Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ) ξημεροβραδιάζεται για να βρει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει ειδήσεις και άρθρα συμβατά με την θεματολογία του, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για τα παρατιθέμενα links. Σχόλια και παρεμβάσεις του ΚΟ είναι σε χρώμα ερυθρό.

got democracy?

got democracy?

οι φρουροί της δημοκρατίας

οι φρουροί της δημοκρατίας

Κυριακή, 20 Απριλίου 2014

Ο θάνατος της Τιμής



Άρθρο από το ΙΔΕΑΠΟΛΙΣ:

Η Δυτική κοινωνική Τιμή έχει θυσιαστεί στο βωμό του μεταμοντέρνου. Αυτό είναι γεγονός. Η Τιμή είναι πλέον κάτι το ξένο στο μυαλό της Δύσης και πραγματικά δεν υπάρχει κανένα πρότυπο για τον Δυτικό άνθρωπο. Γιατί πρέπει να κρατήσουμε την Τιμή σε τόσο μεγάλη εκτίμηση; Τι είναι Τιμή; Γιατί θυσιάστηκε η Τιμή;

Σε κάθε γωνιά της Γης όπου, ιστορικά ή και στο παρόν, μπορεί να βρεθεί η Τιμή, προσδιορίζεται με τον ίδιο τρόπο, ανεξάρτητα με τον πολιτισμό ή την περιοχή. Η Τιμή είναι η αιώνια υπόληψη του εαυτού. Δεν προσδιορίζεται απαραίτητα από τη νοημοσύνη, την πονηριά, τη δύναμη, την ταχύτητα ή το ταλέντο. Η Τιμή έχει να κάνει με την Αξία, την πίστη, την φιλαλήθεια, το σεβασμό, τους καλούς τρόπους, την πειθαρχία και την ταπεινότητα. Ως εκ τούτου, το υψηλό αίσθημα της Τιμής είχε μεγάλη αξία για την κοινωνία και βρισκόταν σε μεγάλη υπόληψη. Επομένως, οι δραστηριότητες των εντίμων ήταν σημαντικές.

Δεν είναι ότι οι αξιότιμες πράξεις έχουν εκλείψει τελείως από τη Δύση, απλά η Τιμή πλέον δεν αποτελεί ιδανικό. Δεν βρίσκεται, πλέον, σε μεγάλη εκτίμηση. Τι έχει μείνει όμως σε μεγάλη εκτίμηση; Ο εαυτός, φυσικά. Οι μεταμοντέρνες μας αρχές επισημαίνουν αυτή την απλή αλήθεια. Γνωστικιστικός αθεϊσμός, φεμινισμός, μηδενισμός του φύλου, απόρριψη της φυλής, “αντικαπιταλισμός”, “πολιτικά και ατομικά δικαιώματα”, σεξουαλικές παρεκτροπές. Γιατί όχι, στο κάτω κάτω; Ποιος είσαι εσύ που θα κρίνεις;

Η Τιμή και η πειθαρχία δεν είναι συμβατές με τον μεταμοντέρνο μας πολιτισμό. Αυτό είναι γεγονός. Οι μεν εκτιμούν την ανιδιοτέλεια, ο δε τον εγωισμό. Ο μεταμοντερνισμός είναι το αντίθετο της Τιμής. 


Στον πολιτιστικό φιλελευθερισμό, αυτός ο εγωισμός είναι αναπόφευκτος. Δεν πιστεύω ότι η Δύση απλά παραμερίζει την Τιμή για πλάκα. Ήταν μία ακούσια συνέπεια. Μία θυσία που έπρεπε να γίνει, ώστε το πολιτιστικό τους όραμα να τεθεί σε εφαρμογή. Το να υπάρχουν παρίες, το να υπάρχουν ανεπιθύμητοι, δεν αποτελεί επιλογή για τον μεταμοντερνισμό. Στο κάτω κάτω, “είμαστε όλοι άνθρωποι”. “Κανένας δεν είναι πιο ιδιαίτερος από τον άλλον”. “Ζεις μόνο μια φορά” (Y.O.L.O.). “Η ζωή είναι πολύ μικρή για να μισείς”.

Κι έτσι έγινε. Η κοινωνική ιεραρχία εξαφανίστηκε. Η οικογένεια είναι κάτι το απροσδιόριστο, η καταγωγή δεν σημαίνει τίποτα, η πειθαρχία εξαφανίστηκε και η Τιμή είναι κάτι το εξωγήινο. Ε και, σωστά; Τώρα μπορούμε να απολαύσουμε τις σεξουαλικές μας επιθυμίες χωρίς αλυσίδες! Μπορούμε να ξεχάσουμε τα πάντα σχετικά με το τι ήθελαν οι πρόγονοί μας για εμάς! Μπορούμε να πετάξουμε τις οικογενειακές αξίες παραπέρα και να δημιουργήσουμε τις δικές μας αξίες. Θα ορίζω εγώ τη ζωή μου όπως θέλω! Είμαι παραπάνω από άνθρωπος! Είμαι το σύμπαν! Ήρθε η ώρα για εμένα, εμένα, εμένα!

Σ' αυτό το σημείο, ο μεταμοντερνισμός θα σταθεί με δέος όταν συναντηθεί με τα αποτελέσματα αυτής της πολιτιστικής επανάστασης. Οι άντρες δεν θέλουν να παντρευτούν. Γιατί να το κάνουν άλλωστε; Η ζωή είναι πολύ μικρή για να είσαι δεσμευμένος. Τα ποσοστά των Σεξουαλικώς Μεταδιδόμενων Νοσημάτων είναι επικίνδυνα ανεβασμένα. Γιατί όχι; Ζεις μόνο μια φορά. Η κατάχρηση ναρκωτικών έχει χτυπήσει ταβάνι. Ε και; Ποιος είσαι εσύ για να κρίνεις; Όπως έχω αναφέρει και σε προηγούμενα κείμενα, ζούμε σε μία κοινωνία που λατρεύει την πτώση. Η αυτοκαταστροφή, για τον μεταμοντερνισμό, εξακολουθεί να είναι μία αναβάθμιση σε σχέση με την κοινωνική ιεραρχία. Ο πολιτισμός μας είναι αρκετά ευχαριστημένος με το να αυτοκανιβαλίζεται στο όνομα των αισθήσεων. Απόλυτη παράνοια.
Είμαστε, στ' αλήθεια, τόσο έκπληκτοι που βλέπουμε την αυτοκαταστροφή της κοινωνίας μας; Ένα αγόρι μεγαλώνει μέσα σε ένα ανεξέλεγκτο διαδίκτυο, μια χυδαία τηλεόραση, μια μοντέρνα ραδιοφωνική μουσική και την twerk ομάδα του στο λύκειο. Είναι περικυκλωμένο από τις δικές μας μοντέρνες αξίες και πρότυπα. Οπότε, όταν αποφασίσει να πάρει το όπλο και να σκοτώσει μερικούς συμμαθητές του, θα αναρωτηθούμε, αλήθεια, για το τι έφταιξε; Η Τιμή δεν μπορεί να πεταχτεί σαν μια ιδιοτροπία. Η ιεραρχία πρέπει επίσης να καταδικαστεί και να δαιμονοποιηθεί ώστε να μπορεί να καταστραφεί. Τα Λευκά παιδιά χάνουν το μυαλό τους από μια εκφυλισμένη κοινωνία που τους καταδικάζει; Αυτό πρέπει να συμβαίνει επειδή υπάρχει πρόβλημα με τα Λευκά παιδιά. Δεν μπορεί να είναι δικό μας το λάθος. Η διαβολική ιεραρχία φταίει για όλα.

