Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ) ξημεροβραδιάζεται για να βρει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει ειδήσεις και άρθρα συμβατά με την θεματολογία του, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για τα παρατιθέμενα links. Σχόλια και παρεμβάσεις του ΚΟ είναι σε χρώμα ερυθρό. Αν ψάχνεις για mainstream ειδησεογραφία και άποψη, ήρθες στο λάθος μέρος.

got democracy?

got democracy?
"Μη με παραδώσης εις την επιθυμίαν των εχθρών μου· διότι ηγέρθησαν κατ' εμού μάρτυρες ψευδείς και πνέοντες αδικίαν.."

kolokotronis

kolokotronis

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2008

Το "ιδεώδες" της πολυπολιτισμικότητας...


«Μετατρέπουμε την Αθήνα σε πολύ-πολιτισμική μητρόπολη του κόσμου»
Από την ΕΠΙΣΗΜΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ


Ποια είναι αλήθεια τα αποτελέσματα της πολυδιαφημιζόμενης "πολυπολιτισμικότητας";

Δυστυχώς, παρά τις καλές προθέσεις, τις προσπάθειες, τα ευχολόγια, τα σλόγκαν και τους εύκολους "αφορισμούς"... τα δείγματα, από το εξωτερικό, όπου το φαινόμενο υπάρχει εδώ και περισσότερα χρόνια, δεν είναι θετικά, καθώς οι "καρποί" των πολυπολιτισμικών κοινωνιών, είναι η ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ, η ΑΠΑΘΕΙΑ, η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ και η ΕΛΛΕΙΨΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΧΗΣ.

Ότι πρέπει δηλαδή για όλους αυτούς τους "υπέροχους" ανθρώπους της "Νέας Τάξης" που πασχίζουν, χρόνια τώρα, να μετατρέψουν τις κοινωνίες των ΑΝΘΡΩΠΩΝ σε παγκόσμιες κοινωνίες υποτελών. Σε ένα πολύγχρωμο "πολτό" που μπορεί να κυβερνηθεί εύκολα...

Ας δούμε ένα παλαιότερο άρθρο που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "ΕλΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ" με χαρακτηριστικό τίτλο "Η πολυπολιτισμικότητα οδηγεί στην κοινωνική απάθεια!" Υπογράφει ο Τάκης Μίχας:

Ένα από τα πιο συχνά επαναλαμβανόμενα κλισέ της εποχής μας είναι ότι ο καπιταλισμός και ιδιαίτερα ο καταναλωτισμός οδηγούν στην πολιτική απάθεια και στην απομόνωση των ατόμων.

Όμως μια πρόσφατη, πολύ σημαντική κοινωνιολογική έρευνα στις ΗΠΑ φαίνεται να θέτει σε σοβαρή αμφισβήτηση αυτές τις θεωρίες. Τα αίτια της προοϊούσας απομόνωσης του ατόμου από την κοινωνία, που παρατηρείται στις βιομηχανικές κοινωνίες, θα πρέπει να αναζητηθούν αλλού: στην αύξηση της πολιτισμικής και εθνοτικής ποικιλομορφίας που προκαλεί η μετανάστευση.

Σύμφωνα με αυτή την έρευνα, όσο μεγαλύτερη είναι είναι η ποικιλομορφία σε μια κοινότητα τόσο μικρότερος είναι ο αριθμός των ατόμων που ψηφίζουν, που προσφέρονται για εθελοντική εργασία, που συνεισφέρουν σε φιλανθρωπικές ενέργειες και που συμμετέχουν σε κοινοτικές δραστηριότητες...

Επίσης, η ποικιλομορφία οδηγεί και σε υπονόμευση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τους γείτονές τους. Ετσι στις γειτονιές που παρουσιάζουν τη μεγαλύτερη ποικιλομορφία, οι γείτονες εμπιστεύονται ο ένας τον άλλο κατά 50% λιγότερο σε σχέση με πιο ομοιογενείς κοινότητες.

Υπεύθυνος για την έρευνα είναι ο γνωστός καθηγητής πολιτικών επιστημών του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, Ρόμπερτ Πάτναμ (φωτο).

Η μελέτη διήρκεσε 4 έτη, είχε ως δείγμα 30.000 άτομα από όλη την Αμερική.

