Γιατί τόσοι Εβραίοι αναζητούν εξωγήινους;

 
Από άρθρα που δημοσιεύτηκαν στο Tablet mag και το Forward / ΚΟ

Και το Tablet magazine και το Forward είναι αγγλόφωνες εβραϊκές ιστοσελίδες.

Ο πρωτότυπος τίτλος του άρθρου του Tablet mag είναι: "The Chosen Seekers" / «Οι Εκλεκτοί (ή περιούσιοι) Αναζητητές» 

Μισό αιώνα μετά τις «Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου», που τον καθιέρωσε ως έναν από τους κορυφαίους σκηνοθέτες του Χόλιγουντ ο Steven Spielberg επιστρέφει στο θέμα των UFO με την «Ημέρα Αποκάλυψης» (“Disclosure Day”).

[KO: Στις «Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου», πρωταγωνιστούσε ο (εβραϊκής καταγωγής) ηθοποιός Richard Dreyfuss. Στην «Ημέρα Αποκάλυψης» πρωταγωνιστεί ο (ιρλανδο-αγγλο- εβραϊκής καταγωγής) ηθοποιός Josh O'Connor, ο οποίος υποδύεται τον Dr. Daniel Kellner, έναν ειδικό στον κυβερνοχώρο και πληροφοριοδότη, με ηθικές αρχές και ηρωικό χαρακτήρα  που θέλει να μεταδώσει την «αλήθεια» (για τους εξωγήινους) σε όλον τον κόσμο (για να σταματήσουν οι συγκρούσεις και να έρθει ειρήνη). Φέρεται ότι ο Spielberg με τον Dr. Daniel Kellner, κάνει αναφορά στον Daniel Ellsberg, τον εβραϊκής καταγωγής ακτιβιστή και πρώην στρατιωτικό αναλυτή, που το 1971 προκάλεσε μεγάλη πολιτική αναταραχή με την αποκάλυψη απόρρητων εγγράφων του Πενταγώνου («Pentagon Papers») που αφορούσαν μελέτες και σχεδιασμούς σχετικά με τον πόλεμο στο Βιετνάμ - φώτο κάτω].

Οι Εβραίοι φαίνεται να εκπροσωπούνται σε μεγάλο βαθμό στην αναζήτηση της επαφής με εξωγήινους και μάλιστα στους πιο εξέχοντες ρόλους. Είναι άραγε μια σύμπτωση - ή μήπως η (ιουδαϊκή)  μας πίστη, μας προετοίμασε για αυτή τη στιγμή;

«Είναι αληθινοί οι εξωγήινοι;» ρώτησε ο YouTuber Brian Tyler Cohen τον Μπαράκ Ομπάμα τον Φεβρουάριο, κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης για την εκλογική νοθεία και την κατάσταση της αμερικανικής δημοκρατίας, σαν η εξωγήινη ζωή να ήταν περίπου ισοδύναμη με την ακεραιότητα της ψηφοφορίας.

«Είναι αληθινοί», είπε ο Ομπάμα χαμογελώντας, «αλλά δεν τους έχω δει». (Λίγο αργότερα, βέβαια προσπάθησε να το αλλάξει).

Πέντε ημέρες αργότερα, ο Τραμπ ανακοίνωσε ότι θα αποχαρακτηρίσει όλα τα κυβερνητικά αρχεία σχετικά με τα UFO.

Έτσι έχουν τα πράγματα: ένας πρώην πρόεδρος αστειεύεται και ένας εν ενεργεία πρόεδρος τρολάρει τον πρώτο, και οι υπόλοιποι από εμάς αναρωτιόμαστε αν ζούμε μέσα από μια προώθηση της ταινίας “Disclosure Day” του Στίβεν Σπίλμπεργκ.

Αν αρχίσετε βέβαια, να εξετάζετε ποιος παίρνει στα σοβαρά αυτή την περί εξωγήινων συζήτηση - οι επιστήμονες που διευθύνουν αστεροσκοπεία, οι νομοθέτες που πιέζουν για τον αποχαρακτηρισμό των αρχείων, οι αξιωματούχοι του αμυντικού συστήματος που πέρασαν δεκαετίες με άδειες ασφαλείας και μετά δημοσιοποιήθηκαν - προκύπτει ένα παράξενο μοτίβο. Ο αστροφυσικός που ηγείται της πιο φιλόδοξης αναζήτησης για εξωγήινα ιπτάμενα αντικείμενα είναι Ισραηλινός. Ο πυρηνικός φυσικός που πέρασε 49 χρόνια ερευνώντας το Ρόσγουελ ήταν γιος Εβραίων Ασκενάζι από το Νιου Τζέρσεϊ. Ο συνταξιούχος ταξίαρχος που ανακοίνωσε ότι οι εξωγήινοι βρίσκονται σε επαφή με κυβερνήσεις του κόσμου διηύθυνε το διαστημικό πρόγραμμα του Ισραήλ για 30 χρόνια. Ο άνδρας που η NASA διόρισε για να προεδρεύσει της μελέτης της για τα UAP (τα γνωστά μέχρι τώρα ως UFO: Unidentified Flying Objects – Αγνώστου Ταυτότητας Ιπτάμενα Αντικείμενα ή ΑΤΙΑ, τα οποία πλέον χαρακτηρίζονται ως UAP: Unidentified Anomalous Phenomena – Αγνώστου Ταυτότητας Ανώμαλα Φαινόμενα), είναι Εβραίος. Οι πολιτικοί που πιέζουν περισσότερο για νομοθεσία περί αποκάλυψης περιλαμβάνουν τον Chuck Schumer και τον Jared Moskowitz.

