«Μια δική μας πατρίδα». Το παράδειγμα της Orania

Με αφορμή την είδηση της συνάντησης Τραμπ & προέδρου Ν. Αφρικής (Ραμαφόζα) & τους πρώτους πρόσφυγες από τη Ν. Αφρική που υποδέχτηκαν οι ΗΠΑ, ακολουθεί ένα ακόμα "αιρετικό" άρθρο του ΚΟ, γραμμένο 12 χρόνια πριν. [Για την τραγική κατάσταση των λευκών στη Ν. Αφρική (δολοφονίες & φτώχεια) υπάρχουν άρθρα στον ΚΟ: εδώ, εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ] 

Του F. Roger Devlin (American Renaissance, 21 Ιουνίου 2013) / ΚΟ

«Η πολιτική εξουσία προέρχεται από τη φυσική κατοχή: όχι από ιστορικά δικαιώματα, όχι από τίτλους ιδιοκτησίας, όχι από ηθικά δικαιώματα — μόνο από κατοχή. Οι άνθρωποι που κατέχουν μια περιοχή καθορίζουν τη φύση της κοινωνίας σε αυτήν την περιοχή». Αυτά λέει ο γεννημένος στη Ροδεσία πρώην δημοσιογράφος Arthur Kemp*, ο οποίος διαγράφηκε από το Συντηρητικό Κόμμα της Νότιας Αφρικής επειδή αντιτάχθηκε στο απαρτχάιντ υπέρ του αποσχιστικού κινήματος των Αφρικάνερ.

Κατά την άποψη του Κεμπ, η μη αναγνώριση αυτής της πραγματικότητας ήταν η αχίλλειος πτέρνα του συστήματος απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής. Το εκλογικό σώμα των Αφρικάνερ πίστευε ότι μια σταθερή ευρωπαϊκή κοινωνία θα μπορούσε να οικοδομηθεί σε μια περιοχή με πλειοψηφία μαύρων και ότι με τους σωστούς νόμους θα μπορούσαν να απολαμβάνουν για πάντα τα οφέλη της φθηνής μαύρης εργασίας, εμποδίζοντας παράλληλα τους μαύρους να καθορίζουν τη φύση της κοινωνίας της Νότιας Αφρικής. Αντί να εμποδίσει την κυριαρχία της μαύρης πλειοψηφίας, αυτό το σύστημα ήταν μια θερμοκοιτίδα γι' αυτήν. Το απαρτχάιντ έκανε τους λευκούς να εξαρτώνται από τους μαύρους, ακόμη και καθώς πολλαπλασίαζε τον αριθμό των μαύρων.

Οι «ταραχές» των μεταναστών στην Ευρώπη σήμερα είναι επίσης σε μεγάλο βαθμό μια πολιτική διαμάχη για επικράτηση, μια προσπάθεια εχθρικά διακείμενων αλλοδαπών να επιβάλουν την κυριαρχία τους σε περιοχές όπου αποτελούν πλέον την πλειοψηφία. Όπως και το απαρτχάιντ, η πολυπολιτισμική σκέψη που οδήγησε στη μαζική μετανάστευση είναι μια φαντασίωση επειδή αγνοεί την θεμελιωδώς εδαφική φύση της πολιτικής εξουσίας.

Τι πρέπει λοιπόν να κάνουν οι λευκοί για να εξασφαλίσουν τη φυσική και πολιτιστική τους επιβίωση; Πρέπει να δημιουργήσουν πατρίδες (homelands) στις οποίες θα αποτελούν την πλειοψηφία και θα μπορούν να προστατεύσουν τη φυλετική και πολιτιστική τους ακεραιότητα. Οι μαύροι έχουν πολλές τέτοιες πατρίδες. Οι Κινέζοι έχουν πατρίδα. Ακόμα και οι Εβραίοι έχουν τώρα πατρίδα. Μόνο οι λευκοί δεν έχουν πλέον ένα μέρος να αποκαλούν “home” (δική τους πατρίδα, δικό τους σπίτι) και γι' αυτό απειλείται μόνο η δική τους επιβίωση.

         

Όταν οι mainstream δημοσιογράφοι συζητούν για τη δημογραφική αλλαγή, τους αρέσει να την αποκαλούν «μαζική μετακίνηση λαών», μια βολικά ουδέτερη φράση που καλύπτει την πραγματικότητα ότι όλο αυτό το «κίνημα» είναι προς μία κατεύθυνση - προς τις πατρίδες των λευκών. Αν και πολλοί λευκοί δεν το γνωρίζουν, ο κανόνας στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου είναι οι κυρίαρχες πλειοψηφίες να απολαμβάνουν ειδική νομική προστασία. Όπως σημειώνει ο κ. Kemp:

Η Ιαπωνία, η Κίνα, η Ινδία, τα περισσότερα κράτη της υποσαχάριας Αφρικής, τα περισσότερα κράτη της Βόρειας Αφρικής, τα περισσότερα κράτη της Μέσης Ανατολής και, φυσικά, το Ισραήλ, είναι εθνοτικά κράτη με ποικίλους βαθμούς νομικής επιβολής που έχουν σχεδιαστεί για να διασφαλίζουν ότι διατηρούν την ομοιογένειά τους.

Αυτή η πολιτική που βασίζεται στην λογική αποτρέπει τις εθνοτικές συγκρούσεις πριν αυτές προκύψουν.

 

Ακόμη και πολλοί λευκοί liberals τάσσονται υπέρ τέτοιων πολιτικών — εφόσον οι προνομιούχοι δεν είναι λευκοί. Θα βοηθήσουν ευχαρίστως στην προστασία των Θιβετιανών ή των ινδιάνικων φυλών του Αμαζονίου από την εισβολή ξένων. Σε αυτά τα άτομα όμως, είναι εξαιρετικά δύσκολο να δουν ότι είναι δίκαιο και σωστό και η δική τους φυλή να απολαμβάνει την ίδια προστασία.

Και οι Ευρωπαίοι εμπίπτουν στον ορισμό εκείνων που φέρουν την ταμπέλα της θυματοποίησης, όπως οι ιθαγενείς. Οι Ευρωπαίοι έχουν έναν συνεχή ιστορικό δεσμό με μια συγκεκριμένη περιοχή, χαρακτηρίζονται από μεγάλο βαθμό ομοιογένειας και αποικίζονται από αλλοδαπούς.

“Indigenous homelands” (δηλ. «πατρίδες μόνο για ιθαγενείς»), στις οποίες οι ιθαγενείς απολαμβάνουν ειδικό καθεστώς και προστασία, έχουν ιδρυθεί σε όλο τον κόσμο. Μόνο η Βραζιλία έχει 672 τέτοιες περιοχές. η μικροσκοπική Μπελίζ έχει βρει χώρο για οκτώ και δεκάδες άλλες βρίσκονται στην Αυστραλία, τον Καναδά, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ινδία, το Πακιστάν και σε όλη τη Λατινική Αμερική. Τα Ηνωμένα Έθνη έχουν εκδώσει μια «Διακήρυξη για τα Δικαιώματα των Ιθαγενών Λαών» και διατηρούν ένα «Μόνιμο Φόρουμ για τα Ιθαγενή Θέματα».

Το μόνιμο φόρουμ θα έκανε καλά να διευρύνει τους ορίζοντές του. Όπως επισημαίνει ο Kemp, εδώ και αρκετές δεκαετίες τα δεδομένα έχουν αντιστραφεί και οι Ευρωπαίοι έχουν απομακρυνθεί από τους λαούς που κάποτε αποίκισαν. Ο Kemp παραθέτει τα ακόλουθα στοιχεία:

Όπως σημειώνει ο Kemp, «αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει καμία περιοχή στη γη που να έχει διατεθεί ειδικά για τους Ευρωπαίους». Γιατί δεν παρέχεται στους κληρονόμους του δυτικού πολιτισμού η προστασία που παρέχεται συστηματικά στους κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες της ζούγκλας του Αμαζονίου;

Δεν παρέχεται επειδή μια τέτοια προστασία θα ήταν «λευκή υπεροχή». Αυτός ο μοντέρνος μπαμπούλας είναι όμως ασυμβίβαστος με τον εθνοτικό εθνικισμό που υποστηρίζει ο Kemp: «η αυτοδιάθεση αποφεύγει συγκεκριμένα την αξίωση να κυριαρχείς πάνω στους άλλους». Ο Kemp - σφοδρός επικριτής του απαρτχάιντ - υποστηρίζει ότι η απαίτηση για μαύρη αυτοδιοίκηση στη Νότια Αφρική επικυρώνει την λευκή αυτοδιοίκηση στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική.

