Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ) ξημεροβραδιάζεται για να βρει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει ειδήσεις και άρθρα συμβατά με την θεματολογία του, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για τα παρατιθέμενα links. Σχόλια και παρεμβάσεις του ΚΟ είναι σε χρώμα ερυθρό. Αν ψάχνεις για mainstream ειδησεογραφία και άποψη, ήρθες στο λάθος μέρος.

got democracy?

got democracy?
"Μη με παραδώσης εις την επιθυμίαν των εχθρών μου· διότι ηγέρθησαν κατ' εμού μάρτυρες ψευδείς και πνέοντες αδικίαν.."

kolokotronis

kolokotronis

Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2019

Σολζενίτσιν : «Η αθεΐα, το πρώτο βήμα για τα γκουλάγκ»


Από: Aleksandr Solzhenitsyn, “Godlessness: the First Step to the Gulag”. Templeton Prize Lecture, 10 Μαΐου 1983 (Λονδίνο).

Πριν από περισσότερο από μισό αιώνα, ενώ ήμουν ακόμα παιδί, θυμάμαι να ακούω ορισμένους ηλικιωμένους να δίνουν την ακόλουθη εξήγηση για τις μεγάλες καταστροφές που έπληξαν τη Ρωσία: Οι άνθρωποι ξέχασαν τον Θεό, γι' αυτό συνέβησαν όλα αυτά.

Από τότε έχουν περάσει σχεδόν πενήντα χρόνια και όλα αυτά τα χρόνια διάβασα εκατοντάδες βιβλία, συγκέντρωσα εκατοντάδες προσωπικές μαρτυρίες και έχω ήδη συγκεντρώσει οκτώ τόμους της δικής μου προσπάθειας να κατανοήσω τα ερείπια που άφησε η αναταραχή αυτή. Αλλά αν μου ζητηθεί σήμερα να διατυπώσω όσο το δυνατόν πιο σύντομα την κύρια αιτία της καταστροφικής επανάστασης που αφάνισε περίπου εξήντα εκατομμύρια από τον λαό μας, δεν θα μπορούσα να το θέσω με μεγαλύτερη ακρίβεια παρά να επαναλάβω: Οι άνθρωποι ξέχασαν τον Θεό. Γι’ αυτό συνέβησαν όλα αυτά.

Επιπλέον, τα γεγονότα της ρωσικής επανάστασης μπορούν να γίνουν αντιληπτά τώρα, στα τέλη του αιώνα, σε σχέση με τα γεγονότα που συνέβησαν στον υπόλοιπο κόσμο. Αυτό που προκύπτει εδώ είναι μια διαδικασία παγκόσμιας σημασίας. Και αν μου ζητηθεί να προσδιορίσω εν συντομία το κύριο χαρακτηριστικό ολόκληρου του εικοστού αιώνα, και εδώ δεν θα ήμουν σε θέση να βρω τίποτα πιο ακριβές και μεστό από το να το επαναλάβω για άλλη μια φορά: Οι άνθρωποι ξέχασαν τον Θεό.

Οι αποτυχίες της ανθρώπινης συνείδησης, που στερήθηκαν τη θεϊκή της διάσταση, αποτέλεσαν καθοριστικό παράγοντα σε όλα τα μεγάλα εγκλήματα αυτού του αιώνα. Το πρώτο από αυτά ήταν ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και πολλά από τα σημερινά μας προβλήματα μπορούν να αναχθούν σε αυτόν. Ήταν ένας πόλεμος (η μνήμη του οποίου φαίνεται να ξεθωριάζει) όταν η Ευρώπη, γεμάτη υγεία και αφθονία, έπεσε σε ένα οργίλο ξέσπασμα αυτο-ακρωτηριασμού, που δεν μπορούσε παρά να χάσει τη δύναμή της για έναν αιώνα ή περισσότερο και ίσως για πάντα. Η μόνη πιθανή εξήγηση για τον πόλεμο αυτό είναι μια ψυχική έκλειψη μεταξύ των ηγετών της Ευρώπης λόγω της χαμένης συνειδητοποίησης μιας Ανώτατης Αρχής πάνω τους. Μόνο μια άθεη πικρία θα μπορούσε να παρακινήσει φαινομενικά χριστιανικά κράτη να χρησιμοποιήσουν δηλητηριώδη αέρια, ένα όπλο τόσο προφανές πέρα από τα όρια της ανθρωπότητας.

Το ίδιο ελάττωμα, το ελάττωμα μιας συνείδησης που δεν έχει τη θεϊκή διάσταση, εκδηλώθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η Δύση ενέδωσε στον σατανικό πειρασμό της «πυρηνικής ομπρέλας». Ο σημερινός κόσμος έχει φτάσει σε μια φάση που, σε προηγούμενους αιώνες, θα είχε περιγραφεί με την κραυγή: "Αυτή είναι η Αποκάλυψη!"

Ο Ντοστογιέφσκι προειδοποίησε ότι «μεγάλα γεγονότα θα μπορούσαν να έρθουν επάνω μας και να μας βρουν πνευματικά απροετοίμαστους». Αυτό ακριβώς συνέβη. Και προέβλεψε ότι "ο κόσμος θα σωθεί μόνο αφού έχει καταληφθεί από τον δαίμονα του κακού".