Το θέμα είναι ότι η θυσία της Τιμής έχει ένα βαρύ τίμημα. Ο μεταμοντερνισμός είναι ανίκανος να διαχειριστεί αυτά τα προβλήματα. Για να προσπαθήσεις να λύσεις αυτά τα προβλήματα σημαίνει ότι θα θεσπιστεί κάποια μορφή κοινωνικής ιεραρχίας. Κάποια μορφή κοινωνικών προτύπων. Ποιος είσαι εσύ που λες στον κόσμο πώς να ζήσει; Ποιος είσαι εσύ να κρίνεις; Η Τιμή πρέπει να αποφευχθεί με κάθε κόστος στον μεταμοντερνισμό. Οτιδήποτε άλλο είναι θρησκοληψία και ρατσισμός.

Οι άνθρωποι είναι κενοί επειδή ο μοντέρνος μας πολιτισμός δεν έχει δομή. Δομή η οποία θα απαιτούσε κάποια μορφή περιορισμού της κοινωνικής τους ελευθερίας. Αυτό είναι τελείως απαράδεκτο. Η μοναξιά έχει γίνει επιδημία και ο πολιτισμός μας είναι άψυχος. Ωστόσο, το μόνο πράγμα που μας κρατάει, στο τέλος της ημέρας, είναι η σκέψη πως κάποιος ίσως θέλει να μας περιορίσει. Αυτό πολεμάται με νύχια και με δόντια. Ίσως είναι το μοναδικό πράγμα που μας κρατάει από το να εκραγούμε μέσα στη μοναξιά μας. Αξίζει; Είναι η κενότητά σου άξια για να πολεμήσεις γι' αυτήν;

Το να σκοτώσεις το Θεό, δεν είναι αρκετό.
Σκότωσες την Τιμή και το μόνο που κατάφερες είναι το νοικοκυριό μιας ανύπαντρης μητέρας.

Μετάφραση από το πρωτότυπο (The Right Stuff), Β.Κ. - Πηγή

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

Η Kirsten Dunst είπε ότι στις σχέσεις «ο άντρας πρέπει να είναι άνδρας και η γυναίκα να είναι γυναίκα» και έπεσαν να την φάνε…



Η ηθοποιός Kirsten Dunst έκανε κάποια σχόλια σε μια νέα συνέντευξη στο βρετανικό περιοδικό μόδας ‘Harper’s Bazaar’ σχετικά με τους ρόλους των δύο φύλων και τις ρομαντικές σχέσεις, που έκαναν πολλές «φεμινίστριες» και άλλα υστερικά άτομα να «βγουν από τα ρούχα τους»… «Θα πρέπει ένας άντρας να είναι άνδρας και μια γυναίκα να είναι γυναίκα», είπε. Τόσο «εξτρεμιστικά»…

"Νιώθω ότι το θηλυκό είναι λίγο υποτιμημένο",  δήλωσε η Dunst στο περιοδικό. "Όλοι πρέπει να έχουμε τις δικές μας εργασίες και να βγάζουμε τα χρήματά μας, αλλά το να μένεις στο σπίτι, να μεγαλώνεις παιδιά, να είσαι μητέρα, να μαγειρεύεις - είναι ένα πολύτιμο πράγμα που η μαμά μου έκανε".

Η 31χρονη ηθοποιός συνέχισε: «Και μερικές φορές, χρειάζεσαι τον ιππότης σου μέσα σε μια λαμπερή πανοπλία. Λυπάμαι. Χρειάζεται ένας άντρας να είναι άντρας και μια γυναίκα να είναι γυναίκα. Έτσι λειτουργούν οι σχέσεις».

Τα σχόλια της Dunst «τάραξαν τα νερά» και έφεραν «οργισμένες απαντήσεις», μεταξύ άλλων, από την συγγραφέα της ιστοσελίδας ‘Jezebel’ (Ιεζάβελ) Erin Gloria Ryan, η οποία την αποκάλεσε «χαζή».

Και η Stacey Ritzen αποκάλεσε την Dunst ένα «ανυπόφορο άτομο», που πιστεύει ότι «οι γυναίκες πρέπει να γνωρίζουν ότι η θέση τους είναι στο σπίτι».

Όμως, πολλοί άλλοι βγήκαν να υπερασπιστούν την Dunst, συμφωνώντας με την άποψή της σχετικά με τους ρόλους των ανδρών και των γυναικών στις σχέσεις.

Ο σχολιαστής Greg Gutfeld, για παράδειγμα, επέκρινε τα αρνητικά σχόλια, λέγοντας ότι ακόμη και «το οξυγόνο νευριάζει» κάποιες φεμινίστριες.

«Βλέπετε, για αυτές είναι χαζό να μην βλέπουμε τις σχέσεις μέσα από το πρίσμα του θυμού και ότι η αγάπη αφορά μάλλον τη δύναμη και την ιδεολογία και απαγορεύει τους παραδοσιακούς ντεμοντέ ρόλους των φύλων», έγραψε. «Γιατί λοιπόν να μην παντρευτούμε τον εαυτό μας; Δεν θα χρειαστεί ποτέ να βγάζουμε την φόρμα μας».

Ένας άλλος: Η Kirsten Dunst βγαίνει να υπερασπιστεί τους παραδοσιακούς ρόλους των φύλων και οι «φιλελεύθεροι» φρικάρουν! Και ένας άλλος: «ποτέ μην απολογείσαι στον όχλο»!

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

ΟΥΓΓΑΡΙΑ: Το Συνέδριο των ραβίνων της Ευρώπης καταδίκασε τους γάμους των Εβραίων με μη Εβραίους και παρομοίασε την «αφομοίωση» με το Ολοκαύτωμα

Ένα συνέδριο στο οποίο συμμετείχαν πάνω από 300 ραβίνοι από 40 ευρωπαϊκές χώρες που συγκεντρώθηκαν στην Ουγγαρία, «σοκαρίστηκε» με τον αριθμό των «μικτών γάμων» Εβραίων με μη Εβραίους στην Ευρώπη, σύγκρινε την «αφομοίωση» των Εβραίων με μη Εβραίους με το «Ολοκαύτωμα» και κάλεσε τους Εβραίους να μεταναστεύσουν στο Ισραήλ για να παραμείνουν «καθαροί». [Οι ίδιοι αυτοί Ραβίνοι πριν καιρό, είχαν δηλώσει την αντίθεσή τους στο «ρατσιστικό» κόμμα Jobbik και είχαν καλέσει την ουγγρική κυβέρνηση να πάρει μέτρα κατά του «ρατσισμού»].

Όπως γράφει η ιστοσελίδα ‘Israel National News: Το συνέδριο διοργανώθηκε από το Ραβινικό Κέντρο της Ευρώπης (RCE), που θεωρείται η πιο σημαντική και ενεργή οργάνωση ραβίνων στην Ευρώπη και περιελάμβανε επιμνημόσυνη τελετή για τον εορτασμό της 70ης επετείου της δολοφονίας των Ουγγρο-Εβραίων από τους Ναζί. Οι Αρχιραβίνοι David Lau και Yitzhak Yosef συμμετείχαν στο συνέδριο.

Ο Ραβίνος Menachem Margolin, Γενικός Διευθυντής του RCE, παρουσίασε «ορισμένα ανησυχητικά στατιστικά στοιχεία» που συγκεντρώθηκαν από τον οργανισμό κατά τη διάσκεψη .