Ένας φαινομενικά δυσανάλογος αριθμός εξέχουσων προσωπικοτήτων σε αυτόν τον τομέα είναι Εβραίοι, πράγμα που σημαίνει ότι αν η αλήθεια είναι, όντως, εκεί έξω, όπως υποστήριξε ο Fox Mulder (τον οποίο υποδύεται ένας Εβραίος ηθοποιός, o David Duchovny) των “X-Files”, ο λαός μας θα την ανακαλύψει πρώτος. Και, ίσως, ήμασταν προορισμένοι να το κάνουμε.

Το άτομο που θα μιλήσει —που, μάλιστα, θα μιλήσει εκτενώς, με τον ενθουσιασμό ενός ανθρώπου που περίμενε όλη του τη ζωή κάποιον να του θέσει την σωστή ερώτηση— είναι ο Avi Loeb (Άβι Λόεμπ).

Ο Λόεμπ, 64 ετών, είναι ένας αστροφυσικός του Χάρβαρντ, γεννημένος στο Ισραήλ, που μεγάλωσε σε ένα moshav, (τύπος εβραϊκού οικισμού, παρόμοιος με τα κιμπούτς και συγκεκριμένα ένας τύπος συνεταιριστικής γεωργικής κοινότητας) διαβάζοντας βιβλία φιλοσοφίας σε ένα τρακτέρ. Τελικά, στρατολογήθηκε στο επίλεκτο πρόγραμμα Talpiot των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων, ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στα 24, μονιμοποιήθηκε στο Χάρβαρντ σε τρία χρόνια και πέρασε δεκαετίες ως ένας από τους πιο συμβατικά καταξιωμένους αστροφυσικούς στον κόσμο, πριν αποφασίσει, γύρω στο 2017, ότι το πιο σημαντικό ερώτημα στην επιστήμη ήταν αυτό που κανείς δεν ήθελε να θέσει.

«Η κοινή λογική δεν είναι κάτι συνηθισμένο στον ακαδημαϊκό χώρο», μου είπε ο Loeb. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που δεν φοβάται να αναστατώσει την κοινή γνώμη. Μάλιστα, το «Galileo Project», μια πρωτοβουλία που διοργανώνεται από το Χάρβαρντ και επικεντρώνεται στην αναζήτηση στοιχείων για εξωγήινους πολιτισμούς, το οποίο ο Loeb συνίδρυσε το 2021, πήρε το όνομά του από τον πιο διάσημο «αιρετικό» επιστήμονα της ιστορίας.

Όταν στη συνέχεια ο Loeb ρωτήθηκε για την εβραϊκή παρουσία στην έρευνα για τα UAP, είπε:

«Οι Εβραίοι κατέχουν εξέχουσα θέση στην κοινωνία σε πολλούς διαφορετικούς τομείς. [Όπως] όλα αυτά τα σκάνδαλα την τελευταία δεκαετία συνδέονταν με Εβραίους», είπε. «Ο Μάντοφ, ο Έπσταϊν, ο Γουάινσταϊν». Το επιχείρημά του ήταν ότι οι Εβραίοι υπερεκπροσωπούνται σε πολλούς τομείς της ζωής της ελίτ, και ο τομέας των UAPΕ είναι απλώς ένας άλλος τομέας.

«Ο Ιουδαϊσμός στον πυρήνα του έχει δύο σημαντικά στοιχεία», είπε. «Το ένα είναι η πίστη στον Θεό που δημιούργησε το σύμπαν. Και το δεύτερο είναι η μεσσιανική εποχή». Η φωνή του μετατοπίστηκε εδώ, γινόμενη πιο εκτεταμένη. Ένας εξωγήινος πολιτισμός αρκετά μπροστά από εμάς επιστημονικά θα μπορούσε ενδεχομένως να καταλάβει πώς να δημιουργήσει ένα σύμπαν. «Και πώς αλλιώς θα αποκαλούσατε Θεό», είπε, «αν όχι κάποιον που μπορεί να το κάνει αυτό;»

Δεν είχε τελειώσει. Η πρώτη επαφή, υποστήριζε, θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μεσσιανικό γεγονός ή ως το χτύπημα στην πόρτα που κάνει μια οικογένεια που μαλώνει να θυμηθεί ξαφνικά ότι βρίσκονται όλοι στο ίδιο σπίτι.

Ρωτήθηκε, αν πίστευε ότι αυτό ήταν καλό για τους Εβραίους. «Σίγουρα, ναι», είπε. «Χωρίς καθοδήγηση από εξωγήινους, μπορεί να μην φτάσουμε ποτέ στη γη της επαγγελίας».

Η γη της επαγγελίας, διευκρίνισε ο Λόεμπ, δεν βρίσκεται στη Γη. Η γη της επαγγελίας, πιστεύει, είναι μια διαστημική πλατφόρμα - αυτοτροφοδοτούμενη, ελεγχόμενης θερμοκρασίας, απαλλαγμένη από τις καταστροφές που έχουν σημαδέψει την ιστορία της Γης.

