Μαγάρισαν και τον Λούκυ Λουκ

Από τότε που πέθανε ο René Goscinny (το 1977), οι ιστορίες του Λούκυ Λουκ (όπως και εκείνες του Αστερίξ) στα νέα τεύχη που συνέχισαν να κυκλοφορούν οι εκδότες, ήταν εμφανώς υποδεέστερες και φτωχότερες σε έμπνευση, χαρακτήρες, χιούμορ και σπιρτάδα. Ο Morris βέβαια, συνέχιζε να σκιτσάρει και να προσπαθεί να κρατήσει ζωντανό το πνεύμα του θρυλικού "φτωχού και μόνου καουμπόι", είτε γράφοντας ο ίδιος τις νέες ιστορίες, είτε συνεργαζόμενος με διάφορους συγγραφείς, κάποιοι οι οποίοι ομολογουμένως το παλεύανε.. Όμως το 2001 ο Μόρις πέθανε και τα πράγματα από εκεί και πέρα ξέφυγαν τελείως. Προς το χειρότερο βέβαια. Είναι ξεκάθαρο ότι τόσο οι ιστορίες όσο και τα σκίτσα δεν έχουν πλέον καμία σχέση με το πρωτότυπο κόμικ. Όποιος δεν είναι φαν του Λούκυ μπορεί και να μην καταλαβαίνει τίποτα, βέβαια.

Και να που ενώ ο ήρωάς μας ξέφυγε από τόσους και τόσους ντεσπεράντος και τσακάλια, δεν κατάφερε να γλυτώσει από τα δίχτυα των φανατικών πιστών της πολιτικής ορθότητας και της νεοταξικής αριστερής ατζέντας, οι οποίοι είτε είναι άσχετοι με την αμερικάνικη ιστορία, είτε την παραποιούν σκόπιμα (ίσες πιθανότητες και τα δύο). Κι έτσι άρχισαν να επιδίδονται σε ιστορίες που όχι μόνο δεν ήταν "σύμφωνα με τον Morris", (όπως θέλουν να καυχώνται) αλλά που έδειχναν έναν άλλον Λούκυ Λουκ, βγαλμένο από τα σκοτεινά εργαστήρια της πολιτικής ορθότητας. Τους είδαμε (στο τεύχος "Ο άνθρωπος από την Ουάσινγκτον") να αναπραγάγουν όλα τα γνωστά συκοφαντικά στερεότυπα και να βγάζουν την χολή τους για το Νότο, κάτι που ο Morris και ο Goscinny ουδέποτε έκαναν.  Όποτε ο Λούκυ πατούσε το πόδι του στο Νότο, πρόβαλαν από παντού λευκοί ρατσιστές που εκφόβιζαν και βασάνιζαν ταλαίπωρους μαύρους χωρίς λόγο.

            

               

Μετά έβαλαν τον Λούκυ Λουκ να φορέσει κιπά... (και λίγο πιο πριν να ακούει ότι οι θρυλικές μορφές της Άγριας Δύσης Ντέιβιντ Κρόκετ, Μπούφαλο Μπιλ και Καλαμίτυ Τζέιν ήταν... εβραϊκής καταγωγής, κάτι που, από όσο έψαξα, δεν προκύπτει από πουθενά!!!)

              

                 

Και να που ήρθε η ώρα να τον κάνουν υποστηρικτή του "σόσιαλ τζάστις" και οπαδό του "Μπλάκ Λάιβς Μάτερ"…  Έτσι, όταν ο δικός τους - political correct μεταλλαγμένος - "Λούκυ Λουκ" κατεβαίνει στο Νότο (συγκεριμένα στην Λουιζιάνα), όλοι οι λευκοί που βλέπει είναι αποκρουστικοί, βλάκες, ξιπασμένοι και φυσικά ρατσιστές. Προπαντός ρατσιστές. 

 

 

           

Υπόψιν, ότι πρόκειται χρονικά για την εποχή που ακολούθησε μετά την λήξη του "εμφυλίου" Βορείων - Νοτίων. Κι όμως η ζωή των  Νότιων λευκών φαίνεται, δεν έχει αλλάξει καθόλου!  Έχουν φυτείες στις οποίες - άκουσον άκουσον - δουλεύουν μαύροι, όχι ως σκλάβοι, (αφού ο "εμφύλιος" πόλεμος έχει τελειώσει), αλλά ως μισθωτοί! Η κατάσταση όμως δεν έχει αλλάξει ούτε κατά το ελάχιστο! Ο φόβος είναι ζωγραφισμένος στα μάτια τους! Και αυτό γιατί τα (πρώην) αφεντικά τους φέρονται άσχημα, τους χτυπάνε (με μαστίγια φυσικά) και είναι ολότελα τρομαγμένοι και υποτακτικοί όπως όταν ήταν δούλοι! Σα να μην άλλαξε τίποτα!!!

 

Φυσικά ο "Λούκυ" είναι antiracist και χαιρετάει έναν μαύρο, ο οποίος απορεί γιατί ποτέ του, λέει, στην ζωή του δεν του έσφιξε ένας λευκός το χέρι!!!! 

 

Δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολύ, στο Νότο έβλεπαν μαύρο και τον έφτυναν. Σιγά μην τον αγγίξουν... Τέτοιες αθλιότητες ανακάλυψαν οι "συνεχιστές" του Λούκυ Λουκ, οι οποίοι για τις παρακάτω σκηνές και εικόνες, που αποτυπώνουν ένα ελάχιστο μέρος της ιστορικής πραγματικότητας, δεν είδαν και δεν ξέρουν τίποτα.

