Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ) ξημεροβραδιάζεται για να βρει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει ειδήσεις και άρθρα συμβατά με την θεματολογία του, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για τα παρατιθέμενα links. Σχόλια και παρεμβάσεις του ΚΟ είναι σε χρώμα ερυθρό. Αν ψάχνεις για mainstream ειδησεογραφία και άποψη, ήρθες στο λάθος μέρος.

got democracy?

got democracy?
"Μη με παραδώσης εις την επιθυμίαν των εχθρών μου· διότι ηγέρθησαν κατ' εμού μάρτυρες ψευδείς και πνέοντες αδικίαν.."

kolokotronis

kolokotronis

Τετάρτη 29 Ιουνίου 2022

ΗΠΑ: Μήνυση κατέθεσε συναγωγή κατά του νόμου που περιορίζει τις αμβλώσεις. «Βασίζεται σε χριστιανικές αρχές. Παραβιάζει την θρησκευτική ελευθερία των Ιουδαίων»

 Jewish Telegraphic Agency / KO  

Μια συναγωγή στη Νότια Φλόριντα κατέθεσε μήνυση (προσφυγή) που προσπαθεί να υποστηρίξει ότι ο νέος νόμος της πολιτείας που περιορίζει τις αμβλώσεις θα κάνει «ανεπανόρθωτη βλάβη» ειδικά στους Εβραίους και σε απροσδιόριστους «άλλους» που δεν συμμερίζονται τις χριστιανικές θρησκευτικές πεποιθήσεις στις οποίες ο νόμος βασίζεται:

            

Επειδή σύμφωνα με τον εβραϊκό νόμο, η άμβλωση απαιτείται εάν αυτή είναι απαραίτητη για την προστασία της υγείας μιας γυναίκας, και για πολλούς άλλους λόγους που δεν επιτρέπονται βάσει του νέου νόμου, «απαγορεύει στις Εβραίες να ασκούν την πίστη τους χωρίς κυβερνητικές παρεμβάσεις και έτσι παραβιάζουν τα δικαιώματα ιδιωτικής ζωής και της θρησκευτικής τους ελευθερίας», υποστηρίζει η μήνυση.

Η συναγωγή που κατέθεσε τη μήνυση, η Congregation (Σύναξη) L'Dor Va-Dor της Boynton Beach, στοχεύει να εμποδίσει τη θέσπιση του νέου νόμου, ο οποίος πρόκειται να τεθεί σε ισχύ την 1η Ιουλίου και θα απαγορεύει τις αμβλώσεις σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις μετά από 15 εβδομάδες εγκυμοσύνη.

Σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο, η Φλόριντα επιτρέπει την άμβλωση μέχρι την 24η εβδομάδα. Η μήνυση έρχεται ένα μήνα μετά τη διαρροή του προσχεδίου γνωμοδότησης του Ανωτάτου Δικαστηρίου που σηματοδοτεί μια πιθανή απόφαση για την ανατροπή του προηγούμενου στην υπόθεση Roe v. Wade, την υπόθεση του 1973 που καθιέρωσε το δικαίωμα στην άμβλωση.

         

Η τακτική της συναγωγής δεν είναι καινούργια για τους υποστηρικτές των δικαιωμάτων των αμβλώσεων, οι οποίοι έχουν υποστηρίξει εδώ και καιρό ότι οι νόμοι που περιορίζουν τις αμβλώσεις αντικατοπτρίζουν μια συγκεκριμένη χριστιανική άποψη που υποστηρίζει ότι η ζωή ξεκινά από τη σύλληψη και ότι η άμβλωση είναι φόνος. Το Rabbis for Repro(for reproductive life), που δημιουργήθηκε πριν από σχεδόν δύο χρόνια υπό την ομπρέλα του Εθνικού Συμβουλίου Εβραίων Γυναικών (National Council of Jewish Women), έστειλε Εβραίους κληρικούς στο Κογκρέσο και στα πολιτειακά σώματα για να υποστηρίξουν ότι οι περιορισμοί στις αμβλώσεις περιορίζουν την ιουδαϊκή θρησκευτική ελευθερία. Και στην Ουάσιγκτον, τον περασμένο μήνα, οι Εβραίοι υποστηρικτές των δικαιωμάτων των αμβλώσεων πραγματοποίησαν συγκέντρωση στο National Mall με πολλούς ομιλητές να υποστηρίζουν ότι η άμβλωση όχι μόνο δεν είναι συμβατή με την πίστη τους, αλλά μερικές φορές απαιτείται από αυτήν.

             

Η «αδυναμία διατήρησης του διαχωρισμού εκκλησίας και κράτους, όπως πολλοί άλλοι νόμοι σε άλλες χώρες κατά τη διάρκεια της ιστορίας, απειλεί την εβραϊκή οικογένεια και επομένως απειλεί επίσης τον εβραϊκό λαό επιβάλλοντας τους νόμους άλλων θρησκειών στους Εβραίους», υποστηρίζει η μήνυση, κατατέθηκε την Παρασκευή στο δικαστήριο της κομητείας Leon.

Η Congregation L'Dor Va-Dor, η οποία δεν ανήκει σε καμία ιουδαϊκή ομολογία, αυτοπροσδιορίζεται ως «μια συνολική, καθολική και ορθολογική προσέγγιση του Ιουδαϊσμού» που «τιμά την παράδοση, σέβεται την επιστήμη και γιορτάζει την πνευματικότητα».