Σύμφωνα με την έρευνα του RCE, πάνω από το 85 % των Εβραίων της Ευρώπης αφομοιώνεται και παντρεύονται με μη Εβραίους. Το 80 % δεν πηγαίνει στις  συναγωγές, ακόμα και στην γιορτή του Γιομ Κιπούρ, πάνω από το 75 % των Εβραϊκών παιδιών στην Ευρώπη δεν λαμβάνει εβραϊκή εκπαίδευση, και πάνω από το 90 % των ευρωπαίων Εβραίων φοιτητών δεν έχει καμία σχέση με την εβραϊκή κοινότητα.

Τα ανησυχητικά στοιχεία οδήγησαν τον ραβίνο Shimon Elitov, μέλος της Ισραηλινού Αρχιραβινικού Συμβουλίου να πει : «η αφομοίωση στα σοκαριστικά αυτά νούμερα που βλέπουμε είναι χειρότερη από το Ολοκαύτωμα που βιώσαμε».

Εκτός από την ανησυχία τους για την «αφομοίωση», οι ραβίνοι συζήτησαν τις μεθόδους που αντιμετωπίζει η ευρωπαϊκή απαγόρευση για την Shechita (τελετουργική σφαγή) και την brit MiLah (περιτομή), εκτός από τις άλλες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι Εβραίοι στην Ευρώπη, οι οποίοι προσπαθούν να διατηρήσουν έναν τρόπο ζωής σύμφωνα με το εβραϊκό νόμο.

«Θα αγωνιστούμε ώστε να μην υπάρχει ούτε ένα εβραϊκό αγόρι στην Ευρώπη που να μην έχει περιτομή», είπε ο Ραβίνος Barel Lazar, αρχιραβίνος της Ρωσίας. «Θεωρώ βέβαια ότι μπορούμε να αποκαλέσουμε τους αντιπάλους του brit MiLah και του Shechita αντισημίτες. Μπορούν να φορούν φανταχτερά ρούχα, αλλά αυτό που προσπαθούν να κάνουν είναι να αφαιρέσουν τον Ιουδαϊσμό από τους Εβραίους».

«Στο Ολοκαύτωμα μας σκότωσαν δια της βίας, με δολοφονίες, αλλά καταλαβαίνουν τώρα ότι δεν πέτυχε», συνέχισε ο Ραβίνος Lazar. «Σήμερα προσπαθούν να δολοφονήσουν τις ψυχές μας. Στόχος μας είναι να οικοδομήσουμε εκ νέου μια νέα εβραϊκή κοινότητα της Ευρώπης που θα είναι ισχυρότερη».

Ο Αναπληρωτής Υπουργός Θρησκευμάτων Eli Ben - Dahan παρουσίασε μια διαφορετική αντίμετρο στις δυσκολίες της εβραϊκής ζωής στην Ευρώπη, καλώντας τους Ευρωπαίους Εβραίους να φύγουν και να μεταναστεύσουν στο Ισραήλ αλλιώς θα εξαφανιστούν. Σε αντίθεση με το ποσοστό αφομοίωσης του 85%, ο Ben - Dahan υποστήριξε ότι στο Ισραήλ το ποσοστό είναι μόλις ένα χιλιοστό.

Πολλοί Εβραίοι της Ευρώπης έχουν ήδη πάρει το μονοπάτι της aliyah (μετανάστευση) από την αρχή του 2014. 854 Γαλλο-Εβραίοι μετανάστευσαν στο Ισραήλ, σημειώνοντας αύξηση 312% σε σχέση με το προηγούμενο έτος.

Τον Ιανουάριο του 2013, πάλι στη Βουδαπέστη η ίδια οργάνωση των ραβίνων (RCE) είχε λάβει μέρος σε μια κοινή συνεδρίαση μαζί με το Ευρωπαϊκό Εβραϊκό Κοινοβουλίου (EJP) και την Ευρωπαϊκή Εβραϊκή Ένωση (EJU), όπου όλοι εξέφρασαν  «τις ανησυχίες τους για την άνοδο» του κόμματος Jobbik στην Ουγγαρία και κάλεσαν τις ουγγρικές αρχές να περιορίσουν την ελευθερία του λόγου για να σταματήσει η εξάπλωση του «ρατσισμού» στην Ουγγαρία.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / (το είδα εδώ)

Σχετικά με την ταινία ΜΠΕΝ ΧΟΥΡ

Μεταφέρω άρθρο για την ταινία Ben Hur, από το blogΧριστιανικές Ταινίες’ του φίλου blogger citizenbasil. Υπάρχουν κάποιες προσθήκες και ελάχιστες αφαιρέσεις από τον ΚΟ.


Η βραβευμένη με 11 όσκαρ αμερικάνικη επική ταινία του 1959 Ben Hur’, βασίστηκε στο βιβλίο Ben-Hur: A Tale of the Christ («Μπεν Χουρ. Μια ιστορία για τον Χριστό» που έγραψε ο Γιάνκης στρατηγός Lew Wallace(1827 – 1905). 

Ο Wallace, που γεννήθηκε στο Brookville της Indiana, υπήρξε και επιτυχημένος δικηγόρος, ενώ υπηρέτησε και ως κυβερνήτης της περιοχής του Νέου Μεξικού και Γερουσιαστής της Πολιτείας της Ιντιάνα. Μετά από μια συζήτηση σε ένα τραίνο με έναν αγνωστικιστή προβληματίστηκε για το πόσο λίγα ήξερε για την πίστη του. (Ο αγνωστικιστής ήταν ένα παλιός γνώριμος από τον «εμφύλιο» πόλεμο, ο στρατηγός Robert Ingersollt, τον οποίο ο Wallace είχε υπό τις διαταγές του στη Μάχη του Shilo. Ο Ingersollt, ο οποίος υπήρξε γιος προτεστάντη πάστορα, είχε αρνηθεί την χριστιανική πίστη και είχε γίνει γνωστός ως ο ‘μεγάλος αγνωστικιστής’). Όντας προβληματισμένος από την συζήτηση ο Wallace, αποφάσισε να γράψει ένα μυθιστόρημα που θα διαδραματιζόταν την εποχή του Ιησού. Ξεκίνησε να γράφει το 1876. Διεξήγαγε φοβερή έρευνα. Όταν τέλειωσε την συγγραφή του βιβλίου είχε πιστέψει. Η αναζήτηση της αλήθειας απ’ τον πρωταγωνιστή του έργου, τον Μπεν Χουρ ήταν και αναζήτηση της αλήθειας απ’ τον συγγραφέα, τον Wallace. Και οι δυο βρήκαν την αλήθεια. Η ΔΕ ΑΛΗΘΕΙΑ ΗΝ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ.

Όταν τελείωσε το μυθιστόρημα ο Wallace, παρατήρησε: «έχω δει τον Ναζωραίο. Τον είδα να εκτελεί τα έργα που δεν θα μπορούσε να κάνει ένας απλός άνθρωπος. Τον άκουσα να μιλά. Ήμουν στο σταύρωση. Με τον Ben Hur τον είδα και τον μελέτησα για χρόνια, και επιτέλους έχω και εγώ, τη λέξη που ο Βαλτάσαρ (ένας εκ των τριών μάγων) του έδωσε «Θεός».

Το βιβλίο, υπό τον τίτλοBen-Hur: A Tale of the Christ, όταν πρωτοκυκλοφόρησε το 1880 δεν γνώρισε μεγάλη επιτυχία. (Ήρωας του  βιβλίου είναι ο Ιούδας Μπεν Χουρ, (Judah Ben-Hur), Εβραίος έμπορος “ευγενής”, γόνος πλούσιας εβραϊκής οικογένειας του 1ου αιώνα μ.Χ. που στο τέλος της υπόθεσης, πιστεύει στον Ιησού Χριστό, βλέποντας τον Χριστό να θεραπεύει την αδελφή του και την μητέρα του από τη λέπρα). Δύο χρόνια μετά την έκδοσή του, όμως, γίνεται BEST SELLER και γνωρίζει πρωτοφανή δημοσιότητα. Θα παραμείνει ως το μεγαλύτερο Best seller για πενήντα περίπου χρόνια.
 