Ούτε πρέπει ένα πρόγραμμα εδαφικής ανεξαρτησίας να περιλαμβάνει οποιαδήποτε αξίωση ανωτερότητας. Ο Kemp υποστηρίζει ότι «η συμβολή του Ευρωπαίου ανθρώπου στον κόσμο και την ευημερία όλων των ανθρώπων είναι αξεπέραστη», αλλά δεν απαιτεί περισσότερα για τον δικό του λαό από όσα θα ήταν διατεθειμένος να παραχωρήσει στους πυγμαίους ή τους Βουσμάνους.

Μέχρι στιγμής, η αντίσταση στη μαζική, μη λευκή μετανάστευση προέρχεται από εθνικιστικά πολιτικά κόμματα, τα οποία έχουν προσπαθήσει να εισέλθουν στην κυβέρνηση με δημοκρατικά μέσα. Πουθενά δεν έχουν σημειώσει μεγάλη επιτυχία. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι η δυτική δημοκρατία, σύμφωνα με τα λόγια του Kemp, «έχει μετατραπεί σε διακυβέρνηση από την πλούσια ελίτ και τα ισχυρά λόμπι». Ενώ η μαζική μετανάστευση δεν είναι δημοφιλής στους απλούς Ευρωπαίους, οι κοινωνικές και πολιτικές ελίτ είναι φανατικά αφοσιωμένες σε αυτήν.

Επιπλέον, οι μη λευκοί παντού ψηφίζουν ως μπλοκ για τα πιο φιλομεταναστευτικά κόμματα. Οι λευκοί όχι μόνο δεν ψηφίζουν με βάση την φυλή τους, αλλά θεωρούν κάτι τέτοιο ηθικά λανθασμένο. Αυτό σημαίνει ότι είναι απίθανο οποιοδήποτε εθνικιστικό κόμμα να κατακτήσει την εξουσία μέσα στο επόμενο χρονικό διάστημα όσο ακόμα οι λευκοί αποτελούν την πλειοψηφία.

Οι λευκοί δεν πρέπει να απορρίπτουν τη δημοκρατική συμμετοχή. Όπως γράφει ο Kemp, «παραμένει ο καλύτερος και ευκολότερος τρόπος για να διαδοθεί το μήνυμα του εθνοεθνικισμού, ο οποίος είναι ζωτικής σημασίας για οποιαδήποτε πιθανή λύση στην κρίση». Μπορεί ακόμα βέβαια, ένα εθνικιστικό κόμμα να έρθει στην εξουσία σε μία ή περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες και να αντιστρέψει τη δημογραφική κρίση, αλλά ακόμα κι αν συνέβαινε σε μία μόνο μικρή χώρα, μια τέτοια εξέλιξη θα προκαλούσε σοκ σε όλη την ήπειρο. Οι ελίτ έχουν βάσιμους λόγους να φοβούνται τα εθνικιστικά κόμματα.

Αλλά ο Kemp πιστεύει ότι οι λευκοί πατριώτες πρέπει να υιοθετήσουν νέους δρόμους δράσης. Συγκεκριμένα, πρέπει να αρχίσουν να χτίζουν αυτόνομες ευρωπαϊκές κοινότητες όπου είναι πρακτικά δυνατό να το κάνουν και τελικά να δημιουργήσουν ένα ευρωπαϊκό εθνοκράτος (ή κράτη).

Το μεγάλο πλεονέκτημα της δημιουργίας ευρωπαϊκών κοινοτήτων είναι ότι δεν απαιτεί την προσέλκυση πλειοψηφιών. Ουσιαστικά, συγκεκριμένα βήματα μπορούν να γίνουν σήμερα από τη μειοψηφία των λευκών που κατανοούν την επικείμενη καταστροφή. Τελικά, τέτοιες κοινότητες θα μπορούσαν να γίνουν κράτη. Αυτές οι κοινότητες θα προσελκύσουν τελικά από όλο τον κόσμο Ευρωπαίους που κατανοούν τις γενοκτονικές συνέπειες της πολυπολιτισμικότητας. Και πού αλλού θα βρουν ακόμη και οι φιλελεύθεροι γειτονιές με «καλά σχολεία» και «χαμηλή εγκληματικότητα»;

 

Η νοτιοαφρικανική πόλη Orania είναι ένα καλό παράδειγμα του τι πρέπει να κάνουν οι λευκοί. Μια μικρή μειοψηφία Αφρικάνερ συμμερίζεται εδώ και καιρό την άποψη του Kemp ότι η εξάρτηση των λευκών από την μαύρη εργασία ήταν τελικά υπεύθυνη για την πτώση της λευκής Νότιας Αφρικής. Το 1990, καθώς πλησίαζε ορατά η κατάρρευση του απαρτχάιντ, μια ομάδα λευκών πρωτοπόρων αγόρασε το εγκαταλελειμμένο χωριό Orania στην επαρχία του Βόρειου Ακρωτηρίου έναντι συμβολικής τιμής. Επέλεξαν την άγονη και φαινομενικά αφιλόδοξη τοποθεσία της πόλης για συγκεκριμένους λόγους.

 

Το Βόρειο Ακρωτήριο, με τον αραιό πληθυσμό του, αποτελούσε τη μόνη περιοχή της Νότιας Αφρικής που μπορούσε αποτελεσματικά να αποικιστεί από Αφρικάνερς με τη μικρότερη δυνατή αναστάτωση στην υπόλοιπη χώρα. Το 2010, ολόκληρο το Βόρειο Ακρωτήριο είχε μόνο το 2,3% του πληθυσμού της χώρας. Η πλειοψηφική κατοχή από Αφρικάνερς μπορούσε να επιτευχθεί με μόνο 500.000 περίπου Αφρικάνερ που μετακόμισαν στην περιοχή.

 

Ένα άγαλμα του Hendrik Verwoerd, του «αρχιτέκτονα του απαρτχάιντ», δεσπόζει στην Οράνια.

Η πόλη ιδρύθηκε με βάση τρεις αρχές: οι Oranians έπρεπε να έχουν τη δική τους γη, να χρησιμοποιούν μόνο τη δική τους εργασία και να δημιουργούν τους δικούς τους θεσμούς. Από περίπου δύο δωδεκάδες πρωτοπόρους, ο πληθυσμός έχει αυξηθεί σε άνω των 1.500 κατοίκων. Η πόλη διαθέτει δύο σχολεία και εβδομήντα τοπικές επιχειρήσεις και είναι «πιθανώς η μόνη τοπική αρχή σε όλη τη Νότια Αφρική που πραγματικά ισοσκέλισε τα βιβλία της το 2012».

Το 2004, η Οράνια εισήγαγε το δικό της νόμισμα, το Ora, το οποίο αποτελεί έγκυρη μέθοδο πληρωμής εντός των ορίων της πόλης. Το Όρα διαπραγματεύεται στο ίδιο επίπεδο με το Νοτιοαφρικανικό Ραντ και καλύπτεται από την τοπική πιστωτική ένωση ταμιευτηρίου. Το νέο νόμισμα διατηρεί τα χρήματα εντός της κοινότητας.

  

«Καλώς ήρθατε στο σπίτι των Αφρικάνερ. Πληρώστε με το Όρα».

Το 2012, η ​​βρετανική εφημερίδα Sunday Times, μια εφημερίδα που δεν φημίζεται για την υπεράσπιση των λευκών, είχε γράψει τα εξής για την Orania:

Εργοτάξια υπάρχουν παντού. Οικόπεδα που πωλούνταν για 1.000 λίρες πριν από τέσσερα χρόνια τώρα αλλάζουν χέρια για 20.000 λίρες. Υπάρχουν σούπερ μάρκετ, κάθε είδους άλλα καταστήματα, γιατρός, οδοντίατρος, δικηγόροι, αρχιτέκτονες, δύο σχολεία και ένας ραδιοφωνικός σταθμός. Η Orania έχει οργανώσει πολλά ταξίδια στο Ισραήλ για να μελετήσει τις ισραηλινές γεωργικές τεχνικές - και οι Ισραηλινοί έχουν κάνει την έρημο να ανθίσει. Η Orania εξάγει κοσμήματα σε ολόκληρη τη Νότια Αφρική, λαχανικά που μεταφέρονται αεροπορικώς σε βρετανικά σούπερ μάρκετ και καρύδια πεκάν στην Κίνα. Η κοινότητα είναι ίσως η πιο πράσινη στη Νότια Αφρική: όλες οι καλλιέργειες είναι βιολογικές, όλα ανακυκλώνονται και χρησιμοποιείται εναλλακτική ενέργεια όποτε είναι δυνατόν. Οι άνθρωποι αφήνουν τα κλειδιά τους στα αυτοκίνητά τους, ζουν με τις πόρτες τους ανοιχτές και τα παιδιά παίζουν, χωρίς επίβλεψη, στον δρόμο μέχρι να νυχτώσει.

