Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ) ξημεροβραδιάζεται για να βρει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει ειδήσεις και άρθρα συμβατά με την θεματολογία του, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για τα παρατιθέμενα links. Σχόλια και παρεμβάσεις του ΚΟ είναι σε χρώμα ερυθρό. Αν ψάχνεις για mainstream ειδησεογραφία και άποψη, ήρθες στο λάθος μέρος.

got democracy?

got democracy?
"Μη με παραδώσης εις την επιθυμίαν των εχθρών μου· διότι ηγέρθησαν κατ' εμού μάρτυρες ψευδείς και πνέοντες αδικίαν.."

kolokotronis

kolokotronis

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2020

Πανδημία κορωναϊού και ατζέντα της Νέας Παγκόσμιας Τάξης


«Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας». ( Άμλετ)

Στις 11 Μαρτίου 2020, η γερμανική (αριστερή) ιστοσελίδα "Neue Rheinische Zeitung NRhZ" επέστησε την προσοχή (άρθρο "Two Corona Mosaic Stones") σε μια δημοσίευση της γερμανικής κυβέρνησης τον Ιανουάριο του 2013: "Πληροφορίες από τη γερμανική κυβέρνηση - Έκθεση για την ανάλυση κινδύνου στην πολιτική προστασία 2012 "(έντυπο 17/12051 της 3ης Ιανουαρίου 2013). Σε αυτό, μπορούν να φανούν τρομακτικές ομοιότητες με αυτό που συμβαίνει σήμερα - ιδιαίτερα αναφέροντας ρητώς τον «κοροναϊό του SARS (CoV)». Το σενάριο που παρουσιάστηκε, στο οποίο περιγράφονται η εξάπλωση, η πορεία, η διάρκεια, η θνησιμότητα κ.λπ., φτάνει στο σημείο να απαιτεί ένα δραστικό περιορισμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων.

Το σενάριο αναφέρει σχετικά:

"Οι αρμόδιες αρχές, πρωτίστως οι αρχές δημόσιας υγείας και πρωτίστως οι υπεύθυνοι για τη δημόσια υγεία πρέπει να λάβουν μέτρα για την πρόληψη των μεταδοτικών ασθενειών. Το IfSG [Infektionsschutzgesetz / ο γερμανικός νόμος για την προστασία από τη μόλυνση] επιτρέπει, μεταξύ άλλων, περιορισμούς των θεμελιωδών δικαιωμάτων (§16 IfSG), όπως το δικαίωμα απαραβίαστου της οικίας (άρθρο 13 παράγραφος 1 GG). Στο πλαίσιο των αναγκαίων προστατευτικών μέτρων μπορεί επίσης να περιοριστεί το θεμελιώδες δικαίωμα της προσωπικής ελευθερίας (άρθρο 2 παράγραφος 2 εδάφιο 2 GG) και η ελευθερία του συνέρχεσθαι (άρθρο 8 GG) (§ 16 παράγραφοι 5 έως 8 και § 28 IfSG). Εκτός από αυτά τα μέτρα που πρέπει να παραγγείλει απευθείας ο υπεύθυνος δημόσιας υγείας, το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Υγείας μπορεί να διατάξει με νομοθετική διάταξη ότι απειλούμενα τμήματα του πληθυσμού πρέπει να συμμετέχουν σε προστατευτικούς εμβολιασμούς ή άλλα μέτρα ειδικής προφύλαξης (άρθρο 20 παράγραφος 6) IfSG), βάσει των οποίων μπορεί να περιοριστεί το δικαίωμα στη σωματική ακεραιότητα (άρθρο 2, παράγραφος 2, φράση 1 GG) ". 

Αυτό που προξενεί μεγαλύτερη ανατριχίλα είναι μια άλλη πληροφορία: Μόλις δύο μήνες πριν από το ξέσπασμα του κορωναϊού στην κινεζική πόλη Wuhan, μια ομάδα εμπειρογνωμόνων διεξήγαγε την πανδημική προσομοίωση "Event 201", η οποία διοργανώθηκε από το πανεπιστήμιο John Hopkins στις ΗΠΑ και κατέληξε σε ανησυχητικά αποτελέσματα. Στόχος ήταν να δοκιμαστεί η συμπεριφορά των κυβερνήσεων και των αρχών σε περίπτωση πανδημίας σε παγκόσμιο επίπεδο με "δυνητικά καταστροφικές συνέπειες" και τις επιπτώσεις που θα μπορούσε να έχει. Ο ιός που χρησιμοποιήθηκε για να γίνει αυτό ονομάστηκε CAPS: : Coronavirus Associated Pulmonary Syndrome / Κορωναϊός που Συνδέεται με Πνευμονικό Σύνδρομο! Εκτιμήθηκε ότι 65 εκατομμύρια άνθρωποι θα πεθάνουν.

Τον Οκτώβριο του 2019, μια ομάδα 15 επιχειρηματιών, κυβερνητικών αξιωματούχων και ειδικών στον τομέα της υγείας συγκεντρώθηκαν γύρω από ένα τραπέζι στη Νέα Υόρκη για να προγραμματίσουν την παγκόσμια απάντηση σε ένα παγκόσμιο ξέσπασμα ενός κορανοϊού που δεν έχει δει μέχρι τώρα. Ήταν μια άσκηση με ανησυχητικές ομοιότητες, όπως φάνηκε εκ των υστέρων, με τον κορωναϊο που εξαπλώθηκε σε παγκόσμιο επίπεδο.
Το Πανεπιστήμιο Johns Hopkins διεξήγαγε αυτή την «άσκηση προσομοίωσης πανδημίας» που ονομάστηκε «Event 201», η οποία παρουσιάζει ανατριχιαστικές ομοιότητες με τον νέο κορονοϊό SARSCoV-2, σε συνεργασία με το Ίδρυμα Bill and Melinda Gates και το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ.

Στην εκδήλωση πήραν μέρος εκπρόσωποι διεθνών οργανισμών, επιστήμονες, όπως ο George Gao από το κινέζικο οργανισμό μεταδιδόμενων νοσημάτων, σύμβουλοι κυβερνήσεων και στελέχη μεγάλων, διεθνών τραπεζών και επιχειρήσεων, όπως π.χ. της Lufthhansa, της ΑΝΖ Bank Group και της Johnson & Johnson.

Το «Event 201» ξεκινάει με την εμφάνιση ενός νέου κορονοϊού που προέρχεται από τις νυχτερίδες. Η διαφορά είναι ότι εμφανίζεται στη Βραζιλία αντί για την Κίνα, αλλά κατά τα λοιπά η εξέλιξή του είναι σχεδόν πανομοιότυπη.

Μέσα σε λίγες εβδομάδες εξαπλώνεται παγκοσμίως. Όταν πια ο πλανήτης περνάει σε πανδημική φάση, οι μεταδόσεις είναι ανεξέλεγκτες, με τα κρούσματα να διπλασιάζονται κάθε εβδομάδα. Περίπου οι μισοί ασθενείς έχουν ήπια ή καθόλου συμπτώματα, ενώ οι υπόλοιποι εμφανίζουν πιο σοβαρά συμπτώματα και αρκετοί από αυτούς θα χρειαστεί να εισαχθούν σε ΜΕΘ. Απ’ αυτούς περίπου το 14% πεθαίνει μέσα σε 10 ημέρες.

Οι κυβερνήσεις παραμένουν αναποφάσιστες για το αν πρέπει να απαγορεύσουν τις δημόσιες συγκεντρώσεις και τα ταξίδια προς και από τις περιοχές που πλήττονται από τον ιό. Η παραπληροφόρηση και οι ψευδείς ειδήσεις διαχέονται ταχύτατα μέσω των social media, με αποτέλεσμα την έλλειψη εμπιστοσύνης και την κοινωνική αναταραχή.

Η κάμψη της πανδημίας έρχεται μετά από 18 μήνες, όταν οι ειδικοί υποθέτουν ότι θα έχει αναπτυχθεί αποτελεσματικό εμβόλιο. Σε αυτό το διάστημα, σύμφωνα με το σενάριο της προσομοίωσης, 65 εκατομμύρια άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους!

Η παγκόσμια οικονομία καταρρέει (με τη συρρίκνωση του ΑΕΠ να ξεπερνάει το 10%, ενώ σε πολλές χώρες να φτάνει και το -40%) και οι επιπτώσεις στις κοινωνίες είναι αδιανόητες.