Κάποιοι παραγωγοί προτείνουν στον Wallace να το κάνουν θεατρική παράσταση. O Wallace ήταν διστακτικός. Δεν ήθελε να παίξει κάποιος ηθοποιός τον ρόλο του Χριστού. ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΟΔΥΘΕΙ ΤΟΝ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟ. Οι παραγωγοί βρήκαν μια συμβιβαστική λύση. Κανείς δεν θα υποδυόταν τον Χριστό. Μια μεγάλη ξύλινη φιγούρα, σαν κούκλα, θα φαινόταν σαν σκιά μέσα σε φως. Ο Wallace δέχτηκε και η θεατρική παράσταση ξεκίνησε το 1899. Αμέσως, έγινε τεράστια εμπορική επιτυχία. Μέσα στα 20 έτη που παιζόταν, την είδαν πάνω από 20 εκατομμύρια άνθρωποι. Τα έσοδα ξεπέρασαν τα 10 εκατομμύρια δολάρια, εκπληκτικό για την εποχή ποσό. Προκειμένου να επιτευχθεί αρτιότερο τεχνικά αποτέλεσμα, εφαρμόστηκαν και σκηνοθετικές καινοτομίες. Για την σκηνή της ναυμαχίας, κατασκευάστηκαν ειδικοί ανεμιστήρες που έκαναν κάποια υφάσματα να ανεμίζουν και να δημιουργούν την αίσθηση της τρικυμισμένης θάλασσας. Για την σκηνή της αρματοδρομίας κατασκευάστηκε ειδικός κύλινδρος που κινούσε το ύφασμα με την εικόνα του σταδίου ώστε να δίνεται η αίσθηση ότι τα άρματα, που στην ουσία παρέμεναν ακίνητα, έτρεχαν. Στην τελευταία παράσταση ελάχιστα ήταν τα μέλη του θιάσου που έπαιζαν στην παράσταση απ’ όταν ξεκίνησε. Ανάμεσά τους, το άλογο του Wallace, «Monk». H δημοσιότητα που απέκτησε η παράσταση ήταν τέτοια που σε πολλές περιοχές οργανώνονταν αρματοδρομίες. Η θεατρική παράσταση έμεινε στην ιστορία και για έναν άλλο λόγο. Μετά τον θάνατο του Wallace το 1905 οι κληρονόμοι του διεκδίκησαν ποσοστά απ’ τους θεατρικούς παραγωγούς. Η υπόθεση πήγε στα δικαστήρια, καθώς η υπόθεση των πνευματικών δικαιωμάτων δεν είχε, τότε, ακόμη ξεκαθαριστεί. Το δικαστήριο δικαίωσε τους κληρονόμους. Η απόφαση του δικαστηρίου απετέλεσε δικαστικό προηγούμενο για παρόμοιες υποθέσεις.
Το 1909 γυρίστηκε μια σύντομη βουβή ταινία. Το 1925 η εταιρεία ΜGM (Metro-Goldwyn-Mayer δες κι εδώ) που είχε αγοράσει τα πνευματικά δικαιώματα αποφάσισε να γυρίσει μια καλύτερη ταινία. Η ταινία ήταν και αυτή βουβή και κόστισε 4 εκατομμύρια δολάρια, μια εποχή που η ακριβότερη ταινία δεν κόστιζε πάνω από 1 εκατομμύριο δολάρια. Για την σκηνή της ναυμαχίας κατασκευάστηκαν πραγματικές γαλέρες που συνεπλάκησαν σε πραγματική ναυμαχία. Ένα ατύχημα προκάλεσε πυρκαγιά και τεράστια αναστάτωση. 42 κάμερες κατέγραφαν τις διάφορες σκηνές. Η ταινία έγινε επιτυχία. Την είδαν όλοι. Και με αυτήν η MGM καθιερώθηκε και εδραιώθηκε στα κινηματογραφικά πράγματα. Το 1931 στην ταινία προστέθηκε μουσική. Το 1950 ο «Μπεν Χουρ» γυρίστηκε για την τηλεόραση.
Το 1958 η M.G.M. βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεωκοπίας. Οι υπεύθυνοι της εταιρείας καλούν τον Σαμ Ζίμπαλιστ, (Sam Zimbalist) που θεωρούνταν ως ο καλύτερος παραγωγός που διέθεταν και του λένε: «Θα γυρίσεις το ισχυρότερο χαρτί που έχουμε, τον Μπεν Χουρ. Πάρε όσα χρήματα έχουμε. Αν αποτύχεις, δεν υπάρχει στούντιο». Ο Σαμ Ζίμπαλιστ βάζει όλη του την δύναμη στην παραγωγή. Καλεί τον Γουίλιαμ Γουάιλερ (William Wyler : 1902 – 1981) με τον οποίο είχε ξανασυνεργαστεί και του ζητά να ανεβάσει το έργο. Ο Γουάιλερ με ένα εκατομμύριο δολάρια για αμοιβή δέχεται. Ο Ζίμπαλιστ εμπλέκεται ενεργά στην όλη διαδικασία. Πριν ολοκληρωθεί η ταινία θα πεθάνει από έμφραγμα. Πολλοί απέδωσαν τον θάνατό του στην τεράστια ευθύνη που είχε αναλάβει. Πάντως, τελικά, οι προσπάθειές του δεν πήγαν χαμένες. Το στούντιο που είχε αναλάβει να σώσει, γλίτωσε την χρεωκοπία. Η M.G.M. σώθηκε.

Η παραγωγή ήταν επική. Πάνω από 300 σκηνικά χρησιμοποιήθηκαν. Ένα χρόνο κράτησε η προετοιμασία για την σκηνή της αρματοδρομίας. Η ταινία γυρίστηκε στην περίφημη cinecita (πόλη του κινηματογράφου) στην Ιταλία. Το μεσογειακό κλίμα της ταίριαζε με την υπόθεση της ταινίας που διαδραματίζεται στην Παλαιστίνη.

Σχετικά με το σενάριο υπήρχε ένα πρόβλημα. Η Μ.G.M. είχε σαράντα σενάρια, κανένα εκ των οποίων δεν κρινόταν ικανοποιητικό. Τελικά, έφτασε η ημέρα των γυρισμάτων και δεν υπήρχε σενάριο. Κάθε ημέρα γραφόταν το σενάριο που θα γυριζόταν την επομένη. Εργάστηκαν τρεις σεναριογράφοι. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό. Ωστόσο, όλη αυτή η υπόθεση στοίχισε στην ταινία το Όσκαρ σεναρίου. Προτάθηκε για το βραβείο ο τελευταίος σεναριογράφος, ενώ οι προηγούμενοι είχαν δουλέψει πολύ περισσότερο από αυτόν. Ο Γουάιλερ που το θεώρησε αδικία, ενήργησε παρασκηνιακά ώστε να μην του δοθεί το όσκαρ. Καθώς όλη αυτή η αντιδικία έγινε γνωστή, η ταινία δεν πήρε το όσκαρ σεναρίου παρά το ότι πραγματικά το άξιζε. Ο σκηνοθέτης του έπους, ο Γουάιλερ, αν το καλοσκεφτεί κανείς, είναι ένα πραγματικό αίνιγμα ή, έστω, κάτι παράδοξο. Κατ’ αρχήν ήταν Εβραίος! Ναι, μάλιστα, Εβραίος! Ωστόσο, τελικά, έκανε την καλύτερη ταινία για τον Χριστό. Μάλιστα, το καυχιόταν. «Χρειάστηκε ένας Εβραίος για να γυριστεί μια καλή ταινία για τον Χριστό», έλεγε. (Για την ακρίβεια είπε: “It takes a Jew to do this stuff well” δηλ. «χρειάζεται ένας Εβραίος για να κάνει καλά την δουλειά», φράση που πιο πολύ υποδηλώνει μια ‘εβραϊκή υπεροχή’). Φαίνεται πως και αυτός ακολούθησε την πορεία του συγγραφέα του έργου αλλά και του βασικού ήρωα της ταινίας. Βρήκε και αυτός την αλήθεια, τον Χριστό. Στις συνεντεύξεις του έτσι τον ονομάζει: «Ο ΧΡΙΣΤΟΣ». Όποιος δει την ταινία, το καταλαβαίνει. Η ταινία είναι καρπός πίστης. Άλλωστε, δεν είναι ο μόνος Εβραίος που συνειδητοποίησε πως ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ.
 