Στο παρελθόν, η Ρωσία γνώριζε μια εποχή που το κοινωνικό ιδεώδες δεν ήταν η φήμη ή ο πλούτος ή η υλική επιτυχία, αλλά ο ευσεβής τρόπος ζωής. Τότε, η Ρωσία ζούσε μέσα σε έναν Ορθόδοξο Χριστιανισμό ο οποίος παρέμεινε πιστός στην Εκκλησία των πρώτων αιώνων. Η Ορθοδοξία εκείνη την εποχή ήξερε πώς να διαφυλάξει τον λαό της κάτω από το ζυγό μιας ξένης κατοχής που διήρκεσε πάνω από δύο αιώνες, ενώ παράλληλα απέκρουε τα ανόητα χτυπήματα από τα ξίφη των δυτικών σταυροφόρων. Κατά τη διάρκεια αυτών των αιώνων η ορθόδοξη πίστη στη χώρα μας έγινε μέρος του ίδιου του τρόπου σκέψης και της προσωπικότητας του λαού μας, των μορφών της καθημερινής ζωής, του ημερολογίου εργασίας, των προτεραιοτήτων σε κάθε επιχείρηση, της διοργάνωσης της εβδομάδας και του έτους. Η πίστη ήταν η δύναμη που διαμόρφωνε και ενοποιούσε το έθνος.

Αλλά τον 17ο αιώνα η ρωσική Ορθοδοξία αποδυναμώθηκε σοβαρά από ένα εσωτερικό σχίσμα. Τον 18ο αιώνα, η χώρα κλονίστηκε από τους βίαιους επιβαλλόμενους μετασχηματισμούς του Πέτρου, οι οποίοι ευνόησαν την οικονομία, το κράτος και το στρατό εις βάρος του θρησκευτικού πνεύματος και της εθνικής ζωής. Και μαζί με αυτό, η Ρωσία αισθάνθηκε το πρώτο αίμα του κοσμικού χαρακτήρα, το δηλητήριο του οποίου διαπέρασε τις μορφωμένες τάξεις κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα και άνοιξε το δρόμο προς τον μαρξισμό. Τον καιρό της επανάστασης, η πίστη είχε σχεδόν εξαφανιστεί στους κύκλους των μορφωμένων Ρώσων. Αλλά και μεταξύ των αμόρφωτων, η υγεία της απειλούνταν.

Ήταν πάλι ο Ντοστογιέφσκι που παίρνοντας το παράδειγμα από τη Γαλλική Επανάσταση και το φανερό μίσος κατά της Εκκλησίας είδε ότι «η επανάσταση έπρεπε αναγκαστικά να αρχίσει με τον αθεϊσμό». Αυτό είναι απολύτως αληθές. Αλλά ο κόσμος δεν είχε ξαναγνωρίσει ποτέ μια αθεΐα τόσο οργανωμένη, τόσο στρατιωτικοποιημένη και επίμονα κακόβουλη όπως αυτή που ασκήθηκε από τον μαρξισμό. Μέσα στο φιλοσοφικό σύστημα του Μαρξ και του Λένιν και στην καρδιά της ψυχολογίας τους, το μίσος κατά του Θεού ήταν η κύρια κινητήρια δύναμη, πιο θεμελιώδης από όλες τις πολιτικές και οικονομικές τους προσδοκίες. Ο μαχητικός αθεϊσμός δεν είναι απλώς τυχαίος ή περιθωριακός για την κομμουνιστική πολιτική. Δεν είναι μια παρενέργεια, αλλά ο κεντρικός του άξονας.

Στην δεκαετία του 1920 στην ΕΣΣΔ είδαμε μια αδιάσπαστη πομπή θυμάτων και μαρτύρων μεταξύ του Ορθοδόξου κλήρου. Δύο μητροπολίτες εκτελέστηκαν, ένας από τους οποίους, ο Βενιαμίν της Αγ. Πετρούπολης, εξελέγη με τη λαϊκή ψήφο της μητρόπολής του. Ο ίδιος ο πατριάρχης Τύχων πέρασε από τα χέρια της GPU Cheka και πέθανε ύστερα κάτω από ύποπτες συνθήκες. Αρχιεπίσκοποι και Επίσκοποι έχασαν τη ζωή τους. Δεκάδες χιλιάδες ιερείς, μοναχοί και μοναχές, οι οποίοι πιέστηκαν από τους Τσεκιστές να αρνηθούν το Λόγο του Θεού, βασανίστηκαν, εκτελέστηκαν σε κελιά, στάλθηκαν σε στρατόπεδα, εξορίστηκαν στην έρημη τούνδρα του απώτατου βορρά ή βρέθηκαν να τριγυρνάνε στους δρόμους σε μεγάλη ηλικία χωρίς φαγητό ή καταφύγιο. Όλοι αυτοί οι Χριστιανοί μάρτυρες πέθαναν για την πίστη. Οι περιπτώσεις αποστασίας ήταν λίγες. Σε δεκάδες εκατομμύρια λαϊκών, εμποδίστηκε η πρόσβαση στην Εκκλησία και τους απαγορεύθηκε να αναθρέψουν τα παιδιά τους στην πίστη: πιστοί γονείς αποξενώθηκαν από τα παιδιά τους και ρίχτηκαν στη φυλακή, ενώ τα παιδιά αρνήθηκαν την πίστη με απειλές και ψέματα ...

Για ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, όταν έπρεπε να συγκεντρώσει δύναμη για τον αγώνα ενάντια στον Χίτλερ, ο Στάλιν υιοθέτησε κυνικά μια φιλική στάση προς την Εκκλησία. Αυτό το παραπλανητικό παιχνίδι, που συνεχίστηκε στα επόμενα χρόνια από τον Μπρέζνιεφ με τη βοήθεια επιδείξεων βιτρίνας, δυστυχώς τείνει να ληφθεί στα σοβαρά στη Δύση. Ωστόσο, η ανθεκτικότητα με την οποία το μίσος κατά της χριστιανικής θρησκείας έχει τις ρίζες του στον κομμουνισμό μπορεί να κριθεί με το παράδειγμα του πιο φιλελεύθερου ηγέτη τους, του Χρουστσόφ: διότι αν και έκανε πολλά σημαντικά βήματα για την επέκταση της ελευθερίας, ο Χρουστσόφ αναζωπύρωσε ταυτόχρονα τη φρενήρη λενινιστική εμμονή με την καταστροφή της θρησκείας.