 

 

 

Λίγο παρακάτω ως "πρωτοκομμουνιστής" απευθύνει διάγγελμα - μανιφέστο στους αποσβολώμένους μαύρους "εργάτες" (οι οποίοι προφανώς είναι ανήμποροι να σκεφτούν και να αποφασίσουν) και εισηγείται "διαμερισμό του πλούτου". 

 

Στο τέλος "προφητεύεται" μέσω της μετέπειτα σταδιακής κοινωνικής ανέλιξης των Αφροαμερικάνων, η Όπρα Γουίνφρεϊ και ο Μπαράκ Ομπάμα! 

Σε όλο το άθλιο τεύχος βέβαια, έχουμε το ένα κραυγαλέο ιστορικό φάουλ να διαδέχεται το άλλο... Και αυτό γιατί μετά την ήττα των Νοτίων και την συνθηκολόγηση στο Appomattox, όλος ο Νότος μπήκε στην θλιβερή εποχή της λεγόμενης "Ανασυγκρότησης" (Reconstruction Era), όπου οι νικητές Βόρειοι έβγαλαν τα απωθημένα τους πάνω στο ρημαγμένο αλλά πάντα περήφανο και απείθαρχο λαό του Νότου. Κάθε έννοια δικαιοσύνης καταλύθηκε, ένα όργιο καταχρήσεων και κακοδιοίκησης επιβλήθηκε, ένας στρατός κατοχής εγκαταστάθηκε για να φοβερίζει και να τυραννά τους νότιους, τυχοδιώκτες, "κοράκια" και παλιοτόμαρα όπως οι scalawags και carpetbaggers λυμαίνονταν τις περιοχές και άρπαζαν ό,τι μπορούσαν (θυμηθείτε την Tara μετά τον πόλεμο στο "Όσα Παίρνει ο Άνεμος"), "ελευθερωτές" και "δικαιωματιστές" της εποχής μανιπούλαραν και καθοδηγούσαν τους μαύρους στο να προκαλούν και να κλέβουν τους λευκούς, να προσβάλλουν και να κακοποιούν τις λευκές, και όλα αυτά σε καθεστώς πλήρους ασυδοσίας, αφού οι "liberators" "δικαιωματιστές" τους διαβεβαίωναν ότι οτιδήποτε και να πράξουν, δεν πρόκειται να οδηγηθούν ενώπιον της δικαιοσύνης, με αποτέλεσμα όλο αυτό το ντελίριο αναρχίας και ασυδοσίας να οδηγήσει στην δημιουργία ομάδων πολιτοφυλακής (σε κάποιες από τις οποίες συμμετεχείν και μαύροι!) από τους απελπισμένους και αγνακτισμένους Νότιους, που σκοπό είχαν να τρομάξουν και να απειλήσουν με αντίποινα όσους δεν σέβονταν την ζωή τους και την περιουσία τους. Οι προειδοποιητικές μπροσούρες και τα σκίτσα που έφτιαξε και κυκλοφόρησε η ΚΚΚ μαρτυρούν ξεκάθαρα ότι στόχος ήταν λευκά πρόσωπα (οι Γιάνκηδες και οι κολαούζοι τους) και όχι οι μαύροι. Αλλά αυτά είναι κινέζικα για όποιον δεν γνωρίζει ιστορία. Και θέλει να πείσει τον κόσμο ότι κατά την εποχή της "Ανασυγκρότησης" οι Νότιοι ζούσαν μέσα στην χλιδή (!), μαστίγωναν τους πρώην δούλους που τους έλεγαν τώρα "υπηρέτες" (sic) και ήταν τόσο "ρατσιστές" που ούτε καταδέχονταν να τους αγγίξουν!!! Βλέπετε οι στρατευμένοι πολιτιστικοί μαρξιστές δήθεν  συνεχιστές του Λούκυ Λουκ, δεν θεώρησαν απαραίτητο να ανατρέξουν σε φωτογραφίες της εποχής και σε επιστολές που έστειλαν πρωην σκλάβοι στα αφεντικά τους για να πάρουν μια ιδέα για τις σχέσεις των Νοτίων λευκών με τους μαύρους (ο ΚΟ έχει γράψει δεκάδες άρθρα - βλέπε ενδεικτικά εδώ, εδώ κι εδώ).

Τουλάχιστον οι αυθεντικοί δημιουργοί του Λούκυ Λουκ σε παλαιότερα τεύχη είχαν τις ιστορικές γνώσεις αλλά και το φιλότιμο να μην παρουσιάζουν αυτά τα ανιστόρητα εκτρώματα συκοφαντώντας ασύστολα ό,τι έχει σχέση με το Νότο. Δεν έδειξαν κάποιου είδους "ρατσισμό" στο εξαιρετικό "Η Κούρσα του Μισισιπή", όπου έχουμε το απολαυστικό δίδυμο ενός γέροντα λευκού καπετάνιου ποταμόπλοιου και του συμπαθούς μαύρου υπηρέτη του που στην ουσία ήταν συνεργάτης του και φίλος του. 

               

Στο ίδιο τεύχος οι πρωταρχικοί θρυλικοί δημιουργοί δεν διστάζουν να κάνουν χιούμορ με την ροπή των μαύρων προς την τεμπελιά, ενώ σε άλλο τεύχος οι μετέπειτα δημιουργοί κάνουν χιούμορ με την προφορά τους. Αυτά φυσικά, στην σημερινή μας εποχή θα είχαν καταδικαστεί ως καραμπινάτες ρατσιστικές αναφορές.   