                               

Σε συνέντευξή του την Τρίτη, ο ραβίνος της εκκλησίας, Barry Silver (Μπάρι Σίλβερ - φώτο), είπε ότι όταν ο διαχωρισμός θρησκείας και κυβέρνησης καταρρέει, οι θρησκευτικές μειονότητες όπως οι Ιουδαίοι συχνά υποφέρουν. «Κάθε φορά που αυτός ο τοίχος αρχίζει να σπάει, αρχίζουν να συμβαίνουν άσχημα πράγματα», είπε.

Αυτή είναι η δεύτερη μήνυση που αμφισβητεί τον νέο νόμο της Φλόριντα. Η πρώτη κατατέθηκε νωρίτερα αυτό το μήνα από κλινικές αμβλώσεων. Και οι δύο υποστηρίζουν ότι ο νέος νόμος παραβιάζει τα δικαιώματα ιδιωτικότητας που εγγυώνται το Σύνταγμα της Φλόριντα.

Σχόλιο από την ιστοσελίδα Christians for Truth: Λαμβάνοντας υπόψη ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Εβραίων (στις ΗΠΑ) είναι άθεοι (βλέπε κι εδώ), είναι δύσκολο να αγνοήσουμε τον κυνισμό αυτής της προσφυγής – αλλά είτε είναι άθεοι είτε όχι, η άμβλωση είναι ξεκάθαρα μια εβραϊκή αξία.

Και όσον αφορά τους «θρησκευόμενους» Εβραίους, δεν υπάρχει τίποτα στην Τορά - τα πρώτα 5 βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης - που θα μπορούσε ενδεχομένως να εννοηθεί ότι υποστηρίζει το «δικαίωμα της γυναίκας να επιλέγει» την άμβλωση - οι αρχαίοι Ισραηλίτες θεωρούσαν αναμφίβολα την άμβλωση ως βρεφοκτονία ή δολοφονία.

Έτσι μας μένει το άλλο εβραϊκό «ιερό» βιβλίο - το Ταλμούδ - που έρχεται σε αντίθεση με την Τορά και κάνει μια εξαίρεση στο νόμο - εάν η ζωή της μητέρας τεθεί σε κίνδυνο, τότε η άμβλωση είναι «ηθικά» αποδεκτή.

Αλλά αυτός ο νέος νόμος της Φλόριντα δεν απαγορεύει τις αμβλώσεις όταν η ζωή της μητέρας βρίσκεται σε κίνδυνο, άρα πώς ακριβώς ο νέος νόμος παραβιάζει συγκεκριμένα τις Εβραίες;

Στους Εβραίους αρέσει να μιλούν για τις λεγόμενες «ιουδαιοχριστιανικές» αξίες που έχουν κοινές οι Εβραίοι και οι Χριστιανοί —με βάση την Τορά— και τους αρέσει να επισημαίνουν ότι η Αμερική ιδρύθηκε με βάση αυτές τις αξίες.

Αλλά σαν η σατανική ελευθερία τους να σκοτώνουν με έκτρωση οποιοδήποτε μωρό ανά πάσα στιγμή απειλείται από νέους νόμους, ξαφνικά αυτές οι ίδιες «ιουδαιοχριστιανικές» αξίες γίνονται αποκλειστικά χριστιανικές αξίες που καταπιέζουν τους Εβραίους.

Και προσέξτε πώς αυτοί οι Εβραίοι υπέρμαχοι των αμβλώσεων επικαλούνται πάντα τον «χωρισμό εκκλησίας και κράτους» - μια ψεύτικη έννοια που ένας Εβραίος καθηγητής Νομικής παραδέχτηκε ανοιχτά ότι είναι μια «εβραϊκή συνωμοσία» για να υπονομεύσει τη Χριστιανική Αμερική.

ΚΟ / πηγή (την είδηση την βρήκα εδώ)

Πέμπτη 23 Ιουνίου 2022

Ο Επίτροπος της ΕΕ υποβαθμίζει τη σφαγή χριστιανών στη Νιγηρία λέγοντας ότι δεν «έχει σχέση με την θρησκεία»

Κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης στις 8 Ιουνίου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, που προκλήθηκε από τη σφαγή Χριστιανών στη Νιγηρία που συνέβη σε μια εκκλησία κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας την ημέρα της Πεντηκοστής, ο Επίτροπος Βάλντις Ντομπρόβσκις (φώτο) υποβάθμισε σοβαρά τις επιθέσεις αποδίδοντάς τες σε «υπόκρυφα αίτια πέρα ​​από την πίστη» όπως «περιορισμένους πόρους» και «κακή εκπαίδευση», «ανεργία», μεταξύ άλλων. Αυτές οι διαβεβαιώσεις αγνοούν ότι οι δράστες ανήκουν στην τζιχαντιστική τρομοκρατική οργάνωση Μπόκο Χαράμ. Τέτοιες δηλώσεις απομακρύνουν κάθε συζήτηση από το ζήτημα των τρομερών παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της θρησκευτικής ελευθερίας στη Νιγηρία, οι οποίες έχουν ήδη στοιχίσει τη ζωή χιλιάδων Χριστιανών τα τελευταία χρόνια.

Ο Επίτροπος της ΕΕ Βάλντις Ντομπρόβσκις (Valdis Dombrovskis) είπε ότι «η συχνότητα και η κλίμακα της βίας στη Νιγηρία είναι συγκλονιστική». Αλλά στη συνέχεια είπε: «Ωστόσο, καθώς η βία στη Νιγηρία είναι αδιάκριτη, στοχεύει εξίσου χριστιανούς και μουσουλμάνους, με στόχο τη δημιουργία χάους όσο το δυνατόν, με σκοπό τη διαίρεση της κοινωνίας.