Αλλά υπάρχει κάτι που δεν περίμεναν: ότι σε μια χώρα όπου οι εκκλησίες έχουν ισοπεδωθεί, όπου ένας θριαμβευτικός αθεϊσμός έχει ξεσπάσει ανεξέλεγκτα για τα δύο τρίτα του αιώνα, όπου ο κλήρος είναι απόλυτα ταπεινωμένος και στερημένος από κάθε ανεξαρτησία, όπου αυτό που έχει απομείνει από την Εκκλησία ως θεσμός είναι ανεκτό μόνο για χάρη της προπαγάνδας προς τη Δύση, όπου ακόμα και σήμερα οι άνθρωποι στέλνονται σε στρατόπεδα εργασίας για την πίστη τους και όπου, μέσα στα ίδια τα στρατόπεδα, όσοι συγκεντρώνονται για να προσευχηθούν το Πάσχα τιμωρούνται με εγκλεισμό στην απομόνωση - δεν μπορούσαν να υποθέσουν ότι κάτω από αυτόν τον κομμουνιστικό οδοστρωτήρα, η χριστιανική παράδοση θα επιβίωνε στη Ρωσία. Είναι αλήθεια ότι εκατομμύρια συμπατριώτες μας έχουν καταστραφεί πνευματικά από τον επίσημα επιβληθέντα αθεϊσμό, αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν πολλά εκατομμύρια πιστών: μόνο οι εξωτερικές πιέσεις τους εμποδίζουν να μιλάνε ανοιχτά, αλλά, όπως συμβαίνει πάντα σε εποχές διωγμών και δοκιμασιών, η επίγνωση του Θεού στη χώρα μου έχει μεγάλος βάθος.

Κι εδώ βλέπουμε την αυγή της ελπίδας: δεν έχει σημασία πόσο αφηνιασμένος εφορμά ο κομμουνισμός με τανκς και ρουκέτες, ανεξάρτητα από τις επιτυχίες που επιτυγχάνει στην κατάληψη του πλανήτη, είναι καταδικασμένος να μην καταστρέψει ποτέ τον Χριστιανισμό.

Τώρα, βέβαια, οι αθεϊστές δάσκαλοι στη Δύση φέρνουν στη νεότερη γενιά ένα πνεύμα μίσους. Και εδώ πάλι βλέπουμε το αποτέλεσμα μιας παγκόσμιας διαδικασίας να δίνει τα ίδια αποτελέσματα, και για άλλη μια φορά για τον ίδιο λόγο: Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει τον Θεό.

Στις αδικαιολόγητες ελπίδες των δύο τελευταίων αιώνων, οι οποίες μας έφεραν στο χείλος του πυρηνικού και μη πυρηνικού θανάτου, μπορούμε να προτείνουμε μόνο μια στερεά αναζήτηση για το στοργικό χέρι του Θεού, το οποίο απαρνηθήκαμε.

Όλος ο κόσμος βρίσκεται στην δίνη ενός ανεμοστρόβιλου. Αλλά είναι κατά τη διάρκεια δοκιμασιών όπως αυτές που εκδηλώνονται τα υψηλότερα χαρίσματα του ανθρώπινου πνεύματος. Αν χάσουμε αυτόν τον κόσμο, η ευθύνη θα είναι μόνο δική μας.

ΚΟ / από εδώ

Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2019

Σκοπός μας είναι οι «αμετανόητοι» να γίνουν ζυμάρι στα χέρια μας



Αποσπάσματα από το (σπάνιο) βιβλίο "Φυλακισμένοι Μάρτυρες και Ήρωες στην ΕΣΣΔ", Ι. Σιδέρης.

 Όταν ακόμα και τα εργοστάσια και τα κοχλόζ μπορούσαν να έχουν τις φυλακές τους, καταλαβαίνει κανείς πόσο δύσκολο είναι να καθορίσει κανείς με ακρίβεια τους τόπους εγκλεισμού των πολιτικών κρατουμένων. Σε αμήχανη θέση βρέθηκε ακόμα και η «Διεθνής Αμνηστία» η οποία σημείωνε στην Έκθεσή της (“Prisoners of Conscience in the USSR”, 1975): «Επειδή τα επίσημα σχετικά στατιστικά χαρακτηρίζονται ως κρατικά μυστικά, είναι δύσκολο να βρεθεί πόσα σωφρονιστικά ιδρύματα υπάρχουν, που ακριβώς και πως κατανέμονται στην ΕΣΣΔ. Η Διεθνής Αμνηστία γνωρίζει τα ονόματα και στις περισσότερες περιπτώσεις τον ταχυδρομικό τομέα, πάνω από 330 φυλακών και αποικιών εργασίας που διαμένουν ή διέμεναν πολιτικοί κρατούμενοι τα τελευταία χρόνια. Από αυτές μόνο 180 αποικίες και φυλακές βρίσκονται στην ΣΟΣΔΡ».
[ΣΟΣΔΡ=Σοβιετική Ομοσπονδία Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών Ρωσίας.
Στην επίσημη ορολογία η λέξη «αποικία» αντικατέστησε την λέξη «στρατόπεδο». Οι κρατούμενοι, όμως συνέχιζαν να τα λένε στρατόπεδα. Γιατί άραγε;].