Αποφάσισε λοιπόν η κυβερνώσα "ελίτ" να διεξάγει ένα μακροχρόνιο προγραμματισμένο εργαστηριακό πείραμα πάνω στην κοινωνία των πολιτών των χωρών σε όλο τον κόσμο στις αρχές του 2020; Ποια κράτη και θεσμικά όργανα είναι υπεύθυνα για τη συμμετοχή σε αυτό το "τρομερό πραξικόπημα"; Ποιο ρόλο παίζουν οι υπερδυνάμεις της Κίνας, των ΗΠΑ και της Ρωσίας;

Είναι ενδιαφέρον ότι η Κίνα αντιμετωπίζει τώρα μείωση του αριθμού των μολύνσεων και των θανάτων. Ποιος είναι ο ρόλος των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), ο οποίος έχει από καιρό στο μυαλό του τη Νέα Τάξη Πραγμάτων (NWO); Και ποιος ρόλος σε αυτό το βρώμικο "παιχνίδι" έχει ανατεθεί στον ανεξάρτητο Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ); Θέλουμε να «τραβήξουμε με το ζόρι» το σημερινό πολιτικό σύστημα, να εκμεταλλευτούμε την εξουσία στον κόσμο και να αποσπάσουμε με προσοχή ορισμένων από τους πολίτες του κόσμου από αυτό το γεωπολιτικό γεγονός; Ποιος είναι ο στόχος τους;

Ερωτήσεις σχετικά με ερωτήσεις στις οποίες οι πολίτες των χωρών και τα σημερινά πειραματόζωα ζητάνε μια απάντηση, προκειμένου να μάθουν ποια μορφή κυβέρνησης ή δικτατορίας έρχεται στο εγγύς μέλλον.
Αξίζει να δούμε κάποια από τα βασικά θέματα της ατζέντας της Νέας Τάξης...

Η ατζέντα της αχρήματης κοινωνίας

Η ατζέντα της αχρήματης / cashless κοινωνίας είναι μέρος του προγράμματος της Νέας Παγκόσμιας Τάξης που συμβαδίζει με τον μετανθρωπισμό, δηλαδή την ψηφιοποίηση όλων των στοιχείων στην κοινωνία, συμπεριλαμβανομένων των χρημάτων, των πληροφοριών και της ίδιας της ζωής.

Μια κοινωνία που δεν κάνει χρήση μετρητών θα μπορεί να ελέγχεται, να παρακολουθείται κάθε οικονομική συναλλαγή, επιτρέποντας στις αρχές να δημιουργήσουν μια ακόμη πιο ολοκληρωμένη εικόνα του για το ποιος είναι ποιος και πως θα σταματήσουν οποιαδήποτε πιθανή ανυπακοή ή επανάσταση προτού συμβεί.

Επίσης, αυξάνει τα έσοδα της κυβέρνησης μέσω φόρων. Για παράδειγμα, η Κίνα (και όχι μόνο) εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία να ανταποκριθεί στην cashless ατζέντα, δηλώνοντας ότι τα χαρτονομίσματα πρέπει τώρα να τεθούν εκτός κυκλοφορίας λόγω της πιθανότητας να περιέχει ίχνη του COVID-19 και έτσι να συμβάλουν στην εξάπλωση του κοροναϊού.

Καραντίνα και στρατιωτικός νόμος

Οι κυβερνήσεις απολαμβάνουν τα σενάρια του στρατιωτικού νόμου, επειδή τα ανθρώπινα δικαιώματα αναστέλλονται. Η αυταρχική Κίνα έχει επαινεθεί από πολλούς globalists, όπως ο εκλιπών Ντέιβιντ Ρόκφελλερ ή τον ΠΟΥ ως πρότυπο για τη Νέα Παγκόσμια Τάξη. Ορισμένες από τις φωτογραφίες και τα βίντεο που καταφέρνουν να αποφύγουν την κινεζική λογοκρισία δείχνουν το αστυνομικό κράτος. Η Ιταλία έχει κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης και έχει αναπτύξει τα στρατεύματά της στους δρόμους και η Ισπανία σχεδιάζει να δηλώσει κατάσταση ανησυχίας.

Υποχρεωτικός εμβολιασμός

Η πανδημία του κοροναϊού έχει δώσει μια καλή δικαιολογία για τις κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο να βρουν ένα από τα αγαπημένα τους προγράμματα νέας παγκόσμιας τάξης: τον υποχρεωτικό εμβολιασμό. Ο λόγος που η ατζέντα είναι ιδιαίτερα δημοφιλής είναι ότι επιτρέπει στις αρχές να έχουν πρόσβαση στο ανθρώπινο σώμα, και όχι μόνο στο σώμα των πολιτών, αλλά και στην κυκλοφορία του αίματος.

Συμπτωματικά (ή όχι), η Κίνα ψήφισε νόμο στις 29 Ιουνίου 2019, ο οποίος εφάρμοσε εθνικό υποχρεωτικό πρόγραμμα εμβολιασμού. Συμπτωματικά (ή όχι), ο νόμος τέθηκε σε ισχύ την 1η Δεκεμβρίου 2019, λίγες μόνο εβδομάδες πριν γίνει η επιδημία του κοροναϊού παγκόσμια είδηση.

Bill Gates ID2020: ψηφιακή αναγνώριση μέσω μικροτσίπ

Ο Bill Gates, αυτό το θερμοκήπιο της νέας παγκόσμιας τάξης, προωθεί γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς και εμβόλια για χρόνια. Ο συνιδρυτής της Microsoft ήταν μέρος του Event 201 που μίλησε για την πανδημία του κορωναϊού πριν συμβεί.

Αλλά ο Γκέιτς προώθησε επίσης ένα άλλο αμφιλεγόμενο project: Το «ID 2020». Πρόκειται για την ατζέντα του ανθρώπινου μικροτσίπ. Παρουσιάζεται ως "ένας αξιόπιστος τρόπος" για να εκπληρωθεί ένα "θεμελιώδες και καθολικό ανθρώπινο δικαίωμα":  η προστασία της ταυτότητάς σας τόσο στο Διαδίκτυο όσο και στον φυσικό κόσμο. Από την άλλη πλευρά, έχουμε το έργο της Google Nightingale, το οποίο θα έχει πρόσβαση σε ιατρικά αρχεία, ονόματα και διευθύνσεις χωρίς να χρειάζεται να συμβουλεύεται τους ασθενείς.

2030 Ατζέντα: Wuhan, μία από τις έξυπνες πόλεις της Κίνας

Μια ατζέντα που εμπλέκεται στην πανδημία του κοροναϊού είναι η "Ατζέντα 2030" του ΟΗΕ, η οποία περιλαμβάνει "έξυπνες πόλεις". Πριν από την πανδημία, η Κίνα είχε ήδη σχεδιάσει ποιες από τις πόλεις της θα προγραμματιστούν να γίνουν πιλοτικές "έξυπνες πόλεις". Η Γουχάν ήταν μια από αυτές (και έτσι εξηγείται γιατί ήταν επίσης ο τόπος που εγκαταστάθηκε το κινέζικο δίκτυο 5G).

Συμπέρασμα

Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι η τελετή έναρξης των Παγκοσμίων Στρατιωτικών Αγώνων του 2019 στη Γουχάν διακήρυξε έναν «Νέο Κόσμο» (New World). Να ήταν μία ένδειξη ότι σε λίγο όλα θα άλλαζαν;

 Όποια και αν είναι η αλήθεια για την προέλευση του ίδιου του ιού, εάν δημιουργήθηκε και από ποιους, πώς απελευθερώθηκε και αν είναι πραγματικά τόσο επικίνδυνος, το όλο φαινόμενο της πανδημίας του κοροναϊού είναι αναμφίβολα κάτι που χρησιμοποιείται στο να επιταχυνθούν διάφορα θέματα της ατζέντας της Νέας Παγκόσμιας Τάξης. 
(βάλτε και το κλείσιμο των εκκλησιών μέσα).

ΚΟ / από εδώ, εδώ, εδώεδώ και εδώ

Κυριακή, 22 Μαρτίου 2020

"Σε ένα ‘no-touch’ κόσμο, η λύση είναι η Ψηφιακή Ταυτότητα..."


Του Scott Gibson (Contactable) / ΚΟ

Πολλά έχουν ειπωθεί από εγχώριους και διεθνείς φορείς σχετικά με τις καλύτερες ενέργειες που πρέπει να ακολουθήσουμε για να μετριάσουμε τον αντίκτυπο του Covid-19 (κοροναϊού).

Ενώ όλοι προσπαθούμε να καταλάβουμε πώς να κάνουμε προσαρμογές στην καθημερινότητά μας και να παίξουμε το ρόλο μας, πρέπει να προστατέψουμε τον εαυτό μας και τους άλλους από την εξάπλωση του ιού.