        

Ο Νότος δεν δαιμονοποιείται στο τεύχος "Τζέσσε Τζέιμς" όπου στον θρυλικό ντεσπεράντο αναγνωρίζεται, χωρίς κόμπλεξ, η ιστορική πραγματικότητα, ότι υπήρξε στρατιώτης των Νοτίων, ενώ σε άλλο τεύχος βλέπουμε σε βαγόνι τραίνου που διασχίζει τις νότιες πολιτείες να υπάρχει και μαύρος (αν υπήρχε ρατσισμός κάτι τέτοιο θα ήταν αδιανόητο).

Και για να τελειώσουμε με αυτό το άθλιο τεύχος, η μαρξιστική ταυτότητα αυτών των άθλιων παραχαρακτών "συνεχιστών" δήθεν του Λούκυ Λουκ, αποκαλύπτεται όταν βάζουν στίχους της 4ης Διεθνούς να τους τραγουδάει ο οδηγός της άμαξας των φυλακών...!!! Πόσο πιο ιστορικά ακριβές; Δεν περιγράφω άλλο._
 

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

 

Cleburne: A Graphic Novel

Οι απανταχού φίλοι των Νοτίων μπορούν να είναι χαρούμενοι γιατί η Συνομοσπονδία έχει μπει και στον χώρο του graphic novel. Το 2008 κυκλοφόρησε το “Cleburne: A Graphic Novel”. Δημιουργός του ο Justin Murphy, animator, συγγραφέας, εκδότης, συνθέτης και βραβευμένος δραματογράφος από τη Φλόριντα. Ως νεαρός δημιούργησε μια σειρά κόμικς με ιστορίες από τον εμφύλιο, με τον εύγλωττο τίτλο "Southern Blood", που κυκλοφορούσε για αρκετά χρόνια.

Ο συνομοσπονδιακός στρατηγός Patrick Cleburne, Ιρλανδός από το Arkansas, ονομάστηκε «The Stonewall of the West» και σκοτώθηκε στις 30 Νοεμβρίου 1864 στη Μάχη του Franklin στο Tennessee. Ήταν 36 ετών. Το βιβλίο καλύπτει τον τελευταίο χρόνο της ζωής του Cleburne τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και με την Στρατιά του Τενεσί. Ο Cleburne απεικονίζεται ζωντανά και ρεαλιστικά και με σεβασμό στην ιστορική πραγματικότητα, ενώ το ίδιο ισχύει για πολλούς άλλους χαρακτήρες της Συνομοσπονδίας και για τις μάχες και την πολιτική του στρατού. Συνολικά, το βιβλίο είναι ένα αφιέρωμα στον ηρωισμό των Νοτίων οι οποίοι τα τελευταία χρόνια συκοφαντούνται μαζικά.

         Ο Murphy ορθώς αφηγείται επίσης την ιστορία των μαύρων στρατιωτών της Συνομοσπονδίας και του λογικού και βιώσιμου προγράμματος του Cleburne για την πρόσληψη μαύρων με αντάλλαγμα την ελευθερία τους, κάτι που τελικά υιοθετήθηκε, αλλά πολύ αργά.

Ποιος ήταν ο στρατηγός Patrick Cleburne

Ο Cleburne γεννήθηκε στο Ovens της Ιρλανδίας, στις 16 Μαΐου 1828. Ο πατέρας του ήταν γιατρός. Η μητέρα του πέθανε όταν ήταν 18 μηνών και έμεινε ορφανός στα 15. Όταν δεν κατάφερε να περάσει στην ιατρική πήγε και εγγράφηκε στον Βρετανικό Στρατό, όπου έγινε δεκανέας.

Τρία χρόνια μετά εγκαταστάθηκε στην Αμερική, στην πόλη Helena του Arkansas, όπου άρχισε να εργάζεται ως φαρμακοποιός. Εκεί έγινε φίλος με τον Thomas C. Hindman, ο οποίος αργότερα έγινε στρατηγός των Νοτίων. Όταν τέθηκε το ζήτημα της απόσχισης, ο Cleburne συμπαραστάθηκε στις νότιες πολιτείες. Η επιλογή του φυσικά, δεν οφειλόταν σε καμία αγάπη για τη δουλεία, για την οποία ισχυριζόταν ότι δεν τον ενδιέφερε, αλλά από αγάπη για τους νότιους που τον είχαν αγκαλιάσει ως δικό τους. Έγινε λοχαγός και ηγήθηκε της επιχείρησης κατάσχεσης του αμερικανικού οπλοστασίου στο Little Rock τον Ιανουάριο του 1861. Όταν ο Αρκάνσας αποχώρησε από την Ένωση, ανατέθηκε στον Cleburne να ηγηθεί του 1ου Συντάγματος Πεζικού του Αρκάνσας. Προήχθη σε ταξίαρχο στις 4 Μαρτίου 1862.

Κατά τη διάρκεια των εκστρατειών του 1863 στο Τενεσί, ο Cleburne και οι στρατιώτες του πολέμησαν στη μάχη της Chickamauga. Αντιστάθηκαν με επιτυχία απέναντι σε μια πολύ μεγαλύτερη δύναμη της Ένωσης υπό τον στρατηγό William T. Sherman.