Το κεφάλαιο «εγκλήματα ιδιαίτερα επικίνδυνα για το Κράτος» (άρθρα 64-73 του Ποινικού Κώδικα της ΣΟΣΔΡ) περιλαμβάνει έναν αριθμό καθαρά πολιτικών άρθρων σύμφωνα με τα οποία οι κρατούμενοι για λόγους συνείδησης καταδικάζονται για «προδοσία», «αντισοβιετική δημαγωγία και προπαγάνδα» και «αντισοβιετικη οργανωτική δραστηριότητα». Πολλοί κρατούμενοι για λόγους συνείδησης που καταδικάζονταν βάσει άλλων άρθρων του νόμου – όπως για «αντισοβιετική δυσφήμιση» και θρησκευτικούς λόγους δεν αποθαρρύνονται με την πρώτη καταδίκη και επαναλαμβάνουν ενέργειες που έχουν προγραφεί. Αν αυτά τα άτομα καταδικαστούν για δεύτερη φορά χαρακτηρίζονται «αμετανόητοι» και μπορούν κι αυτοί να σταλούν να εκτίσουν την ποινή τους σε άλλη δημοκρατία από την δική τους.

Οι πολιτικοί κρατούμενοι που έχουν διαπράξει «ιδιαίτερα επικίνδυνα κρατικά εγκλήματα» ή που έχουν «υποτροπιάσει» συγκεντρώνονται, το περισσότερο, σε συγκροτήματα αποικιών της Αυτόνομης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας των Μόρντβε, (Mordovian Autonomous Soviet Socialist Republic) κάπου 450 χιλιόμετρα νότια από την Μόσχα και την περιοχή του Πέρμ. Οι «εξαιρετικά επικίνδυνοι» και οι «αμετανόητοι» πολιτικοί κρατούμενοι συγκεντρώνονται στις αποικίες ZhKh 385/1, /3, /17 και /19.


Ο σοβιετικός νόμος διατυπώνει την αρχή πως ο σκοπός του εγκλεισμού στα στρατόπεδα και στις φυλακές των πολιτών είναι ο «σωφρονισμός» τους. Όταν μιλάμε για σωφρονισμό εννοούμε την μεταβολή της συνείδησης του κρατούμενου. Όλα όμως τα υποσκελίζει το «τιμωρητικό» στοιχείο. Για παράδειγμα, στην αποικία ZhKh 385/1, της περιοχής Μόρντβε, ο αξιωματικός της KGB Κοτσετκόφ, είπε στον Έντουαρντ Κούζνετσοφ το 1971 : «Εδώ που βρίσκεσαι είναι ειδική αποικία. Αυτό εδώ το ίδρυμα δεν είναι για σωφρονισμό, αλλά για τιμωρία. Η δουλειά μας είναι να σε κάνουμε να λυγίσεις ώσπου να γίνεις σαν ζυμάρι στα χέρια μας. Κατάλαβες;»

Μέσα στο στρατόπεδο ή στην φυλακή ο κρατούμενος εκτός από την πείνα και το φόβο, την σωματική ταλαιπωρία, την μοναξιά ή τον κίνδυνο της τρέλας, πρέπει να υφίσταται τακτικά και την «πολιτική διαπαιδαγώγησή» του. Ομιλίες προπαγανδιστικές, διαλέξεις, πιέσεις για απαντήσεις, για ερωτήσεις, με συνέπειες βαριές για τον κρατούμενο.

Ιδού πώς συμπεριφέρονται οι αρχές των στρατοπέδων απέναντι στους κρατουμένους για λόγους θρησκευτικής πίστης και ζωής. Η περιγραφή έγινε από ομάδα πρώην σοβιετικών κρατουμένων πού συνηγορούσαν για μιά καλύτερη μεταχείριση των πολιτικών κρατουμένων σ’ όλες τις χώρες της Ευρώπης:
«Το κυνηγητό των θρησκευτικών εντύπων συνοδεύεται στις φυλακές και τις αποικίες από άγρια δίωξη των θρησκευομένων. Διάλυση των συγκεντρώσεων προσευχής στις περιοχές των στρατοπέδων, τιμωρία με εγκλεισμό στην απομόνωση για απουσία από την εργασία στις μεγάλες θρησκευτικές γιορτές (όπως το Πάσχα και τα Χριστούγεννα), απαγόρευση κάθε είδους ιεροτελεστίας, ακόμη και κηρύγματος, καθώς και της μετάληψης ετοιμοθάνατων - αυτές είναι οι μέθοδοι «παιδαγωγικής» επιρροής, που με τη βοήθειά τους προσπαθούν να ξεριζώσουν τις θρησκευτικές διαφωνίες». Ιδιαίτερα για τους θρησκευόμενους, η εχθρότητα των αρχών του στρατοπέδου φτάνει στην υπερβολή. Δυο παραδείγματα : Ο Ιβάν Όσταπένκο, 60 χρόνων, μετά 4 χρόνια φυλακής και 3 εξορίας, κρεμάστηκε στην Οδησσό το 1974 επειδή πρόσφερε τη μαρτυρία του ως χριστιανός. Τρομερή είναι ή περίπτωση του ρώσου στρατιώτη Ιβάν Μοϊσέιεβ που, αφού τον βασάνισαν πολύ οι ανώτεροί του εξαιτίας της πίστης του, τον έπνιξαν (1972). Ανοίγοντας οι γονείς του το φέρετρό του είδαν πληγές στο κεφάλι, 6 χτυπήματα με μαχαίρι τριγύρω στην καρδιά, ίχνη φοβερών εγκαυμάτων στο στήθος, στους ώμους και τα πόδια εκχυμώσεις. Αυτό βεβαίωσαν 23 μάρτυρες με την υπογραφή τους.
ΚΟ : 1. Ο Ivan Ostapenko ήταν πρεσβύτερος της ουκρανικής ευαγγελικής εκκλησίας. Μετά από 4 χρόνια φυλακής και 3 χρόνια εξορίας, του προσφέρθηκε να εκτίσει το υπόλοιπο της «ποινής» του σε μέρος κοντά στο σπίτι του, εφόσον απαρνιόταν την πίστη του, κάτι που αρνήθηκε να κάνει. Στις 26 Ιανουαρίου 1974 βρέθηκε κρεμασμένος. Οι συγγενείς του ποτέ δεν δέχτηκαν ότι αυτοκτόνησε και έγραψαν επιστολή διαμαρτυρίας στον Μπρέζνιεφ].
2. Ο Ivan Moiseyev (1952-1972), γνωστός ως Βάνια (Vanya) ήταν στρατιώτης στον Σοβιετικό Στρατό, που βασανίστηκε για την πίστη του και πέθανε ως μάρτυρας το 1972 στην ηλικία των 20 ετών. Οι γονείς του ήταν χριστιανοί ευαγγελικοί από τη Μολδαβία. Το Νοέμβριο του 1970 παρουσιάστηκε στον Σοβιετικό Στρατό και όταν  άρχισε να μιλάει ανοιχτά για τον Θεό, οι ανώτεροί του άρχισαν μια συστηματική εκστρατεία εκφοβισμού και βασανιστηρίων για να τον κάνουν να σιωπήσει. Του απαγόρευσαν να μιλάει για τον Χριστό και άρχισαν να του κάνουν διάφορα καψόνια, στερώντας του την τροφή, χτυπώντας τον με ραβδιά, και ανακρίνοντάς τον κάθε νύχτα. Μια φορά τον ανάγκασαν να σταθεί με θερινή στολή σε θερμοκρασία 25 υπό το μηδέν. Καταλαβαίνοντας ότι σύντομα οι κομμουνιστές θα τον σκότωναν έγραψε στους γονείς του, στις 11 Ιουλίου 1972: «Δεν θα με δείτε ξανά», εξηγώντας τους ότι είχε δει ένα όραμα, με αγγέλους του Θεού που τον ενίσχυαν για αυτά που θα περνούσε. Μερικές μέρες μετά ένα φέρετρο ήρθε στο σπίτι των γονιών του. Όταν το άνοιξαν, από τα κτυπήματα ήταν δύσκολο να αναγνωρισθεί το πρόσωπο του Vanya.