Μερικά από τα ευρήματα της έρευνας είχαν διαρρεύσει στις αρχές του έτους (δες «Ε» 15/01/07), όμως μόλις πρόσφατα δημοσιεύθηκε ολόκληρη η μελέτη στην επιστημονική επιθεώρηση Scandinavian Poltical Studies.

Ο Πάτναμ είναι γνωστός για τις έρευνες σχετικά με το «κοινωνικό κεφάλαιο»: Ο όρος αυτός αναφέρεται στα κοινωνικά δίκτυα -από δίκτυα φίλων μέχρι ενώσεις γειτόνων- που παίζουν καθοριστικό ρόλο στην πολιτειακή ευημερία του ατόμου.

Όταν το κοινωνικό κεφάλαιο είναι υψηλό, οι κοινότητες ευημερούν. Οι γειτονιές είναι πιο ασφαλείς, τα άτομα είναι πιο υγιή και υπάρχει μεγαλύτερη συμμετοχή στην πολιτική ζωή της χώρας. Το κοινωνικό κεφάλαιο είναι το εργαλείο που επιτρέπει στα άτομα να βρουν εργασία και στους γείτονες και σε άλλες μικρές ομάδες να ελέγχουν την εγκληματικότητα, να λύνουν διάφορα προβλήματα και να δημιουργούν μια αίσθηση κοινότητας. Επίσης, η παρουσία ισχυρού κοινωνικού κεφαλαίου σε μια κοινότητα συνδέεται με μεγαλύτερη κοινωνική ανοχή προς τις μειονότητες και υψηλό βαθμό υποστήριξης για πολιτικές ελευθερίες.

Στην έρευνά του ο Πάτναμ είχε σκοπό να διερευνήσει τον τρόπο με τον οποίο η πολιτισμική/εθνοτική ποικιλομορφία επηρεάζει τη ζωή μας στην κοινωνία και κατ' επέκταση το κοινωνικό κεφάλαιο.

Έτσι στο πλαίσιο της έρευνας προσπάθησε να βρει πώς αισθάνονται τα άτομα για τους γείτονές τους, τον βαθμό εμπιστοσύνης τους προς τις τοπικές αρχές, τη διάθεσή τους να συμμετέχουν σε κοινοτικές πρωτοβουλίες και εν γένει τον βαθμό ευτυχίας τους.

Τα αποτελέσματα ήταν συνταρακτικά και εντελώς αντίθετα απ' αυτά που ανέμενε ο Πάτναμ.

Βραχυπρόθεσμα, τουλάχιστον, η ποικιλομορφία έχει καταστροφικές συνέπειες στο κοινωνικό κεφάλαιο της κοινότητας.

Όπως γράφει: «στις κοινότητες με τον μεγαλύτερο βαθμό ποικιλομορφίας τα άτομα τείνουν να μην εμπιστεύονται τους γείτονές τους -ανεξάρτητα από την εθνική καταγωγή ή το χρώμα του δέρματός τους-, να μην έχουν επαφή ακόμα και με τους στενούς τους φίλους, να αναμένουν τα χειρότερα από την κοινότητα και τους ηγέτες της, να προσφέρονται λιγότερο για εθελοντική εργασία, να ψηφίζουν σπανιότερα και να κάθονται δυστυχείς μπροστά στην τηλεόρασή τους».

Ιδιαίτερα σημαντικό ήταν το εύρημα ότι στις κοινότητες με μεγάλη ποικιλομορφία υπάρχει μεγαλύτερη έλλειψη εμπιστοσύνης -όχι απλώς μεταξύ ατόμων διαφορετικών εθνοτήτων, αλλά και μεταξύ ατόμων της ίδιας εθνότητας.

Αυτό που συμβαίνει στις πολυεθνικές κοινότητες είναι ότι οι άνθρωποι συμπεριφέρονται σαν χελώνες -κρύβονται δηλαδή στο καβούκι τους.

Οι έρευνες του Πάτναμ θέτουν σε άμεση αμφισβήτηση δύο από τις κυρίαρχες θεωρίες σχετικά με τη μετανάστευση και τις επιπτώσεις της.