Η στρατηγική χρήση του εδάφους του Cleburne, η ικανότητά του να συγκρατεί το έδαφος εκεί όπου άλλοι είχαν αποτύχει και το ταλέντο του στην αποτροπή των κινήσεων του εχθρού τον έκανε να αποκτήσει φήμη και του έδωσε το ψευδώνυμο "Stonewall of the West". Τα στρατεύματα των Βορείων φοβόντουσαν μήπως δουν να ξεπροβάλει η γαλάζια σημαία του στρατού του Cleburne στο πεδίο της μάχης. Μιλώντας για αυτόν ο στρατηγός Ρόμπερτ Ε. Λι τον ανέφερε ως "μετεωρίτη που λάμπει μέσα από έναν συννεφιασμένο ουρανό".

Η πρόταση για τη χειραφέτηση και τη στρατολόγηση των νέγρων

Στα τέλη του 1863, είχε γίνει προφανές στον Cleburne ότι η Συνομοσπονδία θα έχανε τον πόλεμο λόγω των αυξανόμενων περιορισμών του ανθρώπινου δυναμικού και των πόρων της. Το 1864, κάλεσε δραματικά την ηγεσία του Στρατού του Τενεσί και υπέβαλε την πρόταση για τη χειραφέτηση όλων των σκλάβων («χειραφέτηση ολόκληρης της φυλής με λογικούς όρους και εντός τόσο εύλογου χρόνου») προκειμένου να «στρατολογηθούν οι  συμπαθούντες» και έτσι να διασφαλιστεί η ανεξαρτησία του Νότου. Ο Cleburne υποστήριξε ότι η χειραφέτηση δεν έπρεπε να περιλαμβάνει την ισότητα των μαύρων, σημειώνοντας ότι η «αναγκαιότητα και η σοφή νομοθεσία» θα εξασφάλιζε ότι οι σχέσεις μεταξύ των μαύρων και των λευκών δεν θα αλλάξουν ουσιαστικά. Στην πρότασή του ακολούθησε σιωπή και στην ουσία δεν καταγράφηκε επίσημα στα πρακτικά εκείνης της συνάντησης.

«Ικανοποιήστε το νέγρο ότι εάν πιστεύει πιστά στα πρότυπα μας κατά τη διάρκεια του πολέμου, θα λάβει την ελευθερία του αυτός και η φυλή του ... και έτσι αλλάζουμε τον αγώνα και από μια φοβερή αδυναμία περνάμε σε μια θέση δύναμης.

Θα πολεμήσουν οι σκλάβοι; Οι είλωτες της Σπάρτης πολέμησαν καλά με τους αφέντες τους στη μάχη. Στη μεγάλη ναυμαχία της Ναυπάκτου, όπου οι χριστιανοί έλεγξαν για πάντα την εξάπλωση του Μωαμεθανισμού στην Ευρώπη, υποσχέθηκαν ελευθερία στους σκλάβους που ήταν μάγειρες του στόλου και κλήθηκαν να πολεμήσουν σε μια κρίσιμη στιγμή της μάχης. Πολέμησαν καλά και ο πολιτισμός οφείλει πολλά σε αυτούς τους γενναίους σκλάβους μάγειρες... η εμπειρία αυτού του πολέμου έδειξε μέχρι στιγμής ότι οι μισο- εκπαιδευμένοι νέγροι πολέμησαν γενναία όπως πολλοί άλλοι μισο-εκπαιδευμένοι Yankees.

Λέγεται ότι παλεύουμε μόνο για την διατήρηση της δουλείας, και αν την εγκαταλείψουμε, τα παρατάμε όλα. Ακόμα κι αν αυτό ήταν αλήθεια, το οποίο αρνούμαστε, η δουλεία δεν είναι το παν για το οποίο πολεμούν οι εχθροί μας. Είναι απλώς η πρόφαση να καθιερώσουν την υπεροχή τους και μια πιο συγκεντρωτική μορφή διακυβέρνησης και να μας στερήσουν τα δικαιώματα και τις ελευθερίες μας».

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Παράξενο κόμικ που εκδόθηκε από την Κομισιόν το 2012 προβλέπει πανδημία από την Κίνα και παγκοσμιοποιητές που θα μας σώσουν

Prison Planet / ΚΟ

Ένα παράξενο κόμικ που ανατέθηκε για δημοσίευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση το 2012 πρόβλεψε με τρομακτική ακρίβεια αυτό που έχει ξεδιπλωθεί με την παγκόσμια πανδημία του Covid-19. Ωστόσο, σε αυτήν την προπαγάνδα σχετικά με την επιδημία, είναι οι μη εκλεγμένοι globalist γραφειοκράτες που σώζουν τον πλανήτη.

Το κόμικ, με τίτλο «Infected», (Μολυσμένοι) ήταν παραγωγή του βραχίονα διεθνούς συνεργασίας και ανάπτυξης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Δεν προοριζόταν να διανεμηθεί ευρέως στο κοινό, αλλά να διανεμηθεί εντός των θεσμικών οργάνων της ΕΕ. Μόνο μερικές εκατοντάδες κόμικς δημιουργήθηκαν.

Η περιγραφή της ΕΕ για την παράξενη έκδοση αναφέρει ότι «Παρόλο που η ιστορία μπορεί να είναι φανταστική, εντούτοις συνδέεται με ορισμένες πραγματικές πληροφορίες».

