Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ) ξημεροβραδιάζεται για να βρει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει ειδήσεις και άρθρα συμβατά με την θεματολογία του, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για τα παρατιθέμενα links. Σχόλια και παρεμβάσεις του ΚΟ είναι σε χρώμα ερυθρό. Αν ψάχνεις για mainstream ειδησεογραφία και άποψη, ήρθες στο λάθος μέρος.

got democracy?

got democracy?
"Μη με παραδώσης εις την επιθυμίαν των εχθρών μου· διότι ηγέρθησαν κατ' εμού μάρτυρες ψευδείς και πνέοντες αδικίαν.."

kolokotronis

kolokotronis

Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2019

Οι πάμπλουτοι αδελφοί Koch ενώνονται με τον Soros και τους τεχνολογικούς γίγαντες για να πολεμήσουν τον «εξτρεμισμό» το διαδίκτυο


"Οι αδελφοί Koch συνεργάζονται με εταιρείες τεχνολογίας, πανεπιστήμια και άλλους συναδέλφους τους δισεκατομμυριούχους για την καταπολέμηση του online εξτρεμισμού.

Στις 17 Ιουλίου, το Project After Charlottesville” θα φιλοξενήσει τη δεύτερη σύνοδο κορυφής στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια. Ιδρύθηκε μετά από τις θανατηφόρες επιθέσεις των οπαδών της λευκής υπεροχής στην Βιρτζίνια το 2017, συγκεντρώνει πολιτικούς και επιχειρηματικούς ηγέτες για να συζητήσουν λύσεις για την καταπολέμηση της πολιτικής τρομοκρατίας. Ενώ η περυσινή συνάντηση στο Μιζούρι περιλάμβανε πρωτοβουλιών λαϊκής και τοπικής αντίδρασης, το επίκεντρο της φετινής συνόδου κορυφής θα περιλαμβάνει τον «ιδιωτικό τομέα της τεχνολογίας» και τις «βέλτιστες πρακτικές για την καταπολέμηση του μίσους και του εξτρεμισμού στο διαδίκτυο», σύμφωνα με το δελτίο τύπου της εκδήλωσης.

Εκπρόσωποι του Ινστιτούτου Charles Koch και της Anti-Defamation League θα ενωθούν με στελέχη από εταιρείες τεχνολογίας, στις οποίες επί του παρόντος περιλαμβάνονται οι Eventbrite, Mozilla, Pinterest, Patreon και Airbnb. ..."

Για κοίτα να δεις ... όλοι οι δισεκατομμυριούχοι και τα ειδικά συμφέροντα που επί του παρόντος διαφθείρουν το αμερικάνικο πολιτικό σύστημα καταστέλλοντας την ελευθερία του λόγου στο διαδίκτυο και εξαγοράζοντας τις εκλογές συγκεντρώνονται στο Σαν Φρανσίσκο για να σχεδιάσουν το επόμενο κύμα λογοκρισίας τους.

«Η εκδήλωση χρηματοδοτείται από την Comcast NBCUniversal, το Ίδρυμα Kresge και, κυρίως, το φιλανθρωπικό ίδρυμα του Ταμείου Soros και «σκοπεύει να εκμεταλλευτεί την τραγωδία του Charlottesville για να πιέσει για ακόμη περισσότερη οργουελιανή λογοκρισία», προειδοποιεί η Big League Policy (BLP).

Εκθέτοντας το παρελθόν των συμμετεχόντων, η BLP γράφει: «Η ADL είναι μια αντι-συντηρητική, αντι-συνταγματική οργάνωση που ανοιχτά υπερηφανεύεται για το πώς πιέζει την Google, το Facebook, το Twitter και άλλους τεχνολογικούς γίγαντες να ασκούν λογοκρισία σε πολιτικούς αντιφρονούντες».

"Το Pinterest αποκαλύφθηκε πρόσφατα ότι λογοκρίνει φωνές κατά των εκτρώσεων στην πλατφόρμα του, ενώ η Patreon και η Airbnb είναι πασίγνωστες για την απαγόρευση των δεξιόστροφων σχολιαστών να χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες που προσφέρουν οι εταιρείες τους", εξηγεί και η BLP.

Η Koch Industries ιδρύθηκε από τον Fred Koch το 1940 και ανήκει κατά πλειοψηφία στους γιους του, πιο γνωστούς ως Koch Brothers- τον David και τον Charles, με το καθένα να κατέχει το 42% της εταιρείας. Ο David, 79 ετών, παραιτήθηκε από το ρόλο του στην εταιρεία το 2018 λόγω προβλημάτων υγείας, ενώ ο Charles, 83 ετών, παραμένει πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος.
Η Koch Industries είναι η δεύτερη μεγαλύτερη ιδιωτική εταιρεία στις Η.Π.Α., στην ετήσια κατάταξη του Forbes, δημιουργώντας ετήσια έσοδα ύψους 110 δισ. δολαρίων. Αυτό έκανε την οικογένεια Koch να είναι η δεύτερη πλουσιότερη οικογένεια στον κόσμο, πίσω από την οικογένεια Walton (ιδιοκτήτες της Walmart).

ΚΟ / από εδώ κι εδώ

Ole Miss 1962. Την ημέρα που ο Μισισιπής παραλίγο να επαναστατήσει για δεύτερη φορά

Το Ιστορικό:

Οι βίαιες ταραχές στην πολιτεία του Μισισιπή τον Σεπτέμβριο του 1962, που ονομάστηκαν the Ole Miss riot ή “Battle of Oxford”, ξέσπασαν μεταξύ χιλιάδων λευκών κατοίκων του Μισισιπή, που διαφωνούσαν με την εγγραφή του μαύρου James Meredith στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης του Μισισιπή και των ένοπλων ομοσπονδιακών και κρατικών δυνάμεων. Οι ταραχές ξεκίνησαν τη νύχτα της 30ης Σεπτεμβρίου 1962 και είχαν την δυναμική να οδηγήσουν σε γενικευμένα επεισόδια και σε άλλες πολιτείες του Νότου, ενώ το έντονο τοπικιστικό και εξεγερσιακό κλίμα έβγαζε στην επιφάνεια αποσχιστικές τάσεις και μύριζε «νέο εμφύλιο». Δύο πολίτες και ένας Γάλλος δημοσιογράφος, σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της νύχτας και περισσότεροι από 300 άνθρωποι τραυματίστηκαν, συμπεριλαμβανομένου του ενός τρίτου των στρατιωτών των ΗΠΑ που αναπτύχθηκαν στην περιοχή.
Το 1954 το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ είχε αποφανθεί ότι ο φυλετικός διαχωρισμός (segregation) στα δημόσια σχολεία ήταν αντισυνταγματικός. Ο Meredith βετεράνος της Πολεμικής Αεροπορίας, βασιζόμενος σε αυτή την απόφαση, αμέσως έκανε αίτηση στο Πανεπιστήμιο του Jackson του Μισισιπή. Παρ 'όλα αυτά, η είσοδός του αποκλείστηκε από τους πανεπιστημιακούς αξιωματούχους και αργότερα από τον κυβερνήτη Ross Barnett, ο οποίος δήλωσε: «Σε όλη την ιστορία δεν υπάρχει ούτε μια περίπτωση όπου η λευκή φυλή επέζησε της κοινωνικής φυλετικής ενσωμάτωσης. Δεν θα πιούμε από το ποτήρι της γενοκτονίας!... Θα πρέπει είτε να υποταχθούμε στις παράνομες επιταγές της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, είτε να σταθούμε σαν άνδρες και να τους πούμε ποτέ! ... Κανένα σχολείο δεν θα ενσωματωθεί στο Μισισιπή, ενώ εγώ είμαι ο κυβερνήτης σας!»

Η κυβέρνηση του John F. Kennedy είχε εκτενείς συζητήσεις με τον Barnett και το προσωπικό του για την προστασία του Meredith, αλλά ο Barnett είχε δημοσίως δεσμευθεί να κρατήσει το πανεπιστήμιο φυλετικά διαχωρισμένο. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης Ρόμπερτ Φ. Κένεντι έλπιζε ότι ήταν αρκετή μια συνοδεία Αμερικανών στρατιωτών, να αναγκάσει τον κυβερνήτη να συμμορφωθεί. Δεν έκρυβε πάντως τις ανησυχίες του ότι μπορεί να ξεσπάσει ένας «μίνι-εμφύλιος πόλεμος» μεταξύ των στρατευμάτων του στρατού των Η.Π.Α. και των διαδηλωτών. Κάτω από συνεχείς πιέσεις, ο Barnett τη δεσμεύτηκε να εγγυηθεί για την τάξη και απρόθυμα συμφώνησε να επιτρέψει στον Meredith να εγγραφεί, ενώ ο Ρόμπερτ Φ. Κένεντι διέταξε 500 Αμερικανούς στρατιώτες να συνοδεύσουν τον Meredith κατά την άφιξή του και την εγγραφή του. Στις 1 Οκτωβρίου 1962, ο Meredith έγινε ο πρώτος Αφροαμερικάνος φοιτητής στην αμερικανική ιστορία που γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Μισισιπή και παρακολούθησε το πρώτο έτος. Αποφοίτησε στις 18 Αυγούστου 1963 με πτυχίο πολιτικών επιστημών.
Κατά τη διάρκεια εκείνων των ημερών το εθνικιστικό (για άλλους ρατσιστικό) θερμόμετρο είχε ανέβει κατακόρυφα στις τάξεις των λευκών Νοτίων κατοίκων. Αυτοκίνητα κυκλοφορούσαν συνεχώς στους δρόμους με σημαίες του Νότου, εμβατήρια της Συνομοσπονδίας της εποχής του «εμφυλίου» ακούγονταν παντού, γκρι στολές "ξεθάφτηκαν" και στην πανεπιστημιούπολη είχαν κολληθεί αυτοκόλλητα που έγραφαν "The South shall rise again!"Ο στρατηγός εν αποστρατεία Edwin Walker, βετεράνος του Β΄ ΠΠ και του Πολέμου της Κορέας βγήκε στο ραδιόφωνο και είπε: «Μισισιπή: Είναι καιρός να προχωρήσουμε. Ακούσαμε πολλά και δεχθήκαμε πολλές πιέσεις από το αντίχριστο Ανώτατο Δικαστήριο! Σηκωθείτε και σταθείτε δίπλα στον κυβερνήτη Ross Barnett στο Τζάκσον του Μισισιπή! Τώρα είναι η ώρα να μας ακούσουν! Χιλιάδες αποφασισμένοι άντρες από κάθε πολιτεία της Ένωσης θα μαζευτούν να διαδηλώσουν υπέρ της ελευθερίας! Είναι η μάχη για την Δημοκρατία! Ναι στον Barnett! Όχι στον Κάστρο! Φέρτε την σημαία σας, τη σκηνή σας και την κατσαρόλα σας. Ή τώρα ή ποτέ! Ζούμε στιγμές όπου ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών δεσμεύεται ότι χρησιμοποιήσει στρατεύματα, ομοσπονδιακά ή κρατικά, στο Μισισιπή! Την τελευταία φορά που έγινε μια τέτοια κατάσταση ήμουν στη λάθος πλευρά. Αυτό ήταν στο Little Rock του Αρκάνσας το 1957-1958. Αυτή τη φορά – χωρίς στολή - είμαι στη σωστή πλευρά! Θα είμαι εκεί!»
Το παρακάτω άρθρο προσφέρει κάποιες πινελιές στην ιστορία. Ναι, είναι από την μη πολιτικά ορθή πλευρά.

Του Hunter Wallace (Occidental Dissent) / ΚΟ


Έτος 1962.

Πολιτεία του Μισισιπή.

Πανεπιστήμιο του Μισισιπή.

Εκατοντάδες χρόνια αφότου η πολιτεία του Μισισιπή αποσχίστηκε από την Ένωση, ήρθε μια εποχή που μια επαναστατική φλόγα βγαλμένη από το 1861 ήρθε και πέρασε χωρίς κανένα σπουδαίο περιστατικό, καθώς η κυβέρνηση Κένεντι ομοσπονδίασε την Εθνική Φρουρά για να αναγκάσει την φυλετική ενσωμάτωση του James Meredith στο Ole Miss.