 

Ένα σπίτι στην Orania με ηλιακό θερμοσίφωνα.

Οι Sunday Times αναφέρουν ότι το Συμβούλιο της Orania καταβάλλει επιχορήγηση 1.000 λιρών (1.600 δολάρια) για κάθε παιδί που γεννιέται στην πόλη. Ο τοπικός ξεναγός John Strydom λέει: «Πρόσφατα η ανάπτυξη έχει γίνει εκρηκτική. Η τωρινή μας γη μπορεί να στεγάσει 25.000 ανθρώπους, αλλά φυσικά θα αγοράσουμε περισσότερη γη». Δεν πιστεύουν όλοι ότι αυτή είναι η καλύτερη πορεία. Η ιδρύτρια της πόλης Carel Boshoff λέει: «Η επέκταση εδώ μπορεί να μην είναι ο σωστός δρόμος. Χρειαζόμαστε μια άλλη Orania στη Δυτική Ακτή».

Το μεγαλύτερο εμπόδιο της πόλης παραμένει να πείσει τους συναδέλφους της Αφρικανέρ να εγκαταλείψουν τα βραχυπρόθεσμα πλεονεκτήματα της «φθηνής» μαύρης εργασίας. Όπως σημειώνει ο Kemp, οι λευκοί πρωτοπόροι εκτός Νότιας Αφρικής δεν θα είχαν αυτό το πρόβλημα.

       

      Η επίσημη σημαία της Orania.

Μια άλλη περίπτωση που αξίζει να μελετηθεί προτείνει ο Kemp είναι το Ισραήλ, το μόνο δηλωμένο εθνοκράτος (ethnostate) στον κόσμο. Ο Theodor Hertzel δεν ήταν ο πρώτος που υποστήριξε ένα σύγχρονο εβραϊκό έθνος, αλλά το βιβλίο του 1896 "Το Εβραϊκό Κράτος" προσέφερε το πρώτο συνεκτικό σχέδιο για ένα τέτοιο.

 

     

Την επόμενη κιόλας χρονιά, το Πρώτο Σιωνιστικό Συνέδριο συνεδρίασε στη Βασιλεία της Ελβετίας για να προωθήσει τον αποικισμό. Το 1901, δημιουργήθηκε το Εβραϊκό Εθνικό Ταμείο για την αγορά γης στην Παλαιστίνη. Ταυτόχρονα, ιδρύθηκε στην Παλαιστίνη ένα επίσημο γραφείο για τον Σιωνιστικό Οργανισμό για την ανάπτυξη της εβραϊκής γεωργίας, των οικισμών, της εκπαίδευσης, της γης, των οικονομικών και της μετανάστευσης.

Το 1917, η "Διακήρυξη Μπάλφουρ" της Βρετανίας αναγνώρισε επίσημα σε διεθνές επίπεδο την σιωνιστική προσπάθεια και δεσμεύτηκε να διαθέσει τμήματα της Παλαιστίνης για μια «εθνική πατρίδα» (national home) για τον εβραϊκό λαό. Μέχρι το 1923, 40.000 Εβραίοι είχαν μεταναστεύσει στην Παλαιστίνη. Μέχρι το 1939 είχαν φτάσει άλλοι 382.000. Αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες ακόμη ήρθαν κατά τη διάρκεια του πολέμου και της πρώιμης μεταπολεμικής περιόδου. Στις 14 Μαΐου 1948, το κράτος του Ισραήλ κήρυξε την ανεξαρτησία του. Όλα αυτά συνέβησαν μέσα σε 53 χρόνια από την δημοσίευση του φυλλαδίου του Χερτζλ!

Οι λευκοί μπορούν να μάθουν πολλά από το παράδειγμα του Σιωνισμού, αν και δεν είναι όλα θετικά. Το Ισραήλ καταδεικνύει τον κίνδυνο της επιλογής μιας περιοχής που απαιτεί την εκτόπιση μιας διαφορετικής (και στη συνέχεια εχθρικής) ομάδας. Εάν η περιοχή που επιλέγουμε δεν είναι σε μεγάλο βαθμό άδεια, όπως το Βόρειο Ακρωτήριο της Νότιας Αφρικής, τότε πρέπει ήδη να έχει μια ισχυρή λευκή πλειοψηφία.

Οι άνθρωποι - ακόμη και οι πιο ιδεολογικά αφοσιωμένοι - δεν θα μετακινηθούν πουθενά εκτός αν είναι σε θέση να κερδίσουν τα προς το ζην. Οι Σιωνιστές γνώριζαν ότι μόλις δημιουργηθεί το μικρό προγεφύρωμα, η πρώτη προτεραιότητα ήταν να δημιουργηθεί μια ουσιαστική υποδομή που θα παρείχε στους νεοφερμένους τα μέσα για να βιοποριστούν.

Η Orania, αντίθετα, ξεκίνησε αργά επειδή δεν είχε τίποτα συγκρίσιμο. Για αυτό τα πρώτα χρόνια προσέλκυε μόνο εύπορους συνταξιούχους.

Τι γίνεται με τους Ευρωπαίους;

Σήμερα, στην Ευρώπη, η πλειοψηφία των Ευρωπαίων φαίνεται να μην είναι ικανή για τίποτα περισσότερο από το να τρέξει μακριά στις συνεχώς μειούμενες «καλές γειτονιές» που έχουν απομείνει στις χώρες τους. Όπως γράφει ο Kemp, «μια «μαζική έξοδος» προς μια ευρωπαϊκή πατρίδα, αν συμβεί ποτέ, θα συμβεί πολύ μετά την πλήρη κατάληψη των πρώην ευρωπαϊκών εθνών». Ακόμα και τότε, πολλοί λευκοί θα προτιμούσαν να εξαφανιστούν λόγω ατεκνίας, επιμιξίας ή τελικής φυσικής εξόντωσης από τα πιο βίαια στοιχεία άλλων φυλών.

Ο Kemp σημειώνει ότι υπάρχουν πολλοί «αμαθείς, απαθείς, στενόμυαλοι λευκοί»  που δεν θα συνέλθουν ποτέ. «Είμαστε καλύτερα χωρίς αυτούς» γράφουν.

Το πιο δύσκολο βήμα στη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού εθνοκράτους, λοιπόν, είναι να υπάρξει βούληση. Μόλις ένας σημαντικός αριθμός λευκών το επιτύχει αυτό, το επόμενο βήμα θα είναι η δημιουργία μιας εταιρείας αποικιοκρατίας που θα συντονίζει τη συγκέντρωση χρημάτων, θα αγοράζει γη, θα δημιουργεί επιχειρήσεις και θα οργανώνει τη μετανάστευση. Ο Kemp σημειώνει ότι πολλές επαγγελματικές υπηρεσίες μπορούν πλέον να παρασχεθούν από οπουδήποτε στη γη. Η επανάσταση στην τεχνολογία των επικοινωνιών σημαίνει ότι η δημιουργία αποικιών θα ήταν πολύ πιο εύκολη από ό,τι στην Εποχή των Εξερευνήσεων.

Μετά, το δεύτερο πιο δύσκολο ερώτημα είναι η επιλογή και ο αποικισμός μιας περιοχής. Υπάρχουν δύο προσεγγίσεις. Η μία είναι να επιλεγεί μια μικρή πόλη ή περιοχή μέσα σε ένα υπάρχον απειλούμενο δυτικό κράτος. Ο στόχος θα ήταν να δημιουργηθεί μια σειρά από πόλεις ή περιοχές που θα μπορούσαν σε μεταγενέστερο στάδιο να σχηματίσουν ένα συνεχόμενο, ανεξάρτητο κράτος.

Οι προσπάθειες θα πρέπει να κατευθύνονται προς την πλήρωση μιας περιοχής με φυλετικά συνειδητοποιημένους Ευρωπαίους που είναι συντονισμένοι στο έργο, όχι απλώς να βασίζονται σε έναν υπάρχοντα λευκό πληθυσμό. Δεν υπάρχει λόγος να υπάρχει μια ευρωπαϊκή πλειοψηφία, όπως στο Βερμόντ (ΗΠΑ), για παράδειγμα, που είναι εχθρική προς ένα τέτοιο έργο.

