρώδη, ο οποίος διέταξε τη σφαγή των παιδιών!


ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

David Irving: "Τα τελευταία χρόνια οι νέοι δείχνουν τεράστιο ενδιαφέρον για τις ομιλίες μου"



Στην ηλεκτρονική έκδοση του Independent υπάρχει συνέντευξη του Άγγλου ιστορικού David Irving, ο οποίος ισχυρίζεται ότι εμπνέει μια «νέα γενιά αρνητών του Ολοκαυτώματος» μέσα από τα βίντεο με τις ομιλίες του στο YouTube.

Ο συγγραφέας, που χαρακτηρίστηκε «αντισημίτης και ρατσιστής» από Άγγλο δικαστή το 2000, ανέφερε ότι λαμβάνει εκατοντάδες ηλεκτρονικά μηνύματα την ημέρα από νέους ανθρώπους που υποστηρίζουν τις απόψεις του - πολλοί από τους οποίους δηλώνουν υποστηρικτές του Donald Trump.

Ο 78χρονος είπε στον Guardian: «Το ενδιαφέρον για την δουλειά μου έχει αυξηθεί με γεωμετρική πρόοδο τα τελευταία δύο ή τρία χρόνια. Και είναι ως επί το πλείστον νέοι άνθρωποι αυτοί που ενδιαφέρονται.

«Παίρνω μηνύματα από άτομα 14, 15 και 16 ετών από την Αμερική. Με βρίσκουν στο YouTube. Υπάρχουν 220 διαλέξεις μου στο YouTube, πιστεύω, και αυτοί οι νέοι άνθρωποι μου λένε πως ξενυχτάνε βλέποντάς τες.

«Έρχονται σε επαφή, επειδή θέλουν να μάθουν την αλήθεια για τον Χίτλερ και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Κάνουν όλα τα είδη των ερωτήσεων. Παίρνω έως 300 και 400 ηλεκτρονικά μηνύματα την ημέρα. Και εγώ τους απαντώ σε όλα. Χτίζω μια σχέση μαζί τους».

Το άρθρο στη συνέχεια υποστηρίζει ότι ο Irving πιστεύει ότι λίγοι Εβραίοι σκοτώθηκαν από τους ναζί και ότι οι θάλαμοι αερίων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν μια φάρσα.

Ο Irving έχει συλληφθεί σε μια σειρά από χώρες όπου η άρνηση του Ολοκαυτώματος αποτελεί έγκλημα και έκανε ένα χρόνο σε φυλακή της Αυστρία για τις απόψεις του.

Ο ίδιος λέει ότι παρατηρεί ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για το έργο του και ότι σιγά - σιγά «η αλήθεια για το Ολοκαύτωμα βγαίνει» και αυτό «χάρη στο Διαδίκτυο. Έτσι με βρίσκει η νέα γενιά. Υπάρχει μια γενική πεποίθηση μεταξύ των ανθρώπων εκεί έξω ότι τους έχουν παραπλανήσει».

Είπε ότι οι θαυμαστές του υποστηρίζουν κυρίως τον εκλεγέντα Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, που νομίζει ότι θα είναι ένας καλός πρόεδρος και ότι «έχει την καρδιά του στη σωστή θέση». Επαίνεσε επίσης τον ηγέτη των Εργατικών Jeremy Corbyn, περιγράφοντάς τον ως «έναν πολύ καλό άνδρα» και παραδέχθηκε ότι τον εντυπωσίασε.

«Όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν εμπιστεύονται ό, τι τους λένε οι κυβερνήσεις και οι εφημερίδες τους. Ψάχνουν γύρω για να βρουν κάποιον που παρέχει κάποια λύση σε αυτό. Και με βρίσκουν», είπε.

«Είμαι μέρος της λύσης. Δεν είναι μόνο ότι πουλώ τεράστιους αριθμούς βιβλίων σε όλο τον κόσμο. Μία από τις μεγάλες αλλαγές τα τελευταία δύο χρόνια είναι το ποσό που παίρνω σε δωρεές.
 