Τα ακόλουθα αποσπάσματα προέρχονται από το βιβλίο του William Doyle: “An American Insurrection: James Meredith and the Battle of Oxford Mississippi, 1962” (Μια Αμερικανική εξέγερση: ο James Meredith και η μάχη της Οξφόρδης του Μισισιπή, 1962):

"Σε μια έκρηξη πλήρους παροξυσμού, οι κορυφαίοι ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί σταθμοί της πολιτείας του Μισισιπή, WJDX / WLBT, εξέπεμπαν πολεμικά τραγούδια καθώς η μάχη είχε ξεσπάσει. Ο σταθμός είχε ανταποκριτές που ανέφεραν από τη σκηνή της Οξφόρδης και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να αναφέρουν τα γεγονότα της ταραχής. Αλλά στο Jackson, ο σταθμός άρχισε τις “rebel” ηχογραφήσεις, παρέχοντας το soundtrack στις ταραχές. Το μουσικό χάος μεταφέρθηκε σε όλη την ύπαιθρο του Μισισιπή, στα σπίτια των φοβισμένων πολιτών, στα ραδιόφωνα των αυτοκινήτων των πολιτών εθελοντών που μετακόμισαν στην Οξφόρδη και στα αυτιά των εξεγερμένων και των θεατών στη μάχη.
Αυτό που άκουγαν ήταν η 100% μουσική πολέμου με το γνωστό rebel τραγούδι του εμφυλίου “To arms, to arms, to arms, in Dixie!”: "Μην φοβάστε κανένα κίνδυνο, μην αποφύγετε το βάρος, / σηκώστε το τουφέκι, το δόρυ και το σπαθί, / στα όπλα, στα όπλα, στα όπλα, για το Dixie! "Τότε υπήρξε το τραγούδι “No, No, Never” που γράφτηκε ειδικά για την κρίση του Meredith.

Τα χρόνια εξαφανίστηκαν και ξαφνικά ήταν το 1861 και ο Jeff Davis ήταν πρόεδρος και ο στρατός της Συνομοσπονδίας ήταν έτοιμος και το όνειρο μιας ανεξάρτητης νότιας δημοκρατίας ήταν σχεδόν τόσο ζωντανό όσο το ότι θα ανατείλει ο  ήλιος το άλλο πρωί».

Ας θυμηθούμε τη γενιά του Ole Miss την μνήμη των οποίων οι φανατικοί της “social justice” θέλουν να διαγράψουν από αυτή την πανεπιστημιούπολη:
"Ενενήντα χρόνια πριν, το απόγευμα της 3ης Ιουλίου 1863, μια ομάδα φοιτητών του Πανεπιστημίου του Μισισιπή είχε πολεμήσει σε ένα πελώριο πεδίο στην Πενσυλβάνια κοντά στο Gettysburg. Ήταν τα υπολείμματα του Α΄Λόχου του Ενδέκατου Συντάγματος Εθελοντών του Μισισιπή, γνωστού ως "University Greys" (οι Γκρι του Πανεπιστημίου), που το 1861 βάδισαν από την Οξφόρδη με πενήντα περίπου φοιτητές του Πανεπιστημίου του Μισισιπή και εκατό άλλα αγόρια και άνδρες από την κομητεία του Lafayette. Αφού πολέμησαν στο δρόμο τους μέσω του Harpers Ferry, της Πρώτης Μάχης του Manassas, των Seven Pines, του Bull Run και του Antietam, απέμειναν μόνο τριάντα ένας από αυτούς... Από τους τριάντα ένα Γκρι του Πανεπιστημίου εννέα σκοτώθηκαν, δώδεκα τραυματίστηκαν και δέκα φυλακίστηκαν. Την ημέρα εκείνη η μονάδα υπέστη 100% απώλειες. Κανείς από αυτούς ποτέ δεν επέστρεψε στη σχολή στην Οξφόρδη".

Αυτό το βιβλίο ασχολείται με την αληθινή ιστορία για το πόσο κοντά ήταν οι ταραχές του Ole Miss Riot του 1962 να προκαλέσουν μια βίαιη εξέγερση στον βαθύ νότο ενάντια στην φυλετική ενσωμάτωση:

"Σε ολόκληρη την περιοχή, αυτοκίνητα και φορτηγά γεμάτα ένοπλους και άοπλους μαχητές έτρεχαν προς την Οξφόρδη από όλες τις κατευθύνσεις, ειδικά από τις γειτονικές πολιτείες - φρούρια του φυλετικού διαχωρισμού, Αλαμπάμα και Λουιζιάνα".

Το 1962, υπήρχαν χιλιάδες εθελοντές στο δρόμο προς την Οξφόρδη οι οποίοι ήταν έτοιμοι να πάρουν τα όπλα ενάντια στον “Bobby” (Κένεντι). Η Κου-Κλουξ-Κλαν υπό τον Robert Shelton κινητοποιούσε έναν στρατό 100.000 Λευκών ανδρών από όλο τον Νότο για να υπερασπιστεί τον Μισσισπί από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση.
Ήταν μια συναρπαστική στιγμή στην αμερικανική ιστορία. Ένας βουλευτής της πολιτείας του Μισισιπή εισήγαγε ένα διάταγμα απόσχισης το 1962. Ο κυβερνήτης Ross Barnett μίλησε μάλιστα με τον RFK στο τηλέφωνο για να βγει ο Μισισιπής από την Ένωση. Υποχώρησε ύστερα από ομοσπονδιακή πίεση, αλλά αν ο Barnett είχε πάρει διαφορετική απόφαση εκείνη την στιγμή και είχε επιλέξει την αντίσταση αντί της υποταγής, οι πύλες της κολάσεως θα είχαν ανοίξει στο Νότο στη δεκαετία του 1960. Αν είχε καταλήξει σε βίαιη σύγκρουση που κάποιοι ήθελαν, ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα;

RFK και ο Barnett επικοινώνησαν τηλεφωνικά ξανά, και για άλλη μια φορά δεν κατέληξαν κάπου γρήγορα.

"Ως Υπουργός Δικαιοσύνης", δήλωσε με μεγάλη δημοσιότητα ο Κένεντι, "είναι καθήκον μου να δω ότι οι αποφάσεις του ομοσπονδιακού δικαστηρίου επιβάλλονται".

«Θα υπακούσω στους νόμους του Μισισιπή», είπε ο Barnett. "Το Σύνταγμα των ΗΠΑ είναι ο νόμος της γης, αλλά όχι αυτό που λέει κάποιο δικαστήριο".

Ο υπουργός δικαιοσύνης του επεσήμανε: "Κυβερνήτη, είσαι μέρος των Ηνωμένων Πολιτειών."

Ο Barnett έκανε μια εκπληκτική δήλωση, μια παρατήρηση που έκανε πολλούς να χλωμιάσουν γιατί χτυπούσε στην καρδιά του θέματος. "Υπήρξαμε μέρος των Ηνωμένων Πολιτειών", δήλωσε ο κυβερνήτης, "αλλά δεν ξέρω αν είμαστε ακόμα ή όχι."