Το graphic novel απεικονίζει επιστήμονες μέσα σε ένα εργαστήριο στην Κίνα που διενεργούν πειράματα με θανατηφόρα παθογόνα:

Ο ήρωας του κόμικ ταξιδεύει από το μέλλον, για να προειδοποιήσει τις αρχές για την επικείμενη πανδημία, και παρουσιάζει ένα αντίδοτο, αλλά γίνεται γρήγορα στόχος κερδοσκόπων που θέλουν να κλέψουν τη θεραπεία και να την πουλήσουν σε φαρμακοβιομηχανίες:

Η ιστορία περιλαμβάνει τη μετάδοση ενός νέου ιού από ζώα σε ανθρώπους σε μια γεμάτη από ανθρώπους αγορά:

«Πράγματι, φανταστείτε εάν μολυνθήκατε σε αυτήν την αγορά από έναν νέο μεταδοτικό πράκτορα». λέει ο επικεφαλής σύμβουλος του ΟΗΕ για τις μεταδοτικές ασθένειες, προσθέτοντας ότι «πιθανότατα δεν θα το συνειδητοποιούσατε ακόμη και μέχρι το τέλος της περιόδου επώασης».

Η έκδοση υποδηλώνει ότι τα αεροπορικά ταξίδια θα επιδεινώσουν την εξάπλωση της νόσου, με τον ήρωα να προσθέτει ότι «Θα έπρεπε να επιστρέψετε στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ, τη Λατινική Αμερική ή την Αυστραλία όπως είχε προγραμματιστεί μέσω ενός διεθνούς αεροδρομίου».

Το κόμικ απεικονίζει την αποτυχία ενός παγκόσμιου οργανισμού υγείας να δράσει αρκετά γρήγορα για να σταματήσει μια πανδημία:

 Προβλέπει επίσης δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένης της κοινωνικής αποστασιοποίησης, τα οποία καθιστούν την καθημερινή ζωή «εντελώς αφόρητη» («καταφέραμε να ζήσουμε περισσότερο, αλλά κινδυνεύουμε από την ασθένεια της κατάθλιψης», λέει το κόμικ προσθέτοντας ότι η κατάθλιψη είναι πλέον η πιο συχνή ασθένεια) :

Το έργο ολοκληρώνεται με μια ακρόαση του Ευρωκοινοβουλίου, στην οποία οι Βρυξέλλες πιέζουν για μια πιο ολοκληρωμένη ευρωπαϊκή συνεργασία σε παγκόσμια θέματα υγείας, αντικατοπτρίζοντας μια πραγματική πρωτοβουλία που είναι γνωστή ως «Μια υγεία» (‘One health’).

Οι παγκοσμιοποιητές επαινούνται για τη συμβολή τους στην ανάπτυξη και τη διανομή ενός εμβολίου στον κόσμο:

Επρόκειτο για κάποιον προγνωστικό προγραμματισμό ή έχουμε απλώς μια παράξενη σύμπτωση;

Στη φαντασία των ευρωκρατών, η παγκοσμιοποίηση σώζει τον πλανήτη. Στην πραγματικότητα, καταλήγει σε μαζικό θάνατο και παγκόσμια τυραννία.

ΚΟ / από εδώ

Captain Harlock. Το είδωλο των “fascisti immaginari”

Του Carlomanno Adinolfi (Il Primo Nazionale) / ΚΟ

Ο Captain Harlock (Κάπτεν Χάρλοκ) είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας που δημιουργήθηκε από τον Ιάπωνα σχεδιαστή manga Leiji Matsumoto και πρωταγωνιστής των σειρών manga “Space Pirate Captain Harlock”. Ο Χάρλοκ είναι ο αρχέτυπος ρομαντικός ήρωας, ένας πειρατής του διαστήματος με μια ατομικιστική φιλοσοφία για την ζωή. Είναι τόσο ευγενής όσο και σιωπηλός, αντάρτικος, σθεναρά αγωνιζόμενος εναντίον ολοκληρωτικών καθεστώτων, είτε αυτά είναι γήινα, είτε εξωγήινα. Δεν φοβάται τον θάνατο. Το τραγούδι του μιλούσε για "έναν μαύρο πειρατή που έχει μόνο τον ουρανό για σπίτι" και του οποίου «το κρανίο είναι μια σημαία που σημαίνει ελευθερία».   

Αν και υπάρχουν μικρές παραλλαγές σε κάθε λέξη της ιστορίας του Χάρλοκ, τα βασικά παραμένουν τα ίδια. O Ματσουμότο παρουσιάζει ένα μέλλον (2977 μ.Χ.) στο οποίο η Γη έχει επιτύχει να φτάσει σε έναν τεράστιο διαστημικό πολιτισμό, αλλά υποχωρεί σιγά σιγά και σταθερά στην ενοχή ή την απελπισία, συχνά λόγω της ήττας και της υποταγής στον ξένο εισβολέα. Ενάντια στη γενική απάθεια, ο Χάρλοκ αρνείται την ήττα και οδηγεί ένα πλήρωμα παράνομων με το σκάφος του το Arcadia σε τολμηρές επιδρομές εναντίον των καταπιεστών της Γης.  

Ο χαρακτήρας δημιουργήθηκε από τον Leiji Matsumoto το 1977 και έγινε δημοφιλής στην τηλεοπτική σειρά “Space Pirate Captain Harlock” του 1978. Έκτοτε, ο χαρακτήρας εμφανίστηκε σε πολυάριθμες σειρές κινουμένων σχεδίων στην τηλεόραση και ταινίες, η τελευταία από τις οποίες είναι η «Space Pirate Captain Harlock», του 2013.