Η πρώτη θεωρία υποστηρίζει ότι η ποικιλομορφία σε μια κοινότητα προκαλεί ένταση και τριβές. Η δεύτερη, αντίθετα υποστηρίζει ότι η ποικιλομορφία, στον βαθμό που επιτρέπει σε άτομα διαφορετικών εθνοτήτων να έχουν επαφή μεταξύ τους, οδηγεί σε αύξηση της κατανόησης και ανοχής του «άλλου».

Όμως, όπως έδειξε η έρευνα του Αμερικανού καθηγητή τίποτα από τα δύο δεν ισχύει. Ούτε μεγαλύτερη ένταση αλλά ούτε και μεγαλύτερη αρμονία παρατηρείται στις πολυπολιτισμικές γειτονιές. Αυτό που παρατηρείται είναι μεγαλύτερη απομόνωση του ατόμου από τον κοινωνικό του περίγυρο και μεγαλύτερη κοινωνική απάθεια -τα άτομα με άλλα λόγια «μπαίνουν στο καβούκι τους».

Αξίζει να σημειωθεί ότι το μεγαλύτερο σοκ από τα ευρήματα το έπαθε ο ίδιος ο Πάτναμ που ήταν θερμός υποστηρικτής του πολυπολιτισμικού μοντέλου. Γι' αυτό δαπάνησε αρκετό χρόνο διασταυρώνοντας και επαληθεύοντας τα αποτελέσματα της έρευνας προτού αποφασίσει να τη δημοσιοποιήσει.

Σε άρθρο του στην έγκριτη γερμανική εφημερίδα «Die Zeit», ο Jurgen Kronig, γράφει : «…σε όλη την Ευρώπη φαίνεται ξεκάθαρα ότι η πολυπολιτισμικότητα όχι μόνο απέτυχε στον εκπεφρασμένο της στόχο να δημιουργήσει μία αρμονική, πιο ενσωματωμένη κοινωνία. Στην πραγματικότητα αποδείχθηκε ότι είχε το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Δίνοντας έμφαση, ακόμα και υποστηρίζοντας τις διαφορές μεταξύ των διαφόρων κοινοτήτων, βοήθησε, στο όνομα της διαφορετικότητας, να δημιουργηθεί μία ακόμα βαθύτερα διαιρεμένη κοινωνία..."

2 σχόλια:

Unknown είπε...

Φίλε skywatcher είμαι υπέρ της πολυπολιτισμικότητας γιατί δεν νομίζω ότι πρέπει να διαχωρίζονται οι ανθρώποι με βάση το χρώμα τους και την φυλή τους.
Ζούμε στην εποχή των ακραίων Εθνικισμών δηλαδή ότι είναι Ελληνικό είναι αληθινό ενώ ότι είναι εκτός Ελλάδος είναι κακό και επικίνδυνο.
Θα σου πω μόνο ότι στην εποχή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας υπήρχαν αρκετοί διαφοροί πλυθυσμοί

Σύμφωνα με την wikipedia
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CF%85%CE%B6%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%AE_%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1

Οι πρώτοι αιώνες της βυζαντινής ιστορίας, η λεγόμενη "πρωτοβυζαντινή περίοδος" (4ος-6ος αι.), θεωρείται η τελευταία φάση της ρωμαϊκής ιστορίας και η περίοδος του σχηματισμού της νέας αυτοκρατορίας. Η βυζαντινή αυτοκρατορία ως συνέχεια της ρωμαϊκής ήταν φυσικό να κληρονομήσει τον γεωγραφικό χώρο όπου έδρασε εκείνη. Στην πραγματικότητα, η προσπάθεια για την αποκατάσταση του "ρωμαϊκού κράτους" στα παλαιά του σύνορα, παρέμεινε θεμελιώδης αξία της βυζαντινής ιδεολογίας. Η προσήλωση σ' αυτήν ή, αντίθετα, η εγκατάλειψή της, διαίρεσε πολλές φορές τον πολιτικό κόσμο και τον λαό του Βυζαντίου και προσανατόλισε τη βυζαντινή διπλωματία.