Ένας κατά πάσα πιθανότητα έκπληκτος Κένεντι ρώτησε: "Βγαίνεις από την Ένωση;"

Ο Μπάρνετ γέλασε: «Φαίνεται ότι μας κλωτσούν, σαν να μην ανήκουμε σε αυτήν».

Ακόμα κλωτσούν το Νότο.

Είναι χειρότερο από ποτέ στην σημερινή εποχή με το «γάμο» των ομοφυλόφιλων και τη δολοφονία αγέννητων παιδιών. Οι ομοσπονδιακοί δικαστές είναι τώρα η κυρίαρχη δύναμη στη χώρα αυτή. Ο λαός δεν έχει κανέναν λόγο στην κυβέρνησή του. Η συντριπτική πλειοψηφία του λαού του Μισισιπή συμφώνησε με τον Ross Barnett σε εκείνο το σημείο εκείνη τη στιγμή, είδε πού το πήγαινε και ήταν έτοιμος να λάβει τις εντολές:

"Σε μια τεράστια φωτεινή οθόνη γράφτηκαν τα λόγια του νέου τραγουδιού της πολιτείας "Go Mississippi!", καθώς η μεγάλη Ole Miss μπάντα έπαιζε το ξέφρενο, ρυθμικό τραγούδι: “Go, Mississippi, you cannot go wrong, / Go, Mississippi, were singing your song, M-I-S-S-I-S-S-I-P-P-I!”

Το πλήθος φώναξε: "Θέλουμε τον Ross! Θέλουμε τον Ross! "Και η μεγαλύτερη σημαία της Συνομοσπονδίας σε όλο τον κόσμο κυμάτιζε στο γήπεδο. Ο κυβερνήτης του Μισισιπή σηκώθηκε και το πλήθος ξέσπασε σε ένα ντελίριο παρατεταμένου ovation.

Ο Ross Barnett αξιώθηκε να γίνει δέκτης μιας από τις πιο δυνατές αποθεώσεις  πλήθους που δόθηκε ποτέ σε Αμερικανό πολιτικό. Σε έναν οπαδό που ήταν στο γήπεδο, τον λοχαγό Hassel Franklin της Εθνικής Φρουράς του Μισισιπή, φάνηκε πως το στάδιο θα κατέρρεε. Ένιωθε ότι μια επανάσταση ξεσπούσε. Για την φοιτήτρια του Ole Miss, την Mary Lynn Hendricks, φάνηκε πως η γη κατέρρεε κάτω από τα πόδια της.

"Νόμιζες ότι ήσουν στο Κολοσσαίο και παρακολουθείς τους χριστιανούς και τα λιοντάρια με το βρυχηθμό που ακουγόταν", θυμήθηκε ο δικηγόρος από το Τζάκσον William Goodman. «Ήταν σαν μια μεγάλη ναζιστική συγκέντρωση», υπενθύμισε ένας φοιτητής του Ole Miss, προσθέτοντας: «Ναι, κάπως έτσι πρέπει να ήταν και η Νυρεμβέργη!» Ένας άλλος θεατής, ο E.L. McDaniel θεώρησε ότι εάν ο Barnett έδινε το σύνθημα, όλοι οι 41.000 άνθρωποι θα έβγαιναν τρέχοντας από το στάδιο και θα βάδιζαν 170 μίλια βόρεια προς την Οξφόρδη για να περικυκλώσουν το πανεπιστήμιο και άλλοι 50.000 θα ενώνονταν μαζί τους στο δρόμο.

Ο Barnett πήρε το μικρόφωνο μέσα στο γήπεδο με μανιασμένη έκφραση στο πρόσωπό του, ύψωσε τη σφιγμένη γροθιά του στον αέρα και την κράτησε, κάνοντας το σώμα του ένα παγωμένο άγαλμα της επαναστατικής αντίστασης. Τηλεοπτικές κάμερες τον μεταδίδουν ζωντανά σε κοντινή απόσταση σε όλη την πολιτεία. "Χιλιάδες πολεμικές σημαίες της Συνομοσπονδίας ανεμίζουν σε όλο το στάδιο", έγραψε ο δημοσιογράφος Μπιλ Μινόρ, "που λάμπει το βράδυ σαν μια ξέφρενη πυρκαγιά σε δάσος".

Ο Barnett μεθυσμένος από το ντελίριο τελικά φώναξε με δυνατή φωνή που έκοψε τον αέρα σαν σπαθί,"Αγαπώ τον Μισσισσιπή!" Το πλήθος ανταποκρίθηκε ουρλιάζοντας.

"Λατρεύω τους ανθρώπους του!

Τα έθιμά μας!

Αγαπώ και σέβομαι την κληρονομιά μας!"

Το 2019, κανείς δεν θυμάται ότι ο Ross Barnett και το Πανεπιστήμιο του Μισισιπή έχουν ξεριζωθεί και αποξενωθεί από τη νότια κληρονομιά του και αυτό που συζητάει εδώ και χρόνια είναι αν η μασκότ της κυρίως μαύρης ομάδας football πρέπει να είναι μια μαύρη αρκούδα ή ένας καρχαρίας με πόδια. Εκ των υστέρων φάνηκε, ότι ο Ross Barnett ήταν ένας από τους πολυάριθμους ανθρώπους στην ιστορία που είχαν ραντεβού με το πεπρωμένο και που δεν έκανε τίποτα, αφήνοντας τη στιγμή να περάσει, κάτι που είχε αμέτρητες απρόβλεπτες συνέπειες για τις μελλοντικές γενιές.


ΚΟ / από εδώ

Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2019

Captain Harlock. Το είδωλο των “fascisti immaginari”


Του Carlomanno Adinolfi (Il Primo Nazionale) / ΚΟ

Ο Captain Harlock (Κάπτεν Χάρλοκ) είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας που δημιουργήθηκε από τον Ιάπωνα σχεδιαστή manga Leiji Matsumoto και πρωταγωνιστής των σειρών manga Space Pirate Captain Harlock. Ο Χάρλοκ είναι ο αρχέτυπος ρομαντικός ήρωας, ένας πειρατής του διαστήματος με μια ατομικιστική φιλοσοφία για την ζωή. Είναι τόσο ευγενής όσο και σιωπηλός, αντάρτικος, σθεναρά αγωνιζόμενος εναντίον ολοκληρωτικών καθεστώτων, είτε αυτά είναι γήινα, είτε εξωγήινα. Δεν φοβάται τον θάνατο. Το τραγούδι του μιλούσε για "έναν μαύρο πειρατή που έχει μόνο τον ουρανό για σπίτι" και του οποίου «το κρανίο είναι μια σημαία που σημαίνει ελευθερία».   