[Δεν έχω βρει στοιχεία που να το μαρτυρούν ότι ο Εβραίος Γουίλιαμ Γουάιλερ πίστεψε τελικά στον Χριστό. Ο Wyler φαίνεται ότι δεν ήταν θρησκευόμενος. Σύμφωνα δε με το βιβλίο William Wyler: The Life and Films of Hollywood's Most Celebrated Director”, ο Γουάιλερ ήταν ένθερμος υποστηρικτής του κράτους του Ισραήλ και είχε δωρίσει αρκετά χρήματα σε ισραηλινούς σκοπούς. - O Μπεν Χουρ - Heston εμφανίζεται στην ταινία να φοράει το αστέρι του Δαβίδ ως μενταγιόν, (δεν υπήρχε στις παλαιότερες εκδόσεις της ταινίας) κάτι που είναι αναχρονισμός (αλλά και έμμεση προπαγάνδα υπέρ του Ισραήλ), καθώς πριν τον 12ο αιώνα μ.Χ. δεν υπάρχει αναφορά για χρήση του συγκεκριμένου συμβόλου. -
Αναφέρει επίσης το παραπάνω βιβλίο ότι η σύγκρουση μεταξύ του ειρηνιστή και ενεργού στην αντίσταση κατά των Ρωμαίων Μπεν Χουρ και του οργάνου της καταπίεσης Μεσσάλα ίσως απεικονίζει τους Εβραίους με τους Ναζί. Ο Μεσσάλας ανακοινώνει, «Ο αυτοκράτορας είναι δυσαρεστημένος. Θέλει η Ιουδαία να γίνει μια πιο υπάκουη και πειθαρχημένη επαρχία. Και μετά συμβουλεύει τον φίλο του: «Γίνε σοφός, Ιούδα. Είναι ένας ρωμαϊκός κόσμος και αν θέλεις να ζήσεις σε αυτόν, θα πρέπει να γίνεις μέρος του .... να πείσεις το λαό σου ότι η αντίσταση κατά της Ρώμης είναι ανόητη. Είναι χειρότερο από ανόητη – είναι μάταιη. Γιατί μπορεί να έχει μία μόνο κατάληξη, την εξαφάνιση του λαού σου». Η σύνδεση με τους ναζί γίνεται ακόμη πιο σαφής στον ακόλουθο διάλογο: Μεσσάλας : «Στο όνομα των θεών, Ιούδα, τι σημαίνουν οι ζωές μερικών Εβραίων για εσένα;» Μπεν Χουρ: Αν δεν μπορώ να τους πείσω, αυτό δεν σημαίνει ότι θα σε βοηθήσω να τους δολοφονήσεις. Μεσσάλας: Είστε ένας κατεκτημένος λαός, που ζείτε σε νεκρά όνειρα, ζείτε σε μύθους του παρελθόντος.
Ένα άλλος διάλογος μεταξύ Μεσσάλα και Ιούδα Μπεν Χουρ προφανώς αντηχούσε τις απόψεις του Γουάιλερ και για ένα άλλο θέμα. Όταν ο Μεσσάλας απαίτησε από τον Ιούδα να αποκαλύψει τα ονόματα των Εβραίων ηγετών της αντίστασης και τους «εγκληματίες», ο Ιούδας απαντά αποκαλώντας τους «πατριώτες» και ρωτά, «Θα παραμείνω φίλος σου, αν γίνω πληροφοριοδότης;» Αυτό θεωρείται μια αναφορά στις ακροάσεις της επιτροπής HUAC (Κοινοβουλευτική Επιτροπή Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων, το ειδικό ανακριτικό σώμα που λειτούργησε από το 1938 έως το 1969 και διερευνούσε τις «αντιαμερικανικές» ιδεολογίες που είχαν παρεισφρύσει στους αμερικανικούς θεσμούς), συγκρίνοντας την Αμερική με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία].

Ο Γουίλιαμ Γουάιλερ δημιούργησε ένα αριστούργημα, ένα πραγματικό έργο τέχνης. Η σκηνή της γέννησης του Χριστού π.χ. στην αρχή της ταινίας είναι ανεπανάληπτη. Είναι σαν να βλέπεις έναν πίνακα του Μιχαήλ Αγγέλου ή του Λεονάρντο Ντα Βίντσι. Η σκηνή της Σταύρωσης σε συγκλονίζει. Και όλη η ταινία είναι ένα γεμάτη τέτοιες σκηνές. Κάθε πλάνο είναι ένα έργο τέχνης, ένα πραγματικό ποίημα.

Η αριστουργηματική μουσική του Ούγγρου Μίκλος Ρόσα (Miklós Rózsa : 1907 – 1995) είναι εφάμιλλη των μεγάλων δημιουργιών του Μπαχ, του Βιβάλντι και του Μότζαρτ. Είναι καθαρή και υψηλή τέχνη. Και συνδυάστηκε έτσι ώστε να βρίσκεται σε αρμονία με τα διάφορα πλάνα. Οι σκηνές γυρίστηκαν ανάλογα με την μουσική, για να ταιριάξουν μ’ αυτήν.

Σκηνοθεσία, ηθοποιία και μουσική συνδυάστηκαν αρμονικά στην δημιουργία της τελειότερης κινηματογραφικής δημιουργίας όλων των εποχών. Όταν βλέπεις τον «Μπεν Χουρ» καταλαβαίνεις γιατί ο κινηματογράφος ονομάστηκε «έβδομη τέχνη».