Από τα τέλη του 3ου αιώνα η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία είχε διαιρεθεί σε τέσσερεις μεγάλες γεωγραφικές και διοικητικές περιφέρειες, που ονομάζονταν Υπαρχίες:

1. Υπαρχία Ανατολής, που περιλάμβανε νοτιοανατολικές περιοχές της σημερινής Βουλγαρίας, τη Θράκη, ολόκληρη την Τουρκία, τη Συρία, το Ισραήλ και την Ιορδανία, τη βόρεια Αίγυπτο και το τμήμα της Λιβύης που βρίσκεται απένταντι από την Ελλάδα.

2. Υπαρχία Ιλλυρικού, που περιλάμβανε τη σημερινή Π.Γ.Δ.Μ., τη Γιουγκοσλαβία, την Αλβανία, σχεδόν όλη την Ελλάδα και το δυτικό τμήμα της Βουλγαρίας.

3. Υπαρχία Ιταλίας-Αφρικής, που περιλάμβανε δυτικά τμήματα της σημερινής Βοσνίας, Κροατίας και Ουγγαρίας, τη Σλοβενία, την Αυστρία, την Ελβετία, την Ιταλία και τις βόρειες περιοχές της Αλγερίας, της Τυνησίας και του μεγαλύτερου μέρους της Λιβύης.

4. Υπαρχία Γαλατίας, που περιλάμβανε το νότιο μισό του σημερινού Ηνωμένου Βασιλείου, τη Γαλλία και το Βέλγιο, την Ιβηρική Χερσόνησο και τμήμα του Μαρόκου που βρίσκεται νότια της Ιβηρικής Χερσονήσου.

Κατά τη διάρκεια της πρώτης αυτής περιόδου της Βυζαντινής ιστορίας σημαντικά γεγονότα συνέβησαν που επηρέασαν τη γεωγραφία του Βυζαντίου:

* Η μετάθεση της πρωτεύουσας της αυτοκρατορίας στην Κωνσταντινούπολη.
* Ο χωρισμός του ρωμαϊκού κράτους σε Ανατολικό και Δυτικό από τον Θεοδόσιο.
* Η διάλυση του Δυτικού τμήματος της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
* Η ταύτιση της αυτοκρατορίας με το ανατολικό τμήμα της.

Η διαίρεση της αυτοκρατορίας από τον Θεοδόσιο Α' το 395 ήταν οριστική, με την έννοια ότι, στο έξης, το ανατολικό τμήμα που περιλάμβανε τις υπαρχίες "Ανατολής" και "Ιλλυρικού" και δόθηκε στον 17χρονο γιο του Αρκάδιο και το δυτικό κράτος που περιλάμβανε τις υπαρχίες "Ιταλίας-Αφρικής" και "Γαλατίας" και δόθηκε στον 11χρονο γιο του Ονώριο, δεν επρόκειτο ποτέ πια να ενωθούν σε ένα σύνολο, με εξαίρεση την περίοδο της βασιλείας του Ιουστινιανού.

Έτσι μοιρασμένη η ρωμαϊκή αυτοκρατορία αντιμετώπισε ως τα τέλη του 5ου αι. τις επιθέσεις γερμανικών και άλλων φύλων, τα οποία είχαν αρχίσει ήδη από τον 3ο αιώνα να εισδύουν στην Ευρώπη.

Η έκβαση αυτού του αγώνα ήταν διαφορετική για τα δύο τμήματα της αυτοκρατορίας, και το έτος 476 σημαδεύει την οριστική πτώση του δυτικού ρωμαϊκού κράτους, την ίδια στιγμή που η οικονομικά ισχυρότερη Ανατολή γνώριζε μια περίοδο σχετικής ισορροπίας, εσωτερικής και εξωτερικής.

Πιστέυω αυτή η σημαντική διαφορετικότητα του Βυζαντινού κράτους μπορεί στην σημερινή εποχή να υπάρξει και όχι να υπάρχουν αποκλεισμοί.

Σαφώς είμαι και αντίθετος στην πολιτική της Νεάς εποχής που θέλει να αφομοιώσει και να απαξιώσει όλες τις θρησκείες.
Αλλά όπως φαίνεται το θέμα είναι το τι πράττει η ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ και προς εμείς σαν σκεπτόμενοι πολιτικοί, θα το αντιμετωπίσουμε.