Οι επιχειρήσεις σε όλο τον κόσμο βλέπουν τα πάνω και τα κάτω σε αυτό: από τον πανικό που επικρατεί στα super market, μέχρι την ακύρωση των ταξιδιωτικών σχεδίων και των διακοπών.

Ο Anthony Fauci, Αμερικανός διευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Αλλεργίας και Λοιμωδών Νοσημάτων, δήλωσε την Κυριακή (15 Μαρτίου) ότι η επιδημία θα επιδεινωθεί προτού βελτιωθούν τα πράγματα.

Και ο Walter Ricciardi, μέλος του εκτελεστικού συμβουλίου του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και σύμβουλος του ιταλικού υπουργείου Υγείας για τον κοροναϊό, πρότεινε ότι η ζωή θα μπορούσε να επιστρέψει στο «φυσιολογικό» το ευρωπαϊκό καλοκαίρι.

Υπάρχουν ανάμικτες προβλέψεις, αλλά γενικά, οι προβλέψεις είναι ότι ο κορωνοϊός Covid-19 θα κορυφωθεί στα τέλη Μαΐου και θα πρέπει να δούμε μια σταθερή μείωση των ποσοστών μόλυνσης από εκεί και πέρα. Αλλά ο Covid-19 πρόκειται να αφήσει μια κληρονομιά: την κληρονομιά ενός κόσμου «χωρίς επαφή» (ano-touchworld).

Πριν από τον Covid-19, ποτέ δεν σκέφτηκα τις επιφάνειες και τα αντικείμενα που αγγίζω καθημερινά. Ναι, οι περισσότερες από τις επιφάνειες και τα αντικείμενα που αγγίζω είναι δικά μου ή μπορώ να ελέγξω - το κινητό μου, οι λαβές των θυρών και οι διακόπτες φωτός, το τιμόνι για το ποδήλατό μου, τα κλειδιά για το αυτοκίνητο, το πορτοφόλι, η πόρτα του αυτοκινήτου, ο φορητός υπολογιστής, το iPad, τα μπαστούνια του γκολφ και το τηλεχειριστήριο.

Αλλά, αγγίζω επίσης και μια πληθώρα επιφανειών όπως η βιομετρική συσκευή εισόδου στο γραφείο, τα ΑΤΜ, τα μετρητά, το πληκτρολόγιο του pos στα καταστήματα και ο μετρητής εισιτηρίων στάθμευσης.

Καθώς ετοιμαζόμαστε για μια μετά το Covid-19 εποχή, πρέπει να επανεξετάσουμε τις διαδικασίες μας. Ο κόσμος θα έχει αλλάξει και οι συμπεριφορές των πελατών.

Εκεί πιστεύω ότι η ψηφιακή εποχή θα μας ωφελήσει. Έχουμε πρόσβαση σε τεχνολογίες που μπορούν να διευκολύνουν έναν κόσμο χωρίς επαφή, μετά τον Covid-19. Στο επίκεντρο αυτού, η ψηφιακή μας ταυτότητα (digital identity) και τα βιομετρικά στοιχεία συνδέονται με την ταυτότητά μας. Μόλις δημιουργηθεί η ψηφιακή μας ταυτότητα με ασφάλεια, μπορούμε να έχουμε πρόσβαση σε πολλά βιομετρικά στοιχεία χωρίς επαφή.

Η βιομετρία φλεβών της παλάμης πιστεύεται ευρέως ότι είναι η καλύτερη μέθοδος βιομετρικής επαλήθευσης χωρίς επαφή. Η τεχνολογία της φασματοσκοπίας στο εγγύς υπέρυθρο (Near Infrared, NIR) επιτρέπει στα άτομα να πιστοποιήσουν την ταυτότητά τους μέσω σαρωτών που συλλαμβάνουν από απόσταση εικόνες των φλεβών των παλαμών των χεριών μας. Είναι τελείως no touch. Επίσης, οι συσκευές σάρωσης και οι αισθητήρες διαρκούν πολύ περισσότερο, επειδή υπάρχει λιγότερη φθορά στον εξοπλισμό.

Τα μοτίβα των φλεβών στις παλάμες σας βρίσκονται κάτω από το δέρμα σας, οπότε η εξακρίβωση της ταυτότητας είναι ευκολότερη και ακριβέστερη, ακόμη και αν οι παλάμες είναι γερασμένες ή υγρές. Είναι πρακτικά αδύνατο να σφυρηλατήσουμε ή να μιμηθούμε τα μοτίβα των φλεβών της παλάμης ενός άλλου ατόμου.

Η αναγνώριση προσώπου είναι μια άλλη no-touch μέθοδος βιομετρικού ελέγχου ταυτότητας. Ένα σύστημα αναγνώρισης προσώπου χρησιμοποιεί βιομετρικά στοιχεία για τη χαρτογράφηση των χαρακτηριστικών του προσώπου από μια φωτογραφία ή ένα βίντεο. Συγκρίνει τις πληροφορίες με μια βάση δεδομένων πελατών γνωστών προσώπων για να βρει το προφίλ σας. Η διαδικασία γίνεται γρήγορα εάν έχετε ενσωματώσει προηγουμένως το πρόσωπο ως ένα από τα βιομετρικά στοιχεία που συνδέονται με την ψηφιακή σας ταυτότητα.

Η βιομετρία φωνής χρησιμοποιεί το πρότυπο φυσικής φωνής ενός ατόμου ως κωδικό πρόσβασης για την επαλήθευση της πρόσβασης στις υπηρεσίες. Προσφέρεται συνήθως μέσω κέντρων επαφής και κινητών εφαρμογών, καθώς και για την επικύρωση των συναλλαγών στο διαδίκτυο. Είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να πιστοποιήσετε τον εαυτό σας σε έναν no-touch κόσμο.

Κάθε οργανισμός που απευθύνεται σε πελάτες - είτε πρόκειται για δημόσια υπηρεσία, είτε για εμπορική επιχείρηση, είτε για τηλεπικοινωνιακό οργανισμό είτε για τράπεζα, πρέπει να αρχίσει να υιοθετεί μια νέα στρατηγική γύρω από την ψηφιακή ταυτότητα και τον τρόπο με τον οποίο θέλει να πιστοποιήσει τους πελάτες της σε έναν κόσμο μετά τον Covid.

Η τεχνολογία είναι εδώ και ας το αντιμετωπίσουμε: όταν θα έχει περάσει ο Covid-19, θα πρέπει να επιταχύνουμε και να υιοθετήσουμε νέες μεθόδους για να προσελκύσουμε περισσότερους πελάτες για να παραμείνουμε στην κορυφή.

* Ο Scott Gibson είναι ο επικεφαλής εμπορικός διευθυντής της υπηρεσίας internet marketing "Contactable" (Νότια Αφρική) και angel investor.

ΚΟ: Για το project "Alliance ID2020" (ΟΗΕ, Bill Gates, Ίδρυμα Rocjkefeller κλπ που φυσικά, εργάζονται για το καλό της ανθρωπότητας / κοπαδιού, ώστε να έχει ο καθένας ψηφιακή ταυτότητα), διάβασε εδώ & εδώ


Σάββατο, 21 Μαρτίου 2020

Τώρα ο καθένας για τον εαυτό του. Πως η πανδημία σώριασε την Ευρώπη των open borders


Του Patrick J. Buchanan (Taki’s Magazine) / ΚΟ

"Οι λάμπες σβήνουν σε όλη την Ευρώπη, δεν θα τις δούμε να φωτίζονται ξανά στη ζωή μας", είχε δηλώσει ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών Sir Edward Grey σε φίλο την παραμονή της εισόδου της Βρετανίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Παρατηρώντας από μακριά, καθώς η πανδημία του κοροναϊού καταστρέφει την Γηραιά Ήπειρο, τα λόγια του Grey επιστρέφουν στο μυαλό. Και καθώς ο Μεγάλος Πόλεμος άλλαξε παντοτινά την Ευρώπη, η πανδημία του COVID-19 φαίνεται να αλλάζει τον τρόπο που οι ευρωπαϊκοί λαοί βλέπουν ο ένας τον άλλον.

"Ένας για όλους και όλοι για έναν!" Αυτά ήταν τα λόγια με τα οποία έζησαν οι Τρεις Σωματοφύλακες του Αλεξάνδρου Δουμά.

Αυτό ήταν το ιδανικό για την κατασκευή της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Μια επίθεση εναντίον ενός είναι μια επίθεση εναντίον όλων. Η συμφωνία του Σένγκεν, με την οποία οι πολίτες της Ευρώπης είναι ελεύθεροι να ταξιδεύουν μέσω των χωρών της ηπείρου τους καθώς οι Αμερικανοί ταξιδεύουν από το Μέριλαντ στη Βιρτζίνια, έχει τις ρίζες της σε αυτό το ιδεώδες.