ΚΟ / βλ. εδώ κι εδώ

Τρίτη, 8 Οκτωβρίου 2019

Liberal πανθρησκειακή εκκλησία στο Μανχάταν



Η πρεσβυτεριανή εκκλησία του Rutgers στο Μανχάταν είναι από τις πιο φανατικές υποστηρίκτριες της «παγκόσμιας εκκλησίας» (“one-world church”). Δηλώνει ότι «δεν χρειάζεται να πιστεύεις στον Θεό για να είσαι μέλος μας»! 

Στην εκκλησία του Rutgers μαζεύονται Πρεσβυτεριανοί, Ρωμαιοκαθολικοί, Εβραίοι, οπαδοί του New Age, ακόμη και αθεϊστές για να μιλήσουν γύρω από τα θέματα των «προσφύγων», της «κοινωνικής δικαιοσύνης» και της «σωτηρίας της γης» και ό,τι απασχολεί την liberal/αριστερή ατζέντα (Άρθρο: “What Draws Atheists, Jews and Catholics to a PresbyterianChurch,” New York Times).
Η «εκκλησία» ασχολείται με πράγματα όπως ο ακτιβισμός για την κλιματική αλλαγή, τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων και το κίνημα “Black Lives Matters” κλπ. «Σημαίες προσευχής» Θιβετιανών βουδιστών κοσμούν την εκκλησία και οι επισκέπτες μπορούν να επιλέξουν από μια ποικιλία από κονκάρδες να φορέσουν δηλώνοντας την «ταυτότητα του φύλου» τους: αυτός / αυτή / αυτοί κλπ. Μια «ενορίτισσα», η Clare Hogenauer, εμφανίστηκε πριν από μερικά χρόνια τόπλες στην Times Square για να διαμαρτυρηθεί για τη θανατική ποινή. Είπε στους New York Times ότι δεν θεωρεί ότι είναι χριστιανή, αλλά «πιστεύει ότι ο Ιησούς ήταν ένας καλός τύπος». Όταν μιλάει για τα θέματα υγείας της στην εκκλησία, δεν ζητάει προσευχές. Η «εκκλησία του ενός κόσμου» είναι ένας μεγάλος χώρος με πολλά δωμάτια και οι τοίχοι είναι διαπερατοί. Οι Ευαγγελικοί βρίσκονται σε διαφορετικό μέρος του οικήματος, αλλά μοιράζονται κάποια βασικά πράγματα με την εκκλησία του Rutgers, ιδιαίτερα στην  έμφαση που δίνουν στην «κοινωνική δικαιοσύνη» και την «οικοδόμηση του βασιλείου» (στη γη). Ένα μέλος της Rutgers δήλωσε ότι η εκκλησία σκέφτεται συνεχώς "τρόπους για να γίνει σωστός ο κόσμος" και "δεν θα γίνει με το να  προσηλυτίζουμε άλλους ή να τους δείχνουμε με τα δάχτυλα, αλλά δουλεύοντας". 

Όλοι παρερμηνεύουν το Ματθαίο 7: 1, το «μη κρίνετε για να μην κριθείτε» και έχει δημιουργηθεί η αίρεση του «μην κρίνεις». (Βλ. το eBook The Judge Not Eresy”)

ΚΟ / από εδώ

Δευτέρα, 7 Οκτωβρίου 2019

Σημεία των καιρών: Πολλοί γονείς προτιμούν τα κατοικίδιά τους παρά τα δικά τους παιδιά



"Όπου υπάρχει λατρεία ζώων υπάρχει θυσία ανθρώπων".
-G.K. Chesterton

Ένας από τους πολλούς καρπούς του ουμανισμού που είναι εμφανής στην κοινωνία μας είναι μια υπερβολική προσκόλληση και αγάπη για τα ζώα, ιδιαίτερα τα κατοικίδια ζώα.