Ο Γουάιλερ σεβάστηκε την επιθυμία του συγγραφέα του βιβλίου να μην υποδυθεί κάποιος ηθοποιός τον ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ. Σε συνέντευξή του λέει: «Ήταν μια πρόκληση το πώς θα δείξεις τον Χριστό. Έδειχνα πλάνα από πίσω ή από το πλάι, έδειχνα την αντίδραση όσων τον κοιτούσαν. Έτσι, νόμιζες πως τον είδες ενώ δεν τον είχες δει ». Αυτή η τακτική είναι, πραγματικά, η άριστη. Τότε βέβαια, στηριζόταν και στον κώδικα του Χέηζ, σημαντικού παράγοντα της βιομηχανίας του θεάματος, ο οποίος περίπου το 1920 είχε συντάξει έναν κώδικα δεοντολογίας που ακολουθούσαν οι εταιρείες παραγωγής. Σύμφωνα με αυτόν τον κώδικα δεν επιτρεπόταν να φανεί το πρόσωπο του Χριστού. Ο κώδικας εγκαταλείφθηκε μετά το 1960. Πολύ σωστά καθοριζόταν απ’ τον κώδικα πως δεν έπρεπε να φαίνεται στις ταινίες το πρόσωπο του Χριστού. Και αυτό γιατί κανείς ηθοποιός δεν μπορεί να υποδυθεί τον Θεάνθρωπο. Όποιος έχει δει κάποιον Άγιο, καταλαβαίνει τί θέλω να πω. Όταν βλέπεις κάποιον Άγιο, αισθάνεσαι κάτι το συγκλονιστικό. Επηρεάζεται ολόκληρη η ύπαρξή σου. Είναι η Θεία Χάρις που επενεργεί. Και το βίωμα που αισθάνεται κάποιος όταν βλέπει κάποιον Άγιο δεν είναι τίποτε σε σχέση με αυτό που αισθάνονταν οι άνθρωποι της εποχής της Καινής Διαθήκης, όταν έβλεπαν τον Χριστό. Ο Χριστός δεν ήταν απλά κάποιος Άγιος. Ήταν ο ίδιος ο Θεός. Γι’ αυτό και οι Απόστολοι άφηναν τα δίχτυα, οι άνθρωποι άφηναν τις δουλειές τους και όλοι, απλά, τον ακολουθούσαν χωρίς να νοιάζονται για τις συνέπειες. Ποιός ηθοποιός μπορεί έστω και στο ελάχιστο να δημιουργήσει στην καρδιά των θεατών το ίδιο βίωμα; Εν πάση περιπτώσει, βάσει του «σκηνοθετική αδεία» ανεχόμαστε κάποιες τέτοιες ταινίες. Πάντως είναι λάθος.
Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε και στο κάστιγκ. Ο Τσάρλτον Ίστον, (Charlton Heston: 1923 – 2008) το ωραιότερο παράστημα του Χόλιγουντ επιλέχτηκε για τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Τους Ρωμαίους που ήταν οι αριστοκράτες της εποχής, τους έπαιξαν Άγγλοι ηθοποιοί που είχαν και μια πιο αριστοκρατική αγγλική προφορά. Αμερικανοί ηθοποιοί έπαιξαν τους Εβραίους εκτός απ’ την συμπρωταγωνίστρια του Μπεν Χουρ, την Ηaya Harareet που ενσάρκωσε τον ρόλο της Εσθήρ και η οποία ήταν Παλαιστινιακής καταγωγής. Την αδελφή του Μπεν Χουρ υποδύθηκε η κουνιάδα του Γουίλιαμ Γουάιλερ, Martha Scott.

Επιλέχθηκε για το γύρισμα της ταινίας η κάμερα των 65 milimetres. Η εικόνα που δίνουν αυτές οι κάμερες είναι περίπου τέσσερις φορές μεγαλύτερη απ’ την εικόνα που δίνουν οι περισσότερες ταινίες σήμερα. Αυτή η κάμερα σου δίνει μια εικόνα ανάλογη με αυτήν που βλέπεις. Η αναλογία είναι τρία προς ένα, δηλαδή έχεις τρεις φορές σε μήκος ό,τι έχεις μια φορά σε ύψος. Βέβαια, λόγω αυτής της εικόνας είναι καλύτερο να βλέπεις την ταινία σε κινηματογραφική αίθουσα ή, τέλος πάντως, σε πανί με βιντεοπροβολέα. Σε μια μικρή τηλεόραση δεν έχεις πολύ καλή εικόνα, δεν μπορείς να δεις τις λεπτομέρειες.

Η ταινία κόστισε 15 εκατομμύρια δολάρια. Ήταν η ακριβότερη μέχρι τότε παραγωγή. Απέδωσε απ’ την προβολή της στις αίθουσες πάνω από 80 εκατομμύρια δολάρια. Και έσωσε την Μ.G.M.. Όταν γυρίζονταν οι τελευταίες σκηνές της ταινίας, κάποιοι απ’ τους συντελεστές της έλεγαν μεταξύ τους: «20 χρόνια μετά κάποιοι θα κάθονται, όπως εμείς τώρα, και θα ξαναγυρίζουν τον Μπεν Χουρ». Όμως, ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΕ. Η ταινία υπήρξε η καλύτερη ταινία όλων των εποχών. Δεν γυρίστηκε remake. Kαι ούτε θα γυριστεί. Δεν μπορείς να διορθώσεις την τελειότητα. Έπρεπε να περάσουν σαράντα περίπου χρόνια για να κερδίσει άλλη ταινία τον ίδιο αριθμό όσκαρ. Η ταινία Τιτανικός κέρδισε και αυτή 11 Όσκαρ. Εννοείται πως δεν υπάρχει καμία σχέση, δεν μπορεί να γίνει καμία σύγκριση. Η μια, ο «Τιτανικός» ήταν ένα φτηνό ρομάντζο, σαν αυτά που πουλιούνται με το κιλό στα περίπτερα και μάλιστα άσχημο. Μια απάτη, σαν το ομώνυμο πλοίο, μόνο όνομα και πομπώδης τίτλος και τίποτα ουσιαστικό. Και η μόνη ταινία που ενώ κόστισε ένα τεράστιο μπάτζετ, ψάχνεις το εφέ με το κυάλι! Η άλλη, ο «Μπεν Χουρ» ένα αιώνιο έργο υψηλής τέχνης με διαχρονικά μυνήματα. Άλλωστε, τί άλλο να πώ; Βάλτε την φωτογραφία του Ντι Κάπριο δίπλα στην φωτογραφία του Ίστον και θα καταλάβετε τί θέλω να πώ. Το 2004 η ταινία «Ο άρχοντας των δακτυλιδιών 2» κέρδισε και αυτή 11 όσκαρ. Ο Τσάρλτον Ίστον πέθανε στην ηλικία των 84 ετών. Η επί 64 έτη σύζυγός του Λυδία – παντρεύτηκε μόνο μια φορά – ήταν στο πλευρό του.

Ο Τσάρλτον Ίστον έχει ερμηνεύσει, επίσης, τον Μωυσή στην ταινία «Οι δέκα εντολές» ενώ γύρισε και ένα ντοκυμαντέρ 4 ωρών με τον τίτλο «Ο Τσάρλτον Ίστον παρουσιάζει την Βίβλο». Πίστευε βαθιά στον Χριστό.


Η ταινία «Μπεν Χουρ» είναι η τελειότερη Χριστιανική ταινία που έχουμε δει. Και, ταυτόχρονα, είναι η τελειότερη, γενικά, ταινία που έχουμε δει. Και είναι η μοναδική, ίσως, ταινία που είναι ανώτερη του βιβλίου στο οποίο βασίζεται. Άλλωστε, δημιουργήθηκε για να υμνήσει Αυτόν, που, όπως φέρεται να λέει στην ταινία η Εσθήρ, υπήρξε «a Μan more than a man» («ένας άνθρωπος περισσότερο από άνθρωπος»). Οδηγεί σ’ Εκείνον. Και ό,τι έχει την χάρη Του, είναι ΑΙΩΝΙΟ!



Η καλύτερη σκηνή για μένα:
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή (και: εδώ, εδώ, εδώ και εδώ)

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

“The Jesus Seminar”. Ένα «νέο ευαγγέλιο» για έναν «νέο Χριστό»

Εκατοντάδες εκατομμύρια Χριστιανοί θα γιορτάσουν την Ανάσταση του Ιησού Χριστού την Κυριακή του Πάσχα. Και μετά από έναν αιώνα και ένα μισό προσπαθειών από φιλελεύθερους Προτεστάντες να επαναπροσδιορίσουν την Ανάσταση σε κάτι απλώς «μεταφορικό», η συντριπτική πλειοψηφία των Χριστιανών εξακολουθούν να πιστεύουν ότι το σώμα του Χριστού αναστήθηκε πραγματικά.