Η άλλη προσέγγιση είναι να στοχεύσουμε σε ένα δημογραφικά κατάλληλο και δεκτικό έθνος. Η Ανατολική Ευρώπη είναι πολλά υποσχόμενη. Εκτός από τους σημαντικούς πληθυσμούς Τσιγγάνων και Τούρκων, οι μη λευκοί τείνουν να μην αποτελούν περισσότερο από το δύο τοις εκατό στην περιοχή. Ο μη ευρωπαϊκός πληθυσμός της Ρωσίας είναι σημαντικός, αλλά συγκεντρώνεται σε μεγάλο βαθμό στο Νότο και τη Σιβηρία. Φυσικά, η Ανατολική Ευρώπη οφείλει την ελευθερία της από τη μαζική μη λευκή μετανάστευση στην απομόνωσή της ως μέρος του σοβιετικού μπλοκ και στη σχετική φτώχεια της. Καθώς ανακάμπτει και ευημερεί, θα προσελκύει μετανάστες. Από την άλλη πλευρά, πολλές από αυτές τις χώρες είναι καχύποπτες απέναντι στον δυτικό φιλελευθερισμό, και μερικές μάλιστα έχουν κυβερνήσεις που γνωρίζουν την ευρωπαϊκή παρακμή και τα χαμηλά ποσοστά γεννήσεων.

Τέλος, ο Κεμπ μας υπενθυμίζει:

Το αίτημα για μια ευρωπαϊκή πατρίδα δεν είναι τίποτα λιγότερο από το δικαίωμα που παρέχεται σε όλους τους άλλους λαούς στη γη. Εάν παρουσιαστεί δίκαια, χωρίς μίσος ή υποτίμηση των άλλων, θα βρει απήχηση σε λογικά σκεπτόμενους ανθρώπους όλων των φυλών.

 

* Ο Άρθουρ Κεμπ, γεννημένος το 1963 στη Νότια Ροδεσία (σημερινή Ζιμπάμπουε) είναι συγγραφέας και ιδιοκτήτης των Εκδόσεων ‘Ostara’. Ήταν δημοσιογράφος στη Νότια Αφρική πριν μετακομίσει στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1996. Από το 2009 έως το 2011 ήταν ο εκπρόσωπος εξωτερικών υποθέσεων του Βρετανικού Εθνικού Κόμματος. Ο εκδοτικός οίκος ‘Ostara’ ιδρύθηκε το 1999 για να εκδώσει το βιβλίο "Πορεία των Τιτάνων: Η Πλήρης Ιστορία της Λευκής Φυλής", ένα βιβλίο που θεωρείται το κορυφαίο έργο του. Στόχος των Εκδόσεων Ostara, όπως αναφέρει η ιστοσελίδα τους είναι «να αποτελέσουν πηγή για την ευρωκεντρική ιστορία, την πολιτική και τη μελέτη, βασισμένη στην κατανόηση ότι ο ευρωπαϊκός λαός, όπως και όλες οι άλλες φυλές στη γη, έχει ένα εγγενές δικαίωμα στην ύπαρξη, ένα παρελθόν για το οποίο είναι περήφανος και ένα μέλλον στο οποίο προσβλέπει». Η "Ostara" είναι η παγανιστική θεά της Άνοιξης, της αναγέννησης και της γονιμότητας. Πιο πάνω το βιβλίο του Κεμπ (2013) “Nova Europa: European Survival Strategy in a Darkening World”.

ΚΟ / πηγή

Γνωριμία με τον Javier Milei

 

Ο Javier Milei - είναι ένας πρώην «ταντρικός» sex κόουτς που τώρα είναι πρόεδρος της Αργεντινής,

Είναι ελεύθερος.

Είναι θαυμαστής του Τραμπ.

Λέγει ότι θέλει να ασπαστεί τον Ιουδαϊσμό.

Φοράει με καμάρι την κιπά.

Ο ίδιος έχει μιλήσει για την προτίμησή του στα τρίο (στο σεξ).

Πιστεύει ότι οι φτωχοί άνθρωποι πρέπει να είναι ελεύθεροι να πουλούν τα μέλη του σώματός τους.

Θέλει η Αργεντινή να απαλλαγεί από τα δημόσια συστήματα υγείας και εκπαίδευσης.

Ο Milei ισχυρίζεται ότι οι γονείς του, Norberto και Alicia, τον κακοποίησαν σωματικά και λεκτικά.

Πιστεύει ότι οι φυσικοί του σύμμαχοι είναι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Ο Milei θέλει να υιοθετήσει το αμερικάνικο δολάριο ως εθνικό νόμισμα της Αργεντινής, να μειώσει τους φόρους, να ιδιωτικοποιήσει κρατικές εταιρείες και να καταργήσει τις επιδοτήσεις.

Υπόσχεται να «δολαριοποιήσει» την οικονομία της Αργεντινής και να σταματήσει τη διαφθορά και τον πληθωρισμό υπό προηγούμενες κυβερνήσεις, με μια μεγάλη δόση «ελευθεριακού αναρχοκαπιταλισμού» ('libertarian anarcho-capitalism').

Ο «ελευθεριασμός» είναι η ακραία άποψη ενός κράτους χωρίς σχεδόν καμία κρατική υπηρεσία εκτός από αστυνομία και δικαστήρια ... χωρίς πρόνοια, δημόσια υγειονομική περίθαλψη, χρήματα για τρόφιμα κ.λπ. μια ολοκληρωτική «ελεύθερη αγορά», επειδή οι φόροι θα είναι χαμηλοί και δεν θα υπάρχουν κυβερνητικοί κανονισμοί που να περιορίζουν τον αριθμό των γιατρών κ.λπ... και τη μέγιστη προσωπική «ελευθερία επιλογής» για όπλα, ναρκωτικά κλπ.

«Ο Ιησούς δεν πλήρωνε φόρους», έγραψε στο Twitter.

 

Ο Javier Milei έχει ονομάσει δύο από τα σκυλιά του «Murray» και «Milton» από τους libertarians / «ελευθεριακούς» Murray Rothbard και Milton Friedman.

Ο Ελευθεριασμός / Libertarianism είναι μια ιδεολογία της οποίας φαίνεται οι κύριοι εκφραστές να είναι εβραϊκής καταγωγής:

Ludwig von Mises (1881-1973)

Ayn Rand (1905-1982) γεννήθηκε ως Ρωσοεβραία Alisa Zinovyevna Rosenbaum

Murray Rothbard (1926-1995)

Milton Friedman (1912-2006)

Ο Milton Friedman συνδέεται ειδικά με τη «Σχολή του Σικάγου» των οικονομολόγων που υποστηρίζουν τις φιλοκαπιταλιστικές κυβερνήσεις, στη Λατινική Αμερική και αλλού. Γνώρισε και επηρέασε τον Πινοσέτ της Χιλής.

[Είχε και έναν άλλον σκύλο που ονόμαζε Conan, που πέθανε το 2017. Ο δημοσιογράφος Juan Luis González αποκάλυψε σε πρόσφατο βιβλίο - βιβλιογραφία του ότι ο Milei σπουδάζει τηλεπάθεια στον ελεύθερο χρόνο του και έχει ένα μέσο για να «επικοινωνήσει» με τον πεθαμένο σκύλο, από τον οποίον  ζητάει συμβουλές για πολιτικά θέματα

Η μικρότερη αδερφή του, Karina, είχε υποσχεθεί ότι θα την κάνει την Πρώτη Κυρία αν γινόταν πρόεδρος.

Όταν ένας πολιτικός αντίπαλος τον αποκάλεσε «ατημέλητο πανελίστα που ουρλιάζει σε μια σκηνή και κοιμάται με οκτώ σκυλιά και την αδερφή του» κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης, η μόνη απάντηση του Milei ήταν να πει: «Δεν έχω οκτώ σκυλιά»].

 

Ο Milei είναι μέλος του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (World Economic Forum).

"Ο Milei, ένας 52χρονος οικονομολόγος που μεγάλωσε ως Καθολικός και ηγείται του δύο ετών κόμματος ‘La Libertad Avanza’, μελετά τακτικά ιουδαϊκά θέματα με τον ραβίνο Shimon Axel Wahnish. Σε δημόσιες εμφανίσεις, ο Milei συχνά αναφέρει αποσπάσματα από την Τορά"- πηγή.

Τον περασμένο Ιούλιο ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη, επισκέφτηκε τον τάφο του ραββίνου Menachem Mendel Schneerson, πρώην πνευματικού ηγέτη του ιουδαϊκού χασιδικού κινήματος Chabad-Lubavitch. [Περί του ραβίνου Schneerson (1902 – 1994), του θεωρούμενου από πολλούς ‘Μεσσία’, βλέπε εδώ].

