Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ) ξημεροβραδιάζεται για να βρει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει ειδήσεις και άρθρα συμβατά με την θεματολογία του, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για τα παρατιθέμενα links. Σχόλια και παρεμβάσεις του ΚΟ είναι σε χρώμα ερυθρό. Αν ψάχνεις για mainstream ειδησεογραφία και άποψη, ήρθες στο λάθος μέρος.

got democracy?

got democracy?

apathy

apathy

Κυριακή, 5 Ιουλίου 2015

Είναι η ΕΕ “φασιστική”;



Του Guillaume Durocher / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ


H Ευρωπαϊκή Ένωση έχει συχνά κατηγορηθεί ότι είναι "φασιστική" ακόμα και από mainstream εθνικιστές. Αυτή η κατηγορία, ενώ συνήθως είναι μελοδραματική, δεν είναι παράλογη στο μέτρο που το «φασιστική» χρησιμοποιείται ως συντομογραφία του «αντιδημοκρατική». Οι mainstream οπαδοί της ΕΕ εδώ και καιρό έχουν έρθει σε αμηχανία από το λεγόμενο "δημοκρατικό έλλειμμα" του καθεστώτος τους με τα επίσημα στάνταρ των πολιτικών δικαιωμάτων να έχουν πέσει πολύ πιο κάτω από εκείνα που οι πολίτες αναμένουν σε εθνικά αστικά καθεστώτα.

Η ΕΕ είναι, στην πραγματικότητα, ένα ελιτίστικο και ιεραρχικό καθεστώς υπουργών, διπλωματών, δικηγόρων, κεντρικών τραπεζιτών και διεθνών υπάλληλων. (Θα χρησιμοποιήσω τον όρο «ευρωκράτες» για να δηλώσω αυτό το αστερισμό που έχει τόσο εθνικά όσο και κοινοτικά στοιχεία, συμπεριλαμβανομένων των κορυφαίων πολιτικών.) Οι πολιτικές επιλογές των πολιτών οριοθετούνται πλήρως από αυτούς τους ελίτ και τα δόγματα των ευρωπαϊκών συνθηκών, τα οποία θέτουν πολύ περισσότερους περιορισμούς, ιδιαίτερα όσον αφορά την οικονομική πολιτική, από κάθε εθνικό Σύνταγμα (στην πραγματικότητα, κατοχυρώνουν το νεοφιλελευθερισμό ως αμετάβλητη αρχή).

Ακόμα περισσότερο, η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση έχει επιβληθεί με το σχήμα από πάνω προς τα κάτω και με αδιαφανείς διαδικασίες. Οι οπαδοί της ολοκλήρωσης είναι συχνά εξαιρετικά ασαφείς ως προς το ποιος είναι ο τελικός στόχος τους. Ένα απλό ενδιάμεσο βήμα προς μια παγκόσμια κυβέρνηση (Jean Monnet); Κατά τρόπο απατηλό, τίποτα περισσότερο από μια κοινή αγορά (Ted Heath); Ένα ευρωπαϊκό ομοσπονδιακό κράτος (Helmut Kohl); Η παραδοσιακή μέθοδος δεν έχει δημιουργήσει ένα ευρωπαϊκό υπερκράτος ύστερα από έναν μεγάλο, ευρωπαϊκό δημοκρατικό διάλογο, αλλά μέσω μιας αργής μετακίνησης κατά τρόπο σχεδόν ανεπαίσθητο, όπως είναι η κίνηση των τεκτονικών πλακών, μέσα από συνεχή μια συνωμοσία των εν λόγω διπλωματών, δικηγόρων και γραφειοκρατών και το οποίο - σε τακτά χρονικά διαστήματα – παρουσιάζεται στους λαούς της Ευρώπης ως ένα τετελεσμένο γεγονός.