Αν και υπάρχουν μικρές παραλλαγές σε κάθε λέξη της ιστορίας του Χάρλοκ, τα βασικά παραμένουν τα ίδια. O Ματσουμότο παρουσιάζει ένα μέλλον (2977 μ.Χ.) στο οποίο η Γη έχει επιτύχει να φτάσει σε έναν τεράστιο διαστημικό πολιτισμό, αλλά υποχωρεί σιγά σιγά και σταθερά στην ενοχή ή την απελπισία, συχνά λόγω της ήττας και της υποταγής στον ξένο εισβολέα. Ενάντια στη γενική απάθεια, ο Χάρλοκ αρνείται την ήττα και οδηγεί ένα πλήρωμα παράνομων με το σκάφος του το Arcadia σε τολμηρές επιδρομές εναντίον των καταπιεστών της Γης.  

Ο χαρακτήρας δημιουργήθηκε από τον Leiji Matsumoto το 1977 και έγινε δημοφιλής στην τηλεοπτική σειρά “Space Pirate Captain Harlock” του 1978. Έκτοτε, ο χαρακτήρας εμφανίστηκε σε πολυάριθμες σειρές κινουμένων σχεδίων στην τηλεόραση και ταινίες, η τελευταία από τις οποίες είναι η «Space Pirate Captain Harlock», του 2013.

Στην Ιταλία η σειρά ήρθε το 1979 και σύντομα ο χαρακτήρας του Ματσουμότο έγινε σύμβολο για τουλάχιστον τρεις γενιές αγωνιστών της αποκαλούμενης ριζοσπαστικής δεξιάς. Σύμβολο για εκείνους που αντιμετωπίζονται ως εγκληματίες και έχουν αποφασίσει να αγωνιστούν για να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη, ενάντια σε διεφθαρμένες κυβερνήσεις που διευθύνονται από γραφειοκράτες οι οποίοι κάνουν πλύση εγκεφάλου στον λαό τους χρησιμοποιώντας τηλεοπτικές εκπομπές και επιτρέποντας παράλληλα μια ξένη εισβολή προκειμένου να διασφαλιστεί η εκλογική τους επιτυχία.


Βλέποντας την εικόνα του πειρατή του διαστήματος στον συμβολισμό της ριζοσπαστικής δεξιάς, η αριστερά προσπάθησε αρκετές φορές να κάνει "αντεπίθεση", κατηγορώντας τους φασίστες ότι παρεξήγησαν και οικειοποιήθηκαν την ιστορία και τις ιδέες ενός χαρακτήρα. Και έτσι διαβάσαμε για έναν «αναρχικό» Χάρλοκ που παλεύει μόνο για τα προσωπικά του ιδανικά, αλλά που δεν έχει πατρίδα, και εάν έχει, αυτή είναι ένας αστρικός ουρανός χωρίς σύνορα. Είναι πολύ άσχημο ότι η πατρίδα του Χάρλοκ το καθιστά πολύ σαφές, ότι παρά το άπειρο του ουρανού ξέρει πάντα από πού προέρχεται και για ποιον πρέπει να πολεμήσει, τόσο πολύ ώστε να αρνείται επανειλημμένα να παντρευτεί αλλού, ακόμη και σε γαλαξιακούς παράδεισους - αντίο ius soli - ακριβώς επειδή γνωρίζει ότι ο απώτερος στόχος του είναι να πάει στο σπίτι και να αγωνιστεί για τη σωτηρία του.

Ο αγώνας κατά του ξένου εισβολέα

Είναι λυπηρό το γεγονός ότι για να πολεμήσει για τη χώρα του επιλέγει την εξορία μόνο για να σώσει τη γη του, τον λαό του, την οικογένειά του και τους αγαπημένους του, ανεξάρτητα από την κυβέρνηση που τους διοικεί. Είναι λυπηρό το ότι αποτελεί παράδειγμα για όλους εκείνους που για λόγους ευκολίας ή κέρδους σταμάτησαν να πολεμούν εναντίον του ξένου εισβολέα , ίσως ακόμη και συνεργάζονται μαζί του και ξεπουλάνε την τον πολιτισμό τους.

Στη συνέχεια, υπάρχει η περίφημη "Messerschmitt σκηνή" που εμφανίζεται στο κινηματογραφικό έργο “The Arcadia of My Youth”, το οποίο δείχνει τον πρόγονο του Χάρλοκ – τον Phantom Harlock II - που απεικoνίζεται ως ένας Γερμανός πιλότος με σιδηρούν σταυρό και σβάστικα στους ουρανούς του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου. Μια σκηνή που προκάλεσε προφανώς τη φαντασία πολλών "ακροδεξιών" νέων και που η αριστερά προσπάθησε να ξαναγράψει. Ο πρόγονος του Χάρλοκ αγωνίζεται σε ένα γερμανικό αεροπλάνο μόνο και μόνο επειδή είναι το μόνο διαθέσιμο μέσο για να πετάξει και ορισμένοι αφελείς ακροδεξιοί τον αγάπησαν χωρίς λόγο" έγραψε το Il Manifesto πριν από μερικά χρόνια, στην πρώτη ιταλική μετάφραση στην οποία ο Χάρλοκ ισχυρίζονταν ότι «πετούσε μόνος» και χρησιμοποίησε το αεροπλάνο επειδή ήταν «το μόνο που είχε βρει». Μια μετάφραση που ήταν σαφώς λανθασμένη ακόμη και με την πρώτη ματιά, δεδομένου ότι στην επόμενη σκηνή ο Χάρλοκ θα οδηγούσε μια μοίρα άλλων ναζιστικών Messerschmitts.

Το αστείο σε αυτό το άρθρο ήταν ότι χρησίμευσε για να ξεκινήσει η "νέα αποκατασταθείσα έκδοση" της ταινίας μεγάλου μήκους, η οποία δυστυχώς μας έδωσε επίσης τη διόρθωση με τη σωστή μετάφραση στην οποία ο Χάρλοκ, στο ερώτημα γιατί πέταξε με αεροπλάνο σιδηρού σταυρού, απάντησε ξερά "Για ευγένεια και ευγνωμοσύνη προς το έθνος μου". Και το Μανιφέστο και διάφοροι υποστηρικτές της αναρχικής ανάγνωσης κατάπιαν την γλώσσα τους.