Ο Μιλέι είπε ότι «οι δύο μεγάλοι σύμμαχοί του είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ»… είπε ότι «θα εμβαθύνει στις μελέτες του για την Τορά, το Ταλμούδ και άλλες εβραϊκές γραφές». Πηγή άρθρου

 

Από άρθρο του Hans Vogel στο Arktos:

Μοιάζοντας ελαφρά με τον ήρωα της Αργεντινής Ανεξαρτησίας Manuel Belgrano και με φαβορίτες όπως ο πρώην πρόεδρος Carlos Menem, ο Milei συνήθως χαρακτηρίζεται ως «δεξιός» και «λαϊκιστής», που είναι απλώς επίθετα χωρίς νόημα. Στην πολιτική σήμερα, οι ίδιες οι έννοιες της δεξιάς και της αριστεράς έχουν χάσει εδώ και καιρό τη σημασία που είχαν κάποτε. Πολλές από τις ιδέες που λατρεύουν οι σημερινοί «δεξιοί» πολιτικοί και «δεξιά» κόμματα θα ονομάζονταν «αριστερές» μόλις πριν από μία ή δύο γενιές και το αντίστροφο. Όσον αφορά τον όρο «λαϊκιστής», αυτό είναι απλώς ένα επίθετο που χρησιμοποιείται σε οποιονδήποτε έχει συμπεριφορές και πεποιθήσεις που είναι έξω από τη σφαίρα του πολιτικά ορθού. Οι ειδικοί των μέσων ενημέρωσης και οι διάφοροι «ειδικοί» έχουν τοποθετήσει τον Μιλέι στην ίδια κατηγορία με τον Ντόναλντ Τραμπ και τον Μπολσονάρο της Βραζιλίας, τους δύο αγαπημένους αντιήρωες του δυτικού πολιτικού κατεστημένου.

 

Ως σκληροπυρηνικός νεοφιλελεύθερος και οπαδός της Αυστριακής Σχολής Οικονομικών Επιστημών, ο Milei ανακοίνωσε ότι σκοπεύει να καταργήσει την Κεντρική Τράπεζα της Αργεντινής και να μειώσει τις κρατικές επιδοτήσεις για θέματα όπως δημόσιες συγκοινωνίες και άλλες υπηρεσίες. Σχεδιάζει να μετατρέψει την Αργεντινή σε μια πλήρως δολαριοποιημένη οικονομία (όπως είναι το Εκουαδόρ και το Ελ Σαλβαδόρ για πάνω από δύο δεκαετίες τώρα) χωρίς καν το πρόσχημα της νομισματικής και οικονομικής αυτονομίας. Αυτή η προοπτική ήταν σίγουρα ένα από τα κύρια επιχειρήματα που έπεισαν τους Αργεντινούς να ψηφίσουν τον Μιλέι.

Λίγες χώρες στον κόσμο υπόκεινται σταθερά σε κατά διαστήματα υψηλό και παρατεταμένο πληθωρισμό όπως η Αργεντινή. Υπολογίζεται ότι από το 1944 έως το 2023, ο ετήσιος πληθωρισμός ήταν κατά μέσο όρο 190%, με το υψηλότερο ποσοστό πληθωρισμού να καταγράφεται τον Μάρτιο του 1990: ένα τεράστιο 20.000%. Σήμερα, ο πληθωρισμός είναι πάνω από 140%. Για όσους έχουν πρόσβαση σε δολάρια και ευρώ και μπορούν να τα ανταλλάξουν στη μαύρη αγορά, αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει φθηνότερο μέρος για να ζήσει κανείς από την υπέροχη πρωτεύουσα της Αργεντινής το Μπουένος Άιρες: μπορεί κανείς να δειπνήσει πραγματικά πλουσιοπάροχα για μόλις οκτώ ευρώ το άτομο. Ξένοι επενδυτές και κερδοσκόποι περνούν υπέροχα, καθώς μπορούν να αγοράσουν οτιδήποτε επιθυμούν σε γελοίες τιμές. Είτε η επιλογή είναι ακίνητη περιουσία, είτε πολύτιμα έργα τέχνης είτε βιομηχανικός εξοπλισμός, τα πάντα μπορούν να αγοραστούν σχεδόν με τίποτα.

Μόλις αναλάβει τα καθήκοντά του, ο Μιλέι θα συνεχίσει να μιλάει σκληρά για τα οικονομικά, αλλά θα εμποδίσει τη χώρα του να ενταχθεί στους BRICS, ενώ η σημερινή κυβέρνηση είχε ανακοινώσει σχέδια για ένταξη της Αργεντινής. Περιττό να πούμε ότι αυτό παίζει τέλεια στην ατζέντα των ΗΠΑ να διατηρούν τα έθνη της Λατινικής Αμερικής διχασμένα και υπό έλεγχο. Ο Milei σκοπεύει επίσης να απομακρυνθεί από την συνεργασία με τη Βραζιλία, η οποία έχει ξεκινήσει εδώ και αρκετό καιρό. Παρά τις δηλώσεις του στην αντίθεσή του στο wokism και άλλες εκδηλώσεις ψυχικής ανεπάρκειας που προέρχονται από την καρδιά της Αυτοκρατορίας, ο Μιλέι θα αποδειχθεί χρήσιμο πιόνι για την υποστήριξη των αυτοκρατορικών συμφερόντων των ΗΠΑ.

 ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

ΤΑΝΖΑΝΙΑ: "Ευνουχίστε όλους τους γκέι". Πρόταση - σοκ των γυναικών του κυβερνώντος αριστερού κόμματος

Είναι ευρέως γνωστό ότι οι αφρικανικές χώρες σίγουρα δεν τα πάνε καλά με την ομοφυλοφιλία και ολόκληρο το φάσμα του ουράνιου τόξου των 78 φύλων: ειδικά τις τελευταίες ημέρες, η Τανζανία έχει δείξει κάποια επιμονή ακόμη και στο σημείο να προτείνει τον ευνουχισμό ομοφυλόφιλων «αν κριθούν ένοχοι» για «σεξουαλική επαφή με άτομα του ίδιου φύλου».

Το αίτημα δεν προήλθε από κάποια περιθωριακή ομάδα συντηρητικών και ομοφοβικών ανδρών, αλλά από τη Mary Chatanda , επικεφαλής της γυναικείας πτέρυγας του κυβερνώντος κόμματος Chama Cha Mapinduzi (CCM)*. Κατά τη διάρκεια των εορτασμών για τα δύο χρόνια στην εξουσία της Samia Suluhu Hassan, (της πρώτης γυναίκας προέδρου της Τανζανίας - φώτο κάτω), η Chatanda ζήτησε «η κυβέρνηση να επιβάλει αυστηρές ποινές για εγκλήματα που σχετίζονται με σεξουαλικές δραστηριότητες μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου. Τέτοιοι άνθρωποι θα πρέπει να ευνουχιστούν αν κριθούν ένοχοι».

 

Στο θέμα της ομοφυλοφιλίας - αλλά όχι μόνο - η Chatanda θεωρείται ως μια από τις πιο αδιάλλακτες συντηρητικές στην κυβέρνηση της Τανζανίας, αλλά σίγουρα δεν είναι η πρώτη πολιτικός που κήρυξε τον πόλεμο στους γκέι. Το 2018, ο πρώην πρόεδρος της Τανζανίας John Magufuli ξεχώρισε επίσης για την πολύ σκληρή γραμμή του ενάντια στον κόσμο των LGBT, αναθέτοντας στον νεαρό κυβερνήτη Paul Makonda το καθήκον να δημιουργήσει μια ομάδα εργασίας για να ψάξει τα κοινωνικά δίκτυα σε αναζήτηση ομοφυλόφιλων και να προχωρήσει σε πραγματικές συλλήψεις και ισόβια κάθειρξη. «Αυτοί οι ομοφυλόφιλοι καυχιούνται στα κοινωνικά δίκτυα. Δώστε μου τα ονόματά τους και η ad hoc ομάδα μου θα αρχίσει να τους πιάνει από την ερχόμενη Δευτέρα», είπε ο πολιτικός. «Περιμένω κριτική, αλλά προτιμώ να θυμώσουν μαζί μου κάποιες χώρες παρά ο Θεός. Η ομοφυλοφιλική συμπεριφορά καταπατά τις ηθικές αξίες των Τανζανών και των δύο θρησκειών μας, της χριστιανικής και της μουσουλμανικής».