«Κάποτε ήταν μικρά ποσά, και εξακολουθούν να έρχονται, αλλά οι άνθρωποι τώρα μου δίνουν πολύ μεγάλα ποσά όντως - πενταψήφια ποσά. Τώρα οδηγώ μια Rolls-Royce. Ένα όμορφο αυτοκίνητο. Αν και τα χρήματα είναι εντελώς ασήμαντα για μένα».



ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / πηγή

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

“Zootopia”: Κατήχηση (για μικρούς και μεγάλους) στην θρησκεία του «αντιρατσισμού» και της «πολυπολιτισμικότητας»


Οι κινηματογραφικές αίθουσες είναι χώροι λατρείας για τους λίμπεραλ/ αριστερούς. Η πλύση εγκεφάλου είναι ασταμάτητη, (“girl power” - το πρότυπο της «δυναμικής» γυναίκας, διαφυλετικά ζευγάρια, ανόητοι Λευκοί, πανέξυπνοι Μαύροι, ο "κακός" = πάντα Λευκός - και ποτέ μα ποτέ μουσουλμάνος -, ουτοπικά multi-culti ιδεώδη, ατελείωτα «αντιρατσιστικά» κλισέ κλπ). Οι ταινίες αποτελούν κυριολεκτικά μαγικές θρησκευτικές εμπειρίες για αυτούς τους ανθρώπους. Όλες αυτές οι απίστευτα ακριβές παραγωγές αποσκοπούν στην ενίσχυση της επίσημης κρατικής θρησκείας της Δύσης, που είναι η αντι-λευκή πολιτική ορθότητα.

Αν και το σύστημα δεν έχει πρόβλημα με το δίπολο δεξιάς / αριστεράς, όπως το εννοεί ο μέσος άνθρωπος. Και καθώς το Hollywood αποτελεί μέρος του συστήματος, με τον ίδιο τρόπο προωθεί τον πόλεμο, και με τον ίδιο τρόπο προωθεί το φεμινισμό.

Το Hollywood είναι ο βραχίονας προπαγάνδας του συστήματος.

Η "Zootopia", ("Ζωούπολη") όπως και άλλες πρόσφατες ταινίες «για παιδιά», προσπαθεί να μας υποδείξει τον «σωστό τρόπο με τον οποίον πρέπει να σκεφτόμαστε». Και όχι μόνο αυτό αλλά δαιμονοποιεί όσους «δεν σκέφτονται σωστά».

Η ιστορία της Zootopia κινείται γύρω από δύο κύριους χαρακτήρες, το θαρραλέο, «μπορώ να κάνω ό,τι θέλω» - θηλυκό λαγουδάκι που θέλει να πετύχει το άπιαστο όνειρο του να γίνει αστυνομικίνα, και την έξυπνη αρσενική αλεπού που έχει μάθει την ζωή του δρόμου και ζει από τις κομπίνες. Αρπακτικό και θήραμα στην πραγματική ζωή δεν θα ζούσαν αρμονικά, αλλά με την κατά Zootopia «σωστή σκέψη», όλα τα ζώα μπορούν να ζουν μαζί αρμονικά παρά τις διαφορές τους.

Μιλώντας για διαφορές, η Disney βαδίζει στα γνώριμα μονοπάτια του Χόλυγουντ όπου οι κακοί ή οι χαζοί στις ταινίες είναι πάντα λευκοί. Έτσι, όλως τυχαίως, στους χαρακτήρες των κακών ή των χαζών στην ταινία δανείζουν την φωνή τους λευκοί ηθοποιοί. Απεναντίας κάθε "cool" χαρακτήρας στην ταινία έχει την φωνή ηθοποιού από κάποια «μειονότητα» [Η φωνή της πρωταγωνίστριας είναι της ηθοποιού Ginnifer Goodwin, εβραϊκής καταγωγής].