Στην Ιταλία η σειρά ήρθε το 1979 και σύντομα ο χαρακτήρας του Ματσουμότο έγινε σύμβολο για τουλάχιστον τρεις γενιές αγωνιστών της αποκαλούμενης ριζοσπαστικής δεξιάς. Σύμβολο για εκείνους που αντιμετωπίζονται ως εγκληματίες και έχουν αποφασίσει να αγωνιστούν για να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη, ενάντια σε διεφθαρμένες κυβερνήσεις που διευθύνονται από γραφειοκράτες οι οποίοι κάνουν πλύση εγκεφάλου στον λαό τους χρησιμοποιώντας τηλεοπτικές εκπομπές και επιτρέποντας παράλληλα μια ξένη εισβολή προκειμένου να διασφαλιστεί η εκλογική τους επιτυχία.

Βλέποντας την εικόνα του πειρατή του διαστήματος στον συμβολισμό της ριζοσπαστικής δεξιάς, η αριστερά προσπάθησε αρκετές φορές να κάνει "αντεπίθεση", κατηγορώντας τους φασίστες ότι παρεξήγησαν και οικειοποιήθηκαν την ιστορία και τις ιδέες ενός χαρακτήρα. Και έτσι διαβάσαμε για έναν «αναρχικό» Χάρλοκ που παλεύει μόνο για τα προσωπικά του ιδανικά, αλλά που δεν έχει πατρίδα, και εάν έχει, αυτή είναι ένας αστρικός ουρανός χωρίς σύνορα. Είναι πολύ άσχημο ότι η πατρίδα του Χάρλοκ το καθιστά πολύ σαφές, ότι παρά το άπειρο του ουρανού ξέρει πάντα από πού προέρχεται και για ποιον πρέπει να πολεμήσει, τόσο πολύ ώστε να αρνείται επανειλημμένα να παντρευτεί αλλού, ακόμη και σε γαλαξιακούς παράδεισους - αντίο ius soli - ακριβώς επειδή γνωρίζει ότι ο απώτερος στόχος του είναι να πάει στο σπίτι και να αγωνιστεί για τη σωτηρία του.

Ο αγώνας κατά του ξένου εισβολέα

Είναι λυπηρό το γεγονός ότι για να πολεμήσει για τη χώρα του επιλέγει την εξορία μόνο για να σώσει τη γη του, τον λαό του, την οικογένειά του και τους αγαπημένους του, ανεξάρτητα από την κυβέρνηση που τους διοικεί. Είναι λυπηρό το ότι αποτελεί παράδειγμα για όλους εκείνους που για λόγους ευκολίας ή κέρδους σταμάτησαν να πολεμούν εναντίον του ξένου εισβολέα , ίσως ακόμη και συνεργάζονται μαζί του και ξεπουλάνε την τον πολιτισμό τους.

Στη συνέχεια, υπάρχει η περίφημη "Messerschmitt σκηνή" που εμφανίζεται στο κινηματογραφικό έργο “The Arcadia of My Youth”, το οποίο δείχνει τον πρόγονο του Χάρλοκ – τον Phantom Harlock II - που απεικoνίζεται ως ένας Γερμανός πιλότος με σιδηρούν σταυρό και σβάστικα στους ουρανούς του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου. Μια σκηνή που προκάλεσε προφανώς τη φαντασία πολλών "ακροδεξιών" νέων και που η αριστερά προσπάθησε να ξαναγράψει. Ο πρόγονος του Χάρλοκ αγωνίζεται σε ένα γερμανικό αεροπλάνο μόνο και μόνο επειδή είναι το μόνο διαθέσιμο μέσο για να πετάξει και ορισμένοι αφελείς ακροδεξιοί τον αγάπησαν χωρίς λόγο" έγραψε το Il Manifesto πριν από μερικά χρόνια, στην πρώτη ιταλική μετάφραση στην οποία ο Χάρλοκ ισχυρίζονταν ότι «πετούσε μόνος» και χρησιμοποίησε το αεροπλάνο επειδή ήταν «το μόνο που είχε βρει». Μια μετάφραση που ήταν σαφώς λανθασμένη ακόμη και με την πρώτη ματιά, δεδομένου ότι στην επόμενη σκηνή ο Χάρλοκ θα οδηγούσε μια μοίρα άλλων ναζιστικών Messerschmitts.

Το αστείο σε αυτό το άρθρο ήταν ότι χρησίμευσε για να ξεκινήσει η "νέα αποκατασταθείσα έκδοση" της ταινίας μεγάλου μήκους, η οποία δυστυχώς μας έδωσε επίσης τη διόρθωση με τη σωστή μετάφραση στην οποία ο Χάρλοκ, στο ερώτημα γιατί πέταξε με αεροπλάνο σιδηρού σταυρού, απάντησε ξερά "Για ευγένεια και ευγνωμοσύνη προς το έθνος μου". Και το Μανιφέστο και διάφοροι υποστηρικτές της αναρχικής ανάγνωσης κατάπιαν την γλώσσα τους.

Από την άλλη πλευρά, αρκεί να δούμε τα άλλα έργα του Matsumoto να σημειώσουμε ότι καθώς επέζησε από πυρηνική γενοκτονία σχεδόν τυχαία, δεν έχει μια σωστά ευθυγραμμισμένη και πολιτικά ορθή άποψη για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Χάρλοκ, εκτός των άλλων στοιχείων που έχει και τον αγαπάμε, είναι και μια μεγάλη σύνθεση μεταξύ Ευρώπης και Ιαπωνίας, της κουλτούρας τους και εκείνων των στοιχείων που τους έκανε σπουδαίους.