Ωστόσο, ξαφνικά, όλα αυτά φαίνεται να ανήκουν στο χθες.

Ο τρόπος με τον οποίο αντιδρούν τα κράτη-έθνη της ΕΕ στην κρίση του κοροναϊού φέρνει στο μυαλό μια άλλη φράση, μια γαλλική φράση, "Sauve qui peut", μια πρόχειρη μετάφραση της οποίας είναι "Κάθε άνθρωπος για τον εαυτό του".

Οι New York Times έγραψαν πρόσφατα για τη νέα πραγματικότητα. Στο κύριο άρθρο της Κυριακής, "Η Ευρώπη Κλειδώνεται και αντιμετωπίζει την κρίση καθώς ο ιός μεταδίδεται", γράφουν:

"Ενώ ορισμένοι ευρωπαίοι ηγέτες, όπως ο πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν της Γαλλίας, έχουν ζητήσει την εντατικοποίηση της συνεργασίας μεταξύ των εθνών, άλλοι προσπαθούν να κλείσουν τις χώρες τους.

"Από τη Δανία έως τη Σλοβακία, οι κυβερνήσεις έχουν αναπτύξει ένα επιθετικό μοντέλο αντιμετώπισης του ιού με κλείσιμο των συνόρων".

Περιγράφοντας μια σειρά χωρών που ανταποκρίνονται στο αίτημα του φυλετισμού και εθνικισμού, οι Times θρηνούν τη Δευτέρα:

«Σήμερα, οι Ευρωπαίοι ... δημιουργούν σύνορα μεταξύ των χωρών, μέσα στις πόλεις και τις γειτονιές τους, γύρω από τα σπίτια τους - για να προστατευθούν από τους γείτονές τους, ακόμη και από τα δικά τους εγγόνια».

"Αντιμετωπίζοντας έναν ιό που δεν γνωρίζει σύνορα, αυτή η σύγχρονη χωρίς σύνορα Ευρώπη τα κατασκευάζει παντού".

Μέσα σε λίγες μέρες, η Ευρώπη των ανοιχτών συνόρων έγινε παρελθόν.

"Καθώς η πανδημία εξαπλώνεται από την Ιταλία στην Ισπανία, τη Γαλλία, τη Γερμανία", αναφέρουν οι Times, "υπάρχει μια αυξανόμενη αίσθηση της ανάγκης για σκληρές, ακόμη και αυταρχικές μεθόδους, πολλές από τις οποίες είναι εμπνευσμένες από την Κίνα.

"Η Ευρώπη έχει τρομοκρατηθεί από την Ιταλία. Ξαφνικά, πολλές από τις χώρες της ηπείρου προσπαθούν να κλειδώσουν, να προστατεύσουν τον εαυτό τους και τους πολίτες τους. Η ιδέα της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης και μιας Ευρώπης χωρίς σύνορα, όπου οι πολίτες είναι ελεύθεροι να ταξιδεύουν και να εργάζονται, μοιάζει πολύ μακρινή».

Η Ιταλία, η χώρα που έχει πληγεί περισσότερο από την Κίνα, βρίσκεται σε απομόνωση. Η Γερμανία κλείνει τα σύνορα με την Αυστρία, τη Δανία, τη Γαλλία, το Λουξεμβούργο και την Ελβετία. Η Τσεχική Δημοκρατία, η Κύπρος, η Δανία, η Λετονία, η Λιθουανία, η Πολωνία και η Σλοβακία ανακοίνωσαν ότι θα κλείσουν σύνορα σε όλους τους ξένους. Ο Πρόεδρος Donald Trump επέκτεινε την ταξιδιωτική απαγόρευση στην Ευρώπη για να συμπεριλάβει δύο από τους παλαιότερους φίλους της Αμερικής, τη Βρετανία και την Ιρλανδία.

Η Σλοβενία ​​έκλεισε τα σύνορά της με την Ιταλία. Η Νορβηγία είναι κλειδωμένη. Όσοι  ταξιδιώτες έρχονται από το εξωτερικό στη Νορβηγία διατρέχουν τον κίνδυνο της υποχρεωτικής καραντίνας 14 ημερών, ανεξάρτητα από την υγεία τους.

Ο πρωθυπουργός Justin Trudeau ανακοίνωσε ότι ο Καναδάς απαγορεύει την είσοδο σε όλους τους ταξιδιώτες που δεν είναι πολίτες ή μόνιμοι κάτοικοι. Οι μόνες εξαιρέσεις είναι τα πληρώματα αεροπλάνων, οι διπλωμάτες και, "αυτή τη στιγμή, οι πολίτες των ΗΠΑ.

«Αυτό που βλέπουμε είναι η σύγκρουση των ισχυρισμών της ανθρώπινης φύσης και της ιδεολογίας».

Μέσα από την ιστορία της ανθρωπότητας, οι περισσότεροι άνθρωποι ένιωθαν περισσότερο προσκολλημένοι σε έννοιες όπως η οικογένεια, η φυλή, η πίστη, η χώρα και το έθνος πάνω παρά σε όσα επιτάσσει η φιλελεύθερη ιδεολογία.

Αλλά ενώ όλοι οι πολίτες μπορεί να έχουν το ίδιο δικαίωμα που τους δόθηκε από το Θεό στη ζωή και το συνταγματικό δικαίωμα στην «ίση προστασία έναντι του νόμου», όλοι οι άνθρωποι δεν έχουν ίσα δικαιώματα σε ό,τι αγαπούν ή για ό,τι ανησυχούν.

Για τους περισσότερους άντρες, αυτό που λέει η καρδιά είναι ανώτερο από εκείνο που λέει ο νους. Σε μια κρίση, οι άνθρωποι βάζουν πρώτα τις οικογένειες, τους φίλους και τη χώρα τους.

Το κλείσιμο των συνόρων είναι ένα οδυνηρό χτύπημα κατά του φιλελευθερισμού που υποτίθεται ότι έχει τις ρίζες του στην αμαρτία της ξενοφοβίας. Αλλά αυτό που λένε οι κυβερνήσεις στην Ευρώπη κλείνοντας τα σύνορά τους, αυτό που λένε οι Αμερικανοί απαγορεύοντας τα ταξίδια από την Ευρώπη είναι ότι ενώ όλοι οι άνθρωποι μπορεί να έχουν δημιουργηθεί ίσοι, θα βάζουμε πάντα τους δικούς μας ανθρώπους πρώτα, μπροστά από τους υπόλοιπους.

Όταν έρχεται μια κρίση, είτε πρόκειται για έναν πόλεμο στον οποίο διακυβεύεται η επιβίωση του έθνους είτε για μια επιδημία όπου διακυβεύεται η υγεία και η επιβίωση του λαού μας, φροντίζουμε πρώτα για τους δικούς μας.

Αυτή είναι η ανθρώπινη φύση. Αυτός είναι ο τρόπος που δουλεύει ο κόσμος.

ΚΟ / πηγή

Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2020

Αφιέρωμα: "Αντικομμουνιστικές" ταινίες (Β΄)