Αυτή η διαδικασία έχει επιταχυνθεί από το 1990. Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου και η επανένωση των δύο Γερμανιών οδήγησε τόσο σε ενθουσιασμό - επιτέλους, οι κομμουνιστικές τυραννίες ανατράπηκαν και ήρθη η απειλή του πυρηνικού αφανισμού της Ευρώπης - και, αν και αυτό είναι λιγότερο βολικό να θυμόμαστε, σε φόβο. Ηγέτες όπως ο Φρανσουά Μιτεράν, η Μάργκαρετ Θάτσερ, και ο Hans-Dietrich Genscher, καθώς θυμόντουσαν τους δύο παγκόσμιους πολέμους, είχαν τον φόβο ότι η Δυτική Ευρώπη θα είχε ίσως ειρήνη μόνο μέσα από τον κοινό φόβο της Σοβιετικής Ένωσης και ότι μια πρόσφατα κυρίαρχη Γερμανία θα μπορούσε να απειλήσει την σκληρά κερδισμένη ειρήνη της ηπείρου.

Η ανταπόκριση του Μιτεράν ήταν να ωθήσει την πορεία της ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης, στην πραγματικότητα εκβιάζοντας ηθικά τη γερμανική κυβέρνηση να δεσμευτεί για τη δημιουργία ενός κοινού νομίσματος, το οποίο ο Γάλλος εξακολουθούσε να ελπίζει ότι θα ονομαζόταν ECU (Ευρωπαϊκή Νομισματική Μονάδα), αλλά το οποίο στο τέλος μας έδωσε το ευρώ.

Οι ευρωκράτες από τότε έχουν προσπαθήσει να κατασκευάσουν κάτι μισο-συνεκτικό μαζί, είτε οι λαοί τους το ήθελαν είτε όχι: Ο καγκελάριος Χέλμουτ Κολ αναγκάζοντας ένα απείθαρχο γερμανικό λαό να εγκαταλείψει το γερμανικό μάρκο χωρίς δημοψήφισμα – ο άκρως αυταρχικός σχεδιασμός της Ευρωζώνης ως υπερ-κοινοβουλευτικό πολίτευμα που κυριαρχείται από την κεντρική τράπεζα (η οποία έχει συσταθεί για την αντιμετώπιση του φόβου των Γερμανών για τον πληθωρισμό) - η ψήφιση της συνθήκης της Λισαβόνας, παρά την απόρριψη ενός σχεδόν πανομοιότυπου κειμένου (η «Συνταγματική Συνθήκη») με δημοψήφισμα από τον γαλλικό και τον ολλανδικό λαό - και από το 2010 η κατά κύριο λόγο εκτός νόμου διαχείριση κρίσεων και η ολοένα και μεγαλύτερη συγκέντρωση της Ευρωζώνης, όλα γίνονται χωρίς κανέναν προηγούμενο εκδημοκρατισμό, καθώς οι δυσλειτουργικές απόπειρες νομισματικής ένωσης επιβιώνουν παρά το γεγονός ότι βομβαρδίστηκαν από τους ανέμους της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κερδοσκοπίας χαρακτηριστικό του παγκοσμιοποιημένου μας, νεοφιλελεύθερου κόσμου με ένα κεφάλαιο χωρίς σύνορα.

Τίποτα από αυτά δεν ευσταθεί από απόψεως «δημοκρατίας». Αντίθετα, ευσταθεί η επαναλαμβανόμενη και συνεχής παραβίαση των δημοκρατικών αρχών από τους ευρωκράτες ως μια ελιτίστικη κριτική της δημοκρατίας («φασισμό» στην καθομιλουμένη) οι οποίοι, σε αντίθεση με τους φασίστες και τους εθνικοσοσιαλιστές, δεν έχουν την πνευματική εντιμότητα και το θάρρος να το δηλώσουν ρητώς [Βεβαίως, οι ευρωκράτες αναγνωρίζουν κατά καιρούς την αντιδημοκρατική φύση του καθεστώτος. Ο Ιταλός κεντρικός τραπεζίτης και ο αρχιτέκτονας του ευρώ Tommaso Padoa Schioppa, για παράδειγμα κάποτε αποκάλεσε την ΕΕ ένα σύστημα «φωτισμένης δεσποτείας»]. Με τον κίνδυνο να μπουν λόγια στο στόμα τους, το σιωπηρό επιχείρημα των ηγετών της ΕΕ έχει ως εξής: Τα υψηλότερα συμφέροντα των ευρωπαϊκών λαών (ειρήνη, ευημερία, πολιτική ενότητα. ..) είναι απλά πιο σημαντικά από αυτά των δημοκρατικών αρχών, και ως εκ τούτου, αυτές οι αρχές είναι δυνατόν να ανασταλούν, όταν τα δύο βρίσκονται σε σύγκρουση (κάτι πολύ συχνό, καθώς η κοινή γνώμη στα διάφορα έθνη συνήθως είναι εκ διαμέτρου αντίθετη, αντανακλώντας διαφορετικά συμφέροντα). Οι ευρωκράτες ισχυρίζονται επίσης: Εμείς, ως μια φωτισμένη και σταθερή ελίτ, είμαστε καλύτερα προικισμένοι να ξέρουμε τι είναι καλό για τους Ευρωπαίους παρά αυτό που λέει η κοινή γνώμη.