Κυνηγόντας για παράδειγμα πακιστανούς, αλβανούς κάνοντας πορείες για να φύγουν οι ξένοι απο την Ελλάδα για μένα είναι μια μεγάλη υποκρισία, διότι οι αλλοδαποί μετανάστες για κάποιο λόγο εκδιώχτηκαν απο τις χώρες του, όπου οι δολοφόνοι των Εθνών τους είπαν πάρτε δρόμο αυτή η γη δεν σας ανήκει.

Σε ευχαριστώ που μου άφησες να πω την άποψη μου και αν με πέρασες για κάποιον αριστεριστή επαναστάτη έχεις λάθος, αυτοί και καλά υποστηρίζουν τα δικαιώματα των μεταναστών για να πάρουν ψήφους και να προκαλέσουν τον γνωστό Εθνικό Διχασμό(όπως είχε γίνει παλαιότερα στην Ιστορία της Ελλάδος)

SkyWatcher είπε...

Παιδί της πλατείας,
σε ευχαριστώ για το σχόλιό σου και έχω να σε διαβεβαιώσω ότι δεν σε πέρασα για "αριστεριστή επαναστάτη", όπως γράφεις στο τέλος του σχολίου σου, για τον απλό λόγο ότι ΑΠΕΧΘΑΝΟΜΑΙ τις ταμπέλες"!
Αλλά και αν ακόμα ήθελες να αυτοπροσδιορισθείς έτσι, ούτε αυτό θα με "χάλαγε", αλλά θα έψαχνα να δω αυτό που ΛΕΣ, όχι αυτό που είσαι.

Τώρα νομίζω ότι τον όρο "πολυπολιτισμικότητα" τον κατανοούμε κάπως διαφορετικά.

Διότι όταν γράφεις ότι "...δεν νομίζω ότι πρέπει να διαχωρίζονται οι ανθρώποι με βάση το χρώμα τους και την φυλή τους...", με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνο.
Επίσης συμφωνώ ότι ζούμε στην εποχή "των ακραίων Εθνικισμών", όπως γράφεις, (αν και θα το γενίκευα λέγοντας "στην εποχή των ακροτήτων γενικότερα), και φυσικά δεν πιστεύω ότι "...ότι είναι Ελληνικό είναι αληθινό ενώ ότι είναι εκτός Ελλάδος είναι κακό και επικίνδυνο".

Τα περί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας θα μου επιτρέψεις να τα παρακάμψω γιατί, πέρα από την ιστορική τους σημασία, δεν νομίζω ότι συνδέονται με το φαινόμενο της πολυπολιτισμικότητας, όπως αυτό εμφανίζεται τα τελευταία χρόνια και όπως, τουλάχιστον, το έχω αντιληφθεί εγώ.

Είμαι πολύ υποψιασμένος για όλα αυτά που συμβαίνουν τελευταία στην χώρα μας αλλά και γενικότερα στις "σύγχρονες" κοινωνίες.
Πως δικαιολογείται αυτή η εισροή τόσων μεταναστατών; Φτωχοί, πεινασμένοι, κυνηγημένοι μόνο τώρα υπάρχουν;;;
Και καλά για αυτούς που προέρχονται από το "πρώην ανατολικού μπλοκ", που είχαν τα σύνορα κλειστά, μέχρι τις αρχές του '90, το καταλαβαίνω. Όλοι οι άλλοι (από Ασία Αφρική) γιατί εμφανίζονται όλοι μαζί ΤΩΡΑ; Που ήταν τόσα χρόνια; Τι τους εμπόδιζε π.χ. τους Νιγηριανούς να έρθουν στην Ελλάδα;
Αυτός είναι ένας προβληματισμός μου.
Κάτι δεν πάει καλά.
Ακούγεται ωραίο. "Όλες οι φυλές μαζί". "Πολύγχρωμες κοινωνίες" κλπ
Αλλά θεωρώ προσωπικά ότι τίποτα δεν είναι αθώο και τυχαίο.
Κάποιοι εργάζονται μεθοδικά (και πες με συνομωσιολόγο αν θέλεις) και θέλουν, πάση θυσία, να μεταλλάξουν τις κοινωνίες των ανθρώπων.