   1. RED DAWN («Κόκκινη Αυγή») – 1984, ΗΠΑ: Και ξαφνικά μέσα από το ασφαλές, οικείο περιβάλλον της τάξης ενός αμερικάνικου σχολείου, παρακολουθούμε αμέτρητα αλεξίπτωτα να πέφτουν από τον ουρανό μέσα στην καρδιά της - επί εποχής Ρήγκαν - Αμερικής. Και ναι, είναι αυτό που φοβόσασταν: κουμμούνια εισβολείς! Σοβιετικοί μαζί με Κουβανούς και Νικαραγουανούς συμμάχους τους εισβάλλουν στις ΗΠΑ και ο Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος είναι επί θύραις. Ευτυχώς μια ομάδα πατριωτών μαθητών που αυτοαποκαλούνται "Wolverines", αρπάζει τα όπλα (που πάντα είχε, ας είναι καλά το Σύνταγμα) και ξεκινάει αντάρτικο! Μπορεί να γελάνε κάποιοι αλλά το Red Dawn είχε αρκετή επιτυχία στην εποχή του και ήταν η 20η στην λίστα με τις ταινίες με τις μεγαλύτερες εισπράξεις εκείνης της χρονιάς. Της χρονιάς που ο Bruce Springsteen κυκλοφόρησε το “Born in The USA” με μια μεγάλη αμερικάνικη σημαία στο background
Η παραγωγή ήταν του βραβευμένου John Milius (γνωστός για τις ταινίες "Dirty Harry", "Αποκάλυψη Τώρα", "Κόναν ο Βάρβαρος"). Οργανώσεις για την υπεράσπιση της οπλοκατοχής αποθέωσαν τον Milius επειδή "απεικόνισε το πόσο σημασία έχει η οπλοκατοχή". Στην ταινία πρωταγωνιστεί ο Patrick Swayze και μαζί του πολλά πρώτα ονόματα εκείνης της εποχής όπως, ο C. Thomas Howell, η Lea Thompson, ο Charlie Sheen, ο Harry Dean Stanton και η Jennifer Grey (η συμπρωταγωνίστρια του Swayze στο “Dirty Dancing”). Στην μουσική «ο δικός μας» Basil Poledouris. Η ταινία μέχρι σήμερα, θεωρείται μια από τις πιο αγαπημένες πατριωτικές / συντηρητικές ταινίες (το 2012 βγήκε ένα αποτυχημένο remake με Βορειοκορεάτες εισβολείς), ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι η επιχείρηση για τη σύλληψη του Σαντάμ Χουσεΐν ονομάστηκε "Επιχείρηση Red Dawn" και οι στόχοι της ονομάστηκαν "Wolverine 1" και "Wolverine 2"!
  2. ELENI − 1985, ΗΠΑ: «Η απαγορευμένη ταινία»! Η «Ελένη» είναι η κινηματογραφική μεταφορά των απομνημονευμάτων του Ελληνοαμερικανού δημοσιογράφου Nicholas Gage (Νικόλαος Γκατζογιάννης). Η σκηνοθεσία είναι του Peter Yatesκαι παίζουν οι: John Malkovich, Kate Nelligan (Ελένη), Linda Huntκαι Glenne Headly. Υπόθεση: Στις 28 Αυγούστου του 1948, οι κομουνιστές συμμορίτες εκτελούν στο χωριό Λιάς της Θεσπρωτίας (το οποίο επί μήνες ήλεγχαν) μια 41χρονη γυναίκα, την Ελένη Γκατζογιάννη. Το «έγκλημά» της ήταν ότι φυγάδευσε τα παιδιά της από το χωριό για να αποφύγουν το παιδομάζωμα των κομουνιστών. Ο Νίκος Γκατζογιάννης, θα επιστρέψει, χρόνια αργότερα, στην Ελλάδα σαν ανταποκριτής των NewYorkTimesκαι θα προσπαθήσει ν' αναζητήσει τους υπαίτιους του θανάτου της μητέρας του (έχοντας μαζί του ένα περίστροφο που τελικά δεν θα το χρησιμοποιήσει, γιατί είναι ελεήμων). Η Ελένη είναι πιστή μάνα και χριστιανή, φωνάζει το «Χριστός Ανέστη!» την Ανάσταση, προσεύχεται στον Θεό και λίγο πριν την δολοφονία της δηλώνει : «Είναι μεγάλη χαρά να είσαι μητέρα και ευχαριστώ τον Θεό που μου επέτρεψε να το μάθω...». 
Η «Ελενη» που κυκλοφόρησε το 1983, μεταφράστηκε σε περισσότερες από 30 γλώσσες, πούλησε περισσότερο από 4 εκατομμύρια αντίτυπα, ενώ η κινηματογραφική μεταφορά της δύο χρόνια αργότερα, το 1985, παρά το λυσσαλέο κυνηγητό από την Αριστερά στην Ελλάδα, είχε τεράστια επιτυχία. Μια φημισμένη ταινία Έλληνα του εξωτερικού, που αφορά κομμάτι της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας και στην οποία συμμετείχαν δημοφιλείς ηθοποιοί κι όμως είναι σχεδόν άγνωστη στους περισσότερους, χάριν της παντοδυναμίας της αριστεράς στην πατρίδα μας. Η ταινία, ουσιαστικά τελεί υπό καθεστώς απαγόρευσης. Κανένα κανάλι δεν έχει τολμήσει να την προβάλλει. Στην ελληνική wikipedia δεν υπάρχει! Η κυβέρνηση Παπανδρέου είχε αρνηθεί να γίνουν τα γυρίσματα στην Ελλάδα και τους αυθεντικούς χώρους (η ταινία γυρίστηκε στην Ισπανία), ενώ η προβολή της στους ελληνικούς κινηματογράφους διακόπηκε μετά από λίγες ημέρες, όταν υπήρξαν αντιδράσεις από το ΚΚΕ και οπαδοί του προπηλάκιζαν τους θεατές που πήγαιναν να την δουν...
                              