Με τον κίνδυνο να φανώ προκλητικός, υπάρχει ίσως μόνο μια διαφορά του σκεπτικού των mainstream ηγετών της ΕΕ για περιοδικές αναστολές της δημοκρατίας και του σκεπτικού των εθνικοσοσιαλιστών για τη δημιουργία μίας μονοκομματικής δικτατορίας.

Οι ευρωκράτες, μετά, εισάγουν μια επικίνδυνη αντίφαση. Η ΕΕ σαφώς βασίζεται σε αυτό που θα ονόμαζα "παραδοχές του 1945": Ένας πόλεμος που διεξάγεται πλασματικά για την «δημοκρατία» και εναντίον του εθνοκεντρισμού ως το μεγαλύτερο κακό (ενσαρκωμένο σε εθνικοσοσιαλισμού). Ωστόσο, οι ευρωκράτες παραβιάζουν αυτές τις δημοκρατικές αρχές για την αποτροπή ενός πιθανού πισωγυρίσματος στην προ-1945 εποχή. Αυτό τονίζει την ηθική χρεοκοπία και την υποκρισία της διοίκησης του καθεστώτος της Ευρώπης: Παραβιάζουν τη δημοκρατία στην πράξη και διώκουν τους εθνικιστές (όπως το Εθνικό Μέτωπο), σύμφωνα με το πρόσχημα ότι αποτελούν μια «απειλή για τη δημοκρατία».

Στην πραγματικότητα, ο ισχυρισμός του μεταπολεμικού καθεστώτος ότι το 1945 είναι ένα είδος «έτους μηδέν» δεν έχει βάση. Υπάρχει μια πραγματική ακαδημαϊκή γνώση που δείχνει τις ιδεολογικές και ανθρώπινες συνέχειες μεταξύ του "φασισμού" του μεσοπολέμου και του μεταπολεμικού ευρωπαϊκού φεντεραλισμού. Γάλλοι εθελοντές στην Waffen-SS πιο συχνά κατέληγαν να φορέσουν τη γερμανική στολή - παρά το ότι η πατρίδα τους είχε καταληφθεί από τα γερμανικά στρατεύματα! - και να διακινδυνεύσουν την υπέρτατη θυσία στο όνομα του ευρωπαϊκού ιδεώδους, δηλαδή, τον κοινό αγώνα ενάντια στο μπολσεβικισμό. Οι τεχνοκράτες του γαλλικού κράτους του Βισύ έγιναν οι τεχνοκράτες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής των Βρυξελλών, θεωρώντας ότι τα διεφθαρμένα γαλλικά βουλευτικά καθεστώτα είχαν καθυστερημένη οικονομική ανάπτυξη. [Ο ίδιος ο Μιτεράν είναι ένα πολύ διφορούμενο πρότυπο: αξιωματούχος του κράτους Βισύ, αντιστασιακός της τελευταίας στιγμής, κοινοβουλευτική πολιτικός, υπέρμαχος της γαλλικής Αλγερίας, αντίπαλος του Προέδρου Ντε Γκωλ, Μαρξιστοειδής σοσιαλιστής αρχηγός της αντιπολίτευσης, αρχιτέκτονας του νεοφιλελευθερισμού και της λιτότητας, εμπνευστής της δαιμονοποίησης του Εθνικού Μετώπου και, τέλος, «ευρωπαίος πολιτικός»]. Πραγματικοί Φασίστες και Εθνικοσοσιαλιστές όπως ο Oswald Mosley, η Savitri Devi, ο George  Lincoln Rockwell και τα μέλη της CEDADE (που περιλάμβαναν τον SS-Standartenführer Otto Skorzeny και τον Volksführer Léon Degrelle) έγιναν παθιασμένοι υπέρμαχοι μιας πανευρωπαϊκής συνεργασίας – υποστηρίζοντας, όπως και γενικά οι ευρωπαϊστές, ότι το συρρικνωμένο μερίδιο των Ευρωπαίων στον παγκόσμιο πληθυσμό και την παγκόσμια δύναμη σήμαινε ότι θα έπρεπε να παρουσιάσουν ένα κοινό μέτωπο.