Η ταινία “Zootopia” είναι άλλη μια προσπάθεια προπαγανδισμού του «ιδεώδους» της πολυπολιτισμικότητας και καταγγελίας του «ρατσισμού» και των «στερεοτύπων». Ειδικά αυτό το τελευταίο (τα «στερεότυπα» και πόσο κακό κάνουν) το διατυμπανίζει με καμάρι η ταινία. Καθώς το πολιτικό μήνυμα της ταινίας φαίνεται ότι γίνεται αποδεκτό από τις μάζες οι οποίες αγκάλιασαν με ενθουσιασμό την ταινία, ο υπότιτλος θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ‘Να Αποδέχεστε Πάντα Αυτό που Πιστεύει η Ελίτ’!

Όπως υπονοεί και ο τίτλος, η ταινία απεικονίζει μια μη ρεαλιστική κοινωνία (ουτοπία) που κατοικείται «αρμονικά» από διάφορα ζώα. Η ηρωίδα, η Judy Hopps, είναι ένα θηλυκό κουνέλι που προέρχεται από μια αγροτική περιοχή, της οποίας οι γονείς ελπίζουν ότι θα γίνει αγρότισσα που θα καλλιεργεί καρότα όπως αυτοί. Η καρτουνίστικη άποψη των «στενόμυαλων» και «φοβικών» γονιών είναι ότι δεν πρέπει να δοκιμάζεις «νέα πράγματα», γιατί μπορεί να αποτύχεις! Απορρίπτοντας την άποψη αυτή, η Τζούντι φιλοδοξεί να γίνει αστυνομικίνα, και δεν συγκινείται από την επιμονή τους ότι κανένα λαγουδάκι δεν έγινε ποτέ αστυνομικός. Μια αλεπού νταής της επιτίθεται και της υπενθυμίζει την αναντιστοιχία του είδους της και των φιλοδοξιών της, αλλά ούτε και αυτό την πτοεί.

Η εκπαίδευσή της περιλαμβάνει μια σειρά δοκιμών που προφανώς έχουν σχεδιαστεί για ζώα που έχουν πολύ μεγαλύτερο μέγεθός από το δικό της. Στην αρχή δεν τα καταφέρνει πουθενά, αλλά υπομένει και τελικά πληροί τις προϋποθέσεις, προφανώς μέσω του μότο «όλα μπορείς να τα πετύχεις αρκεί να το θέλεις».

Το multiculti μήνυμα συνεχίζεται όταν η Judy ετοιμάζεται να φύγει για την Zootopia για να ξεκινήσει την καριέρα της ως αστυνομικίνα. Οι γονείς της εμφανίζονται υπερβολικά ανήσυχοι για πιθανόν μελλοντικές συναντήσεις της με αλεπούδες, και της προσφέρουν απωθητικό για αλεπούδες και ένα taser για να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Της θυμίζουν την εμπειρία που είχε με μια αλεπού που της επιτέθηκε πριν χρόνια, αλλά η ηρωίδα μας απαγγέλει τις κοινότυπες απαντήσεις «δεν είναι όλοι έτσι» και «υπάρχουν και δικοί μας που είναι ηλίθιοι».

Φτάνοντας για πρώτη φορά στην Zootopia γεμάτη ενθουσιασμό, η Judy διαπιστώνει ότι ο ανώτερός της δεν πιστεύει στις ικανότητές της και της αναθέτει ένα πόστο χαμηλού κινδύνου, που εκείνη θεωρεί ταπεινωτικό και για αυτό εγκαταλείπει τη θέση της για να ακολουθήσει έναν εγκληματία που έκλεψε κάποιους βολβούς λουλουδιών από ένα κατάστημα, και τελικά τον συλλαμβάνει. Παρά όμως αυτό το επίτευγμά της, δεν κερδίζει την εκτίμηση των ανωτέρων της.