Στην Τανζανία η ομοφυλοφιλία είναι παράνομη σύμφωνα με τα άρθρα 154-157, που ισχύουν από την εποχή της αποικιοκρατίας: ένας νέος νόμος εισήχθη το 2004 που τιμωρεί τους ομοφυλόφιλους με φυλάκιση έως και 25 έτη. Αλλά η κυβέρνηση της Ντοντόμα δεν αποτελεί εξαίρεση στη Μαύρη Ήπειρο: στην Ουγκάντα ​​η επανεισαγωγή του νόμου που απαγορεύει τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις βρίσκεται επί του παρόντος υπό συζήτηση. Στην Κένυα, ο Πρόεδρος William Ruto είπε πρόσφατα ότι η ομοφυλοφιλία παραμένει απαράδεκτη εντός των εθνικών συνόρων.

 

* Το Chama Cha Mapinduzi (CCM, "Κόμμα της Επανάστασης" στα αγγλικά) είναι το κυρίαρχο κυβερνών κόμμα στην Τανζανία και το δεύτερο μακροβιότερο κυβερνών κόμμα στην Αφρική. Ιδρύθηκε το 1977, μετά τη συγχώνευση της Αφρικανικής Εθνικής Ένωσης Τανγκανίκα (TANU) και του Αφρο-Σιραζί Κόμματος (ASP).

Το CCM κέρδισε τις εκλογές του 1995, του 2000, του 2005, του 2010, του 2015 και του 2020. Ο Jakaya Kikwete, στις προεδρικές εκλογές του 2005, κέρδισε συντριπτικά, λαμβάνοντας περισσότερο από το 80% των ψήφων και ο John Magufuli το 2020 ξεπέρασε το 84%. Το CCM υπερασπίζεται τον αφρικανικό σοσιαλισμό, υποστηρίζει το σύστημα της κολεκτιβοποιημένης γεωργίας γνωστό ως Ujamaa και είναι σταθερά προσανατολισμένο προς τα αριστερά.

ΚΟ / πηγή

Ο Κάρολος έχει κάνει περιτομή. Η σχέση του Βασιλικού mohel και του Οίκου του Ουίνδσορ με τους Εβραίους

      

Χθες, μετά τον θάνατο της βασίλισσας Ελισάβετ Β', η βρετανική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι ο γιος της Κάρολος έγινε βασιλιάς. Ο Ron Kampeas, (επικεφαλής του γραφείου του Jewish Telegraphic Agency, "υπεύθυνος για τον συντονισμό της κάλυψης στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ και την ανάλυση των πολιτικών εξελίξεων που επηρεάζουν τον εβραϊκό κόσμο") περιγράφει την πρώτη συνάντηση του βασιλιά Καρόλου Γ' με έναν ραβίνο, μεταξύ άλλων λεπτομερειών για τη βασιλική οικογένεια και την Αγγλο-Εβραϊκότητα:

Οι Γουίνδσορ, (ο Οίκος του Ουίνδσορ / House of Windsor, είναι ο βασιλικός οίκος του Ηνωμένου Βασιλείου και των άλλων βασιλείων της Κοινοπολιτείας) ίσως λαμβάνοντας υπ' όψιν τις φανταστικές ιδέες ότι οι Βρετανοί κατάγονταν από μια χαμένη φυλή, έκαναν τους γιους τους να κάνουν περιτομή - κάτι που ήταν ασυνήθιστο εκείνη την εποχή. Η πρακτική μεταξύ των βασιλιάδων προϋπήρχε τουλάχιστον έναν αιώνα της πεποίθησης ότι η περιτομή μπορεί να είναι ιατρικά ωφέλιμη. Η Ελισάβετ, θέλοντας έναν επαγγελματία να κάνει τη δουλειά, έφερε έναν mohel (μοχέλ είναι ένας Εβραίος εκπαιδευμένος στην πρακτική του brit milah, της «διαθήκης της περιτομής»), ονόματι Τζέικομπ Σνόουμαν (Jacob Snowman).

                                           

Η πρόσληψη του Snowman για τόσο λεπτή δουλειά χαρακτήρισε τη στενή σχέση μεταξύ της Βρετανίδας πριγκίπισσας και της εβραϊκής κοινότητας, μια σχέση που συνεχίστηκε όταν ανέλαβε το θρόνο. Η εβραϊκή κοινότητα έστειλε τις ευχές για τα γενέθλιά της λίγο μετά την άνοδό της στο θρόνο και ευχαρίστησε με ενθουσιασμό τον αρχιραβίνο εκείνης της εποχής για το μήνυμα το 1952 (6 Φεβρουαρίου 1952 έγινε η ενθρόνιση).

Όπως εξηγεί ο Marc Davis, η παράδοση της βασιλικής περιτομής, «ξεκινάει από τον βασιλιά Γεώργιο Α', ο οποίος βασίλεψε από το 1714 έως το 1727. Χρόνια αργότερα, πιστεύοντας ότι κατάγονταν απευθείας από τον βασιλιά Δαβίδ, η βασίλισσα Βικτώρια έκανε σε όλους τους γιους της περιτομή. Και η βασίλισσα Ελισάβετ B΄ συνέχισε την παράδοση».

                                    

Σε ένα παλαιότερο άρθρο του ο δημοσιογράφος Anshel Pfeffer, αναφέρει τον συγγραφέα Simon Sebag Montefiore, γόνο του Sir Moses Montefiore, (φώτο - 1784-1885, τραπεζίτης, πρόεδρος του Συμβουλίου Αντιπροσώπων των Βρετανών Εβραίων. Ίδρυσε το 1860, τον πρώτο εβραϊκό οικισμό έξω από τα τείχη της παλιάς πόλης της Ιερουσαλήμ), δηλώνοντας ότι, «ιστορικά η βρετανική βασιλική οικογένεια είχε μια πολύ φιλική σχέση με την εβραϊκή κοινότητα…. Αυτή η παράδοση διαρκεί από τον 19ο αιώνα και μέχρι σήμερα στη Βρετανία. Τα μέλη της βασιλικής οικογένειας παρακολουθούν συχνά πολλές, πολλές εβραϊκές εκδηλώσεις και υποστηρίζουν εβραϊκούς σκοπούς και φιλανθρωπίες. Κάτι που θεωρείται απολύτως φυσιολογικό εδώ. Και δικαίως». Ο πρίγκιπας Κάρολος έχει ακόμη και το δικό του μπλε βελούδινο yarmulke (κιπά) με ένα ασημένιο βασιλικό έμβλημα πάνω του, που φοράει όταν παρευρίσκεται σε εβραϊκές τελετουργικές εκδηλώσεις.

Στην 60ή επέτειο της απελευθέρωσης του Άουσβιτς από τους Συμμάχους, η βασίλισσα Ελισάβετ συναντήθηκε με επιζώντες του Ολοκαυτώματος στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου (το παλαιότερο παλάτι) στο Λονδίνο. Ενώ η Βασίλισσα Ελισάβετ Β'  είναι πολύ ακριβής και σπάνια αποκλίνει από το ακριβές πρόγραμμά της, ο Λόρδος Ραβίνος Jonathan Sacks, Αρχιραβίνος του Ηνωμένου Βασιλείου, σημείωσε, εκείνη την εποχή, ότι η βασίλισσα στεκόταν με κάθε επιζώντα «μέχρι να τελειώσουν την προσωπική τους ιστορία. Ήταν μια πράξη καλοσύνης που κόντεψε να με κάνει να κλάψω».

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / από εδώ κι εδώ

Ο Λίνκολν, ο Πούτιν και η υποκρισία των Γιάνκηδων

               

Του Walter D. (Donnie) Kennedy (Abbeville Institute) / ΚΟ

Την στιγμή που συντάσσεται αυτό το άρθρο, ο εν εξελίξει πόλεμος μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας, έχει τραβήξει την προσοχή των περισσότερων ανθρώπων. Ενώ ελπίζουμε και προσευχόμαστε για μια ειρηνική διευθέτηση αυτής της σύγκρουσης, είναι δύσκολο να παραβλέψουμε την πραγματική υποκρισία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ΗΠΑ και των αμερικανικών μέσων ενημέρωσης καθώς ασχολούνται με ζητήματα όπως η «σωτηρία της ένωσης», η «απόσχιση» και τα «εγκλήματα πολέμου». Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να αποκαλύψει την υποκρισία των Γιάνκηδων σε σχέση με αυτά τα ζητήματα και όχι να προτείνει υποστήριξη στο ένα ή το άλλο μέρος σε αυτόν τον πόλεμο.