Αλλά η πιο τρελή στιγμή ήρθε όταν ρωτήθηκε για τη σύνδεση μεταξύ του Ιουδαϊσμού και της εξωγήινης ζωής. Ο Λόεμπ έσκυψε σε κάτι βγαλμένο από μυθιστόρημα του Νταν Μπράουν. «Το θεμελιώδες ερώτημα που είναι συναρπαστικό», είπε, «είναι αν καταφέρουμε ποτέ να σκάψουμε και να βρούμε αρχαιολογικά λείψανα της Κιβωτού της Διαθήκης - «ήταν αυτό μια τεχνολογική συσκευή; Χρησιμοποιήθηκε για επικοινωνία με κάποιον διαστρικό επισκέπτη;»

Σταμάτησε για λίγο και μετά συνέχισε. «Οδηγούνταν οι Εβραίοι από πληροφορίες πέρα ​​από τον πλανήτη μας; Και γι' αυτό θεωρούσαν τους εαυτούς τους εκλεκτό λαό επειδή είχαν επιλεγεί από κάποια εξωγήινη οντότητα;»

Το μοτίβο που ο Loeb δεν θέλει να κατονομάσει έχει ιστορία και αριθμό νεκρών, αν το μετρήσεις σε καριέρες.

Ο Stanton Friedman (Στάντον Φρίντμαν) γεννήθηκε το 1934, ένας Ασκενάζι Ιουδαίος που μεγάλωσε στο Λίντεν του Νιου Τζέρσεϊ. Σπούδασε πυρηνική φυσική στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, εργάστηκε σε απόρρητα προγράμματα για την GE και την Westinghouse και στη συνέχεια, το 1970, εγκατέλειψε την καριέρα του για να ερευνήσει ιπτάμενους δίσκους, στρέφοντας την προσοχή του κοινού στο Ρόσγουελ του Νέου Μεξικού. Αυτοαποκαλούνταν «Ο Φυσικός των Ιπτάμενων Δίσκων», κατέθεσε ενώπιον του Κογκρέσου, πήγε δύο φορές στα Ηνωμένα Έθνη και έδωσε πάνω από 600 ομιλίες πριν πεθάνει από καρδιακή προσβολή στο αεροδρόμιο Πίρσον του Τορόντο το 2019, ταξιδεύοντας και κουβαλώντας τις διαφάνειές του, σε ηλικία 84 ετών.

Ο Φρίντμαν και ο Λόεμπ είχαν ομοιότητες που είναι δύσκολο να παραβλεφθούν: και οι δύο Εβραίοι φυσικοί εγκατέλειψαν τις συμβατικές επαγγελματικές τους πορείες για να ασχοληθούν με ερωτήματα που οι συνάδελφοί τους θεωρούσαν κατώτερα από αυτούς, με τα οποία το τεράστιο επιστημονικό κατεστημένο δεν ήθελε να έχει καμία σχέση. Και από πάνω τους, από πολιτιστικής άποψης, αιωρείται ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, γιος ενός Εβραίου μηχανικού της Γενικής Ιατρικής που ξύπνησε ένα πρωί του 1957 για να παρακολουθήσει μια βροχή μετεωριτών στην έρημο της Αριζόνα, και ο οποίος ξάπλωσε σε μια κουβέρτα σε ηλικία 10 ετών, έκπληκτος, και αποφάσισε να περάσει τη ζωή του λέγοντας ιστορίες «όχι αυτού του κόσμου». Ο Σπίλμπεργκ συνάντησε τον Λόεμπ σε μια τελετή απονομής τιμητικών πτυχίων στο Χάρβαρντ. «Αν βρείτε κάποια στοιχεία», του είπε ο Σπίλμπεργκ, «θα μπορούσατε παρακαλώ να με ενημερώσετε; Θέλω να είμαι ο πρώτος που θα το μάθει».

Και μετά υπάρχει ο Haim Eshed (Χάιμ Εσέντ).

Ο Εσέντ, γεννημένος στην Τουρκία το 1933, έκανε την Αλιγιά (μετανάστευση στο Ισραήλ) σε ηλικία 1 έτους, μεγάλωσε στο νότιο Τελ Αβίβ και πέρασε 30 χρόνια ως επικεφαλής της διεύθυνσης διαστημικής ασφάλειας του Ισραήλ. Επέβλεψε την εκτόξευση 20 ισραηλινών δορυφόρων. Ο Ισαάκ Μπεν-Ισραήλ, πρώην πρόεδρος της Ισραηλινής Διαστημικής Υπηρεσίας , τον έχει αποκαλέσει το πιο σημαντικό πρόσωπο στην ιστορία των ισραηλινών διαστημικών δυνατοτήτων. Το 2020, σε ηλικία 87 ετών, ο Εσέντ μίλησε με το ισραηλινό μέσο ενημέρωσης Yedioth Ahronoth και ανακοίνωσε ήρεμα ότι μια «γαλαξιακή ομοσπονδία» βρισκόταν σε μυστική επαφή με τις κυβερνήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ εδώ και χρόνια, ότι υπήρχε μια υπόγεια βάση στον Άρη και ότι ο Τραμπ είχε ενημερωθεί, αλλά οι εξωγήινοι του ζήτησαν να μην το πει σε κανέναν επειδή, σύμφωνα με τα λόγια του Εσέντ, «η ανθρωπότητα δεν είναι έτοιμη».