Ο ουμανισμός επιδιώκει να θολώσει τη διάκριση μεταξύ ανθρώπου και ζώου. Στις αρχαίες ανθρωπογενείς θρησκείες, αυτή η ασάφεια μπορεί να φανεί στο δόγμα της μετενσάρκωσης που διδάσκει ότι οι ανθρώπινες ψυχές μπορούν να γίνουν ζώα και αντίστροφα. Στη σύγχρονη εποχή αυτή η ασάφεια μπορεί να φανεί στην τάση να σκεφτόμαστε τα κατοικίδια ζώα ως παιδιά και πλήρη μέλη της οικογένειας.

Γράφει η New York Post:


"Ένα τρίτο των γονέων λένε ότι το κατοικίδιο ζώο τους είναι το αγαπημένο τους παιδί, σύμφωνα με νέα έρευνα.

Χρησιμοποιώντας ένα πάνελ 2.000 ιδιοκτήτες κατοικίδιων ζώων, τα αποτελέσματα διαπίστωσαν ότι το 34% των γονέων προτιμούν τους μαλλιαρούς φίλους τους παρά τη δική τους σάρκα και αίμα ...

Τα δύο τρίτα των ερωτηθέντων (67%) δήλωσαν ότι το κατοικίδιο ζώο ήταν ο καλύτερος φίλος τους, ενώ άλλα 78% δήλωσαν ότι το κατοικίδιο ζώο τους ήταν μέρος της οικογένειας.

Μερικοί από τους λόγους που προτείνονται γιατί προτιμούνται τα ζώα από τον άνθρωπο είναι ότι τα ζώα δείχνουν μεγαλύτερη κατανόηση και δίνουν «άνευ όρων αγάπη»:

"Πενήντα τέσσερα τοις εκατό ακόμη πιστεύουν ότι ο τετράποδος σύντροφος τους τους καταλαβαίνει καλύτερα από τον καλύτερό τους φίλο ή το πιο σημαντικό τους πρόσωπο...

Αυτές οι εξηγήσεις δείχνουν πόσο διαταραγμένοι είναι οι φανατικοί των κατοικίδιων ζώων. Οι ανθρώπινες σχέσεις απαιτούν πάντα έναν ορισμένο αριθμό συμβιβασμών, ενώ μια σχέση με ένα κατοικίδιο μπορεί να είναι εντελώς εγωιστική.

Τα ζώα δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν πολύπλοκα ανθρώπινα συναισθήματα και ηθικές ανησυχίες. Δεν μπορούν ποτέ να ελέγξουν έναν άνθρωπο που συμπεριφέρεται ανήθικα ή ανόητα, έτσι φαίνεται να έχουν "περισσότερη κατανόηση" από τους ανθρώπους. Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα ένα ζώο θα ελέγξει ποτέ την αμαρτωλή συμπεριφορά κάποιου, έτσι φαίνεται ότι αγαπούν τον άνθρωπο «άνευ όρων».

Ο Θεός μας έδωσε συναισθήματα ώστε να Τον αγαπάμε και να αγαπάμε τον πλησίον μας, και αυτά τα δύο απαιτούν να αρνηθούμε τον εαυτό μας, και να μην είμαστε απομονωμένοι και ασχολούμενοι μόνο με τους εαυτούς μας. Η στρεβλωμένη κατανόηση του σκοπού των ανθρώπινων συναισθημάτων που επιδεικνύουν οι ιδιοκτήτες κατοικίδιων ζώων είναι απλώς ένα ακόμη σύμπτωμα μιας κοινωνίας που έχει παραδοθεί σε έναν "αδόκιμο νου" (Ρωμ. α΄28).

ΚΟ / από εδώ

Τετάρτη, 2 Οκτωβρίου 2019

Κλιματική Υστερία: Αυξάνεται ο αριθμός των παιδιών που πάσχουν από «οικο-άγχος». «Προοδευτικοί» χριστιανοί εξομολογούνται τις «κλιματικές τους αμαρτίες» σε φυτά!



Εμπειρογνώμονες κάνουν αναφορά για έναν αυξανόμενο αριθμό παιδιών που πάσχουν από "οικολογικό άγχος", αναφέρει η Daily Telegraph, ενώ εφιστούν την προσοχή στους γονείς που «τρομάζουν» τους νέους συζητώντας για την κλιματική καταστροφή. "Ο φόβος τους είναι ότι περιμένουμε την περιβαλλοντική μας μοίρα – ότι όλοι θα πεθάνουμε".

Διαμαρτυρίες από ομάδες όπως η Extinction Rebellion, οι πρόσφατες πυρκαγιές στο Αμαζόνιο και οι αποκαλυπτικές προειδοποιήσεις της έφηβης ακτιβίστριας Greta Thunberg έχουν προκαλέσει ένα "τσουνάμι" νέων που αναζητούν βοήθεια.

Μια ομάδα ψυχολόγων που εργάζονται με το Πανεπιστήμιο του Bath λέει ότι λαμβάνει όλο και μεγαλύτερο αριθμό ερωτήσεων από δασκάλους, γιατρούς και θεραπευτές που δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν.

Η Climate Psychology Alliance (CPA) δήλωσε στην Daily Telegraph ότι κάποια παιδιά που παραπονιούνται ότι έχουν οικολογικό άγχος έλαβαν ακόμη και ψυχιατρικά φάρμακα.

Η ομάδα αυτή κάνει αγώνα ώστε το άγχος που προκαλείται ειδικά από το φόβο για το μέλλον του πλανήτη να αναγνωριστεί ως ψυχολογικό φαινόμενο.

Ωστόσο, δεν θέλουν να ταξινομηθεί ως ψυχική ασθένεια επειδή, αντίθετα από το κανονικό άγχος, η αιτία της ανησυχίας είναι "λογική" (sic!).