Προσωπικά πιστεύω ότι η Ευρώπη θα καταφέρει την σωτηρία της μόνο αν υπάρξει συμφιλίωση και ένα ξεπέρασμα των παραδοχών του 1945. Το πρόβλημα είναι ότι τα αστικά καθεστώτα χρησιμοποιούν υπερβολικές αξιώσεις για την δημοκρατία, προκειμένου να δαιμονοποιήσουν και να καταδιώξουν τους εχθρούς τους: οποιοσδήποτε υπέρμετρα επιτυχημένος αντίπαλος στο εσωτερικό (Jean-Marie Le Pen) ή στο εξωτερικό (Βλαντιμίρ Πούτιν) καιροσκοπικά χαρακτηρίζονται "αντιδημοκράτες". Τέτοιες υπερβολικές και ιδιοτελείς αξιώσεις, πρέπει να απορριφθούν ως ψέματα. Από το 1960, και μετά με μια ολοένα αυξανόμενη υστερία, οποιαδήποτε πειθαρχία πάνω στο άτομο ταυτίζεται με την τυραννία. Κατά τρόπο υπερβολικό, η ελευθερία και η ισότητα έγιναν ατομικισμός και εξισωτισμός, που με τη σειρά τους έγιναν τίποτα περισσότερο από μια δικαιολόγηση του εγωισμού και του ναρκισσισμού, εις βάρος του κοινού καλού.

Αντίθετα, οι Ευρωπαίοι πρέπει να αναγνωρίσουν ρητά ότι η ιεραρχία και η πειθαρχία έχουν δικαιωματικά τη θέση τους σε κάθε καλή κοινωνία και κυβέρνηση, παράλληλα με τις γνωστές παραδόσεις μας για το άτομο. Η ειλικρινής υπεράσπιση της εθνικής ιδιοτέλειας και της ευαισθητοποίησης της εξελικτικής πραγματικότητας πρέπει να αντισταθμίσουν την τάση μας προς τον οικουμενισμό. Έτσι, πρέπει να κάνουν και οι ειλικρινείς, αν και αφελείς, γενικά υποστηρικτές της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και τα εθνικιστικά κινήματα αντίστασης. Στη συνέχεια, όροι όπως «φασίστας», «δημοκρατικός», ή «ρατσιστικός», πρέπει να πάψουν να ξεστομίζονται όπως και όροι επαίνου ή προσβολής χωρίς νόημα, αυτής της πραγματικά τρομακτικής οργουελιανής μόδας, που προορίζεται μόνο για να μας παραλύσει το μυαλό μας και ακόμη να κάνει την αυτοάμυνα κάτι αδιανόητο. Οι Ευρωπαίοι, αφού θα έχουν απελευθερωθεί από αυτό το καταπιεστικό λεξιλόγιο, στη συνέχεια και πάλι θα είναι ελεύθεροι να σκεφτούν και να διαμορφώσουν το πεπρωμένο τους.


ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

Ευρώπη: «οικογένεια» ή εταιρία;


Όταν ξεκίνησε η δημιουργία της ευρωπαϊκής ένωσης μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, σκοπό είχε μία πολιτική ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Αυτή θα περιελάμβανε μία ένωση βασισμένη στην κοινή ιστορική κληρονομιά, στον πολιτισμό, στην κληρονομιά της ρωμαϊκής διοίκησης, στον χριστιανισμό και τελευταία στην οικονομία. Θα υπήρχε μία πολιτική ένωση των ευρωπαίων εθνών.