                  

Οι βαθύτερες αιτίες της ανασφάλειας που επικρατεί στη Νιγηρία δεν έχουν τις ρίζες τους κυρίως στη θρησκεία. Αν και ορισμένες από τη βία μπορεί πράγματι να στοχεύουν σε θρησκευτική βάση, οι συχνές πράξεις βίας στη Νιγηρία οφείλονται κυρίως στις υποκείμενες συνθήκες πέρα ​​από την πίστη, όπως ο ανταγωνισμός για σπάνιους πόρους, η ενδημική φτώχεια και η ανισότητα, η κακή εκπαίδευση και η πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες, η ανεργία των νέων, τα εθνικά παράπονα και ένα γενικό αίσθημα αποκλεισμού».

Παρόμοιες δηλώσεις που υπονομεύουν το ζήτημα της θρησκευτικής ελευθερίας έκανε και ο Ιρλανδός πρόεδρος, Michael D. Higgins, μετά τη σφαγή στην καθολική εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου Ξαβιέ στο Owo στις 5 Ιουνίου.

Ο επίσκοπος Jude Ayodeji Arogundade του Ondo, ο οποίος ανήκει σε μια επισκοπή όπου τουλάχιστον 40 άνθρωποι δολοφονήθηκαν σε λειτουργία την Κυριακή της Πεντηκοστής, είπε ότι «η απόδοση βίας κατά των χριστιανών της Νιγηρίας στην κλιματική αλλαγή (!) είναι εσφαλμένη και τραβηγμένη», όπως αναφέρει το CNA.

Ο επίσκοπος πρόσθεσε επίσης: "Τα θύματα της τρομοκρατίας ανήκουν σε μια άλλη κατηγορία με την οποία τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί! Είναι πολύ σαφές σε όποιον παρακολουθεί στενά τα γεγονότα στη Νιγηρία τα τελευταία χρόνια ότι τα βασικά ζητήματα των τρομοκρατικών επιθέσεων, της ληστείας, και η αμείωτη επίθεση στη Νιγηρία και στην περιοχή του Σαχέλ και η κλιματική αλλαγή δεν έχουν τίποτα κοινό».

                

Το Aljazeera αναφέρει ότι ο υπουργός Πληροφοριών της Νιγηρίας, Λάι Μοχάμεντ, είπε στους δημοσιογράφους ότι ένοπλες συμμορίες και μαχητές που ανήκουν στη Μπόκο Χαράμ ευθύνονται για τις επιθέσεις. Είπε: «Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ότι υπάρχει ένα είδος ανίερης συνεργασίας μεταξύ ληστών και ανταρτών της Μπόκο Χαράμ».

Κατά τη διάρκεια της επίθεσης στην εκκλησία Owo κατά τη διάρκεια της Πεντηκοστής, τουλάχιστον 50 Χριστιανοί δολοφονήθηκαν και αρκετοί άλλοι απήχθησαν, σύμφωνα με τη ΜΚΟ Open Doors.

               

Ένα μήνα πριν, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψήφισε την πρόταση για συζήτηση μιας άλλης αντιχριστιανικής επίθεσης στη Νιγηρία, όπου η φοιτήτρια Debora Samuel σκοτώθηκε βάναυσα από τους συνομηλίκους της επειδή φέρεται να είχε εκφράσει «λόγια βλασφημίας». (OIDAC)

ΚΟ / πηγή

Τρίτη 14 Ιουνίου 2022

ΗΠΑ: Δημοσκόπηση δείχνει ότι οι χριστιανοί που εκκλησιάζονται σε εβδομαδιαία βάση είναι η «τελευταία γραμμή αντίστασης» στον «γάμο» των ομοφυλόφιλων

ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ, D.C. (LifeSiteNews) – Μια νέα δημοσκόπηση της Gallup δείχνει ότι οι Αμερικανοί που πηγαίνουν κάθε εβδομάδα στην εκκλησία είναι η «τελευταία γραμμή αντίστασης» (“final holdouts of opposition”) στον «γάμο» μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου.

Μια ετήσια δημοσκόπηση από την αριστερή εταιρία δημοσκοπήσεων που διεξήχθη μεταξύ 2 Μαΐου και 22 Μαΐου ανέφερε ότι ενώ το 71 τοις εκατό των Αμερικανών υποστηρίζει συνολικά τον «νόμιμο γάμο ομοφύλων», ένα σημαντικά μικρότερο τμήμα εβδομαδιαίων εκκλησιαζόμενων υποστηρίζει τον ομοφυλοφιλικό «γάμο»: 40 τοις εκατό από αυτούς τον υποστηρίζουν (*) και το 58 τοις εκατό από αυτούς παραμένουν αντίθετοι.

Η πρώτη δημοσκόπηση της Gallup για το θέμα το 1996 βρήκε ότι μόνο το 27 τοις εκατό των Αμερικανών υποστήριζαν τον νόμιμο «γάμο» ομοφύλων εκείνη την εποχή. Αυτή η υποστήριξη έφτασε στο επίπεδο της πλειοψηφίας του πληθυσμού μέχρι το 2011 και ξεπέρασε το 60 τοις εκατό το 2015, μόλις ένα μήνα πριν η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ Obergefell εναντίον Hodges νομιμοποιήσει ουσιαστικά τον λεγόμενο ομοφυλοφιλικό «γάμο» σε εθνικό επίπεδο.