Αν και, φυσικά, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έδωσαν έμφαση μόνο στο «αντιπολεμικό» μήνυμα του Ματσουμότο, ξεχνάνε πως o Ιάπωνας mangaka ισχυρίστηκε ότι είχε ως έμπνευση το Bushido (κώδικα συμπεριφορά των Σαμουράι) και τις διδασκαλίες του Miyamoto Musashi, του πιο διάσημου σαμουράι στην ιστορία που έζησε στο μεταίχμιο του δέκατου έκτου με δέκατου έβδομου αιώνα. Και αν ο πόλεμος είναι φοβερός, επειδή η αρμονία είναι προτιμότερη, είναι καθήκον όλων να αγωνιστούμε μέχρι τέλους, να σηκωνόμαστε μετά από κάθε πτώση, να διδάσκουμε την πίστη στους νέους και ότι "δεν πρέπει να ντρέπονται να χύσουν δάκρυα, να ντρέπονται να παραδοθούν ", όπως αποδεικνύουν όλοι οι χαρακτήρες του, που ονειρεύονται την ειρήνη και αγωνίζονται μέχρι θανάτου όταν αυτό είναι απαραίτητο.

Αλλά όπως είπαμε στο Χάρλοκ, υπάρχει και πολλή ευρωπαϊκή ψυχή. Ο Matsumoto έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι αγαπούσε τον πολιτισμό της Ευρώπης και επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από αυτόν. Εκτός από την ταινία που λάτρευε μικρός την γαλλική δραματική ταινία του 1955 «Marianne of My Youth», από όπου εμπνεύστηκε τον τίτλο “The Arcadia of My Youth”, που έδωσε στον Χάρλοκ τη γερμανική πατρίδα του Heiligenstadt και έδωσε την εντύπωση ότι όλοι οι θηλυκοί χαρακτήρες σχεδιάστηκαν με βάση την πρωταγωνίστρια της ταινίας, την όμορφη Γερμανίδα ηθοποιό Marianne Hold, δεν μπορεί κανείς να παρατηρήσει την επιρροή του Wagner σε όλο το κοσμικό έπος του πειρατικού χώρου. Εκτός από το έπος του «Δαχτυλιδιού των Νιμπελούνγκεν» (Όπερα του Βάγκνερ) στην οποία οι αναφορές είναι προφανείς, υπάρχει το μονόκλ του Harlock, και το κοράκι στον ώμο του, που μας θυμίζει τον "Πατέρα των Θεών του Άσγκαρντ".

Πριν λίγες ημέρες γιορτάστηκε η 40ή επέτειος από την πρώτη «επίσκεψη» του Χάρλοκ στην Ιταλία. Μόλις λίγους μήνες πριν προβληθεί το πρώτο επεισόδιο, ο τότε κομμουνιστής βουλευτής της προλεταριακής δημοκρατίας Silverio Corvisieri (φώτο), μέλος της επιτροπής Vigilanza Rai, εκδήλωσε την αντίθεσή του στην εισαγωγή ιαπωνικών κινούμενων σχεδίων, εκτοξεύοντας από τις σελίδες της La Repubblica ένα ανάθεμα ενάντια στον κίνδυνο των μηνυμάτων που είναι εγγενή στα ιαπωνικά έργα όπως ο «ηρωισμός των πολεμιστών». "Προβάλλεται η βία, η λατρεία της αποστολής του μεγάλο μαχητή, η θρησκεία των ηλεκτρονικών μηχανών, η απόρριψη των διαφορετικών", έγραψε. Λίγο αργότερα βγήκε η κομμουνίστρια πολιτικός Nilde Iotti να χαρακτηρίσει τα anime ως «επικίνδυνα και αντιδημοκρατικά». 

Σήμερα, 40 χρόνια αργότερα, ο Χάρλοκ ίσως έχει πετύχει μια ακόμη νίκη πάνω από το Messerschmitt του προγόνου του: έχοντας συνειδητοποιήσει τους εφιάλτες των λογοκριτών του Σαλαφισμού μας.

ΚΟ / από εδώ

“Make Superman Jewish Again!”

ΚΟ: Κοίτα να δεις… Την ώρα που «ο πρώτος εκδικητής», ένας από τους πρώτους και πιο δημοφιλείς σούπερ ήρωες της Marvel, ο Captain America, γίνεται όλο και… λιγότερο American (σταδιακά έχει αφαιρεθεί κάθε αμερικάνικο σύμβολο από την στολή του, πάει η ασπίδα με το αστέρι και οι ρίγες στην στολή, πάει το σκουφάκι, μούσια έβγαλε και έγινε "Nomad", που σημαίνει άνθρωπος χωρίς πατρίδα - δες κι εδώ), το μεγάλο όνομα της DC, ο Superman, ετοιμάζεται να γίνει «Εβραίος και πάλι»!

Από άρθρο του Liel Leibovitz (Tablet Magazine) / ΚΟ

“Mazal tov” ("συγχαρητήρια") στον Brian Michael Bendis: Ο συγγραφέας βιβλίων κόμικ μεταπήδησε πρόσφατα από το πλοίο της Marvel σε εκείνο της DC και μέσα στην χρονιά, θα δώσει νέα ζωή στον πιο εικονικό ήρωα της εταιρίας, τον Superman.

"Είμαι ένα μικρό εβραιόπουλο από το Κλήβελαντ", δήλωσε ο Bendis στο Forbes "και η σύνδεσή μου με το Superman είναι πολύ, πολύ βαθιά, γενετικά".