Κάποια στιγμή θεώρησαν ότι εάν τα καταφέρουν στην οικονομική συνεργασία και ένωση τότε τα υπόλοιπα θα έρθουν ως αδήριτη ιστορική νομοτέλεια. Έτσι οι ταγοί των λαών της Ευρώπης έριξαν όλη την προσπάθειά τους προς την οικονομική συνεργασία και ανάπτυξη. Οι λέξεις έθνος, ιστορία, πολιτισμός, δίκαιο, χριστιανισμός, διαφωτισμός, ελληνικό πνεύμα, ρωμαϊκό δίκαιο, κουλτούρα, που είναι οι συνεκτικοί δεσμοί των ευρωπαίων αντικαταστάθηκαν από λέξεις όπως ισολογισμοί, ισοζύγια, ακαθάριστο εγχώριο προϊόν, προϋπολογισμοί, ισοτιμίες, τραπεζικό σύστημα, πληθωρισμός. Οι οικονομικοί όροι έγιναν συνεκτικοί δεσμοί!

Όλη η προσπάθεια της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης εξετράπη προς την οικονομία. Η οικονομία είναι ένας παράγοντας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Ο πιο εφήμερος. Τόσους αιώνες την ευρωπαϊκή ταυτότητα δεν την σφυρηλάτησε ποτέ ο παράγων αυτός. Αντίθετα οι παράγοντες της θρησκείας, της ιστορίας και του πολιτισμού είναι αυτοί που διαμόρφωσαν την ευρωπαϊκή ταυτότητα. Η οικονομία είναι ένα εργαλείο, όπως ακριβώς συμβαίνει σε μία οικογένεια. Τα στοιχεία που διαμορφώνουν, καθορίζουν και στοιχειοθετούν μία οικογένεια είναι οι κοινοί πρόγονοι, το κοινό σπίτι, οι κοινές καταβολές, οι κοινές συνήθειες. Και τα οικονομικά πρέπει να είναι σε τάξη αλλά αυτά δεν καθορίζουν το τι είναι οικογένεια. Είναι ένα εργαλείο για την καλή λειτουργία της και για την κάλυψη των αναγκών της. Τα οικονομικά έρχονται σε δεύτερη και τρίτη μοίρα. Αυτό που προέχει είναι οι σχέσεις μεταξύ των μελών, οι οικογενειακοί δεσμοί.

Αντίθετα η ανθρώπινη κοινωνία που πρωταρχικό της στοιχείο είναι η οικονομία και το κέρδος ονομάζεται εταιρεία. Και εκεί υπάρχουν ανθρώπινες σχέσεις και μάλιστα πολύ καλές μεταξύ των εταίρων και αλληλεγγύη και συμπαράσταση αλλά το συνεκτικό στοιχείο είναι το οικονομικό. Καλή και η εταιρεία, καλή και η οικογένεια. Η Ευρώπη όταν ξεκίνησε για μία πολιτική συνεργασία, είχε στο νου της την οικογένεια, όμως στην πορεία έβαλε στο μυαλό της την εταιρεία. Αντιστράφηκαν οι ρόλοι, το μέσον έγινε σκοπός. Σε μία εταιρεία όποιος μπορεί να ανταποκριθεί στις οικονομικές απαιτήσεις μπορεί να γίνει μέλος της, στην οικογένεια όχι. Δεν μπορεί κάποιος να γίνει μέλος μίας οικογένειας όσα χρήματα και εάν διαθέτει. Μόνον μέσω του γάμου μπορεί.