Τα τελευταία χρόνια, οι δημοσκοπήσεις της Gallup έδειξαν μια σταθερή αύξηση της υποστήριξης για τον «γάμο» μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου, ακόμη και μεταξύ ομάδων που παραδοσιακά αντιτίθενται στο σύνολό τους. Για παράδειγμα, σύμφωνα με το Gallup, οι ενήλικες ηλικίας 65 ετών και άνω «έγιναν ως επί το πλείστον υποστηρικτικοί το 2016 – όπως έκαναν οι Προτεστάντες το 2017 και οι Ρεπουμπλικάνοι το 2021».

(*) Είδηση βέβαια, θα έπρεπε να αποτελεί το γεγονός ότι ένα 40 τοις εκατό εκκλησιαζόμενων τακτικά Αμερικάνων χριστιανών τον υποστηρίζει, αλλά τι να λέμε τώρα...

ΚΟ / πηγή

Δευτέρα 30 Μαΐου 2022

Η πολιτική ορθότητα κατακρεουργεί την Αγκάθα Κρίστι

 

Είναι γνωστό ότι η θρησκεία της πολιτικής ορθότητας έχει μολύνει κάθε πτυχή της δυτικής κουλτούρας και ως εκ τούτου και τον κινηματογράφο, επιβάλλοντας κατά τρόπο ολοκληρωτικό, τα δικά της δόγματα και τα δικά της τοτέμ. Όσοι έχουν μία αγάπη για τον κινηματογράφο, με θλίψη και οργή βλέπουν ιστορικές αλλά και κλασσικές ταινίες να μην μένουν ούτε αυτές αλώβητες από τον «ιό» αυτό. Έτσι, δεν περιμέναμε να ξεφύγουν από το ιερατείο της πολιτικής ορθότητας τα πασίγνωστα έργα της Αγκάθα Κρίστι που εσχάτως μεταφέρονται (ξανά) στην μεγάλη οθόνη.      

Η αρχή έγινε με το Murder In The Orients Express (Έγκλημα στο Όριεν Εξπρες) του 2017 (με τον Kenneth Branagh στον ρόλο του Ηρακλή Πουαρό και τους Penélope Cruz, Willem Dafoe, Johnny Depp, Michelle Pfeiffer κ.α). Σταχυολογούμε ορισμένες "χτυπητές" αλλαγές: Στην ταινία κατ’αρχάς, δεν υπάρχει ο χαρακτήρας δρ Κωνσταντίνου (Έλληνας γιατρός!) ο οποίος διεξάγει την ιατροδικαστική έρευνα, στο πλευρό του Πουαρό και του Μπουκ (το διευθυντικό στέλεχος της εταιρείας που διαχειρίζεται το Orient Express και παλιός φίλος του Πουαρό). Αντίθετα συγχωνεύονται δύο χαρακτήρες σε έναν τον οποίο υποδύεται ένας μαύρος με το όνομα δρ Άρμπαθνοτ όπου είναι μείξη του συνταγματάρχη Άρμπαθνοτ (στην ταινία του 1974, τον υποδύεται ο Sean Connery) και του γιατρού Κωνσταντίνου. 

Σε όλη την ταινία είναι έντονο το «αντιρατσιστικό» αφήγημα: ο Πουαρό λέει στον «δρ Άρμπαθνοτ» ότι θα πρέπει να δούλεψε πολύ σκληρά για να γίνει γιατρός γιατί η φυλή του δεν έχει τέτοιες ευκαιρίες, ενώ ο ίδιος αναφέρει για κάποιο Middlesex Medical College, το οποίο δίνει σε έναν μαύρο μόνο μια φορά κάθε χρόνο τέτοια ευκαιρία. Ο «Αυστριακός» Σάιρους Χάρντμαν (τον υποδύεται ο μονίμως κακός Willem Dafoe) σηκώνεται από το τραπέζι του γιατί καθόταν και ο (μαύρος) "δρ Άρμπαθνοτ", ενώ αργότερα κάνει «ρατσιστικό» σχόλιο για το κρασί πως το αν αναμείξεις το κόκκινο με το λευκό θα καταλήξεις να καταστρέψεις και τα δύο και του απαντά η Μέρι Ντέπεναμ, η οποία είναι ερωτευμένη με τον μαύρο δρ Άρμπαθνοτ (στο βιβλίο με τον συνταγματάρχη Άρμπαθνοτ), πως της αρέσει ένα καλό ροζέ κρασί, ρίχνοντας επιδεικτικά το λευκό κρασί στο κόκκινο κρασί και προβάλλοντας έτσι (κατα κάποιους "ακραίους" φυσικά) το «ιδεώδες» των διαφυλετικών ζευγαριών (πόσο πιθανό αλήθεια ήταν να συνέβαινε κάτι τέτοιο εκείνη την εποχή;) και λέγοντας προηγουμένως πως δεν πρέπει να διαφοροποιούμε τους ανθρώπους εξ αιτίας της φυλής τους. Πριν ξεκινήσει η εξονυχιστική έρευνα, ο Μπουκ παρακαλεί τον Πουαρό να ερευνήσει την υπόθεση αυτή του φόνου γιατί αλλιώς η αστυνομία θα πιάσει ή τον "Μπενιαμίνο Μαρκέζ", που αντικαθίσταται από τον χαρακτήρα του βιβλίου Αντόνιο Φοσκαρέλι που είναι Ιταλός, αλλά στην ταινία μετατρέπεται σε λατίνο, επειδή απλά τον λένε Μαρκέζ ή τον "δρ Άρμπαθνοτ" λόγω του χρώματος του δέρματός του… Εκεί που η παλαβομάρα της πολιτικής ορθότητας χτυπάει ταβάνι είναι όταν στο τέλος της ταινίας, το τρένο φτάνει σε μία πόλη της Γιουγκοσλαβίας και δύο από τους Γιουγκοσλάβους αστυνομικούς φαίνονται να είναι μαύροι!!! 