"Πολλοί γονείς έρχονται σε εμάς ζητώντας βοήθεια για τα παιδιά και αυτό έχει κλιμακωθεί πολύ αυτό το καλοκαίρι", δήλωσε η Caroline Hickman, εκπαιδευτικός στο Bath και μέλος της CPA.

"Τα συμπτώματα είναι τα ίδια [όπως το κλινικό άγχος], τα συναισθήματα είναι τα ίδια, αλλά η αιτία είναι διαφορετική.

"Ο φόβος είναι μας περιμένει κακή περιβαλλοντική μοίρα - ότι όλοι θα πεθάνουμε".

Εν τω μεταξύ, στις 17 του Σεπτεμβρίου, μια από τις παλαιότερες θεολογικές σχολές της Αμερικής, το Union Theological Seminary στη Νέα Υόρκη, που συνδέεται με το Πανεπιστήμιο της Κολούμπια και θεωρείται προπύργιο των «προοδευτικών» χριστιανών και της liberal θεολογίας, φιλοξένησε μια λειτουργία στην οποία αυτοπροσδιορισμένοι Χριστιανοί ομολόγησαν τις «κλιματικές αμαρτίες» τους σε φυτά!

«Στη λατρεία που είχαμε, η κοινότητά μας ομολόγησε το κακό που έχουμε κάνει στα φυτά, και στα οποία μιλήσαμε απευθείας μετανοώντας. Πρόκειται για ένα όμορφο τελετουργικό, "ανακοίνωσε το σεμινάριο στο Twitter. Μαζί, εκφράσαμε τον πόνο, τη χαρά, τη λύπη, την ελπίδα, την ενοχή και τη λύπη μας στην προσευχή και τα προσφέραμε στα όντα που μας στηρίζουν, αλλά των οποίων το δώρο πάρα πολύ συχνά αδυνατούμε να τιμήσουμε. ... Αντιμετωπίζουμε τα φυτά ως πλήρως δημιουργημένα όντα, μια θεία Δημιουργία από μόνη της - όχι μόνο κάτι που πρέπει να καταναλωθεί. Επειδή τα φυτά δεν είναι σε θέση να δώσουν λεκτική απάντηση, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να έρθουμε σε επαφή μαζί τους... Πρέπει να οικοδομήσουμε νέες γέφυρες στον φυσικό κόσμο. Και αυτό σημαίνει τη δημιουργία νέων πνευματικών πλαισίων μέσα από τα οποία θα κατανοούμε και θα σχετιζόμαστε με τα φυτά και τα ζώα με τα οποία μοιραζόμαστε τον πλανήτη».

ΚΟ / από (εδώ), εδώ κι εδώ

Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2019

Greta Thunberg. Άλλο ένα πιόνι της ελίτ



Το 1960, ο βραβευμένος Αμερικανός συγγραφέας και μυθιστοριογράφος John Hersey (1914-1993), δημοσίευσε ένα ανησυχητικό μυθιστόρημα, το "The Child Buyer" («Ο Αγοραστής των Παιδιών»), σχετικά με ταλαντούχα παιδιά που «αγόραζαν» κυβερνητικοί παράγοντες από τους γονείς τους, για να υπηρετήσουν μυστηριώδεις ατζέντες «για την σωτηρία του κόσμου».
"Η παγκόσμια βιομηχανία της κλιματικής αλλαγής αξίζει ετήσια 1,5 τρισεκατομμύρια δολάρια", αναφέρει η Climate Change Business Journal. Οι υποστηρικτές της Greta Thunberg είναι οικονομικοί κερδοσκόποι σε εταιρείες που αναζητούν δισεκατομμύρια κέρδη από τα προγράμματα «κλιματικής αλλαγής» που χρηματοδοτούνται από τους φορολογούμενους.

Πολλοί άνθρωποι σε όλο τον κόσμο είναι πλέον ανήσυχοι με αυτή την εικόνα που βλέπουμε συνεχώς μέρα - νύχτα, ένα ηλικίας 16 ετών, κορίτσι από την Σουηδία που έχει παραδεχτεί ότι έχει ψυχικές «ιδιαιτερότητες» (έχει διαγνωστεί ότι έχει το σύνδρομο Άσπεργκερ, μία μορφή αυτισμού), που προωθείται μανιωδώς στην παγκόσμια σκηνή, με κάποιες πολύ σκληρές ελίτ δυνάμεις που βρίσκονται πίσω από αυτήν την προώθηση.

Ο Jim Stone αναφέρει ότι «οι σουηδικές αρχές εμφανίστηκαν στο σπίτι των γονέων της Γκρέτα και ξεκίνησαν έρευνα για κακομεταχείριση παιδιού».

Σε πολλές φωτογραφίες μαζί με την Γκρέτα, υπάρχει μια νεαρή γυναίκα που δείχνει να την καθοδηγεί και να την προστατεύει  από τους δημοσιογράφους που κάνουν τις «λάθος» ερωτήσεις, με λίγα λόγια το πρόσωπο που επισήμως την χειραγωγεί (ή κοινώς «μανιπουλάρει»), η Luisa-Marie Neubauer, η γεννημένη στο Αμβούργο, πρεσβευτής νεολαίας της “ONE Foundation” ενός οργανισμού στον οποίον συμμετέχουν δισεκατομμυριούχοι μεταξύ των οποίων ο George Soros και οι Melinda & Bill Gates.

Το αξίας 4 εκατομμυρίων ευρώ γιοτ στο οποίο η Γκρέτα ταξίδεψε για τις ΗΠΑ ήταν ένα γιοτ της οικογένειας Rothschild, το οποίο το μεταβίβασε στον Γερμανό μεγιστάνα Gerhard Senft. Συν-καπετάνιος στο ταξίδι ήταν ο Pierre Casiraghi, εγγονός του πρίγκιπα Ρενιέ Γ΄ του Μονακό και της ηθοποιού Grace Kelly.