Κανένα αποδεικτικό στοιχείο δεν το συνόδευε. Ούτε ένα έγγραφο, ούτε μια φωτογραφία, ούτε καν ένα σκίτσο σε κάποια χαρτοπετσέτα ενός ιπτάμενου δίσκου.

Η απάντηση του Μπεν-Ισραήλ ήταν ένα αριστούργημα διπλωματίας. Επιβεβαίωσε ότι ο Εσέντ ήταν ο πατέρας του διαστημικού προγράμματος του Ισραήλ, ότι η σοβαρότητά του δεν έπρεπε να αμφισβητηθεί, ότι η πιθανότητα εξωγήινης ζωής ήταν πραγματικά υψηλή και ότι ο Εσέντ είχε «το παρακάνει».

Όταν ρώτησα τον Loeb για τον Eshed, ήταν προσεκτικός. «Ποτέ δεν παρείχε τα αποδεικτικά στοιχεία, τα έγγραφα», είπε ο Loeb. Αλλά μετά: «Ίσως αυτό που περιγράφει να είναι σωστό. Απλώς δεν ξέρουμε».

Γιατί λοιπόν Εβραίοι;

Η δήλωση του Loeb ότι οι Εβραίοι υπερεκπροσωπούνται σε όλα, είναι αληθής, αλλά ανεπαρκής. Η υπερεκπροσώπηση στην έρευνα των UAP δεν είναι η ίδια με την υπερεκπροσώπηση στο δίκαιο, τα χρηματοοικονομικά ή το Χόλιγουντ. Αυτά είναι πεδία φιλοδοξίας.

Για χιλιάδες χρόνια, ήμασταν ο άλλος, ο εξωγήινος. Οι άνθρωποι που δεν ανήκουν ακριβώς κάπου, που μιλούν διαφορετική γλώσσα κατ' ιδίαν, που διατηρούν έθιμα που προβληματίζουν τους γείτονές μας, που έχουν κατηγορηθεί ότι τρέφουν μυστικές σχέσεις πίστης σε κρυφές δυνάμεις. Στη φαντασία των πολιτισμών που μας φιλοξένησαν και μας καταδίωξαν, είμαστε ό,τι πιο κοντινό σε εξωγήινους έχει δημιουργήσει ποτέ η Γη.

Τη δεκαετία του 1970, ο Velvl Greene, ένας παρατηρητικός Εβραίος μικροβιολόγος που εργαζόταν για το Τμήμα Πλανητικής Καραντίνας της NASA για την αναζήτηση ζωής στον Άρη, δέχτηκε κριτική από συναδέλφους του Εβραίους που πίστευαν ότι η αποστολή έφτανε στα όρια να μοιάζει αιρετική. Ζήτησε τη συμβουλή ενός Lubavitch Ραβίνου. Η απάντηση του ραβίνου, σύμφωνα με το Chabad.org: «Πρέπει να συνεχίσετε να ψάχνετε για ζωή στον Άρη. Αν δεν τη βρείτε, τότε συνεχίστε να ψάχνετε αλλού και μην σταματάτε να ψάχνετε, γιατί το να κάθεστε εδώ σε αυτόν τον κόσμο και να λέτε ότι δεν υπάρχει ζωή αλλού είναι σαν να βάζετε ένα όριο σε αυτό που μπορεί να κάνει ο Θεός. Και κανείς δεν μπορεί να το κάνει αυτό».

Η Forward κάποτε δημοσίευσε ένα σύντομο άρθρο με τίτλο «Βάζοντας την φρενίτιδα των UFO στο Ισραήλ σε ιστορική προοπτική», μετά την εμφάνιση βίντεο που υποτίθεται ότι έδειχναν UFO να αιωρούνται πάνω από τον ορίζοντα της Ιερουσαλήμ. Τα άγνωστα ιπτάμενα αντικείμενα δεν είναι άγνωστα στους Αγίους Τόπους. Η Βίβλος είναι γεμάτη με αφηγήσεις θεάσεων ουράνιων όντων. Πράγματι, ακρογωνιαίος λίθος της εβραϊκής λειτουργίας είναι ο στίχος από τον Ψαλμό 19:2 — «Οι ουρανοί διηγούνται τη δόξα του Θεού» — τον οποίο ορισμένοι σοφοί ερμηνεύουν ως εξής: εμείς οι γήινοι κάτοικοι δεν είμαστε οι μόνοι ανάμεσα στα πλάσματα του σύμπαντος που δοξάζουν τον Θεό.

Ο σύγχρονος ραβίνος Benjamin Blech (Μπέντζαμιν Μπλεχ) έγραψε κάποτε: «Αυτό που είναι συναρπαστικό... είναι ότι ένα σημαντικό σύνολο απόψεων στις παραδοσιακές πηγές όχι μόνο επικυρώνει την πιθανότητα εξωγήινης ζωής σε άλλους πλανήτες, αλλά στην πραγματικότητα βρίσκει βιβλική και μιδρασική (ραβινική) επιβεβαίωση για αυτήν την άποψη, ακόμη και όταν υποδηλώνει ότι η πίστη σε έναν παντοδύναμο Θεό απαγορεύει την επιβολή οποιωνδήποτε περιορισμών στην έκταση των δημιουργικών του δυνάμεων». Με άλλα λόγια, μια ισχυρή πίστη σε έναν παντοδύναμο Θεό δεν μπορεί λογικά να αποκλείσει την πιθανότητα άλλων κόσμων που κατοικούνται από άλλα πλάσματα.