  3. REPENTANCE (“Monanieba”/ «Μετάνοια») − 1987, ΕΣΣΔ! Η Μετάνοια του Γεωργιανού σκηνοθέτη Tengiz Abuladze, δημιουργήθηκε το 1984, ωστόσο απαγορεύτηκε να προβληθεί στη Σοβιετική Ένωση επειδή με αλληγορικό τρόπο ασκούσε κριτική στον σταλινισμό. Στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών του 1987 κέρδισε το βραβείο FIPRESCI, το Μεγάλο Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής και το Βραβείο της Οικουμενικής Κριτικής Επιτροπής. Η ταινία επιλέχθηκε ως καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα 60α βραβεία Όσκαρ. Υπόθεση: Η ιστορία διαδραματίζεται σε μια μικρή πόλη της Γεωργίας, επί ΕΣΣΔ. Η πρώτη σκηνή δείχνει μια γυναίκα να φτιάχνει ένα γλυκό. Ένας άντρας σε μια καρέκλα διαβάζει στην εφημερίδα ότι ο δήμαρχος της πόλης, ο Varlam Aravidze (Avtandil Makharadze) έχει πεθάνει. Μια μέρα μετά την κηδεία το πτώμα του δημάρχου εμφανίζεται στον κήπο του σπιτιού του γιου του. Το πτώμα ξαναθάβεται, αλλά ξαναεμφανίζεται στον κήπο. Οι αρχές συλλαμβάνουν μια γυναίκα και την κατηγορούν ότι αυτή ξεθάβει το πτώμα. Υποστηρίζει ότι στο νεκρό δήμαρχο δεν αξίζει να ταφεί, καθώς ήταν υπεύθυνος για ένα καθεστώς τρομοκρατίας που μοιάζει με αυτό του Στάλιν και είναι υπεύθυνο για την εξαφάνιση των γονέων και των φίλων της. Καθώς περνάει από δίκη, βλέπουμε το καθεστώς του Βάρλαμ σε αναδρομές. Ο εγγονός του Βάρλαμ συγκλονίζεται από τις αποκαλύψεις για τα εγκλήματα του παππού του και αυτοκτονεί, ενώ ο γιος του Βάρλαμ που στην αρχικά τον υποστήριζε, ρίχνει το πτώμα από ένα βράχο. Η ταινία τελειώνει με την γυναίκα που φτιάχνει το γλυκό. Μια ηλικιωμένη γυναίκα την ρωτάει αν αυτός είναι ο δρόμος που οδηγεί στην εκκλησία. Η γυναίκα απαντά ότι ο δρόμος λέγεται οδός Varlam και δεν οδηγεί στην εκκλησία. Η ηλικιωμένη γυναίκα απαντά: "Τι καλό έχει ένας δρόμος αν δεν οδηγεί σε μια εκκλησία;"    
   4. The Inner Circle («Ο εσωτερικός κύκλος / κλειστός κύκλος») – 1991, ΗΠΑ, Ιταλία, Ρωσία. Δραματική ταινία του Ρώσου σκηνοθέτη Αντρέι Κόντσαλοφσκι (Andrei Konchalovsky), γνωστού από «Το τρένο της μεγάλης φυγής» (1985). Η ταινία «Ο εσωτερικός κύκλος» ήταν υποψήφια για βραβεία στο 42ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Πρόκειται για την αληθινή ιστορία του Ivan Sanchin, (αληθινό όνομα Alex Ganchin),  αξιωματικού της KGB (πρόκειται για αναχρονισμό, καθώς KGB ονομάστηκε η υπηρεσία ασφαλείας μετά τον θάνατο του Στάλιν. Πριν λεγόταν MGB, NKGB, NKVD, OGPU και Cheka), που ήταν ο προσωπικός κινηματογραφιστής του Στάλιν από το 1939 μέχρι τον θάνατό του. Συμπαθής αλλά τραγικά αδύνατος ο πρωταγωνιστής, εκδηλώνει τυφλή πίστη στον "πατερούλη", παρά τη σύλληψη των γειτόνων του και τον βιασμό της συζύγου του από τον Lavrentii Beria, η οποία στη συνέχεια αυτοκτονεί.. Παίζουν οι: Tom Hulce (ως Ivan Sanshin), Lolita Davidovich, Bob Hoskins (ως Beria) και Aleksandr Zbruyev (ως Στάλιν).
  5. THE LOST CITY («Η χαμένη πόλη») – 2005, ΗΠΑ. Ταινία του κουβανικής καταγωγής ηθοποιού Andy Garcia, ο οποίος έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Garcia πολλές φορές έχει εκφραστεί δημόσια κατά του κομουνιστικού καθεστώτος. Μαζί του ο Dustin Hoffman, η Inés Sastre και ο Bill Murray. Υπόθεση: Παρακολουθούμε την ιστορία μιας πλούσιας οικογένειας, τριών αδελφών και μιας όμορφης γυναίκας στα τέλη της δεκαετίας του 1950, στο πλαίσιο της ανατροπής του κουβανού δικτάτορα Μπατίστα το 1958 και του 1959 και της εγκαθίδρυσης της σκληρής, καταπιεστικής κομμουνιστικής δικτατορίας του Φιντέλ Κάστρο.  
  6. KATYN – 2007, Πολωνία. Η ταινία του πολυβραβευμένου (και με όσκαρ) Πολωνού σκηνοθέτη Αντρέι Βάιντα (Andrzej Wajda), ενός από τους μεγάλους σκηνοθέτες του μεταπολεμικού ευρωπαϊκού κινηματογράφου, σχετικά με τη Σφαγή στο Katyn του 1940. Η ταινία ήταν υποψήφια για όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας. Παίζουν: Andrzej Chyra, Artur Żmijewski, Maja Ostaszewska κ.α. Ιστορικό πλαίσιο: Τον Μάιο του 1940 η μυστική αστυνομία του Στάλιν (NKVD) εκτέλεσε εν ψυχρώ 22.000 Πολωνούς. Σημαντικό: Ανάμεσα στους 22.000 ανθρώπους που εκτελέσθηκαν ήταν και ο πατέρας του Βάιντα, Γιάκομπ Βάιντα, διοικητής του 72ου τάγματος πεζικού. Στην πρώτη σκηνή μια ομάδα αμάχων προσπαθεί να διαφύγει από τους διώκτες τους. Είναι 17 Σεπτεμβρίου του 1939. Περίπου ένα μήνα νωρίτερα η ναζιστική Γερμανία και η Σοβιετική Ένωση είχαν υπογράψει το σύμφωνο Μολότοφ - Ρίμπεντροπ ανοίγοντας τον δρόμο σε έναν ακόμη διαμελισμό της Πολωνίας. Την 1η Σεπτεμβρίου εισβάλλουν οι Γερμανοί από τα δυτικά σύνορα και 17 μέρες μετά οι Σοβιετικοί από τα ανατολικά. Οι Πολωνοί που συλλαμβάνονται μεταφέρονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στις 5 Μαρτίου του 1940 φεύγει από τη Μόσχα μια διαταγή από το πολίτμπιρο, την οποία υπογράφουν οι Στάλιν, Μολότοφ, Βοροσίλοφ και Μπέρια. Τον Μάιο της ίδιας χρονιάς, περισσότεροι από 22.000 στρατιώτες, στην πλειονότητά τους κληρωτοί, εκτελούνται εν ψυχρώ κοντά στο Κατίν. Όταν το 1943 το Βερολίνο αποκάλυψε τους μαζικούς τάφους και έδωσε στη δημοσιότητα τα ονόματα των θυμάτων, οι Σοβιετικοί αρνήθηκαν οποιαδήποτε ανάμειξη και με μια έρευνα- παρωδία απέδωσαν την ευθύνη στη ναζιστική Γερμανία. Μετά το τέλος του πολέμου η «σφαγή του Κατίν» ήταν για τη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας ένα απαραβίαστο ταμπού… Το τραγελαφικό της υπόθεσης είναι ότι ο «Ριζοσπάστης» θεωρώντας «συκοφαντία» την ενοχοποίηση των σοβιετικών για την Σφαγή, επιτέθηκε στην ταινία του Βάιντα, τον οποίον χαρακτήρισε «καλό σκηνοθέτη, αλλά αντικομμουνιστή με πατέντα»(!), που  συντάχθηκε «με τους χιτλερικούς», και όλα αυτά την στιγμή που η ρωσική Δούμα έχει  αναγνωρίσει με ψήφισμα, ότι «το έγκλημα του Κατίν διαπράχθηκε με προσωπική διαταγή του Στάλιν και άλλων μελών της σοβιετικής ηγεσίας...».
  7. THE LIVES OF OTHERS (“Das Leben der Anderen” / «Οι Ζωές των Άλλων» - 2006, Γερμανία.  Η ταινία του Florian Henckel von Donnersmarck βραβεύτηκε το 2006 με το Βραβείο Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας, σημείωσε ρεκόρ υποψηφιοτήτων στα Γερμανικά Βραβεία Κινηματογράφου, ενώ και στην Ελλάδα το κοινό την αγάπησε πολύ. Υπόθεση: Βρισκόμαστε στο Ανατολικό Βερολίνο του 1984. Οι κάτοικοι της πόλης επιτηρούνται από 100.000 υπαλλήλους και 200.000 κατασκόπους της Στάζι, της μυστικής αστυνομίας της Ανατολικής Γερμανίας. Ανάμεσα σε αυτούς βρίσκεται ο κεντρικός ήρωας, ο αγέλαστος, μοναχικός αλλά και αφοσιωμένος στην υπηρεσία του Γκερντ Βίζλερ, τον οποίο υποδύεται ο εξαιρετικός Ulrich Mühe. Παίζουν και οι: Sebastian Koch που υποδύεται τον Georg Dreyman, έναν αναγνωρισμένο θεατρικό συγγραφέα και η Martina Gedeck, ως την ερωμένη του. Και σε αυτήν ταινία επιτέθηκε ο «Ριζοσπάστης» εξυμνώντας την Στάζι για «τον σκληρό ταξικό αγώνα που έδωσε ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τους εχθρούς του κομμουνισμού»…
 
   8. STRIKE («Απεργία») – 2007, Πολωνία, Γερμανία: Η ταινία αφηγείται την ζωή της Agnieszka Kowalska (Katharina Thalbach) εργάτριας «υπόδειγμα» αρχικά την δεκαετία του '60 στα Ναυπηγεία Λένιν στο Γκντανσκ της Πολωνικής Λαϊκής Δημοκρατίας, η οποία πήρε μέρος στις διαμαρτυρίες των εργατών το 1970 και μετά στις αρχές της δεκαετίας του 1980, περίοδο που διαμορφώθηκε το κίνημα της Αλληλεγγύης, όταν κηρύχθηκε ο Στρατιωτικός Νόμος και της ανέγερσης του Μνημείου των πεσόντων εργατών των ναυπηγείων του 1970. Ο χαρακτήρας της Agnieszka βασίζεται χαλαρά σε τουλάχιστον δύο γυναίκες, την χειρίστρια γερανών Anna Walentynowicz και την νοσηλεύτρια ναυπηγείων Alina Pienkowska.
  
  9. MAOS LAST DANCER («Ο τελευταίος χορευτής του Μάο») – 2010, Αυστραλία: Η ταινία είναι βασισμένη στην αυτοβιογραφία του Κινέζου επαγγελματία χορευτή Li Cunxin. Τον Cunxin υποδύεται ο χορευτής του βασιλικού μπαλέτου του Μπέρμιγχαμ Chi Cao. Υπόθεση: Όταν εξαιτίας ενός  προγράμματος πολιτιστικής ανταλλαγής ο Κινέζος χορευτής έρχεται στο Χιούστον του Τέξας και γνωρίζει την ζωή στις ΗΠΑ, αρχίζει μέσα του να αμφισβητεί το Κομμουνιστικό Κόμμα με το οποίο ανατράφηκε και αρχίζει μια σχέση με μια Αμερικανίδα χορεύτρια. Θέλει να μείνει μόνιμα στην Αμερική, αλλά οι κινεζικές αρχές του δημιουργούν προβλήματα και του λένε ότι δεν θα έχει δικαίωμα να επισκεφθεί ξανά την Κίνα και να δει τους δικούς του. 

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Συνεχίζεται..