 Πάμε να δούμε το πώς διαμορφώθηκε η πρόσφατη ταινία “Death on the Nile” («Έγκλημα στο Νείλο») του 2022, με τους Kenneth Branagh, Gal Gadot, Armie Hammer, Russell Brand, Annette Bening κ.α). 

Με σκούρο χρώμα το τι αναφέρει το βιβλίο του 1937 της Αγκάθα Κρίστι και η ταινία του 1978 (με τον Peter Ustinov στον ρόλο του Πουαρό και τους Bette Davis, Mia Farrow, Jane Birkin, David Niven κ.α) και με κόκκινο οι αλλαγές – παραμορφώσεις ένεκα πολιτικής ορθότητας.

  • Συνταγματάρχης Ρέις / Colonel Race, παλιός γνωστός του Πουαρό, τον βοηθάει στις έρευνες. // Δεν εμφανίζεται.
      
  • Λινέτ Ντόιλ / Linnet Doyle: Στον θάνατό της ήταν χαραγμένο δίπλα στο κρεβάτι της ένα «Ζ», δήθεν ότι η δολοφόνος είναι η Ζακλίν ντε Μελφόρ, έτσι ώστε  να μην την υποψιαστούν. Είναι πανέξυπνη και αρνείται να υπογράψει τα έγγραφα του Άντριου Πένιγκτον και δεν υποκύπτει. // Δεν υπάρχει κανένα χαραγμένο «Ζ» στο κρεβάτι της δίπλα. Δείχνει να υποκύπτει σαν γυναίκα στον άντρα της με το να υπογράφει τα έγγραφα, όμως την επαναφέρει η Ρόζαλι Ότεμπρον. Πράγμα που πάλι δεν ισχύει. Δεν  προκαλεί την Ζακλίν λέγοντάς της ότι έκανε τρεις φορές σεξ με τον Σάιμον με την στιγμή πριν αποχωρήσει από το μπαρ.
 
  • Σάιμον Ντόιλ / Simon Doyle: Ένιωθε αμηχανία την στιγμή του καβγά με την Ζακλίν και της έλεγε διαρκώς να ηρεμήσει και να διατηρήσει την αξιοπρέπειά της, ενώ προτού αρχίσει ο καβγάς άνοιξε ένα περιοδικό να διαβάσει. Σκοτώθηκε μαζί με την Ζακλίν στην αποβάθρα του λιμανιού. // Σκοτώνονται μαζί με την Ζακλίν στο μπαρ όπου καβγαδίζουνε στην μέση της ταινίας και δέχεται σφαίρα στο πόδι, αντί στην αποβάθρα και συνεχίζει να προκαλεί την Ζακλίν, διορθώνοντας την Λινέτ πως έκαναν 4 φορές σεξ.
    
  • Ζακλίν ντε Μπελφόρ / Jacqueline de Bellefort: Στην διάρκεια ενός καβγά με τον Σάιμον Ντόιλ μέσα στο μπαρ, μεθυσμένη και εκτοξεύοντας συνεχώς σπόντες στην Κορνήλια Ρόμπσον, όπως για το γεγονός ότι χαρακτήρισε την ζωή της χαρούμενη ή ότι τραγούδησε ένα τραγούδι που έλεγε για έναν άνδρα που φέρθηκε απαίσια στην γυναίκα του, ενώ έπειτα όταν απευθύνθηκε στον Σάιμον Ντόιλ, τον αποκάλεσε «βλάκα» και τον απείλησε πως θα τον σκοτώσει σαν σκυλί, «τέτοιο βρωμόσκυλο που είναι». (Στο δωμάτιο υπήρχαν μόνο ο Σάιμον Ντόιλ, η Ζακλίν Ντε Μπελφόρ, η Κορνήλια Ρόμπσον και ο Τζιμ Φάνθορπ). // Στην διάρκεια του καβγά με τον Σάιμον Ντόιλ μέσα στο μπαρ, δεν είναι μεθυσμένη, αλλά δικαιολογημένα τον πυροβολεί, αφού εκείνος την προκαλούσε από την αρχή, λέγοντάς της κατάμουτρα πως αγαπάει την Λινέτ και πως την ίδια δεν την αγάπησε ποτέ, πράγματα που δεν υπάρχουν στο βιβλίο, ενώ η Ρόζα Ότερμπορν λέει ότι του «αξίζει» που τον πυροβόλησε. Τέλος την δείχνει αφού έχει πυροβολήσει τον Σάιμον, να στρέφει το όπλο στον εαυτό της για να αυτοκτονήσει από τύψεις, κάτι που δεν περιγράφεται στο βιβλίο.
 
  • Σάλομι Όττενμπορν / Salome Otterbourne: Συγγραφέας «αισθησιακών» βιβλίων, αλλά δεν είναι πλέον στις δόξες της και έχουν πέσει οι πωλήσεις των βιβλίων της. Πήγε να αποκαλύψει στον Πουαρό τον δολοφόνο και λίγο πριν τον ανακοινώσει πυροβολείται πισώπλατα και πεθαίνει. // Από συγγραφέας αισθησιακών» βιβλίων, γίνεται τραγουδίστρια jazz μουσικής και μαύρη. Ως εκ τούτου (και για να ενισχυθεί η συμπάθεια προς τον συγκεκριμένο χαρακτήρα) η μαύρη Ρόζαρι, έχει δεχτεί πολύ «ρατσισμό» στο παρελθόν για το χρώμα της, ενώ κάποια στιγμή λέει απόλυτα φυσιολογικά, ότι εάν άρχιζε να σκοτώνει (!) όσες της επιτέθηκαν ρατσιστικά θα υπήρχαν στο πάτωμα πτώματα από λευκές! Δεν ανακοινώνει τον δολοφόνο και δεν σκοτώνεται.  
 