Το όραμα του προφήτη Ιεζεκιήλ για ένα Merkava, ένα φωτεινό άρμα, το θεμέλιο μιας ολόκληρης σχολής καμπαλιστικής σκέψης που ονομάζεται μυστικισμός Μερκάβα, είναι ίσως η πιο γνωστή βιβλική ιστορία που μπορεί να διαβαστεί ως αφήγηση μιας στενής επαφής. Το άρμα οδηγούνταν από «μια εικόνα ανθρώπου», την οποία πολλοί ερμήνευσαν ως Θεό, αφού η ανθρωπότητα δημιουργήθηκε κατ' εικόνα Θεού. Το τετράτροχο όχημα έσερναν τέσσερα ανθρωποειδή «ζωντανά πλάσματα», το καθένα με τέσσερα φτερά και ανθρώπινα πρόσωπα αναμεμειγμένα με εκείνα ζώων. Αν φαντάζεστε τον «ΕΤ», τότε κι εγώ.

Η Βίβλος περιγράφει άλλα όντα μέσα και γύρω από το άρμα, κάνοντάς το κάπως σαν το κατάστρωμα του Διαστημόπλοιου Enterprise. Ο επικεφαλής επιστημονικός αξιωματικός του πλοίου, ο κ. Σποκ, φυσικά, ήταν ένας Βούλκαν, μια ημιανθρώπινη, ημιεξωγήινη μορφή ζωής ανάμεσα στους συναδέλφους του στο σκάφος, τον οποίο υποδυόταν ο Λέοναρντ Νίμοϊ, το παιδί Εβραιο-Ουκρανών μεταναστών στη Βοστώνη που μιλούσε Γίντις.

Ο καμπαλιστής ραβίνος του 20ού αιώνα, Aryeh Kaplan (φώτο), που ήταν επίσης καθηγητής φυσικής και συχνά προσπαθούσε να βρει κοινό έδαφος μεταξύ των δύο κλάδων. Για τον Ραβίνο Kaplan, δεν υπήρχε αμφιβολία ότι υπήρχε εξωγήινη ζωή και ότι συζητήθηκε στο Zohar. Ο Kaplan έγραψε: «Το Midrash μας διδάσκει ότι υπάρχουν επτά γαίες. Αν και ο Ibn Ezra προσπαθεί να υποστηρίξει ότι αυτές αναφέρονται στις επτά ηπείρους, το Zohar δηλώνει σαφώς ότι οι επτά χωρίζονται από ένα στερέωμα και κατοικούνται. Αν και δεν κατοικούνται από άνθρωπο, αποτελούν βασίλειο νοήμονων πλασμάτων».

Στα τέλη του 20ού αιώνα, ένας Εβραίος μυθοποιός ονόματι Στίβεν Σπίλμπεργκ απέδωσε το όραμά του για τη διαστρική ζωή στην οθόνη με τη μορφή της πλέον κλασικής ταινίας επιστημονικής φαντασίας «Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου», στην οποία εξωγήινοι φύτεψαν μια εικόνα στο μυαλό ενός επιλεγμένου αριθμού ανθρώπων που τους έκανε ανίσχυρους απέναντι στο δέλεαρ να ενωθούν με τα πλάσματα σε μια διαστημική πτήση προς έναν άγνωστο προορισμό.

ΚΟ: από εδώ και εδώ 

«THX 1138»: Όταν ο πολίτης-σκλάβος δεν θα έχει όνομα, αλλά αριθμό (και 3 γράμματα)

                       

Μιας που είναι στην επικαιρότητα (και σε λίγο στην καθημερινότητα) ο Προσωπικός  Αριθμός «για κάθε πολίτη», ο οποίος θα αποτελείται από "αλφαριθμητικά στοιχεία", δηλαδή γράμματα και αριθμούς - μάλιστα θα προηγούνται τα 3 γράμματα (!) και θα έπονται οι αριθμοί – θυμήθηκα μια δυστοπική («επιστημονικής φαντασίας» την λέγαμε τότε) ταινία του 1971, το «THX 1138» του George Lucas (πριν γίνει γνωστός με το “Star Wars”). Την είχα δει πριν πολλά - πολλά χρόνια στην τιβί (τότε που δεν έδειχναν μόνο σαχλές και ανούσιες εφετζίδικες ταινίες «δράσης» ή «επιστημονικής «φαντασίας») και ομολογώ ότι μου φάνηκε αρκετά ψυχοπλακωτική.. Αλλά, πάντα στις δυστοπικές ταινίες αποδεικνύεται ότι πολλά στοιχεία σχετικά με το μακρινό μέλλον, που τότε φαντάζανε πολύ ακραία και υπερβολικά, σταδιακά λαμβάνουν «σάρκα και οστά» ώστε να αποτελούν παρόν ("The Future is Here", όπως λέει και η αφίσα της ταινίας). Όπως ότι στον μελλοντικό κόσμο του «THX 1138», ο πολίτης - σκλάβος δεν θα έχει όνομα, αλλά έναν αλφαριθμητικό προσδιορισμό (Εξ ου και ο τίτλος του "ονόματος" του πρωταγωνιστή της ταινίας)...  