Τότε συναντά τον Nick Wilde ("άγριος") ο οποίος είναι «επιρρεπής προς το έγκλημα» και – για να χρησιμοποιήσουμε πολιτικά ορθή και «χωρίς διακρίσεις» γλώσσα – «τυχαίνει να είναι αλεπού». [Ο Nick η αλεπού έχει σε όλη την ταινία μονίμως το ίδιο χαμόγελο!]

Παρά τις προφανείς αντιθέσεις των χαρακτήρων τους, η Τζούντι και ο Nick καταλήγουν να συνεργαστούν για την επίλυση μιας υπόθεσης και στην πορεία γίνονται φίλοι και έτσι κάποια στιγμή ο Nick η αλεπού εμπιστεύεται στην Judy ότι υπήρξε θύμα «διακρίσεων» από μικρό παιδί και υπέστη bullying επειδή ήταν αλεπού.
Η νοοτροπία του θύματος δεν περιορίζεται στην ιστορία του Νικ. Η σελίδα της Wikipedia για την ταινία χρησιμοποιεί την απίστευτη φράση species-supremacist conspiracy, δηλαδή «ρατσιστική συνομωσία ειδών (ζώων)»! Πρέπει να πιστέψουμε ότι η Βοηθός Δημάρχου Bellwether, που είναι πρόβατο, συνωμοτεί με άλλους για να φανεί ότι τα αρπακτικά ζώα είναι πραγματικά επικίνδυνα! Ο στόχος της είναι να κρατηθεί στην εξουσία «σπέρνοντας τον τρόμο» στον πληθυσμό των θηραμάτων και οργανώνοντας κάποιο είδος «δράσης» κατά των θηρευτών. Ο πληθυσμός των θηραμάτων σε σχέση με τα αρπακτικά είναι τουλάχιστον εννέα προς ένα, και συνεπώς έχουμε μια υποτιθέμενη στοχοποίηση των «μειονοτήτων» στην ανθρώπινες δυτικές κοινωνίες. Στους θεατές περνάει το μήνυμα ότι θα πρέπει να αποβάλλουν κάθε φόβο για τις μειονότητες και ότι κάθε αίσθημα φόβου και ανασφάλειας απέναντι στον «άλλον» είναι απλά ένα εργαλείο λαϊκιστών και γενικά «κακών» πολιτικών.

Περαιτέρω, ο σκοπός της συνωμοσίας είναι γελοίος. Το νόημα της ταινίας είναι ότι τα αρπακτικά ζώα δεν είναι στην πραγματικότητα αρπακτικά, αλλά μπορούν να συνυπάρχουν ειρηνικά με τα θηράματά τους και ο καιρός που τα κυνηγούσαν και τα έτρωγαν είναι χιλιάδες χρόνια πίσω! (Δες σχετικά το ανάλογο σενάριο του “Demolition Man”). Οι συνωμότες, ωστόσο, έχουν φτιάξει ένα φάρμακο το οποίο επαναφέρει το ζώο - στόχο στην (πρότερη) άγρια ​​κατάσταση. Εκείνοι που προσβάλλονται από αυτό ενεργούν πράγματι σαν αδηφάγα αρπακτικά και ακόμη χάνουν την ικανότητά τους να μιλήσουν.

Το να κατηγορείς τους «ρατσιστές» συνωμότες της δικής σου φυλής για όλα τα προβλήματα της κοινωνίας είναι μία άποψη ή μάλλον ένα αλάθητο θρησκευτικό δόγμα με το οποίο είναι απόλυτα εξοικειωμένοι οι κοπαδοποιημένοι θεατές.

Φυσικά, σήμερα, ακόμη και το υπονοούμενο ότι υπάρχουν διαφορετικά πρότυπα ηθικής μεταξύ των φυλών ή των εθνοτήτων απορρίπτεται ως «ρατσιστικό». Πέρα από το κοινότυπο περί «θυμάτων συνωμοσίας», δεν υπάρχει καμία αναφορά για πραγματικές διαφορές στις αξίες ή τη συμπεριφορά μεταξύ των συγχρόνων «ζώων» της ανθρώπινης κοινωνίας (ο ψεύτικος θεός της «ισότητας»).