Είναι φοβερό αυτό που γράφει το άρθρο της Ελευθεροτυπίας (και όχι εγώ) που παρέθεσα:
"...σε κοινότητες με τον μεγαλύτερο βαθμό ποικιλομορφίας τα άτομα τείνουν να μην εμπιστεύονται τους γείτονές τους -ανεξάρτητα από την εθνική καταγωγή ή το χρώμα του δέρματός τους-, να μην έχουν επαφή ακόμα και με τους στενούς τους φίλους, να αναμένουν τα χειρότερα από την κοινότητα και τους ηγέτες της, να προσφέρονται λιγότερο για εθελοντική εργασία, να ψηφίζουν σπανιότερα και να κάθονται δυστυχείς μπροστά στην τηλεόρασή τους».

Αυτή την ανθρωπομάζα των απομονωμένων - φοβισμένων - αποχαυνωμένων και αδιάφορων "υποτελών" θέλουν για να κάνουν πιο εύκολα την "δουλειά τους".

Γράφει ο Βαγγέλης Τζουρντός
στο περιοδικό ΡΕΣΑΛΤΟ-τεύχος 17: "Η δημιουργία ενός κράτους-έκτρωμα με πολλαπλές εθνότητες να ζουν η καθεμιά στο δικό της γκέτο και το κράτος να έχει τον υπέρ-εθνικό ρόλο της επίβλεψης της «καλής συμπεριφοράς» των γκέτο, οδήγησε στην περιβόητη θεωρία του πολυπολιτισμού, που δεν έχει σχέση με την ειρηνική συνύπαρξη των διαφόρων λαών, αλλά με μια κοινωνία κομμένη και ραμμένη με βάση το κατώτερο επίπεδο.... Στην τελική ανάλυση αυτός είναι ο σκοπός του πολυπολιτισμικού αχταρμά. Να χάσει ο κάθε λαός την ιστορία του, τις παραδόσεις του, την διατροφή του και τον ιστορικό τρόπο διαβίωσής του. Όλα αυτά να μην αντικατασταθούν με κάτι ανώτερο αλλά με τη βιομηχανία του φαστ φουντ, με τις εισαγόμενες σαβούρες χαμηλού κόστους, που έχουν πιο πολύ σχέση με τη σαπίλα στη διανοητική σκέψη. Μια «σκέψη» που ορίζει ότι ο αμερικανικός πολυπολιτισμός είναι ό,τι ανώτερο μπορεί να φέρει η ανθρωπότητα, όταν όλοι γνωρίζουν ότι είναι ένα σύστημα υπό διάλυση".

Γράφει το περιοδικό "ΑΡΔΗΝ" για την Γερμανία μία «πολύχρωμη χώρα υποδοχής μεταναστών», όπου σχεδόν το ένα πέμπτο του πληθυσμού (82,5 εκατομμύρια) έχει κάποια μεταναστευτική ρίζα, που όμως αντιμετωπίζει τεράστιο πρόβλημα "κοινωνικής ενσωμάτωσης (των μεταναστών) και εξτρεμιστικού θρησκευτικού προσανατολισμού".
Τέτοιες αντιθέσεις είναι που οδήγησαν την καγκελάριο Μέρκελ να δηλώσει ότι «μπορεί η Γερμανία να είναι μια ανεκτική χώρα, όμως η ανεκτικότητα δεν μπορεί να είναι μονόδρομος», προδιαγράφοντας μάλιστα και το τέλος της πολυπολιτισμικής κοινωνίας.
Αυτό που είναι βέβαιο πλέον στη Γερμανία είναι ότι, παρά τις πολύχρονες προσπάθειες που έγιναν για κοινωνική ενσωμάτωση, τα εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ που ξοδεύτηκαν, τις άπειρες μελέτες που εκπονήθηκαν, η συντριπτική πλειοψηφία των Γερμανών και των αλλοδαπών πολιτών θεωρεί ότι όλες οι προσπάθειες για την πολιπολιτισμικότητα και την κοινωνική ενσωμάτωση των μεταναστών στη Γερμανία απέτυχαν παταγωδώς.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Κάτι δεν μου κάθεται καθόλου καλά με όλη αυτήν την επιβεβλημένη ΚΑΙ ωραιοποιημένη "πολυπολιτισμικότητα".
Και αυτή μου η θέση ΔΕΝ ΕΧΕΙ (έτσι θέλω να πιστεύω τουλάχιστον) κανένα κρυμμένο ρατσιστικό υπόβαθρο.

Να σαι καλά.