Σάββατο, 15 Φεβρουαρίου 2020

Αφιέρωμα: "Αντικομμουνιστικές" ταινίες (Α΄)

Διαβάσαμε ότι τα φετινά όσκαρ "βράβευσαν τον κομμουνισμό", με τη νοτιοκορεάτικη ταινία "Παράσιτα" του έχοντος "ταξική συνείδηση" Μπονγκ Τζουν Χο, αλλά και το "American Factory" της "φεμινίστριας" Τζούλια Ράιχαρτ, η οποία είχε κάνει κάποτε ντοκιμαντέρ για το Κομμουνιστικό Κόμμα των ΗΠΑ (!) και είχε βραβευθεί. Αφορμής δοθείσης λοιπόν, ας κάνουμε ένα αφιέρωμα σε ταινίες που δεν ωραιοποίησαν τον κομμουνισμό (και για αυτό ελάχιστοι τις γνωρίζουν). Ας τις πούμε "αντικομμουνιστικές", αν και σίγουρα τις αδικούμε. Και αυτό γιατί κάποιες βασίζονται σε αληθινά γεγονότα και πρόσωπα (κυρίως οι πιο πρόσφατες), άλλες (πιο παλιές) στην μακρά περίοδο του "Ψυχρού Πολέμου" και κάποιες (ακόμα παλαιότερες) απλώς επένδυσαν στο κάποτε "αντικομμουνιστικό" κλίμα της εποχής. Κάποιες (αφελώς) προσπάθησαν να "προειδοποιήσουν" και κάποιες (αριστοτεχνικώς) πάσχισαν να "ισορροπήσουν". Κάποιες σοβαρές και κάποιες όχι. Ας τις πάρουμε χρονολογικά.


  1. NINOTCHKA– 1939, ΗΠΑ. Πρόκειται για μια προπολεμική κωμωδία της Metro-Goldwyn-Mayer του εβραϊκής καταγωγής παραγωγού και σκηνοθέτη Ernst Lubitsch, με πρωταγωνίστρια την μεγάλη σουηδικής καταγωγής ηθοποιό Greta Garbo (κανονικό όνομα Greta Lovisa Gustafsson) στην πρώτη της κωμωδία και στην προτελευταία της ταινία. Μαζί της και ο Melvyn Douglas. Η “Ninotchka” είναι μια από τις πρώτες αμερικανικές ταινίες που, με το επικάλυμμα της σάτιρας και του ελαφρού ρομαντισμού, απεικόνιζαν τη «μουντή» και σκληρή Σοβιετική Ένωση υπό τον Ιωσήφ Στάλιν. Υπόθεση: Μια αυστηρή Ρωσίδα που πηγαίνει στο Παρίσι για δουλειές της Μόσχας και ερωτεύεται έναν άντρα που αντιπροσωπεύει όλα όσα υποτίθεται ότι απεχθάνεται (την Δύση). Στην αρχή της ταινίας τρεις σοβιετικοί πράκτορες, ο Iranoff, ο Buljanoff και ο Kopalski, φτάνουν στο Παρίσι για να πουλήσουν κοσμήματα που άρπαξαν από αριστοκράτες κατά τη διάρκεια της «επανάστασης του 1917».  

  2. THE IRON CURTAIN («Το Σιδηρούν Παραπέτασμα») – 1948, ΗΠΑ. Η ιστορία του σοβιετικού κρυπτογράφου Igor Gouzenko, ο οποίος τοποθετήθηκε στη σοβιετική πρεσβεία στην Οτάβα του Καναδά το 1943 και λιποτάκτησε το 1945 για να αποκαλύψει τις κατασκοπευτικές δραστηριότητες των σοβιετικών εναντίον του Καναδά. Στον ρόλο του Γκουσένκο ο Dana Andrews, μεγάλο αστέρι του κινηματογράφου την δεκαετία του ‘40. Μαζί του η June Havoc στο ρόλο της σαγηνευτικής Νίνα Καρανόβα που τα αφεντικά της την έβαλαν να τον αποπλανήσει, αλλά ο Ιγκόρ (που είναι και παντρεμένος) δεν υποκύπτει. Το ίδιο θέμα είχε και η ταινία Operation Manhunt («Επιχείρηση Ανθρωποκυνηγητό») του 1954, με πρωταγωνιστή τον Harry Townes.

  3. THE RED MENACE” ("Η Κόκκινη απειλή") – 1949, ΗΠΑ. (εναλλακτικός τίτλος “Underground Spy”). Υπόθεση: Ο πρώην στρατιώτης Bill Jones (Robert Rockwell) εντάσσεται στο Κομμουνιστικό Κόμμα των ΗΠΑ, αλλά κατά τη διάρκεια της κατήχησης, ερωτεύεται μια εκπαιδεύτρια. Και ενώ στην αρχή και οι δυο τους τα βλέπουν όλα ιδανικά, κάποια στιγμή συνειδητοποιούν το λάθος τους όταν βλέπουν τους ηγέτες του κόμματος να δολοφονούν ένα μέλος που αμφισβητεί τις αρχές του κόμματος. Όταν προσπαθούν να φύγουν από το κόμμα, οι ίδιοι οι δολοφόνοι τους συκοφαντούν και τους κυνηγούν για να τους σκοτώσουν.. 

  4. I WAS A COMMUNIST FOR THE FBI”Ήμουν κομμουνιστής για το FBI») – 1951, ΗΠΑ. Φιλμ νουάρ που βασίστηκε σε μια σειρά από ιστορίες που έγραψε ο Matt Cvetic για την The Saturday Evening Post και οι οποίες αργότερα έγιναν βιβλίο με υψηλές πωλήσεις και ραδιοφωνική σειρά με πρωταγωνιστή τον Dana Andrews. Υπόθεση: Ο Cvetic (Frank Lovejoy), διεισδύει σε μια οργάνωση του Κομμουνιστικού Κόμματος των ΗΠΑ για εννέα χρόνια και αναφέρει στο FBI τις δραστηριότητές του. Μέσα στην περίοδο του «Μακαρθισμού», η ταινία θέλει να προειδοποιήσει τους Αμερικάνους για την απειλή της ανατροπής της κοινωνίας από τους κομμουνιστές, οι οποίοι απεικονίζονται ως όργανα μιας απολυταρχικής ξένης δύναμης, της Σοβιετικής Ένωσης.
 
  5. MY SON JOHN” («Ο Γιος μου ο Τζον») – 1952, ΗΠΑ. Υπόθεση: Οι Τζέφερσον είναι το ιδανικό της τέλειας αμερικάνικης οικογένειας που ζει σε μια μικρή πόλη, αλλά ο μεγαλύτερος γιος τους ο Τζον (Robert Walker) αρχίζει να μπλέκει με τους κομμουνιστές, τα φτιάχνει με κομμουνίστρια κατάσκοπο και αρχίζει να τραβάει την προσοχή του FBI. Η πιστή χριστιανή μητέρα του τον παρακαλεί να ομολογήσει, αλλά ενώ εκείνος πείθεται και είναι έτοιμος να μετανοήσει, οι κομμουνιστές τον σκοτώνουν. Αν και αυτή η ταινία δημιουργήθηκε εν μέσω της εποχής του «Μακαρθισμού», έλαβε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ για Καλύτερο Σενάριο. 

  6. MAN ON A TIGHTROPE («Άνθρωπος σε τεντωμένο σκοινί», καθώς και ο... πολύ καλύτερος τίτλος «Δραπέτες του κόκκινου τρόμου»!) – 1953, ΗΠΑ. Ταινία του δικού μας Ηλία Καζάν! Προβλήθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Υπόθεση: Στην Τσεχοσλοβακία του 1952, ο ιδιοκτήτης τσίρκου Karel Cernik (τον υποδύεται ο βραβευμένος με όσκαρ Fredric March) παλεύει να διατηρήσει όρθιο το αγαπημένο του Τσίρκο Σέρνικ, όπου άνηκε στην οικογένεια του πολύ πριν εγκατασταθεί το κομουνιστικό καθεστώς. Η κυβέρνηση τον αφήνει να το λειτουργεί, αλλά δεν λείπουν τα προβλήματα, μαζί με τα προσωπικά του. Σε αυτά ξεχωρίζει η ένταση ανάμεσα στην κόρη του, Τερέζα, και τη δεύτερη του σύζυγο Ζάμα, για την οποία όλοι υποψιάζονται ότι τον απατάει. Τότε τον καλεί η ασφάλεια για να τον ανακρίνει ερωτώντας τον γιατί δεν προωθεί τη μαρξιστική προπαγάνδα. Αυτό ξυπνάει τον πόθο του Σέρνικ να αυτομολήσει στη Δύση. Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, που συνέβησαν το 1950 στην Ανατολική Γερμανία με το Τσίρκο Μπρούμπαχ. Στην ταινία παίζουν κι οι: Terry Moore, Gloria Grahame και Paul Hartman