Δυστυχώς βλέποντας κανείς τους θεσμούς της ευρωπαϊκής ένωσης και το τι πρόοδος έγινε μέχρι τώρα θα διαπιστώσει ότι υπάρχουν κοινοτικές οδηγίες και κανονισμοί που ρυθμίζουν το εμπόριο στις φράουλες (843/2002), τα εξωχρηματιστηριακά παράγωγα (648/2012) και τους κανόνες υγιεινής για τα τρόφιμα ζωϊκής προέλευσης (853/2004). Δεν υπάρχει όμως κάτι σχετικό με τον πολιτισμό, τον χριστιανισμό, την ιστορία, την καταγωγή*. Όσο για την καταγωγή ο κάθε εισβολέας που πήδηξε τα σύνορα και εισήλθε στην Ευρώπη αντιμετωπίζεται σαν γηγενής. Η σημερινή Ευρώπη το μόνο πρόβλημά της είναι να μην εισάγεις μπανάνες και αγελάδες από έξω. Το να έρθουν λαθρομετανάστες δεν αποτελεί ούτε απειλή, ούτε παραβίαση των κανόνων της.

Πριν κάψει ο Θεός τα Σόδομα και τα Γόμορα αναφέρει η Παλαιά Διαθήκη ότι οι άνθρωποι έγιναν «σάρκα». Απεκδύθηκαν κάθε τι ηθικό που ξεχωρίζει το γένος των ανθρώπων. Έτσι και ο σημερινός Ευρωπαίος έγινε ευρώ. Απεκδύθηκε κάθε τι που τον κάνει ευρωπαίο και στράφηκε σε μία παρά φύση κίνηση προς το χρήμα. Όταν οι άνθρωποι έγιναν σάρκα στην Παλαιά Διαθήκη τους έκαψε ο Θεός, σήμερα που οι ευρωπαίοι έγιναν νόμισμα θα τους «κάψει» το ίδιο το ιστορικό γίγνεσθαι.

Άρθρο του Απόστολου Τζάρου, δικηγόρου – θεολόγου D.E.A., από την εφημερίδα «ΕΜΠΡΟΣ» (3/7/2015)

* ΚΟ: «Δεν υπάρχει όμως κάτι σχετικό με τον πολιτισμό, τον χριστιανισμό, την ιστορία, την καταγωγή». Μα, ο πολιτισμός της ΕΕ είναι οι Κοντσίτες, η χριστιανοφοβία, η ισλαμολαγνεία τα «ανοιχτά σύνορα» και οι «αντιρατσιστικοί νόμοι».

Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2015

Saga – “Ode To A Dying People”



“Ode To A Dying People” (Ωδή σε έναν λαό που πεθαίνει) 

Eyes shining bright with unspilt tears,
Thinking about all these wasted years.
Everything worth living for is gone,
Brother, I find it hard to keep fighting on.
Falling down towards the abyss,
The reaper embraces me with his kiss;
It makes me want to refuse to care,
To watch this all unfold - too much to bear.

If this is the way it ends -
If this is the way my race ends...
If this is the way it ends - I can't bear to witness

Disease encroaching on all I hold dear,
Somehow I gotta get my soul outta here.
Heart of agony, faint burning hope,
I'm finding it hard to try to cope...

Because liars own the world with conquering poise,
In a wasteland of meaningless noise;
We don't stand a chance with dormant pride,
The heroes of our race have already died...

To imagine it has all come down to this,
Apathy and suicidal bliss...

It's all over except for the cryin',
With a whimper instead of the roar of a lion...

The greatest race to ever walk the earth,
Dying a slow death with insane mirth,
The tomb has been prepared, our race betrayed,
White man, fight the flight towards the grave...

If this is the way it ends - if this is the way my race ends...
If this is the way it ends - I can't bear to witness...
If this is the way it ends - if this is the way my race ends...
If this is the way it ends - I can't bear to witness...

Don't let it end this way,
Don't let it end this way,
Don't let it end this way, I can't bear to witness...


ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:

Μάτια που λάμπουν φωτεινά με δάκρυα που δεν χύθηκαν,
Σκέφτομαι όλα αυτά τα χαμένα χρόνια.
Τα πάντα για τα οποία αξίζει να ζούμε χάθηκαν,
Αδελφέ, μου φαίνεται δύσκολο να συνεχίσω να αγωνίζομαι.
Πέφτω κάτω προς την άβυσσο,
Ο θεριστής μ’ αγκαλιάζει με το φιλί του.
Με κάνει να θέλω να σταματήσω να νοιάζομαι,
Να βλέπω όλα αυτά να εξελίσσονται – δύσκολο να τα αντέξω.