                                 

Το «THX 1138» είναι το σκηνοθετικό ντεμπούτο του George Lucas,. Πρωταγωνιστούν οι Robert Duvall, Donald Pleasence, Maggie McOmie και άλλοι.

Η ταινία δεν είναι εύκολη, δεν έγινε δεκτή (όταν βγήκε) με ενθουσιασμό από τους κριτικούς, είχε χαμηλή απόδοση στο box office, αλλά πλέον θεωρείται ‘cult’.

Το THX-1138 είναι η ιστορία ενός πολύ δυστυχισμένου μέλλοντος. Ο άνθρωπος ζει σε μια αχανή, αποστειρωμένη, υπερπληθυσμένη, υψηλής τεχνολογίας τεχνητή μητρόπολη κάτω από την επιφάνεια της γης και βρίσκεται υπό την κυριαρχία ενός τυραννικού - τύπου «Μεγάλου Αδελφού» - κράτους.

                          

Το Κράτος καταφέρνει να κρατά τον πληθυσμό στα ναρκωτικά ανά πάσα στιγμή. Το να είσαι νηφάλιος και απαλλαγμένος από ναρκωτικά αποτελεί έγκλημα που ονομάζεται «εγκληματική διαφυγή ναρκωτικών».

Το Κράτος παρακολουθεί επίσης τους πολίτες του με οθόνες βιντεοεπιτήρησης, γνωρίζοντας την τοποθεσία και τη δραστηριότητα όλων ανά πάσα στιγμή. Υπάρχουν ακόμη και κάμερες τοποθετημένες πίσω από τα φαρμακεία του μπάνιου.

Σε αυτόν τον μελλοντικό κόσμο, οι διαφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών ελαχιστοποιούνται επίσης σκόπιμα από το Κράτος... μια μοναδική εικασία για το πού θα μπορούσε να οδηγήσει η «πολιτική ορθότητα» μέσω νομοθεσιών. Στον κόσμο του THX-1138, τα unisex κουρέματα και οι φορεσιές καλύπτουν όλες τις διαφορές των δύο φύλων, έτσι ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να επικεντρωθούν μόνο στην εργασία και να «παράγουν» αγαθά. Το σεξ, ή ακόμα και η σεξουαλική έλξη, αποτελούν περισπασμούς από την παραγωγή.

Όσον αφορά την εργασία, οι πολίτες μοχθούν σε εργοστάσια κατασκευής ρομπότ και σε άλλες καθημερινές εργασίες, φαινομενικά όλο το εικοσιτετράωρο. Και διασκεδάζουν στο σπίτι με παράξενα, πορνογραφικά ολογράμματα που παράγονται από το "The Fantasy Bureau" (κάτι σαν Κρατική Υπηρεσία Φαντασίας). Οι σεξουαλικές τους ανάγκες ικανοποιούνται ατομικά, από μια ένα αυτόματο "μηχάνημα αυνανισμού".

Επιπλέον, οι πολίτες ενθαρρύνονται συνεχώς να ψωνίζουν στον ελεύθερο χρόνο τους. Ένα από τα μάντρα της κυβέρνησης είναι «Αγοράστε περισσότερα και γίνετε ευτυχισμένοι» ("Buy more and be happy").

Σε αυτόν τον κόσμο, η κυβέρνηση έχει στην πραγματικότητα αντικαταστήσει και τον Θεό, και οι εργαζόμενοι εξομολογούνται τις αμαρτίες τους στον Μεγάλο Αδελφό σε ελκυστικούς, προσωπικούς θαλάμους εξομολόγησης που είναι διάσπαρτοι στην πόλη.

                  

Η «ευλογία του Κράτους» προσφέρεται από ένα προσωπικό θάλαμο εξομολόγησης (όπου υπάρχει το πορτρέτο του «OMM 0000» που θυμίζει Ιησού Χριστό και που με μια μηχανική καθησυχαστική φωνή «ευλογεί» τον THX, λέγοντας: «Είσαι αληθινός πιστός, ευλόγησε το Κράτος....Δούλεψε σκληρά, αύξησε την παραγωγή, αποτρέψε τα ατυχήματα και να είσαι ευτυχισμένος»), αλλά μην περιμένετε καμία ιδιωτικότητα. Κάθε λέξη, κάθε ιδέα παρακολουθείται στενά. Όλες οι απαντήσεις και οι συμβουλές από το Κράτος έρχονται με τη μορφή κονσερβοποιημένων, κοινότυπων φράσεων.

                    

Μια μέρα, μια εργάτρια σε αυτή τη δυστοπία, η LUH-3417 (Maggie McOmie) σταματά τα ναρκωτικά της και συνειδητοποιεί ότι είναι ερωτευμένη με τον συγκάτοικό της, THX-1138 (Duvall). Προχωράει στο να τον απαλλάξει κι αυτόν από τα ναρκωτικά του και ο THX-1138 τελικά ανταποδίδει τα έντονα συναισθήματα. Οι δυο τους ξεκινούν μια σεξουαλική σχέση, αλλά οι σεξουαλικές σχέσεις απαγορεύονται αυστηρά από το κράτος... το οποίο ελέγχει τα επίπεδα του πληθυσμού.