Βέβαια, ρεβιζιονιστές θεολόγοι εξακολουθούν να προβάλλονται από το History Channel κα άλλα κανάλια, αλλά το έργο τους ποτέ δεν κέρδισε σημαντικούς οπαδούς. Όποια και αν είναι τα δικά τους πιστεύω, οι περισσότεροι δημοσιογράφοι και ειδήμονες διαισθάνονται ότι η ορθολογιστική φιλελεύθερη θεολογία δεν έχει απήχηση σε πολλούς.

Ίσως καμία ομάδα κριτικών δεν προσπάθησε περισσότερο να δυσφημήσει τον Ιησού Χριστό της Καινής Διαθήκης από ό,τι «Το Σεμινάριο για τον Ιησού» (“The Jesus Seminar”), που συνέρχεται κανονικά στην Καλιφόρνια, για να ψηφίζει πάνω σε τι αυτοί οι ίδιοι πιστεύουν ότι ο Χριστός έκανε ή τι δεν είπε και δεν έκανε. Τα μέλη του Σεμιναρίου δημιούργησαν ένα σχέδιο για το πώς να ρίχνουν την ψήφο τους. Κάθε πρόσωπο ρίχνει μια πλαστική χάντρα στο καλάθι. Το χρώμα τής χάντρας δείχνει τη γνώμη τού κριτικού. Το κόκκινο σημαίνει: «Αυτός είναι ο Ιησούς!». Το ρόζ σημαίνει: «Σίγουρα ακούγεται σαν τον Ιησού». Το γκρι σημαίνει: «Λοιπόν, ενδέχεται». Το μαύρο: «Υπήρξε κάποιο λάθος».
Η Κυριακή Προσευχή (Πάτερ Ημών): κόκκινο: Αυτός είναι ο Ιησούς! ροζ: Σίγουρα ακούγεται σαν Ιησού. γκρι: Καλά, ίσως. μαύρο: Υπήρξε κάποια
λάθος
Τα συμπεράσματά τους είναι ότι, περίπου 18% των λόγων που αποδόθηκαν στον Ιησού των Ευαγγελίων, μπορεί να ειπώθηκαν πραγματικά από Αυτόν, ενώ τα υπόλοιπα λεγάμενα φαίνεται ότι κατασκευάστηκαν από την πρώτη Εκκλησία και βάλθηκαν στο στόμα τού Ιησού. Φυσικά, η Ανάσταση του Χριστού απορρίφθηκε, μαζί με όλα τα άλλα θαύματα που πραγματοποίησε ο Ιησούς. Δεν πρέπει να μας εκπλήσει το ότι συμπέραναν ότι ο Ιησούς δεν είπε, «Εγώ είμαι ο δρόμος, και η αλήθεια, και η ζωή• κανένας δεν έρχεται στον Πατέρα, παρά μόνον διαμέσου εμού» (Ιωάννης 14/6).  Μόνον «πολιτικώς ορθά» λόγια και πράξεις αποδόθηκαν σ’ Αυτόν. 
Ο διακηρυγμένος σκοπός αυτών των «αριστερών» κριτικών είναι να αλλάξουν τον τρόπο που σκέφτονται οι άνθρωποι για τον Χριστό. («Το Σώμα του Χριστού πραγματικότητα φαγώθηκε από άγρια ​​σκυλιά!!», ήταν ένας τυπικός τίτλος από μια συγκέντρωση μελών του Σεμιναρίου..) Οι απόψεις τους βγήκαν στη δημοσιότητα, οι δε αμερικάνικες εφημερίδες τακτικά δημοσιοποιούν τα συμπεράσματά τους. Θέλουν «να ελευθερώσουν τη Βίβλο από το θρησκευτικά σωστό», και πιστεύουν ότι η κουλτούρα μας χρειάζεται μία νέα άποψη για τον Ιησού, έναν Ιησού που να μιλάει για σύγχρονα ζητήματα, όπως τον φεμινισμό, την πολύπλευρη κουλτούρα, την οικολογία και την «πολιτική ορθότητα». Αυτός ο Ιησούς είναι ένας απλός άνθρωπος.

Το Jesus Seminar (JS) είναι μια αμφιλεγόμενη ερευνητική ομάδα ακαδημαϊκών μελετητών της Καινής Διαθήκης που ιδρύθηκε το 1985 από τον Robert Funk υπό την αιγίδα του ‘Ινστιτούτου Westar’. Πρόκειται για ένα εγχείρημα που επιχειρεί, με μια διαδικασία συζήτησης και ψηφοφορίας, να καταλήξει σε μια απάντηση σε δύο ερωτήματα: «Τι πραγματικά είπε ο Ιησούς;» και «Τι πραγματικά έκανε ο Ιησούς;»
Οι αρχικοί διακόσιοι μελετητές του Σεμιναρίου έχουν πλέον συρρικνωθεί σε περίπου εβδομήντα τέσσερα ενεργά μέλη που συνεδριάζουν κατά τακτά διαστήματα για να συζητήσουν έγγραφα που κυκλοφόρησαν πρόσφατα. Ανάμεσα στις πολλές δημοσιεύσεις τους, ξεχωρίζει η «ναυαρχίδα» τους The Five Gospels(Τα Πέντε Ευαγγέλια»), που δημοσιεύθηκε στα τέλη του 1993.
Από αυτούς οι 34 είναι σχετικά γνωστοί, ενώ οι υπόλοιποι 40 είναι σχετικά άγνωστοι και οι περισσότεροι έχουν δημοσιεύσει στην καλύτερη περίπτωση δύο ή τρία άρθρα σε περιοδικά.
Συνολικά, το JS αποτελείται από Προτεστάντες, Καθολικούς και άθεους (!) καθηγητές πανεπιστημίων και σεμιναρίων, ένα πάστορα, τρία μέλη του Westar Institute στην Καλιφόρνια που χρηματοδοτεί το έργο, ένα σκηνοθέτη (τον Paul Verhoeven, με «κλασικές» θρησκευτικές ταινίες όπως το ‘Basic Instinct’…) και άλλους τρεις αγνώστου επαγγέλματος. Υπάρχουν τρεις γυναίκες και δύο Εβραίοι. Ελάχιστοι προέρχονται από χώρες εκτός της Βόρειας Αμερικής.

Ο Verhoeven, το 2008, εξέδωσε το βιβλίο «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ» (που ήθελε να κάνει και ταινία), όπου, εκεί, εκτός από την άρνηση πολλών θαυμάτων του Χριστού, ισχυρίζεται ότι η εγκυμοσύνη της Παρθένου Μαρίας προέκυψε από «μη συναινετική επαφή με ένα Ρωμαίο εκατόνταρχο», οπότε, ο Ιησούς δεν ήταν Υιός του Θεού, ενώ ισχυρίζεται ότι ο Χριστός ποτέ δεν προδόθηκε από τον Ιούδα τον Ισκαριώτη - βλ. εδώ.

Το JS είναι το πνευματικό τέκνο του γνωστού μελετητή της Καινής Διαθήκης και της ελληνικής γραμματικής, Robert Funk (φώτο) που ήταν για πολλά χρόνια καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Μοντάνα.

Ο Robert W. Funk (πέθανε το 2005) ίδρυσε το Westar Ινστιτούτο το 1985. Αυτό το ίδρυμα, αν και φαινομενικά είναι ένα ακαδημαϊκό think-tank, που στην ατζέντα του ήταν η προσπάθεια να υπονομευθεί ο ορθόδοξος χριστιανισμός. Συνιδρυτής ο πρώην ρωμαιοκαθολικός ιερέας John Dominic Crosson (γύρω στα 78 σήμερα).