Ένα σύντομο ιστορικό υπόβαθρο είναι χρήσιμο για την καλύτερη κατανόηση αυτής της σύγκρουσης. Οι ιστορίες της Ρωσίας και της Ουκρανίας συνδέονται πολύ στενά. Γύρω στο 862 μ.Χ., οι Ρώσοι εγκαταστάθηκαν στη σημερινή Ουκρανία. Από αυτήν την εγκατάσταση τα έθνη της Ρωσίας, της Λευκορωσίας και της Ουκρανίας μπορούν να εντοπίσουν την αρχή τους. Σήμερα η γλώσσα αυτών των τριών εθνών είναι πολύ παρόμοια και μοιράζονται μια κοινή προσκόλληση στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Ανάλογα με το πώς κρίνει κανείς την «αρχή» της Ρωσίας και της Ουκρανίας, η ιστορία τους προηγείται των Ηνωμένων Πολιτειών από 300 έως 900 χρόνια. Αυτοί οι λαοί της Ανατολικής Ευρώπης έχουν μια μακρά και περίπλοκη ιστορία. Ως εκ τούτου, είναι πολύ δύσκολο να γίνουν οριστικές δηλώσεις σχετικά με την ορθότητα της θέσης ενός από τα μέρη σε αυτή τη σύγκρουση. Θυμηθείτε ότι το πολιτικό κατεστημένο που υποσχέθηκε «Διαβάστε τα χείλη μου, όχι νέους φόρους», είπε ψέματα (“Read my lips, no new taxes,” φράση που είπε ο George H. W. Bush). Το ίδιο πολιτικό κατεστημένο που υποσχέθηκε «έτοιμες δουλειές με φτυάρι», είπε ψέματα (“Shovel ready jobs,” υπόσχεση της κυβέρνησης Obama – Biden). Το πολιτικό κατεστημένο που διαβεβαίωσε την Αμερική ότι ο πόλεμος στο Ιράκ ήταν απαραίτητος λόγω των «όπλων μαζικής καταστροφής» αποδείχτηκε λάθος. Η ίδια κυβέρνηση και τα μέσα ενημέρωσης που υποσχέθηκαν ότι οι μάσκες προσώπου θα προστατεύουν από τους ιούς έκαναν λάθος. Είναι περίεργο το γεγονός ότι σύμφωνα με μια πρόσφατη δημοσκόπηση της Gallup, το 64% των Αμερικανών δεν πιστεύει στην αξιοπιστία των μέσων ενημέρωσης; Με έγκριση μόνο 18%, η βαθμολογία αποδοχής της ομοσπονδιακής κυβέρνησης είναι ακόμη χαμηλότερη από την αξιοθρήνητη βαθμολογία των μέσων ενημέρωσης. Οι Αμερικανοί φαίνεται να εμπιστεύονται περισσότερο έναν πωλητή μεταχειρισμένων αυτοκινήτων παρά στην κυβέρνηση ή τα μέσα ενημέρωσης! Θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί σχετικά με την υιοθέτηση των σημείων συζήτησης τέτοιων αναξιόπιστων ομάδων όπως τα μέσα ενημέρωσης και η ομοσπονδιακή κυβέρνηση.

Χρησιμοποιώντας τα τρέχοντα γεγονότα, ας δούμε πώς ο τρέχων πόλεμος εκθέτει την υποκρισία των Γιάκνηδων. Παρουσιάζονται τρεις τομείς της Γιάνκικης υποκρισίας: (1) Πόλεμος για τη σωτηρία της Ένωσης τόσο στον πόλεμο του Λίνκολν («εμφύλιος») όσο και στον τρέχοντα πόλεμο, (2) η υποστήριξη τόσο του Λίνκολν όσο και του Πούτιν στην απόσχιση και η απόρριψη της απόσχισης, (3) Λίνκολν, Πούτιν και εγκλήματα πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Λίνκολν πίστευε ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση είχε το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει οποιαδήποτε μέθοδο για να «σώσει την Ένωση». Σήμερα, όταν ο Πούτιν δηλώνει ότι επιθυμεί μόνο να εξασφαλίσει την ένωση της παραδοσιακής Ρωσίας, η Αυτοκρατορία των Γιάνκηδων ανακηρύσσει τη Ρωσία ως έθνος «επιθετικό». Ωστόσο, το 1861, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση με μια «επιθετική» κίνηση εισέβαλε σε ένα κυρίαρχο έθνος, τις Συνομοσπονδιακές Πολιτείες της Αμερικής και έκανε στο Νότο το ίδιο ακριβώς για το οποίο καταδικάζουν τον Πούτιν. Ο αμερικανικός Τύπος καταδικάζει τακτικά τον Πούτιν ότι έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να «σώσει την ένωση» του ρωσικού λαού, ενώ δοξάζει τις σαδιστικές πράξεις που διέπραξε ο Λίνκολν κατά την εισβολή, την κατάκτηση και την κατοχή της Ομοσπονδιακής κυβέρνησης των Συνομοσπονδιακών Πολιτειών της Αμερικής. Εφόσον οι πολιτείες της Ένωσης, μέχρι την εκλογή του Λίνκολν, χαρακτηρίζονταν ως «ελεύθερες, ανεξάρτητες και κυρίαρχες πολιτείες», ο Λίνκολν είχε πολύ λιγότερο δικαίωμα να εισβάλει στις δεκατρείς νότιες Πολιτείες από ό,τι ο Πούτιν να εισβάλει στην Ουκρανία. Παράδειγμα γιάνκικης υποκρισίας!

Τον Μάρτιο του 1836, το Τέξας κήρυξε την απόσχισή του από το Μεξικό. Οι Ηνωμένες Πολιτείες όχι μόνο υποστήριξαν αυτό το κίνημα απόσχισης αλλά το 1845 το Τέξας έγινε δεκτό στην Ένωση. Δεκαέξι χρόνια αργότερα, η ίδια ομοσπονδιακή κυβέρνηση που υποστήριξε την απόσχιση του Τέξας από το Μεξικό, αντιτάχθηκε στην απόσχιση του Τέξας από την Ομοσπονδιακή Ένωση. Το 1903, εξήντα επτά χρόνια μετά την υποστήριξη της απόσχισης του Τέξας από το Μεξικό και σαράντα δύο χρόνια μετά την ΑΡΝΗΣΗ του δικαιώματος απόσχισης του Τέξας από την ομοσπονδιακή ένωση, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση υποστήριξε την απόσχιση του Παναμά από την Κολομβία. Ο Θεόδωρος Ρούσβελτ υπερασπίστηκε αυτή την απόσχιση προκειμένου να εξασφαλίσει τον Ισθμό του Παναμά για την κατασκευή της Διώρυγας του Παναμά. Θυμηθείτε, ο Πούτιν ισχυρίζεται ότι έχει το δικαίωμα να διατηρήσει την ιστορική, πολιτιστική και θρησκευτική πατρίδα του ρωσικού λαού. Με παρόμοιο τρόπο, ο Λίνκολν υποστήριξε ότι είχε το δικαίωμα να διατηρήσει την Ένωση λόγω των ιστορικών ριζών της σε όλη την επικράτεια της Ένωσης. Εδώ βλέπουμε ένα παράδειγμα όχι μόνο της υποκρισίας των Γιάνκηδων αλλά και της υπεροψίας των Γιάνκηδων όταν οι Γιάνκηδες υποστηρίζουν και αντιτίθενται στην απόσχιση ανάλογα με το πότε ωφελεί την Γιάνκικη Αυτοκρατορία. Αυτό είναι ένα παράδειγμα της υποκρισίας των Γιάνκηδων και της υπεροψίας των Γιάνκηδων.

H πολιτική ηγεσία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, πλήρως υποστηριζόμενη από τα μέσα ενημέρωσης, συγχαίρει την απόσχιση της Ουκρανίας από τη ρωσική επιρροή, ενώ απορρίπτει το δικαίωμα του λαού της ανατολικής ουκρανικής περιοχής του Ντονμπάς να αποσχιστεί από την Ουκρανία. Ο λαός της περιοχής του Ντονμπάς είναι αποφασιστικά υπέρ είτε της ανεξαρτησίας από αυτό που θεωρούν μια διεφθαρμένη και μεροληπτική κυβέρνηση της Ουκρανίας είτε της απόλυτης προσάρτησης (όπως το Τέξας το 1845) στη «Μητέρα Ρωσία». Ενώ συγχαίρουν την απόσχιση της Ουκρανίας από τη Ρωσία, καταδικάζουν την περιοχή του Ντονμπάς και άλλες περιοχές για απόσχιση από την ουκρανική κυριαρχία. Ενώ ενέκρινε την προσάρτηση του Τέξας στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1845, η Αυτοκρατορία των Γιάνκηδων αρνείται αλαζονικά το ίδιο δικαίωμα προσάρτησης στον φιλορώσο λαό της περιοχής του Ντονμπάς.