Από την άλλη πλευρά, αρκεί να δούμε τα άλλα έργα του Matsumoto να σημειώσουμε ότι καθώς επέζησε από πυρηνική γενοκτονία σχεδόν τυχαία, δεν έχει μια σωστά ευθυγραμμισμένη και πολιτικά ορθή άποψη για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Χάρλοκ, εκτός των άλλων στοιχείων που έχει και τον αγαπάμε, είναι και μια μεγάλη σύνθεση μεταξύ Ευρώπης και Ιαπωνίας, της κουλτούρας τους και εκείνων των στοιχείων που τους έκανε σπουδαίους.

Αν και, φυσικά, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έδωσαν έμφαση μόνο στο «αντιπολεμικό» μήνυμα του Ματσουμότο, ξεχνάνε πως o Ιάπωνας mangaka ισχυρίστηκε ότι είχε ως έμπνευση το Bushido (κώδικα συμπεριφορά των Σαμουράι) και τις διδασκαλίες του Miyamoto Musashi, του πιο διάσημου σαμουράι στην ιστορία που έζησε στο μεταίχμιο του δέκατου έκτου με δέκατου έβδομου αιώνα. Και αν ο πόλεμος είναι φοβερός, επειδή η αρμονία είναι προτιμότερη, είναι καθήκον όλων να αγωνιστούμε μέχρι τέλους, να σηκωνόμαστε μετά από κάθε πτώση, να διδάσκουμε την πίστη στους νέους και ότι "δεν πρέπει να ντρέπονται να χύσουν δάκρυα, να ντρέπονται να παραδοθούν ", όπως αποδεικνύουν όλοι οι χαρακτήρες του, που ονειρεύονται την ειρήνη και αγωνίζονται μέχρι θανάτου όταν αυτό είναι απαραίτητο.

Αλλά όπως είπαμε στο Χάρλοκ, υπάρχει και πολλή ευρωπαϊκή ψυχή. Ο Matsumoto έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι αγαπούσε τον πολιτισμό της Ευρώπης και επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από αυτόν. Εκτός από την ταινία που λάτρευε μικρός την γαλλική δραματική ταινία του 1955 «Marianne of My Youth», από όπου εμπνεύστηκε τον τίτλο “The Arcadia of My Youth”, που έδωσε στον Χάρλοκ τη γερμανική πατρίδα του Heiligenstadt και έδωσε την εντύπωση ότι όλοι οι θηλυκοί χαρακτήρες σχεδιάστηκαν με βάση την πρωταγωνίστρια της ταινίας, την όμορφη Γερμανίδα ηθοποιό Marianne Hold, δεν μπορεί κανείς να παρατηρήσει την επιρροή του Wagner σε όλο το κοσμικό έπος του πειρατικού χώρου. Εκτός από το έπος του «Δαχτυλιδιού των Νιμπελούνγκεν» (Όπερα του Βάγκνερ) στην οποία οι αναφορές είναι προφανείς, υπάρχει το μονόκλ του Harlock, και το κοράκι στον ώμο του, που μας θυμίζει τον "Πατέρα των Θεών του Άσγκαρντ".

Πριν λίγες ημέρες γιορτάστηκε η 40ή επέτειος από την πρώτη «επίσκεψη» του Χάρλοκ στην Ιταλία. Μόλις λίγους μήνες πριν προβληθεί το πρώτο επεισόδιο, ο τότε κομμουνιστής βουλευτής της προλεταριακής δημοκρατίας Silverio Corvisieri (φώτο), μέλος της επιτροπής Vigilanza Rai, εκδήλωσε την αντίθεσή του στην εισαγωγή ιαπωνικών κινούμενων σχεδίων, εκτοξεύοντας από τις σελίδες της La Repubblica ένα ανάθεμα ενάντια στον κίνδυνο των μηνυμάτων που είναι εγγενή στα ιαπωνικά έργα όπως ο «ηρωισμός των πολεμιστών». "Προβάλλεται η βία, η λατρεία της αποστολής του μεγάλο μαχητή, η θρησκεία των ηλεκτρονικών μηχανών, η απόρριψη των διαφορετικών", έγραψε. Λίγο αργότερα βγήκε η κομμουνίστρια πολιτικός Nilde Iotti να χαρακτηρίσει τα anime ως «επικίνδυνα και αντιδημοκρατικά». 
Σήμερα, 40 χρόνια αργότερα, ο Χάρλοκ ίσως έχει πετύχει μια ακόμη νίκη πάνω από το Messerschmitt του προγόνου του: έχοντας συνειδητοποιήσει τους εφιάλτες των λογοκριτών του Σαλαφισμού μας.

ΚΟ / από εδώ

Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2019

Κοντρεάνου: Μας έκανε πόλεμο όλος ο Τύπος, μας καταδίκασε η Εκκλησία, μας απαγόρευσαν τις συγκεντρώσεις, έφτιαξαν ένα υποκατάστατο εθνικισμού να σταματήσουν την ορμή μας.. κι εμείς αποφασίσαμε να απευθυνθούμε στις λαϊκές μάζες…



"Ο αρχηγός κάθε φωλιάς πρέπει να κατηχήσει κάθε Λεγεωνάριο και να του πει ότι ο σκοπός μας δεν είναι η εκλογή ενός αριθμού πέντε, δέκα, είκοσι βουλευτών. Είναι πολύ μεγαλύτερος, πολύ ιερότερος και πολύ δυσκολότερος από αυτό… Ο Λεγεωνάριος και ο πολιτικός - ο άνθρωπος των κομμάτων, στέκονται αντιμέτωποι. Ο άνθρωπος των κομμάτων εξαλείφει την χώρα μας. Όταν ο άνθρωπος των κομμάτων, ο πολιτικός, χωρικός ή πολίτης, μπει στο κόμμα, η πρώτη ερώτηση που κάνει στον εαυτό του είναι: τι θα κερδίσω από αυτό; Όταν ο Λεγεωνάριος ενταχθεί στην Λεγεώνα λέει: τι μπορώ να προσφέρω; Τι θυσία μπορώ να κάνω για την πατρίδα μου;" - Corneliu Zelea Codreanu