Ένας άλλος συνιδρυτής είναι ο συνταξιούχος επίσκοπος της Επισκοπικής Εκκλησίας John Shelby Spong, (γύρω στα 80), (φώτο) που στη δεκαετία του 1980 και του 1990, ενώ ήταν επίσκοπος Newark, έγραψε βιβλία στα οποία, μεταξύ άλλων βλασφημιών, έκανε εικασίες ότι η Παναγία ήταν μια "κοινή γυναίκα που έμεινε έγκυος από ένα Ρωμαίο στρατιώτη" και ότι ο Απόστολος Παύλος ήταν "ομοφυλόφιλος που μισούσε τον εαυτό του", ενώ έχει πει ότι δεν πιστεύει ούτε σε προσωπικό Θεό, ούτε στην Ανάσταση του Χριστού (βλ. εδώ). Ο Spong υποστήριζε πάντα ότι οι «φονταμενταλιστικές ιδέες», δηλαδή ο ορθόδοξος χριστιανισμός, πέθαινε, και αυτός θα τον «έσωζε». Η επισκοπή του στο New Jersey έχει χάσει το 40 τοις εκατό των μελών της, ενώ ένας κάποιος που πρόσφατα πήγε να τον ακούσει να μιλά παρατήρησε ότι το ακροατήριο ήταν αποκλειστικά ασπρομάλληδες ηλικιωμένοι. Ο φιλελεύθερος ρεβιζιονισμός ήταν πάντα κατά κύριο λόγο το έργο της ανώτερης μεσαίας τάξης, λευκών προτεσταντών, με βαθιά περιφρόνηση για τις φαινομενικά "δεισιδαίμονες" μάζες που είναι προσκολημμένες στην κατά γράμμα εκδοχή του χριστιανισμού.

Ένας άλλος είναι ο Επισκοπικός Marcus Borg, (γύρω στα 70), που περιγράφει τον εαυτό του ως «πανθεϊστή», αλλά είναι ανοικτός στο «υπερφυσικό». Ο Borg καταλαβαίνει συχνά την Βασιλεία του Θεού ως μια υπεράσπιση των αριστερών  πολιτικών σχεδίων. 

Από την αρχή ήταν φανερό ότι η ατζέντα του Funk για το «Σεμινάριο για τον Ιησού» δεν ήταν σύμφωνη με τον παραδοσιακό ορθόδοξο Χριστιανισμό. Το είπε ο ίδιος στην πρώτη συνεδρίαση του Σεμιναρίου: «…Εν ολίγοις, χρειαζόμαστε μια νέα αφήγηση του Ιησού, ένα νέο ευαγγέλιο, αν θέλετε, που τοποθετεί τον Ιησού με διαφορετικό τρόπο στο μεγάλο σχέδιο, την επική ιστορία».

Λέει πάλι ο Funk για τον Χριστό : «Πρέπει να δώσουμε στον Ιησού έναν υποβιβασμό. Δεν είναι πλέον αξιόπιστο να σκεφτούμε τον Ιησού ως θεϊκό. Η θεότητα του Ιησού πηγαίνει μαζί με τον παλιό θεϊστικό τρόπο σκέψης για το Θεό.

….Το σχέδιο που οι πρώτοι Χριστιανοί εφεύραν (!) για έναν θεϊκό λυτρωτή είναι τόσο αρχαϊκή όπως η μυθολογία στην οποία πλαισιώνεται. Ο Ιησούς που πέφτει από τον Ουρανό, εκτελεί κάποια μαγική πράξη που ελευθερώνει τον άνθρωπο από τη δύναμη της αμαρτίας, ανασταίνεται από τους νεκρούς και επιστρέφει στον Ουρανό απλά δεν είναι πλέον αξιόπιστη. Η ιδέα ότι θα επιστρέψει στις έσχατες ημέρες και θα κρίνει είναι εξίσου απίστευτη. Πρέπει να βρούμε ένα νέο σχέδιο για έναν πιο αξιόπιστο Ιησού».

Αυτές οι οι ριζοσπαστικές ιδέες που είναι δεν τίποτα άλλο παρά υποκειμενικές εικασίες είναι βασισμένες αποκλειστικά στην υποκειμενική υπόνοια του κάθε κριτικού. Πράγματι, κάθε απόφαση λαμβάνεται με μία έντονη προκατάληψη εναντίον των θαυμάτων. Στην εισαγωγή τού βιβλίου: Τα Πέντε Ευαγγέλια (που περιλαμβάνουν και το "Ευαγγέλιο του Θωμά"), του Robert Funk, διαβάζουμε: «Ο Χριστός του Συμβόλου τής Πίστης και του δόγματος, που έζησε σε μέρη της Μέσης Ανατολής, δεν μπορεί πλέον να απαιτήσει τη συναίνεση εκείνων που είδαν τους ουρανούς διαμέσου τού τηλεσκοπίου τού Γαλιλαίου».

Είδαμε τους ουρανούς με το τηλεσκόπιο του Γαλιλαίου, συνεχίζει το επιχείρημα, και έτσι δεν μπορούμε πλέον να πιστεύουμε σε έναν θαυματουργό Χριστό. Δεν καταλήγουν στα συμπεράσματά τους ύστερα από ιστορικές ή αρχαιολογικές ανακαλύψεις, αλλά εξαιτίας προκαταλήψεων και συνειδητά επιλεγμένων φυσιοκρατικών προϋποθέσεων. Ναι, οι κριτικοί μελέτησαν λεπτομερώς τη ζωή και την εποχή τού Ιησού, αλλά μόνον για να προσπαθήσουν να διαμορφώσουν την προσωπική τους άποψη για το ποιος πραγματικά Ιησούς ήταν: Ιησούς, ο άνθρωπος, ο απλός άνθρωπος.
Καμία ιστορική μαρτυρία δεν θα τους προκαλέσει να επανεξετάσουν τα συμπεράσματά τους, επειδή η φυσιοκρατική άποψή τους για τον κόσμο έρχεται πριν από την ιστορική διερεύνηση. Οδηγούμενοι από μία δυνατή αντι-υπερφυσική προκατάληψη, τελειώνουν εκεί όπου αρχίζουν: Στα μυαλά τους - εκεί δεν μπορεί να υπάρξει ο υπερφυσικός Ιησούς.
Άπαξ και ο Ιησούς είναι αποκομμένος από τις αναφορές των αυτοπτών μαρτύρων, καθένας είναι ελεύθερος να τον ερμηνεύσει όπως θέλει, με τόση φαντασία και δημιουργικότητα όση ο καθένας μπορεί να συγκεντρώσει. Ο Ιησούς, έτσι, έγινε όμοιος με εκείνον που θα θέλαμε να είναι. Μιλώντας για «Το Σεμινάριο για τον Ιησού», ο Howard Clark Kee, ένας ομότιμος καθηγητής τής Καινής Διαθήκης, στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, ονόμασε το έργο τού Σεμιναρίου «μία ακαδημαϊκή ατίμωση» και είπε ότι τα μέλη τού Σεμιναρίου «φαίνεται ότι αποφάσισαν να βρουν έναν Ιησού απελευθερωμένο από τα χαρακτηριστικά εκείνα, που ενοχλούν τούς σύγχρονους διανοούμενους, δηλαδή από τα δαιμόνια, τα θαύματα και τις προβλέψεις για το μέλλον».

Πατάμε σε γερό έδαφος όταν πιστεύουμε στους ανθρώπους που ήσαν εκεί, (αυτόπτεις μάρτυρες) παρά στους «αναθεωρητές» που έζησαν 200 χρόνια μετά από εκείνα τα γεγονότα.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγές: εδώ, εδώ, εδώ και εδώ