Στο βιβλίο του 2015 "Tavistock Institute: Social Engineering the Masses," ("Το Ινστιτούτο Tavistock: Κοινωνική Μηχανική των Μαζών"), ο γνωστός ερευνητής και συγγραφέας Daniel Estulin παραθέτει μερικούς από τους στόχους της μεγάλης ατζέντας της εγκληματικής νεοταξικής ελίτ:

  - Νεανική εξέγερση ενάντια σε φανταστικά κοινωνικά λάθη.
  - Χάσμα των γενεών, που υποδηλώνει ένα μεταβαλλόμενο πρότυπο.
  - Πείραμα με "νέες" οικογενειακές δομές, όπου η ομοφυλοφιλία, ο λεσβιασμός και ο τρανσξουαλισμός θα αποτελούν «κανονικότητες».
  - Εμφάνιση ψεύτικων κινημάτων διάσωσης του πλανήτη / οικολογίας και απελευθέρωσης των γυναικών.

To Ινστιτούτο Tavistock, έχει έδρα το Λονδίνο και το Πανεπιστήμιο Σάσεξ και είναι ο μεγαλύτερος οργανισμός πλύσης εγκεφάλου που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα.

Ο Jim Keith, στο βιβλίο του Mass Control: Engineering Human Consciousness, έγραψε: «Διάφορες πεποιθήσεις μπορούν να εμφυτευτούν σε πολλούς ανθρώπους, αφού πρώτα έχει διαταραχθεί επαρκώς η λειτουργία του εγκεφάλου από τυχαίο ή σκόπιμα προκληθέντα φόβο, θυμό ή ενθουσιασμό. Από τα αποτελέσματα που προκαλούνται από τέτοιες διαταραχές, η πιο συνηθισμένη είναι η προσωρινά μειωμένη κρίση και η αυξημένη ευκολία επηρεασμού. Οι μαζικές διακηρύξεις μερικές φορές ταξινομούνται υπό τον τίτλο «ένστικτο αγέλης» και εμφανίζονται πιο θεαματικά σε περιόδους  πολέμων, κατά τη διάρκεια σοβαρών επιδημιών και σε παρόμοιες περιόδους κοινού κινδύνου, που αυξάνουν το άγχος και την ευκολία επηρεασμού και υποβολής τόσο σε ατομικό όσο και σε μαζικό επίπεδο».

Στην πραγματικότητα, το show της Greta στα Ηνωμένα Έθνη ήταν μια επανάληψη ενός παρόμοιου γεγονότος πριν από 27 χρόνια. Το 1992, η 12χρονη Severn Cullis-Suzuki, κόρη του διάσημου Καναδού περιβαλλοντολόγου και τηλεοπτικής περσόνας David Suzuki, απευθύνθηκε στην ολομέλεια της Συνόδου Κορυφής των Ηνωμένων Εθνών στο Ρίο ντε Τζανέιρο, όπου έκανε «τον κόσμο να σιγήσει για πέντε. Λεπτά», λέγοντας «είμαστε μια ομάδα παιδιών ηλικίας 12 ετών που προσπαθεί να κάνει μια διαφορά».

Αν και πολλοί από εμάς αγαπάμε και σεβόμαστε τη φύση και το περιβάλλον, είμαστε ευάλωτοι σε μακροχρόνιες εκστρατείες psy-ops.

Αυτό συμβαίνει εδώ και δεκαετίες ... στη δεκαετία του 1990, Αλ Γκορ και Enron «έβλεπαν ένα μέλλον», όπου οι τράπεζες όπως η Goldman Sachs θα μπορούσαν να επωφεληθούν από την «εμπορία πιστώσεων άνθρακα για την κλιματική αλλαγή»:

Ως ένα ακόμη σημάδι της σκοτεινής σκιάς σε αυτή την υπόθεση, ο Justin Murphy έγραψε στο tweeter ότι "εάν η 16χρονη Greta Thunberg είναι ικανή να καθοδηγεί την παγκόσμια πολιτική, τότε γιατί θα πρέπει να αντιδρούμε στον Jeffrey Epstein που πληρώνει 16χρονες για σεξ...".

Υπήρξε μια ανεπιβεβαίωτη αναφορά για μια έφηβη στην Αγγλία που αυτοκτόνησε εξαιτίας της υστερίας της «καταστροφικής κλιματικής αλλαγής». Ακόμα κι αν αυτό δεν είναι αλήθεια, έχουμε μια κατάσταση μαζικής χειραγώγησης και ανησυχίας των νέων που εντυπωσιάζονται εύκολα και μιμούνται εύκολα, και δεν μπορούν να δουν τη μακρά ιστορία απάτης και ψεύδους που αρκετά συχνά πλασάρουν στον κόσμο «αξιωματούχοι» και «εμπειρογνώμονες».

Στο περίφημο γράμμα που έστειλε στις 21 Οκτωβρίου 1949, ο Άλντους Χάξλεϋ, συγγραφέας του «Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος» στον Τζορτζ Όργουελ, λίγους μήνες αφού το «1984» είχε κυκλοφορήσει, γράφει:

«Μέχρι την επόμενη γενιά πιστεύω πως οι εξουσιαστές του κόσμου θα ανακαλύψουν πως ο βρεφικός προγραμματισμός και ο ναρκο-υπνωτισμός είναι περισσότερο αποτελεσματικά, ως εργαλεία διακυβέρνησης, από τα κλομπ και τις φυλακές, και πως η δίψα για εξουσία μπορεί εξίσου να ικανοποιηθεί με την παρότρυνση των ανθρώπων να αγαπάνε τη δουλεία τους όσο με το να τους χτυπάνε και να τους κλωτσάνε ώστε να συμμορφωθούν».

ΚΟ / από εδώ