Ωστόσο, οι διαφορές μεταξύ των ειδών στο Zootopia είναι ξεκάθαρες, όχι μόνο ως προς το μέγεθος και το σχήμα, αλλά και ως προς ορισμένες πλευρές της συμπεριφοράς τους. Π.χ. οι βραδύποδες είναι πραγματικά βραδύποδες (!) ακόμη και στην ομιλία τους (καταρρίπτοντας στην ουσία το μότο της ταινίας ότι «δεν υπάρχουν στερεότυπα», αλλά επειδή έχουν «πλάκα» κάνουμε ότι δεν το καταλάβαμε). Δεν υπάρχει καμία προσποίηση «ισότητας» εδώ. Το να γίνουν δάσκαλοι οι βραδύποδες και να διδάσκουν κουνέλια ή πρόβατα θα ήταν προφανώς παράλογο!



Η ανάμειξη ακόμα μεταξύ των ειδών είναι εξίσου ακραία. Ο θεατής μπορεί να διακρίνει σε μία σκηνή επτά είδη ζώων όπου δεν υπάρχει ούτε ένα ζευγάρι του ίδιου είδους! Πάντως οι μυγαλές (θηλαστικά που μοιάζουν με ποντίκια) ζουν χωριστά σε κατοικίες σε μια μικρή γειτονιά, ενώ υπάρχουν διαφορετικά συστήματα μεταφοράς για χάμστερ και ιπποπόταμους (που πήγε εδώ η «ισότητα»;) Η προσπάθεια πάντως των παραγωγών να αναμίξουν τα είδη είναι ιδιαίτερα έντονη.

Περιτττό να πούμε ότι όλο το πακέτο των SJWs βρίσκεται στην ταινία αυτή.
- Η θηλυκιά είναι καλύτερη από όλα τα αρσενικά, και αποφοιτεί κορυφαία στην κατηγορία της.
- Ο καθένας ξέρει ότι τα κουνέλια δεν μπορούν να γίνουν αστυνομικοί. Αν δεν υπήρχε η «πρωτοβουλία ένταξης θηλαστικών» του Δημάρχου η πρωταγωνίστρια κουνέλα δεν θα φορούσε ποτέ στολή αστυνομικού.
- Οι αγρότες φοβούνται, είναι «φοβικοί», φανατικοί, ρατσιστές, επενδύουν στο μίσος.
- Το λαγουδάκι ενθαρρύνει την αλεπού μωρό να ζήσει το όνειρό του και να γίνει ελέφαντας όταν μεγαλώσει, γιατί «αυτό είναι η Zootopia, ο καθένας να μπορεί να είναι οτιδήποτε» (Αυτό το μότο χρησιμοποιήθηκε έντονα στις ΗΠΑ για την νομιμοποίηση του «γάμου» των ομοφυλόφιλων και την προώθηση της transgender ατζέντας). Οι αλεπούδες μπορούν να γίνουν ελέφαντες, αν το «θέλουν».
- Η καθολική παρακολούθηση της κοινωνίας ποτέ δεν αμφισβητείται.
Η ταινία κάνει αγωνιώδεις προσπάθειες  να «καταγγείλει τον ρατσισμό», εν μέρει χρησιμοποιώντας το χιούμορ. Ο Nick αγγίζει το μαλλί της προβατίνας βοηθού δημάρχου, χωρίς εκείνη να το γνωρίζει, διασκεδάζοντας με το πόσο αφράτο είναι και η Judy τον επιπλήττει γιατί «δεν μπορείς να αγγίζεις το μαλλί ενός προβάτου» (τα κατσαρά ‘αφάνα’ μαλλιά των Αφροαμερικάνων είναι βαρύ στερεότυπο στις ΗΠΑ). Η πιο κραυγαλέα περίπτωση αναφοράς στις φυλετικές «ευαισθησίες» των Μαύρων είναι όταν η Judy ακούει το χοντρό θηλυκό τσιτάχ να την αποκαλεί «χαριτωμένη» (cute) και της εξηγεί ότι ένα λαγουδάκι μπορεί να αποκαλέσει ένα άλλο λαγουδάκι «χαριτωμένο», αλλά όταν ένα άλλο ζώο το κάνει αυτό, είναι «προσβλητικό» (στις ΗΠΑ ένας μαύρος μπορεί να αποκαλέσει έναν άλλον μαύρο “nigger”, αλλά αν την ίδια λέξη την πει λευκός είναι «ρατσισμός»).