Σε αντίθεση με τις μέρες που δεν υπήρχαν τηλέφωνα με κάμερα και το Διαδίκτυο, η φρίκη του σύγχρονου πολέμου εισάγεται καθημερινά στα σπίτια μας. Χωρίς αμφιβολία, ο πόλεμος της Ουκρανίας προκάλεσε πολλούς θανάτους και ταλαιπωρία αμάχων. Στις κυρίως ρωσικές ανατολικές επαρχίες, παρόμοιες επιθέσεις κατά των φιλορώσων κατοίκων δεν αναφέρονται. Σύμφωνα με μια έκθεση στο The Citizen, που δημοσιεύθηκε τον Φεβρουάριο του 2022, έως και 9.000 πολίτες της περιοχής του Donbass έχουν σκοτωθεί ως αποτέλεσμα της προσπάθειας να αποτραπεί η απόσχιση της περιοχής του Donbass από την Ουκρανία. Αυτός ο αριθμός περιλαμβάνει πολλά παιδιά. Δυστυχώς, αυτές οι στατιστικές θεωρούνται «ρωσική παραπληροφόρηση» από την κυβέρνησή μας και τα μέσα ενημέρωσης - ξέρετε, εκείνοι οι άνθρωποι που είναι και οι ίδιοι τόσο αξιόπιστοι! Ως συνήθως, η αλήθεια είναι το πρώτο θύμα οποιουδήποτε πολέμου. Ενώ η ομοσπονδιακή κυβέρνηση και οι λακέδες των μέσων ενημέρωσης σπεύδουν να καταδικάσουν τον «θάνατο και τα βάσανα» των Ουκρανών θυμάτων του πολέμου, επαινούν και αποθεώνουν το ασκέρι του Λίνκολν που διέπραξε ακόμη πιο φρικτά εγκλήματα κατά του άμαχου πληθυσμού των Συνομοσπονδιακών Πολιτειών της Αμερικής. Όπως σημείωσε ένας ιστορικός, «Ο πόλεμος εναντίον των μη πολεμιστών έγινε η δηλωμένη πολιτική και πρακτική των Ηνωμένων Πολιτειών» καθώς προσπαθούσαν να υποτάξουν τις Συνομοσπονδιακές Πολιτείες της Αμερικής. Όπως σημείωσε αυτός ο ιστορικός, έγινε πρακτική του Λίνκολν και των Ηνωμένων Πολιτειών «ο βομβαρδισμός και η πυρπόληση πόλεων, οι αναγκαστικές απελάσεις, οι λεηλασίες … ακόμη και οι δολοφονίες έγιναν όλα ρουτίνα».

          

Το 1864, ο στρατηγός Σέρμαν πολιόρκησε την Ατλάντα της Τζόρτζια. Ο Σέρμαν έστησε 223 κανόνια προς την πόλη και προχώρησε σε κανονιοβολισμό εναντίον των υπερασπιστών καθώς και των γυναικών και των παιδιών της Ατλάντα. Ένας χειρουργός της Ατλάντα σημείωσε ότι κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού είχε κάνει 107 ακρωτηριασμούς σε άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Ναι, τα παιδιά δεν γλίτωσαν την οργή αυτού του χασάπη των Γιάνκηδων. Ο Σέρμαν ήταν εκείνος που μιλώντας για τους Νότιους είπε: «Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων, ανδρών και παιδιών, που πρέπει να σκοτωθούν ή να εξοριστούν πριν μπορέσεις να ελπίζεις για ειρήνη και τάξη». «Ο θάνατος είναι πράξη ελέους και όσο πιο γρήγορα τους ξεφορτωθούμε, τόσο το καλύτερο». Αυτή είναι η υποκρισία των Γιάνκηδων.

Το πολιτικό κατεστημένο ενημερώνει τους Αμερικανούς ότι πρέπει να εξοργιστούμε με τη σκέψη ότι ο Πούτιν έκλεισε τις αντιπολιτευόμενες εφημερίδες και φυλακίζει πολιτικούς αντιπάλους. Καταδικάζουν τις ενέργειες του Πούτιν, ενώ παραβλέπουν τον ρόλο της CIA στην ανατροπή ενός δημοκρατικά εκλεγμένου Ουκρανού προέδρου. Η υποκρισία των Γιάνκηδων δεν έχει όρια! Κατά τη διάρκεια της εισβολής του Λίνκολν στη Συνομοσπονδία, όλα τα πολιτικά δικαιώματα και οι συνταγματικές προστασίες ακυρώθηκαν για τους πολίτες του Νότου που, σύμφωνα με τη λογική των Γιάνκηδων, εξακολουθούσαν να είναι πολίτες της Ένωσης. Πώς αντιμετώπιζε όμως ο Λίνκολν τους πολιτικούς του αντιπάλους στο Βορρά; Ο Λίνκολν έκλεισε περισσότερες από 300 εφημερίδες, ανέστειλε παράνομα της εντολής του habeas corpus, (θεσμός που αποσκοπούσε στην προστασία της ατομικής ελευθερίας από τις αυθαιρε3σίες τη κυβέρνησης) ...λογόκρινε τις τηλεγραφικές επικοινωνίες, δημιούργησε παράνομα την πολιτεία της Δυτικής Βιρτζίνια, άνοιξε και διάβασε ιδιωτικά γράμματα και φυλάκισε πολιτικούς αντιπάλους. Ο Πούτιν είναι light σε σύγκριση με τον Λίνκολν.

Ένας εκδότης μιας αντιπολιτευόμενης εφημερίδας που ο Λίνκολν φυλάκισε ήταν ο Francis Key Howard, εγγονός του Francis Scott Key, που συνέθεσε το The Star Spangled Banner (εθνικό ύμνο των ΗΠΑ). Η απόλυτη θλιβερή ειρωνεία αυτού του περιστατικού είναι ότι ο Χάουαρντ, ο εγγονός, φυλακίστηκε στο Φορτ Μακ Χένρι, το οχυρό που βομβάρδιζαν οι Βρετανοί όταν ο παππούς του έγραψε αυτό που έγινε ο Εθνικός Ύμνος των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Λίνκολν όχι μόνο φυλάκισε τους πολιτικούς του αντιπάλους, αλλά στην περίπτωση του βουλευτή του Οχάιο Clement L. Vallandigham, ο Λίνκολν ζήτησε από τη στρατιωτική αστυνομία να συλλάβει τον βουλευτή και να τον δικάσει ενώπιον στρατιωτικού δικαστηρίου. Όπως σημείωσε ο Vallandigham στην υπεράσπισή του, ήταν πολίτης, όχι μέλος του στρατού ή της πολιτοφυλακής και ως εκ τούτου, το δικαστήριο δεν είχε καμία απολύτως συνταγματική εξουσία να εκδικάσει την υπόθεσή του ή να επιβάλει τιμωρία. Το δικαστήριο μαϊμού των Γιάνκηδων δεν εντυπωσιάστηκε με την έκκληση του Χάουαρντ στους περιορισμούς του Συντάγματος και προχώρησε στην απέλασή του από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Πούτιν θα μπορούσε να πάρει μαθήματα από τον Λίνκολν! Παρ' όλα αυτά, το πολιτικό κατεστημένο και τα μέσα ενημέρωσης συνεχίζουν να καταγγέλλουν τον Πούτιν ενώ αποθεώνουν τον υπ' αριθμόν ένα τύραννο της Αμερικής, τον Λίνκολν.

                       

Όπως δηλώθηκε στην αρχή αυτού του άρθρου, η αξιολόγηση της ενοχής ή της αθωότητας για τους εμπλεκόμενους στον πόλεμο της Ουκρανίας δεν είναι ο στόχος αυτού του άρθρου. Σημειώνουμε το γεγονός ότι η αλήθεια είναι πάντα θύμα στον πόλεμο. Για τους Αμερικανούς γενικά και τους Νότιους ειδικότερα, αξίζει να μελετηθεί και να γίνει κατανοητή η υποκρισία της αυτοκρατορίας των Γιάνκηδων, όχι μόνο στον πόλεμό της εναντίον του Νότου, αλλά καθώς σχετίζεται με αυτό που ο στρατηγός Λι ανέφερε ως «επιθετική εξωτερική πολιτική».

ΚΟ / πηγή