    7. GUILTY OF TREASON” («Ένοχος Προδοσίας») – 1956, ΗΠΑ. Η ιστορία του Ούγγρου ρωμαιοκαθολικού καρδινάλιου József Mindszenty, ο οποίος, λόγω της αντίθεσής του στο κομμουνιστικό καθεστώς, συνελήφθη και βασανίστηκε. Μετά την απελευθέρωσή του, κατέφυγε στην Πρεσβεία των ΗΠΑ στη Βουδαπέστη για πολλά χρόνια, υποστηρίζοντας τον ουγγρικό λαό που ήθελε την ελευθερία του από την σοβιετική κατοχή. Στον ρόλο του Mindszenty,ο Charles Bickford. Το ίδιο θέμα είχε η ταινία “The Prisoner” («Ο Φυλακισμένος») του 1955 με πρωταγωνιστή (ως απλώς «ο καρδινάλιος») τον σπουδαίο Alec Guinness  

   8. THE MANCHURIAN CANDIDATE («Ο άνθρωπος της Μαντζουρίας») -1962. Πολιτικό θρίλερ σε σκηνοθεσία του βραβευμένου ιρλανδο-εβραϊκής καταγωγής John Frankenheimer (Τζον Φράνκενχαϊμερ), που βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ρίτσαρντ Κόντον και η διασκευή του για τη μεγάλη οθόνη έγινε από τον Τζορτζ Άξελροντ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Φρανκ Σινάτρα, Λόρενς Χάρβεϊ, Τζάνετ Λι, Άντζελα Λάνσμπερι, Χένρι Σίλβα και Τζέιμς Γκρέγκορι. Η ταινία έλαβε δυο υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ και το 1997 η ταινία έλαβε την 67η θέση ως μια από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου. Υπόθεση: Κατά τη διάρκεια του πολέμου της Κορέας Σοβιετικοί στρατιώτες πιάνουν αιχμάλωτους μερικούς Αμερικανούς στρατιώτες και τους οδηγούν στην Μαντζουρία της Κίνας. Μετά από μερικές μέρες όλοι εκτός από δυο από τους στρατιώτες επιστρέφουν στις Η.Π.Α., όπου ο λοχίας Ρέιμοντ Σο (Λόρενς Χάρβεϊ) πιστώνεται τη διάσωσή των ανδρών. Ο λοχαγός Μπένετ Μάρκο (Φρανκ Σινάτρα) προτείνει τον Σο για Μετάλλιο Ανδρείας. Όλοι οι διασωθέντες άνδρες μιλούν με τα καλύτερα λόγια για τον Σο, υποσυνείδητα όμως ξέρουν ότι ο άνδρας είναι ψυχρός, καταθλιπτικός κι αντιπαθής. Ο Μάρκο έχει το βράδυ εφιάλτες στους οποίους βλέπει τον Σο να σκοτώνει τους δυο στρατιώτες που δεν επέστρεψαν στις Η.Π.Α., ενώπιον αντιπροσώπων από όλα τα κομμουνιστικά κράτη. Ο Μάρκο που δε θυμάται τι ακριβώς συνέβη όταν ήταν αιχμάλωτος στην Μαντζουρία επιχειρεί να ερευνήσει την υπόθεση, αλλά δεν βρίσκει βοήθεια από κανέναν. Όταν όμως κάποιος άλλος από τους στρατιώτες ισχυρίζεται ότι υποφέρει από τους ίδιους εφιάλτες οι αμερικανικές υπηρεσίες κατασκοπείας προτίθενται να τον βοηθήσουν να εξιχνιάσει το μυστήριο. 
Παράλληλα η μητέρα του Σο, η Έλινορ Άισελιν (Άντζελα Λάνσμπερι), που είναι κατάσκοπος των κομμουνιστών, έχει αναλάβει την πολιτική καριέρα του δεύτερού της συζύγου, Τζον Γερκς Άισελιν (Τζέιμς Γκρέγκορι), που θέλει να γίνει Πρόεδρος των Η.Π.Α. και ελέγχει τη συμπεριφορά του γιου της, ο οποίος στην πραγματικότητα έχει υποστεί πλύση εγκεφάλου κατά την κράτησή του στην Μαντζουρία, ώστε να δολοφονεί τα πολιτικά πρόσωπα που του υποδεικνύει εκείνη. Οι πράξεις του Σο θέτονται σε ενέργεια, από τη στιγμή που η μητέρα του δείχνει τη φιγούρα ντάμα κούπα της τράπουλας. Οι μηχανορραφίες της μητέρας του οδηγούν έναν υπνωτισμένο Σο, να σκοτώσει την κοπέλα του Τζόσελιν Τζόρνταν (Λέσλι Πάρις) και τον πατέρα της γερουσιαστή Τόμας Τζόνταν (Τζον ΜακΓκάιβερ) που είναι πολιτικός αντίπαλος του πατριού του. Στο μεταξύ ο Μάρκο ανακαλύπτει την επιρροή που έχει η φιγούρα ντάμα κούπα στις ενέργειες του Σο και προσπαθεί να τον αυθυποβάλει ώστε η φιγούρα να μην ενεργοποιεί αυτές τις αντιδράσεις. Έπειτα όταν η κυρία Άισελιν προσπαθεί να βάλει το γιο της να σκοτώσει έναν πολιτικό αντίπαλο του πατριού του, εκείνος μπαίνει στην αίθουσα όπου γίνεται η ανάδειξη του υποψηφίου του κόμματος του πατριού του για τις εκλογές του προέδρου των Η.Π.Α. κι αντί να σκοτώσει τον πολιτικό αντίπαλο του, στρέφει το όπλο στον πατριό του κι έπειτα στη μητέρα του. 
Το 2004 κυκλοφόρησε ταινία με το ίδιο τίτλο και πρωταγωνιστή τον Denzel Washington. Οι κομμουνιστές έχουν εξαφανιστεί και την θέση τους έχουν πάρει "άγνωστες δυνάμεις" που κινούνται μέσα στην αμερικάνικη πολιτική σκηνή, ενώ ο πρωταγωνιστής ζει σε μια μελλοντική Αμερική που έχει επικρατήσει η "ξενοφοβία"... 

    9. SATAN NEVER SLEEPS(«Ο διάβολος ποτέ δεν κοιμάται) – 1962, ΗΠΑ. Υπόθεση: Ένας καθολικός ιερέας, ο πατέρας O'Banion (τον υποδύεται ο εξαιρετικός William Holden), έρχεται ως ιεραπόστολος στην Κίνα, συνοδευόμενος από μια νεαρή Κινέζα, την Siu Lan (France Nuyen), την οποία συνάντησε στο ταξίδι. Η δουλειά του είναι να βοηθήσει τον πατέρα Bovard (Webb), ο οποίος είναι πλέον πολύ γέρος και αδύναμος και δεν μπορεί να συντηρήσει την εκκλησία. 
Ωστόσο, έρχονται οι  κομμουνιστές στρατιώτες του Μάο του 1949, και καταλαμβάνουν οι οποίοι την εκκλησία και την μετατρέπουν σε διοικητικό κτίριο, ενώ ο ηγέτης τους, Ho San (Weaver Lee), βιάζει το κορίτσι, το αφήνει έγκυο και το παρατάει, αλλά αργότερα εγκαταλείπει τις πολιτικές του πεποιθήσεις. Στο τέλος, οι τέσσερις φεύγουν για τα σύνορα, κυνηγημένοι από τις κομμουνιστικές δυνάμεις. 

     10. THE CONFESSION” / “L`AVEUΗ Ομολογία») – 1970. Γαλλο-ιταλική ταινία του «ακόμα αριστερού» Κώστα Γαβρά. Πρωταγωνιστούν: Ιβ Μόνταν, Σίμον Σινιορέ, Μισέλ Βοτόλντ. Υπόθεση: Στην κάτω από την Σοβιετική κυριαρχία Τσεχοσλοβακία του 1952, δεκατρία σημαντικά στελέχη του κόμματος οδηγούνται από το απολυταρχικό καθεστώς σε δίκη κατηγορούμενοι για εσχάτη προδοσία. Μέσα από τα βασανιστήρια που υπομένουν πρέπει να ομολογήσουν τις διασυνδέσεις τους με τις πιο ακραίων αντιλήψεων ιδεολογικές ομάδες, που μόνο κακό επιθυμούν να κάνουν στην χώρα. Η ταινία βασίζεται στα απομνημονεύματα του εβραϊκής καταγωγής Τσεχοσλοβάκου αριστερού Artur London, που κατάφερε να επιζήσει από τα βασανιστήρια σώματος και πνεύματος στα οποία τον υπέβαλε η κατευθυνόμενη από την Μόσχα κυβέρνηση της χώρας του. 
 Όπως γράφει μια κριτική, στο στόχο του Γαβρά βρίσκονται οι κυβερνήσεις από την άλλη μεριά του παραπετάσματος, που ακολουθούν τις ίδιες αν όχι χειρότερες μεθόδους, εξόντωσης εκείνων με τους οποίους έχουν ιδεολογικές αντιθέσεις. 

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...