Αν αυτός είναι ο τρόπος που τα πάντα τελειώνουν -
Αν αυτός είναι ο τρόπος που η φυλή μου τελειώνει ...
Αν αυτός είναι ο τρόπος που τα πάντα τελειώνουν - Δεν μπορώ να αντέξω να το βλέπω.

Μια νόσος εξαπλώνεται πάνω σε ό,τι αγαπώ,
Πρέπει με κάποιο τρόπο να βγάλω την ψυχή μου από δω.
Καρδιά γεμάτη αγωνία, αμυδρή ελπίδα που σβήνει,
Μου φαίνεται δύσκολο να προσπαθήσω να το αντιμετωπίσω ...

Επειδή οι ψεύτες κατέχουν τον κόσμο σαν κατακτητές,
Σε μια ερημιά ανούσιου θορύβου.
Δεν έχουμε καμιά πιθανότητα με μια αδρανή υπερηφάνεια,
Οι ήρωες της φυλής μας έχουν ήδη πεθάνει ...

Αν αυτός είναι ο τρόπος που τα πάντα τελειώνουν -
Αν αυτός είναι ο τρόπος που η φυλή μου τελειώνει ...
Αν αυτός είναι ο τρόπος που τα πάντα τελειώνουν - Δεν μπορώ να αντέξω να το βλέπω.

Να συλλογιστώ ότι όλα κατέληξαν έτσι,
Απάθεια και αυτοκτονική ευδαιμονία ...

Όλα τελείωσαν, εκτός από αυτούς που κλαίνε,
Με ένα κλαψούρισμα, αντί ενός βρυχηθμού λιονταριού ...

Η μεγαλύτερη φυλή που περπάτησε ποτέ στη γη,
Πεθαίνει με αργό θάνατο με ένα παράλογο κέφι,
Ο τάφος έχει ετοιμαστεί, η φυλή μας προδόθηκε,
Λευκέ άνδρα, πολέμησε την τροχιά σου προς τον τάφο ...

Αν αυτός είναι ο τρόπος που τα πάντα τελειώνουν -
Αν αυτός είναι ο τρόπος που η φυλή μου τελειώνει ...
Αν αυτός είναι ο τρόπος που τα πάντα τελειώνουν - Δεν μπορώ να αντέξω να το βλέπω.

Μην αφήσετε να τελειώσει με αυτόν τον τρόπο,
Μην αφήσετε να τελειώσει με αυτόν τον τρόπο,
Μην αφήσετε να τελειώσει με αυτόν τον τρόπο, δεν μπορώ να αντέξω να το βλέπω...

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

ΗΠΑ: Μη πολιτικά ορθό κήρυγμα μαύρου πάστορα: «Οι Νότιοι θα μας σώσουν από τον ηθικό ξεπεσμό! Σύντομα να ανεμίζει η σημαία της Συνομοσπονδίας πάνω από τον Λευκό Οίκο»! (video)

Ο Αφροαμερικάνος προτεστάντης πάστορας αιδ. James David Manning, δριμύς κατήγορος της προώθησης της ομοφυλοφιλίας και του Ομπάμα, σε ένα ακόμη κήρυγμά του σείει την πολιτική ορθότητα, υπερασπιζόμενος τους Νότιους που βρίσκονται για μια ακόμη φορά στο στόχαστρο, και λέει, "Υπάρχουν άνθρωποι που είναι έτοιμοι τώρα να υπερασπιστούν το έθνος από τους φιλελεύθερους στον Βορρά. Θέλω αυτό να είναι σαφές, είναι άνδρες, θέλετε να τους πείτε συνομόσπονδους, θέλετε να τους πείτε Νότιους, πείτε  τους όπως θέλετε ... Είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν αυτό το έθνος. Όχι μόνο να υπερασπιστούν το δικό τους σπίτι, τις δικές τους πολιτείες, δεν είναι αυτός ακριβώς ο σκοπός τους".