Σε αυτόν τον κόσμο, δεν μπορείς καν να διαλέξεις συγκάτοικο, πόσο μάλλον ποιον μπορεί να θέλεις να αγαπήσεις.

                        

Όταν το Κράτος συνειδητοποιεί την προσωπική εξέγερση της LUH και του THX, η LUH αντικαθίσταται στο σπίτι από τον SEN-5421 (Donald Pleasence) και ο THX θυμώνει, θέλοντας να μάθει τι έχει απογίνει η LUH. Στη συνέχεια, φυλακίζεται σε ένα τεράστιο λευκό κελί κράτησης -- φαινομενικά χωρίς τοίχους. Εκεί βλέπει ξανά την LUH, και αυτή ισχυρίζεται ότι κυοφορεί το παιδί του.

Τελικά, ο THX δραπετεύει και προσπαθεί να φύγει από την πόλη αφού μαθαίνει για τον θάνατο της LUH. Σε στενή καταδίωξη βρίσκονται τα πανταχού παρόντα, απρόσωπα αστυνομικά ρομπότ που κρατούν τους πολίτες σε σειρά και περιπολούν τους δρόμους.

Τελικά, ο THX-1138 δραπετεύει στην επιφάνεια, όχι απαραίτητα λόγω της δικής του ευρηματικότητας, αλλά επειδή η συνέχιση της καταδίωξης θα κόστιζε στην κυβέρνηση πάρα πολλά χρήματα…

KO / (κυρίως) από εδώ

William Shatner: Ο δημιουργός του Star Trek θα στριφογυρίζει στον τάφο του για τις σημερινές woke σειρές

Κατά τη διάρκεια μιας εκτενούς συνομιλίας μιας ώρας στο San Diego Comic-Con το Σάββατο, το σύμβολο της ποπ κουλτούρας William Shatner επέμεινε ότι ο δημιουργός του σύμπαντος του Star Trek θα ήταν εξαιρετικά δυσαρεστημένος με τις νέα επεισόδια που θα κυκλοφορήσουν στην διαδικτυακή πλατφόρμα Paramount+.

                      

Ο συγγραφέας και παραγωγός Τζιν Ρόντενμπερι (Gene Roddenberry) δημιούργησε το Star Trek για την τηλεόραση του NBC το 1964. Η σειρά δεν τα πήγε πολύ καλά, αλλά το NBC του έδωσε άλλη μια ευκαιρία και του ζήτησε να κάνει μερικές αλλαγές και να δημιουργήσει έναν άλλο πιλότο.

Ο δεύτερος πιλότος, ο οποίος έκανε τον William Shatner να γίνει ο Captain James T. Kirk, εκτόξευσε τη σειρά το 1966 και έτσι προέκυψε μια από τις πιο επιτυχημένες και εμπορικές δημιουργίες στην ιστορία του Χόλιγουντ, από το 1966 έως σήμερα - καθώς μια μακρά λίστα νέων σειρών έχει παρουσιαστεί τα τελευταία χρόνια στα κανάλια της Paramount. Το σύμπαν του Star Trek κάλυψε όλη την γκάμα των μορφών ψυχαγωγίας. Από τηλεόραση σε ταινίες μέχρι παιχνίδια, κινούμενα σχέδια, βιβλία, περιοδικά… ό,τι φανταστείτε, το Star Trek τα κατάφερε.

Όμως, όσον αφορά τον 91χρονο Σάτνερ, ο Τζιν Ρόντενμπερι δεν θα ήταν τόσο ενθουσιασμένος από όλα αυτά τα νέα επεισόδια Trek, είπε στο Hollywood Reporter.

Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας διάρκειας μιας ώρας με παρουσιαστή τον ηθοποιό  Kevin Smith, που κυμαινόταν από «διασκεδαστικά» έως «σοβαρά» θέματα, ο Shatner ρωτήθηκε αν πιστεύει ότι κάτι από το νέο Trek δείχνει να μπορεί να ανταγωνιστεί τις δικές του τρεις σεζόν από το 1966 έως το 1968.

Ο Σάτνερ ήταν κατηγορηματικός στην ερώτηση. «Κανένα από αυτά», απάντησε απότομα.

Αλλά δεν ήταν μια απάντηση απλώς εγωιστική. Ο Shatner πρόσθεσε ότι πιστεύει ότι και ο Roddenberry θα συμφωνούσε.

«Γνώρισα τον Τζιν Ρόντενμπερι για τρία χρόνια αρκετά καλά», είπε ο Μπιλ, «θα στριφογύριζε στον τάφο του για κάποια από αυτά τα πράγματα».

Πράγματι, ήταν πολύ γνωστό στον κόσμο του Star Trek ότι οι σύγχρονοι παραγωγοί των διαφόρων σειρών, συμπεριλαμβανομένου του Star Trek: The Next Generation (1987-1994), δεν μπορούσαν να περιμένουν τον Roddenberry να είναι εκτός σκηνής. Ο Roddenberry κράτησε σφιχτά το όραμά του για το Star Trek και οι συνάδελφοί του παραγωγοί θεώρησαν ότι περιόριζε υπερβολικά τη δημιουργική τους διαδικασία με τις πολύ συγκεκριμένες ιδέες του για το είδος του μέλλοντος που θα απεικόνιζε η εκπομπή του.