Ήδη από το 1920, στην ηλικία ακόμα των είκοσι ετών, ο Κορνήλιος Κοντρεάνου παρείχε το σχεδιάγραμμα ενός εποικοδομητικού μοντέλου του ρουμανικού εθνικισμού. Είχε αποδοκιμάσει την υποδούλωση της Ρουμανίας κάτω από τον ζυγό των Εβραίων και των πολιτικών μηχανορράφων που δεν αναγνώριζαν καμιά πίστη ή πατρίδα. Είχε οργανώσει ομάδες που έβγαιναν στους δρόμους για να πολεμήσουν τον κομμουνισμό, ξηλώνοντας τις κόκκινες σημαίες που είχαν σηκώσει οι εξεγερμένοι εργάτες μέσα στα εργοστάσια και τσακίζοντας τα ιουδαιοκομμουνιστικά τυπογραφεία των εφημερίδων που ειδικεύονταν στο να προσβάλλουν την εκκλησία, το κράτος και τον Στρατό. Από τότε, ο αγώνας συνεχιζόταν αδιάκοπα. Καθώς όσοι ήταν πιστοί στον Κοντρεάνου ταλαιπωρούνταν από κάθε είδους διώξεις, βιαιοπραγίες και συκοφαντικές επιθέσεις, ο αριθμός των οπαδών του και των συμπαθούντων αυξανόταν εντυπωσιακά.
ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΜΙΣΟΥΣ

Δεν ξέρω αν υπήρξε ποτέ, στο δημόσιο βίο της Ρουμανίας, κάποιος που να δέχτηκε επίθεση με τόση κακία, με τόση οργή και με τόση κακή πίστη, από ολόκληρο τον τόπο και από όλα τα γραφεία των ιουδαιο-πολιτικών, όσο εγώ, από την στιγμή της σύλληψής μου και κατά τη διάρκεια ολόκληρης της έρευνας, με στόχο τον κατευνασμό της κοινής γνώμης για την καταδίκη μου.
Δεν υπάρχει κανένας, σε ολόκληρη την πολιτική ιστορία της Ρουμανίας, που να συγκεντρώθηκε πάνω του τόσο μίσος. Κανένας δεν χτυπήθηκε όσο εγώ, χωρίς να έχω καμία ευκαιρία να υπερασπιστώ τον εαυτό μου και χωρίς να έχω κάποιον που να μπορεί να αναλάβει την υπεράσπισή μου. Τις εφημερίδες Buna Vestire και Cuvantul τις ανάγκασαν να σιωπήσουν από την αρχή, απαγορεύοντας την εμφάνισή τους.Οι άλλες εφημερίδες μου επιτίθενται με κακία: μερικές λόγω τακτικής, άλλες λόγω διαταγών. Επιθέσεις που είναι, συν τοις άλλοις, απλώς επίσημα ανακοινωθέντα από το Υπουργείο Εσωτερικών. Η εφημερίδα που θα αρνείτο να τα δημοσιεύσει, που θα τολμούσε να τα σχολιάσει και, ακόμα χειρότερα, να τα αμφισβητήσει, θα απαγορευόταν αμέσως.

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Δεν ξέρω αν μπορούμε να αναφερθούμε με κάποιον άλλο τρόπο στην έκκληση προς τη νεολαία από τον Πατριάρχη Μίρον Κριστέα, όπου καταδίκασε το Κίνημα της Λεγεώνας με σκληρά λόγια. Η Ορθόδοξη Εκκλησία λαμβάνει μια ανοιχτά στάση προς τη ρουμανική νεολαία… Όπως και να έχει, αυτό είναι οδυνηρό, πάρα πολύ οδυνηρό! Να αγωνίζεσαι για την Εκκλησία της χώρας σου, στις άκρες του χριστιανικού κόσμου, όταν η φωτιά που καίει τις εκκλησίες εδώ κοντά εξαπλώνει τις φλόγες της προς τα εμάς!
Αγωνιζόμαστε, θυσιαζόμαστε, πεθαίνουμε, από τα στήθη μας αναβλύζει αίμα, για να υπερασπιστούμε τις εκκλησίες, και η ΕΚΚΛΗΣΙΑ μας αποδοκιμάζει ως «κίνδυνο για τον λαό», ότι «παρεκκλίναμε», ως «ξένους προς το έθνος». Τι τραγωδία μέσα στις ψυχές μας! Ορίστε ένα παράδειγμα για να καταλάβετε την ουσία της τραγωδίας. Ένα παιδί, που δεν έχει δει τον πατέρα του εδώ και πολύ καιρό, τρέχει να τον φιλήσει. Όταν πλησιάζει, ο πατέρας το κοιτάζει ψυχρά και το χτυπάει στο στόμα, σπάζοντάς του δυο δόντια. Πως μπορεί κανείς να κατανοήσει τον πνευματικό σεισμό, την τραγωδία που διεγείρεται μέσα στην ψυχή του από ένα τέτοιο απροσδόκητο χτύπημα; Η Εκκλησία των πατέρων μας, η Εκκλησία των προπατόρων μας μας ραπίζει! 
 

ΕΝΑ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΤΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ

Όσο μεγάλωνε το κίνημα της Σιδηράς Φρουράς, το κοινοβουλευτικό δημοκρατικό σύστημα που βασιζόταν στα κόμματα - στο οποίο ο Κοντρεάνου εναντιωνόταν βιαίως - άρχισε να πέφτει σε όλο και μεγαλύτερη κρίση. Η ανεπάρκεια και η διαφθορά του έγιναν ακόμα περισσότερο εμφανείς. Ο διεθνής τύπος της Ακροδεξιάς άφησε ένα επιφώνημα χαράς στις αρχές εκείνης της χρονιάς όταν ο Βασιλιάς Κάρολος έδωσε στον Γκόγκα στην εξουσία. Αυτό θεωρήθηκε ως η αρχή μιας απολυταρχικής και «φασιστικής» εποχής για την Ρουμανία. (Ο Οκτάβιαν Γκόγκα, που ορίστηκε πρωθυπουργός από τον Βασιλιά στις 28/12/1937, διαμόρφωσε το κίνημά του βάσει της Σιδηράς Φρουράς, εξωτερικά τουλάχιστον, έτσι ώστε να αποσπάσει οπαδούς από τον Κοντρεάνου. Παρ’ όλα αυτά, ο Γκόγκα δεν ήταν ποτέ τίποτα άλλο παρά ένα μέσο έκφρασης της εξουσίας και των επιθυμιών του Βασιλιά)... Εκείνοι όμως που διατύπωναν παρόμοιες εικασίες και που έτρεφαν τέτοιες ελπίδες δεν ήταν ενήμεροι για το υπόβαθρο αυτών των γεγονότων. … Αυτοί οι νέοι φρουροί του «Ρουμανισμού» και της αρχής του κράτους υπέθαλπαν αποφασιστικά μια ακλόνητη και ραγδαία εχθρότητα απέναντι στο κίνημα του Κοντρεάνου - ενώ, αν είχαν καλή πίστη, λογικά θα έπρεπε να βλέπουν τον Κοντρεάνου και το πανίσχυρο κίνημά του σαν τον πολυτιμότερο σύμμαχό τους. Όσο για το εβραϊκό ζήτημα, αυτό το απέφυγαν προσεκτικά.…Αυτό που σήμαινε πραγματικά η κυβέρνηση του Γκόγκα ήταν μια απόπειρα να διαλύσουν τη Σιδηρά Φρουρά. Δεδομένου ότι το εθνικιστικό κίνημα αποκτούσε ορμή, έγινε μια προσπάθεια απομάκρυνσης αυτής της απειλής προσφέροντας στο έθνος ένα υποκατάστατο του εθνικισμού, κάτι που εξωτερικά μιμούνταν τα ιδανικά και τους στόχους των Φρουρών της Λεγεώνας αλλά που στην ουσία - μέσω συγκεκριμένων μορφών ελέγχου - πάντα προοριζόταν να παραμείνει μέρος του «άλλου κόσμου». Συνεπώς, επιλέχθηκε ο Γκόγκα, αφού ήταν και αντισημίτης και αντίπαλος του Κοντρεάνου. O Πατριάρχης Κριστέα διορίστηκε για να δείξουν ότι οι θρησκευτικές δυνάμεις που ήταν αποφασιστικής σημασίας για την προπαγάνδα και τον ιδεαλισμό του εθνικισμού του Κοντρεάνου αντιπροσωπεύονταν σε μεγάλο βαθμό από την άλλη πλευρά. O Στρατηγός Αντονέσκου, υποτίθεται μια εθνικιστική και απολυταρχική προσωπικότητα που κλήθηκε να λάβει μέρος στη νέα κυβέρνηση ως Υπουργός Πολέμου, θεωρούνταν ως σύμμαχος και υποκατάστατο. Παρ’ όλα αυτά, σύντομα αποδείχθηκε ότι ήταν ένα επικίνδυνο παιχνίδι που οδηγούσε σε αντίθετα αποτελέσματα από εκείνα που ήλπιζαν. Η κυβέρνηση Γκόγκα δεν εκλήφθηκε η ίδια ως κάποιος σκοπός- θεωρούνταν μάλλον σαν ένα προκαταρκτικό βήμα που προοριζόταν να οδηγήσει αναπόφευκτα σε άλλα στάδια, με κατάληξη τον τελικό θρίαμβο του πραγματικού εθνικισμού, ο οποίος συνέχιζε να ταυτοποιείται με το κίνημα του Κοντρεάνου. Συνειδητοποίησαν σύντομα όμως ότι είχαν φτιάξει ένα κατασκεύασμα που ήταν έτοιμο να εκραγεί ανά πάσα στιγμή, και ότι έπρεπε κάτι να γίνει. Χωρίς καμία ευλογοφανή αιτιολόγηση, η κυβέρνηση Γκόγκα διαλύθηκε από τη μια μέρα στην άλλη. Οι εκλογές που είχε υποσχεθεί, και όπου το κίνημα του Κοντρεάνου αναμφίβολα θα θριάμβευε σαρώνοντας τα υποκατάστατά του, ανακλήθηκαν.

Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΝΑ ΑΠΕΥΘΥΝΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΜΑΖΕΣ

Δύο χρόνια είχαν περάσει από τότε που ιδρύθηκε η Λεγεώνα. Οι φωλιές μας είχαν πολλαπλασιαστεί σε όλη τη χώρα. Ήταν αισθητή η ανάγκη να δυναμώσουμε το κίνημα βάζοντας τούς μικρούς πυρήνες να δουλέψουν. Ο μόνος νόμιμος τρόπος να πραγματοποιήσουμε εθνικά μέτρα για την λύση του εβραϊκού προβλήματος ήταν μέσω της πολιτικής οδού. Αυτό προϋπόθετε ευρεία επαφή με τις μάζες. Καλή ή κακή, αυτή ήταν η μέθοδος που ο νόμος έθετε στην διάθεσή μας και την οποία έπρεπε ή γρήγορα να ακολουθήσουμε. Με τους Lefter και Potolea ορίσαμε την πρώτη μας Λεγεωναριακή ανοιχτή συγκέντρωση στο Beresti στα βόρεια της επαρχίας Covurlui στις 15 Δεκεμβρίου…. Το απόγευμα της 14ης Δεκεμβρίου βρισκόμουν στο στο Beresti. Το επόμενο πρωί ο εισαγγελέας και ένας ταγματάρχης της χωροφυλακής ήρθαν και μου είπαν ότι δεν επιτρεπόταν η συγκέντρωση. Τους είπα: "Όλοι έχουν δικαίωμα να κάνουν συγκεντρώσεις σε αυτή την χώρα. Γερμανοί, Ούγγροι, Τούρκοι, Τάταροι, Βούλγαροι, Εβραίοι. Μόνο αυτοί έχουν το δικαίωμα; Το μέτρο σας είναι αυθαίρετο. Επειδή είναι παράνομο δεν θα υπακούσω και θα πραγματοποιήσω την συγκέντρωση με οποιοδήποτε κόστος". Τελικά, μετά από λίγη συζήτηση δέχτηκαν να με αφήσουν να κάνω συγκέντρωση υπό την προϋπόθεση να μην κάνω φασαρία. Τι είδους φασαρία; Θα μπω στα σπίτια των ανθρώπων. Αυτή ήταν η πρώτη μας συγκέντρωση.

Τα παραπάνω αποσπάσματα, διάσπαρτα και χωρίς χρονολογική σειρά, είναι από τα βιβλία «ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΕΓΕΩΝΑΡΙΟΥΣ ΜΟΥ», «ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΦΥΛΑΚΗΣ ΚΑΙ ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΝΤΡΕΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΙΔΗΡΑ ΦΡΟΥΡΑ» και  «ΤΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΗΣ ΦΩΛΙΑΣ». Το πρώτο είναι από τις εκδόσεις «Θ.ΚΟΣΜΑΣ» και τα άλλα δύο από τις εκδόσεις «ΝΕΑ ΓΕΝΕΑ».

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