Και συνεχίζει, "Είναι όχι μόνο έτοιμοι να υπερασπιστούν τον τρόπο ζωής τους, να υπερασπιστούν τα παιδιά τους από το να πάνε υποχρεωτικά σε δημόσια σχολεία όπου τα παιδιά τους θα διδάσκονται ότι ο σοδομισμός είναι σωστός, ότι το να πάει άντρας με άντρα είναι καλό και κορίτσι με κορίτσι είναι καλό και ότι ο Bruce Jenner γίνεται ο κανόνας της εποχής. Δεν πρόκειται να σας αφήσουν να το κάνετε αυτό". 
Ο Manning λέει, «Αυτοί οι άνθρωποι, δεν πρόκειται να σας αφήσουν να το κάνετε αυτό και εγώ συμφωνώ. Θα έπρεπε να είναι κάποιος νεκρός και στον τάφο ώστε να επιτρέπει σε ένα άτομο στην κυβέρνηση να πει στο παιδί σας ότι ο Bruce Jenner είναι ένας ήρωας του είδους των σοδομιτών, δεν θα πρέπει να έχει δικαίωμα να ζει".

«Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πάρει τα όπλα», λέει ο Manning, "Όχι μόνο λόγω του θέματος της συνομόσπονδης σημαίας, αυτή είναι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, αλλά δεν πρόκειται να σας αφήσουν να το κάνετε αυτό στα παιδιά τους."

Επίσης, επισημαίνει ότι θα πρέπει να έρθουν να σώσουν τον Βορρά από τους όμοιούς του Jesse Jackson και του Al Sharpton και από όλη αυτή την αναστάτωση και το χάος που έφεραν. Πιστεύει ότι ο Βορράς δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του από το φιλελεύθερο δηλητήριο, αλλά ότι ο Νότος μπορεί και θα το κάνει. 
Πιστεύει επίσης ότι μια συνομόσπονδη σημαία θα μπορούσε σύντομα να ανεμίζει πάνω από τον Λευκό Οίκο, χαρακτηρίζοντάς το αυτό «γλυκιά δικαιοσύνη» για αυτό που συνέβη στον πρώτο «εμφύλιο» πόλεμο "γιατί σίγουρα η Συνομοσπονδία και ο Νότος θα κερδίσουν αυτή τη φορά, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι 'αυτό, θα κερδίσουν αυτή τη φορά".

Ο ίδιος είπε ότι η χώρα πρέπει να σωθεί "με τον τρόπο που οι δυνάμεις της Ένωσης ισχυρίστηκαν ότι έσωσαν τους γιους των σκλάβων στον εμφύλιο πόλεμο, τώρα το έθνος πρέπει να σωθεί από τους φιλελεύθερους μισητές του Θεού και του Συντάγματος και εκείνους που προωθούν αυτή την ατζέντα υπέρ του σοδομισμού".

Κλείνει λέγοντας, «η Αμερική θα πρέπει να σωθεί και οι σωτήρες θα είναι οι συνομόσπονδοι, οι νότιοι, εκείνοι που έχουν πλυθεί με το Αίμα, που έχουν εξαγοραστεί με το Αίμα, που πιστεύουν στην Αγία Γραφή, που οπλίζουν και είναι έτοιμοι. Εγώ, είμαι ο James David Manning και θέλω να είμαι ένας από αυτούς".



ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

«Θα φάμε με χρυσά κουτάλια, έτσι είχαν πει…»

"Φέρτε πάλι πίσω όλες τις δραχμές"

Θα φάμε με χρυσά κουτάλια
Έτσι είχαν πει
Αυτό είναι το μέλλον
Μια καλύτερη ζωή.
Θα είναι ένα κοινοβούλιο
Και μια επιτροπή
Θα αποφασίζουν για τη χώρα
Προδότες Πολιτικοί

Φέρτε πάλι πίσω, όλες τις δραχμές,
σιχάθηκα, το ε-ε-ευρώ

Φέρανε τη φτώχεια
Μεσ' στα σπίτια μας
Φάγανε τα πάντα
Πουλήσανε τη χώρα μας.
Φόροι και επιτόκια
Καθημερινότητα
Σκλάβοι στην πατρίδα μας
Μας κάνουν μειονότητα

και