  • Ρόζαλι Ότεμπορν / Rosalie Otterbourne: Η κόρη της Σαλώμης. Πάντα σκυθρωπή και μουτρωμένη, απόλυτα αφοσιωμένη στην μητέρα της. Δημιούργησε μια ρομαντική σχέση με τον Τιμ. // Στην ταινία απεικονίζεται ως πανέξυπνη μαύρη η οποία είναι ερωτευμένη με τον Μπουκ. (Κάποιος «ακραίος» θα έβλεπε άλλη μία προώθηση του διαφυλετικού ζευγαριού).  
 
  • Κυρία  Άλερτον / Mrs Allerton: Καλοστεκούμενη 50άρα, αναπτύσσει μεγάλη συμπάθεια για τον Πουαρό και είναι υπέρ της σχέσης που ανέπτυξε ο γιος της. // Δεν εμφανίζεται. Αντικαταστάθηκε από την "κυρία Μπουκ", ένας χαρακτήρας που δεν υπήρξε τα βιβλία της Αγκάθα Κρίστι. 
 
  • Τιμ Άλερτον / Tim Allerton, ο γιος της κυρίας Άλερτον: Κοσμοπολίτης συγγραφέας που λατρεύει την μητέρα του και περνά τον περισσότερο χρόνο μαζί της. Έφτιαξε μια ρομαντική σχέση με την Ροζαλί. // Δεν εμφανίζεται. Αντικαταστάθηκε (;) από τον "κ. Μπουκ", από... την ιστορία «Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές». Εμφανίζεται στην ταινία να είναι βαθιά ερωτευμένος με την Ρόζαλι Ότεμπορν, η οποία είναι μαύρη.   

 

  • Άντριου Πέννιγκτον / Andrew Pennington: Αμερικάνος διαχειριστής της περιουσίας της Λινέτ Ντόιλ. // Ο Αμερικάνος έγινε Ινδός και από Πέννιγκτον έγινε Κατσουριάν!
 
  • Μαρί Βαν Σκάιλερ / Marie Van Schuyler: πλούσια γεροντοκόρη αποφασίζει να ταξιδέψει στην Ευρώπη με τη νοσοκόμα Μπάουερς και την ξαδέλφη της. // Στην ταινία είναι…. λεσβία και μάλιστα ερωτευμένη με την «ψευτονοσοκόμα» της δεσποινίδοςΜπάουερς, ενώ έχει και φιλο-κομμουνιστικές απόψεις, καθώς στην αρχή της ταινίας, κάνει αναφορά σε ένα κομμουνιστικό - σοσιαλιστικό κόμμα. Η ενδυμασία της βέβαια και ο χαρακτήρας της παραπέμπουν σε μια «κλασσική» καθημερινή με θηλυκότητα γυναίκα.
  • Κορνήλια Ρόμπσον / Cornelia Robson: Η νεαρή ξαδέλφη της Μαρί Βαν Σκάιλερ. Καλόκαρδη κοπέλα και πρόθυμη να κάνει τα θελήματά της. Αγνοεί τον κ. Φέργκουσον. //Δεν εμφανίζεται.
 
  • Δεσποινίς Μπάουερς / Miss Bowers : Η νοσοκόμα της Βαν Σκάιλερ. // Η «σύντροφος» λεσβία της Μαρί Βαν Σκάιλερ. Στην ταινία παρουσιάζεται ως νοσοκόμα, κάτι που δεν ισχύει. 
 
  • Κύριος Φέργκιουσον / Mr Ferguson: Νεαρός αριστοκράτης και κομμουνιστής! Υποκριτής που κυκλοφορεί με φτωχά και σκισμένα ρούχα, ενώ τα εσώρουχά του είναι πανάκριβα και υψηλής ποιότητας, αγροίκος που μισεί την Λινέτ  επειδή είναι πλούσια και είναι υπέρ της βίας και της κρεμάλας. Θέλει να παντρευτεί την Κορνήλια Ρόμπσον. //Δεν εμφανίζεται.
  • Κύριος (Γκουίντο) Ρικέτι / Signor Richetti: Ιταλός αρχαιολόγος. Πήγε στην Αίγυπτο για να μελετήσει θησαυρούς. //Δεν εμφανίζεται.
 
  • Λουίζ Μπουρζέ / Louise Bourget: Η υπηρέτρια της Λινέτ. Συνοδεύει την κυρία της στο ταξίδι του μέλιτος. // Παραδόξως, όλα σωστά.
  • Τζιμ Φάνθορπ / James Fanthorp: Ο δικηγόρος της Λινέτ Ντόιλ // Δεν εμφανίζεται.
 
  • Δρ (Καρλ) Μπέσνερ / Dr Bessner: Διάσημος Γερμανός γιατρός. Διατηρεί μεγάλη κλινική στην Τσεχοσλοβακία. Έκανε πρόταση γάμου στη Κορνήλια Ρόμπσον η οποία και δέχτηκε. // Στην ταινία λέγεται Ludwig. Κατά τα άλλα τα ίδια εκτός του ότι δεν έκανε πρόταση στην Κορνήλια Ρόμπσον, αφού αυτή δεν εμφανίζεται στην ταινία.
  • Τζοάνα Σάουθγουντ/ Joanna Southwood: Φίλη της Λινέτ και δεύτερη ξαδέλφη του Τιμ Άλερτον. Κουτσομπόλα και πικρόχολη.//Δεν εμφανίζεται.