Δεν υπάρχει καμία υπερβολή: Ο Bendis μαθήτευσε σε ένα ορθόδοξο ολοήμερο σχολείο στο Κλίβελαντ και έχει κοινό με τους δημιουργούς του Superman, Jerry Siegel και Joe Shuster, όχι μόνο την γενέτειρα πόλη, αλλά και μια εμμονή με όλα τα πράγματα να είναι εβραϊκά, όπως το όνομα του Superman που είναι Kal-El, (η τελευταία λέξη, φυσικά, είναι στα εβραϊκά η λέξη για τον "Θεό") και μια ιστορία προέλευσης που μοιάζει ελαφρώς με εκείνη του Μωυσή, ο οποίος αποστέλλεται από κάποια μοίρα σαν ένα μωρό μόνο για να ξαναέλθει ως σωτήρας του λαού του.

Ένα από τα πολλά ταλέντα του Bendis είναι η ικανότητα να επαναπροσδιορίζει τους παραδοσιακούς ήρωες με εκπληκτικά σύγχρονους τρόπους, όπως έκανε όταν «σκότωσε» τον Peter Parker - γνωστό ως Spider-Man - και έδωσε τις ικανότητές του στον Miles Morales, έναν έφηβο, μισό μαύρο και μισό λατίνο. Αυτό δεν ήταν μόνο ένα μήνυμα υπέρ της "ποικιλομορφίας", αλλά ένα πολύ προσωπικό έργο: Δύο από τα παιδιά του Bendis είναι υιοθετημένα – το ένα αφρικανάκι και το άλλο αφροαμερικανάκι - και η δύναμή του έγκειται εν μέρει στη δημιουργία αφηγήσεων που συνδυάζουν τη μυθολογία του κόμικ με έναν κόσμο που αισθάνεται εξ ολοκλήρου σύγχρονο και εντελώς “inclusive” σε ομάδες που παραδοσιακά ήταν υποβιβασμένες στο περιθώριο.

Αλλά ο Σούπερμάν του θα είναι «φρέσκος». "Το να γράφεις τον Superman στην σημερινή εποχή είναι μια τόσο δυνατή εμπειρία. Ζούμε σε έναν κόσμο όπου έχουμε ακούσει τόσα χρόνια, για "Αλήθεια, δικαιοσύνη και τον αμερικανικό τρόπο ζωής", σωστά; Αλλά αυτή είναι η πρώτη φορά που αυτά τα πράγματα δεν πρέπει να θεωρηθούν δεδομένα. Τώρα νομίζω ότι ήρθε η ώρα ο Σούπερμαν να σηκωθεί και να μας δώσει την ελπίδα που πάντα θέλουμε από αυτόν. Είναι σπουδαίο πράγμα το να γράψεις έναν χαρακτήρα που αποπνέει ελπίδα σε μια εποχή που πραγματικά οι άνθρωποι την χρειάζονται πραγματικά" (οι λίμπεραλ νιώθουν ότι «κινδυνεύουν» οι «αξίες» τους από την προεδρία Τραμπ).

Αλλά, αν δεχτούμε τον Σούπερμαν ως Κρυπτο-Εβραίο, τι σημαίνει αυτό ακριβώς; Τι σύγχρονα προβλήματα μπορεί να αντιμετωπίσει ο αιώνιος άγνωστος από μακριά που αλλάζει το σημιτικό του όνομα στο αμερικανικό Clark Kent και προσπαθεί να αφομοιωθεί, μόνο για να μάθει ξανά και ξανά ότι αυτή η αφομοίωση δεν είναι στην πραγματικότητα επιλογή; Ίσως ο Bendis θεωρεί ότι το 2018 οι Εβραίοι βιώνουν περισσότερα εγκλήματα μίσους από οποιαδήποτε άλλη μειονοτική ομάδα στην Αμερική και παραμένουν αναμφισβήτητα η μόνη ομάδα που γίνεται στόχος επιθέσεων και από αριστερά και από δεξιά.

Όλα αυτά δεν υποδηλώνουν ότι ο Σούπερμαν θα εγκαταλείψει τον δια βίου αγώνα του εναντίον του Lex Luthor και αντ’ αυτού θα μάχεται με το BDS (Boycott, Divestment, Sanctions, το κίνημα για μποϊκοτάζ στο Ισραήλ). Όμως, όπως ο ίδιος ο Bendis συνειδητοποιεί πιθανώς πάρα πολύ καλά, η ιστορία του Σούπερμαν ήταν μεγάλη, όταν έδειχνε το διωγμό που αντιμετώπιζε αναπόφευκτα από άτομα που τρομοκρατούνταν από την "ετερότητά του".

Ας γίνει λοιπόν ο Σούπερμαν ξανά Σούπερμαν και ας αντιμετωπιστεί με το είδος της μισαλλοδοξίας, που οι Αμερικανο-Εβραίοι βιώνουν αυτές τις μέρες παντού. Ο Bendis έχει την ευκαιρία να κάνει έναν εβραϊκό ήρωα για την δική μας εποχή, ο οποίος ξαναβλέπει τις δικές του καταβολές και αντικαθιστά τις ανησυχίες των Εβραίων δημιουργών του με νέες ανησυχίες. Και δεν υπάρχει κανένας καλύτερος για το έργο αυτό παρά ένα παιδί που παραδέχεται ότι έχει περάσει την παιδική του ηλικία, διαβάζοντας κόμικς σαν να ήταν η Τορά.

Διάβασε: Οι Εβραίοι στα κόμικς - Πώς οι Εβραίοι της Αμερικής δημιούργησαν την βιομηχανία των comics – Πως οι Εβραίοι έχτισαν την βιομηχανία των comics από το μηδέν και η επιρροή τους συνεχίζει να γίνεται αισθητή και σήμερα (άρθρο από εβραιο-αμερικάνο).

ΚΟ / από εδώ