Οι αμαθείς γονείς παρουσιάζονται «ρατσιστές» που είναι δέσμιοι των «στερεοτύπων» αλλά ακόμα και η Judy σε κάποιο βαθμό παρουσιάζεται με τον ίδιο τρόπο, όταν αθώα υποδηλώνει ότι το ότι η βάση των αρπακτικών είναι άγρια, ​​μπορεί να οφείλεται στη βιολογία τους και συνεπώς η ίδια πυροδοτεί ένα κύμα «ξενοφοβίας» κατά των αρπακτικών. Ο Nick δείχνει ότι «προσβλήθηκε» από τις «ρατσιστικές» σκέψεις της, και την δοκιμάζει για να επιβεβαιωθεί ότι στην πραγματικότητα τον φοβάται και αυτή το αναγνωρίζει γεμάτη ντροπή.

Πάντως ακόμη και η Zootopia αποτυχαίνει να γίνει μία ουτοπική κοινωνία. Οι αρχικές προσδοκίες της Τζούντι για μια πόλη, όπου «όλοι τα καταφέρνουν» φαίνεται να είναι υπερβολικά αισιόδοξες, κάτι που παραδέχεται στο τέλος της ταινίας. Η απόλυτη αφοσίωση στο ιδεώδες της πολυπολιτισμικότητα όμως πρέπει να μείνει ζωντανή. Η Judy απαγγέλλει συνθήματα όπως «η πραγματική ζωή είναι λίγο πιο περίπλοκη από ό, τι ένα σύνθημα», προσθέτοντας ότι το «ποτήρι είναι μισογεμάτο» και ότι «όλοι έχουμε πολλά κοινά», αλλά δεν ακούγεται σαν να το πιστεύει πραγματικά.

Η ταινία τελειώνει με μία μισόγυμνη γαζέλα να τραγουδά ένα «ποπ» τραγούδι από την κολομβιανή τραγουδίστρια Shakira. Οι στίχοι του “Try Everything("Δοκίμασε τα πάντα") εξυμνεί μια ανόητη αισιοδοξία που φαίνεται να προορίζεται ως μια φθηνή μορφή θεραπείας για κάποιον που έχει τον φόβο της αποτυχίας, καθησυχάζοντας τον ότι «μερικές φορές ερχόμαστε τελευταίοι, αλλά τουλάχιστον δώσαμε τον καλύτερο εαυτό μας».

Η σωστή απάντηση σε μια αποτυχία, τότε, κάτι το οποίο φυσικά αποτελεί τον κανόνα όπου επιβλήθηκε η ατζέντα της «πολυπολιτισμικής κοινωνίας», είναι «να ξεκινάς και πάλι». Αντί να προσπαθείς να πετύχεις πρακτικούς στόχους, θα πρέπει να είσαι περήφανος για επιτεύγματα, όπως το "να γεμίσει η καρδιά σου με αγάπη", ένα τσιτάτο στο οποίο είναι εξοικειωμένοι οι λοβοτομημένοι μαζάνθρωποι μιας multiculti κοινωνίας.

ΥΓ: Στον αντίποδα βέβαια, βρίσκεται η ταινία "Angry Birds" !

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / από εδώ (κι εδώ κι εδώ)