 Αυτά. Το ερώτημα είναι: υπάρχουν τόσες πολλές ταινίες που αποθεώνουν τα τοτέμ της πολιτικής ορθότητας (ξέρουμε ποια είναι αυτά). Δεν μπορούν να αφήσουν στην ησυχία τους τις κλασσικές ταινίες; Μάλλον, δεν μπορούν.


ΚΟ / Τας ευγνώμονας ευχαριστίας και θερμάς πατρικάς ευχάς εις τον HMYT, εξαίρετον φίλον του ΚΟ και ένθερμον αναγνώστην των βιβλίων της Αγκάθα Κρίστι, χωρίς την πολύτιμη βοήθεια και την κοπιώδη προσπάθεια του οποίου θα ήταν αδύνατον να συνταχθεί το παρόν άρθρο.

Τρίτη 24 Μαΐου 2022

Στο βωμό της πολιτικής ορθότητας ταινίες "βασισμένες σε αληθινά γεγονότα"

Το Breakthrough, που στα ελληνικά εμφανίζεται με τον τίτλο «Η Δύναμη της Πίστης», είναι μια αμερικανική χριστιανική δραματική ταινία του 2019, η οποία μάλιστα προβλήθηκε από ελληνικό τηλεοπτικό κανάλι την περίοδο του Πάσχα (πράγμα λίγο σπάνιο για την ελληνική τηλεόραση). Η ταινία είναι βασισμένη στο χριστιανικό βιβλίο, The Impossible ("Το Αδύνατο"), το οποίο εξιστορεί την συγκλονιστική ιστορία του 14χρονου John Smith, από το Σεντ Λούις, που έπεσε  μέσα σε μια παγωμένη λίμνη τον Ιανουάριο του 2015 και ήταν κάτω από το νερό για 15 λεπτά πριν ξεκινήσουν οι προσπάθειες ανάνηψης. Αν και διασώθηκε, ήταν σε κώμα, χωρίς ελπίδες από τους γιατρούς και η οικογένειά του και κυρίως η πιστή μητέρα του Joyce Smith, κατέφυγε στην ένθερμη προσευχή, ώστε ο Θεός να κάνει το θαύμα.

 

            

Ο 14χρονος John, με καταγωγή από την Γουατεμάλα, ήταν το υιοθετημένο παιδί της οικογένειας Smith, του Brian και της Joyce. Μια χειμωνιάτική ημέρα, που έπαιζε με τους φίλους του στην επιφάνεια της λίμνης Σαιντ Λούις, ο πάγος έσπασε και ο μικρός παγιδεύτηκε για περισσότερα από 15 λεπτά μέσα στην παγωμένη λίμνη. Οι διασώστες άργησαν να τον ανασύρουν, καθώς δεν δυσκολεύονταν να τον εντοπίσουν, και αφού τον βρήκαν, τον μετέφεραν στο τοπικό νοσοκομείο, αλλά ήταν ήδη αργά. Δεν έχει σφυγμό, ούτε ανάσα και θεωρείται κλινικά νεκρός. Ο θεράπων ιατρός Δρ. Sutterer δίνει στην μητέρα του Τζόις την ευκαιρία να τον αποχαιρετήσει. Εκείνη κλαίει κρατώντας τον γιο της στην αγκαλιά της, παρακαλώντας με πίστη τον Θεό (συγκεκριμένα το Άγιο Πνεύμα) να μην τον αφήσει να πεθάνει, οπότε σημειώνεται ένας αχνός σφυγμός. Ο Sutterer συνιστά τη μεταφορά του John σε ένα καλύτερα εξοπλισμένο νοσοκομείο, αναφέροντας τον Dr Garrett (Haysbert) ως ειδικό σε περιπτώσεις όπως του John. Ενώ ιατρικώς ήταν βέβαιο ότι και να ζούσε, σίγουρα θα είχε εγκεφαλική βλάβη, επιληπτικές κρίσεις και πνευμονικές λοιμώξεις, οι προβλέψεις των γιατρών δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ.

             

Μια αμερικάνικη χριστιανική ταινία, με αρκετά θετικά στοιχεία, την οποία όμως δεν άφησε ήσυχη η πανταχού παρούσα πλέον, πολιτική ορθότητα.

Έτσι δύο βασικών προσώπων της ιστορίας, το χρώμα πρέπει να αλλάξει, ή μάλλον να θυσιαστεί χάριν της πολιτικής ορθότητας. 

   

     

                        Το Hollywood ΕΝΑΝΤΙΟΝ της αληθινής ιστορίας

Ο Tommy Shine, είναι ένας διασώστης με καταλυτικό ρόλο στην διάσωση του Τζον.  Όπως γράφει το βιβλίο, το οποίο έγραψε η μητέρα Joyce Smith, «κάτι στο πνεύμα του τον ώθησε να κινηθεί προς μια διαφορετική κατεύθυνση» από εκεί που έψαχνε και έτσι να εντοπίσει τον Τζον. Χρησιμοποιώντας ένα κοντάρι με ένα γάντζο στο άκρο, τρύπησε τον πάγο και βρήκε τον John. Λίγα λεπτά να καθυστερούσε προφανώς όλα θα είχαν τελειώσει. Στην ταινία ο ήρωας Tommy Shine παρουσιάζεται ως μαύρος. Τον υποδύεται ο ηθοποιός Mike Colter.

               

Ένα άλλο σημαντικό πρόσωπο στη ταινία με καταλυτικό επίσης ρόλο στην διάσωσή του ήταν ο ειδικός γιατρός Dr. Garrett. Στην ταινία εμφανίζεται μαύρος και τον υποδύεται ο Αμερικάνος ηθοποιός Dennis Haysbert.

Θα μπορούσες να... υποθέσεις ότι εκτός από το ότι δεν υπήρχε λόγος σε μία "αληθινή ιστορία" να αλλάξει το χρώμα των ανθρώπων (γιατί να μην αλλάξει και το φύλο τους, ή ο σεξουαλικός τους προσανατολισμός ή η θρησκεία τους ακόμα;;), πόσο "τυχαία" είναι η επιλογή των δύο προσώπων που είναι οι κατεξοχήν ήρωες να είναι εμφανίζονται ως Αφροαμερικάνοι;

     

Εκεί όμως που η πολιτική ορθότητα «έπαιξε τα ρέστα της» ήταν στο Fatherhood, μια συγκινητική αμερικανική ταινία του 2021, που σχεδιαζόταν να βγει από την Sony Pictures στους κινηματογράφους, αλλά λόγω του κόβιντ προβλήθηκε από το Netflix, η οποία βασίζεται στα απομνημονεύματα “Two Kisses for Maddy: A Memoir of Loss and Love” του 2011 του Matthew Logelin.

                 

Ο Matthew Logelin είναι Αμερικανός συγγραφέας, blogger, δημόσιος ομιλητής και ιδρυτής φιλανθρωπικής οργάνωσης. Το 2011, δημοσίευσε το βιβλίο “Two Kisses for Maddy: A Memoir of Loss and Love”, («Δύο Φιλιά για την Μάντι: Απομνημονεύματα Απώλειας και Αγάπης») το οποίο έγινε best seller των New York Times. Το ιστολόγιό του, Matt, Liz and Madeline: Life and Death, All in a 27-Hour Period, λάμβανε πάνω από 40.000 επισκέψεις την ημέρα στο απόγειό του το 2008. Τόσο το ιστολόγιο όσο και τα απομνημονεύματα καταγράφουν τη θλίψη του μετά από τον απροσδόκητο θάνατο της συζύγου του, Λιζ Λόγκελιν, 27 ώρες μετά τη γέννηση του πρώτου παιδιού του ζευγαριού και τον αγώνα του να μεγαλώσει μόνος του το παιδί.

                

              Το Hollywood ΕΝΑΝΤΙΟΝ της αληθινής ιστορίας 

 Στην προσαρμογή των Απομνημονευμάτων στην οθόνη όλοι οι πρωταγωνιστές άλλαξαν χρώμα. Ενώ η οικογένεια Logelin είναι μια οικογένεια λευκών Αμερικάνων από την Minnetonka της Minnesota, στην ταινία όλοι εκπροσωπούνται από Αφροαμερικάνους ηθοποιούς. Στον ρόλο του πατέρα Matthew, ο Kevin Hart και στον ρόλου της μητέρας Liz, η DeWanda Wise. Σε δεκάδες κριτικές που ανέτρεξα ουδείς έδειξε να αναρωτιέται γιατί το χρώμα των ανθρώπων σε μια αληθινή ιστορία που μεταφέρεται στην οθόνη έπρεπε να αλλάξει. Όχι μόνο αυτό, αλλά η ταινία "επαινέθηκε" γιατί βοηθάει λέει, να δει ο κόσμος τους μαύρους μπαμπάδες με ένα “positive light” και γιατί προβάλλει «το πρότυπο του Αφροαμερικάνου μπαμπά που όλοι θέλουμε» (Άρα στην πραγματική ζωή δεν το έχουμε; Μήπως λένε άλλα τα στατιστικά;)
                          
               


Μάλιστα, πίσω από την παραγωγή της ταινίας ήταν η κινηματογραφική εταιρία που δημιούργησε το 2018 ο Ομπάμα και η σύζυγός του, η Higher Ground Productions. Η ταινία παρουσιάστηκε από τους ίδιους τους Ομπάμα. Είναι προφανές ότι πήραν μια συγκινητική αληθινή ιστορία μια οικογένειας λευκών και έβαλαν στην θέση τους μαύρους ηθοποιούς για να περάσουν ένα μήνυμα που δεν ήθελε να επικεντρωθεί τόσο στους μπαμπάδες που μεγαλώνουν μόνοι τους το παιδί τους ή στις δυσκολίες της μονογονεϊκότητας, αλλά στην "θετική εικόνα" της μαύρης φυλής και συγκεκριμένα των μαύρων μπαμπάδων.

      

Φανταστείτε μόνο, εάν στην σπουδαία συγκινητική βιογραφική ταινία “The Pursuit of Happyness” («Το κυνήγι της Ευτυχίας»), του 2006, που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα και πρόσωπα, είχαν αλλάξει τους ηθοποιούς και αντί για τον Will Smith (υποδυόταν τον Chris Gardner) και τον γιό του Jaden, είχαμε έναν κατάξανθο μπαμπά και το κατάξανθο αγοράκι του. Χαμός δεν θα είχε γίνει; Φανταστείτε επίσης πίσω από την ταινία που θα προέβαινε σε ένα τόσο αυθαίρετο και απροκάλυπτο “whitewashing” προβάλλοντας την λευκή φυλή εις βάρος της αλήθειας, να κρυβόταν εταιρεία παραγωγής του…. Τραμπ;;; Είχε ελπίδα ποτέ να κυκλοφορήσει μία τέτοια ταινία;     

ΚΟ / και από εδώ κι εδώ