Όταν ο Roddenberry πέθανε το 1991, αυτό τελικά έδωσε στους παραγωγούς εκπομπών, συμπεριλαμβανομένων των Deep Space Nine (1993-1995), Voyager (1995-2001) και Enterprise (2001-21005), την ευκαιρία να μεταφέρουν το Star Trek σε περιοχές που ο Gene δεν θα μπορούσε ποτέ. επέτρεψαν όταν ήταν ζωντανός και είχε τον έλεγχο του σύμπαντος του Star Trek.

Ακόμη και με τη σημερινή νέα σειρά, τα επεισόδια εξελίσσονται σε περιοχές που ο Τζιν δεν θα επέτρεπε ποτέ. Ο σταρ του Star Trek και σκηνοθέτης της τηλεόρασης Jonathan Frakes το αναγνώρισε πρόσφατα όταν μιλούσε για ένα από τα επεισόδια του Picard που είχε σκηνοθετήσει.

          

Ο Frakes σημείωσε ότι ένα επεισόδιο που απεικόνιζε σύγκρουση μεταξύ δύο από τα μέλη του πληρώματος της σειράς δεν θα είχε συμβεί ποτέ όταν ο Τζιν ήταν ζωντανός.

«Δεν θα μπορούσαμε ποτέ να είχαμε κάνει [μια σκηνή σαν αυτή] στην σειρά μας», είπε ο Frakes στο Hollywood Reporter το 2020. «Γιατί;» ρωτήθηκε από το Reporter. «Τζιν Ρόντενμπερι. Ο δημιουργός του Star Trek πίστευε ότι, στο Star Trek the Next Generation του 24^ου αιώνα, δεν θα υπήρχε σύγκρουση μεταξύ «της οικογένειας, του πληρώματος του Enterprise».

Πράγματι, η φετινή σεζόν του Picard έδειξε τις Ηνωμένες Πολιτείες το 2024 και απεικόνισε τους αξιωματούχους μετανάστευσης των ΗΠΑ ως αδιάφορους, κακούς, αυταρχικούς που θα ήταν μέρος αυτού που τελικά οδηγεί τη γη σε μια φασιστική δικτατορία που φτάνει στο διάστημα και αρχίζει να τρομοκρατεί όλους τους εξωγήινους του γαλαξία.

Διάβασε: Gene Roddenberry, Star Trek και New Age

και: Το «εβραϊκό» Star Trek

ΚΟ / πηγή

Η πολιτική ορθότητα κατακρεουργεί την Αγκάθα Κρίστι

 

Είναι γνωστό ότι η θρησκεία της πολιτικής ορθότητας έχει μολύνει κάθε πτυχή της δυτικής κουλτούρας και ως εκ τούτου και τον κινηματογράφο, επιβάλλοντας κατά τρόπο ολοκληρωτικό, τα δικά της δόγματα και τα δικά της τοτέμ. Όσοι έχουν μία αγάπη για τον κινηματογράφο, με θλίψη και οργή βλέπουν ιστορικές αλλά και κλασσικές ταινίες να μην μένουν ούτε αυτές αλώβητες από τον «ιό» αυτό. Έτσι, δεν περιμέναμε να ξεφύγουν από το ιερατείο της πολιτικής ορθότητας τα πασίγνωστα έργα της Αγκάθα Κρίστι που εσχάτως μεταφέρονται (ξανά) στην μεγάλη οθόνη.      

Η αρχή έγινε με το “Murder In The Orients Express” (Έγκλημα στο Όριεν Εξπρες) του 2017 (με τον Kenneth Branagh στον ρόλο του Ηρακλή Πουαρό και τους Penélope Cruz, Willem Dafoe, Johnny Depp, Michelle Pfeiffer κ.α). Σταχυολογούμε ορισμένες "χτυπητές" αλλαγές: Στην ταινία κατ’αρχάς, δεν υπάρχει ο χαρακτήρας δρ Κωνσταντίνου (Έλληνας γιατρός!) ο οποίος διεξάγει την ιατροδικαστική έρευνα, στο πλευρό του Πουαρό και του Μπουκ (το διευθυντικό στέλεχος της εταιρείας που διαχειρίζεται το Orient Express και παλιός φίλος του Πουαρό). Αντίθετα συγχωνεύονται δύο χαρακτήρες σε έναν τον οποίο υποδύεται ένας μαύρος με το όνομα δρ Άρμπαθνοτ όπου είναι μείξη του συνταγματάρχη Άρμπαθνοτ (στην ταινία του 1974, τον υποδύεται ο Sean Connery) και του γιατρού Κωνσταντίνου. 

Σε όλη την ταινία είναι έντονο το «αντιρατσιστικό» αφήγημα: ο Πουαρό λέει στον «δρ Άρμπαθνοτ» ότι θα πρέπει να δούλεψε πολύ σκληρά για να γίνει γιατρός γιατί η φυλή του δεν έχει τέτοιες ευκαιρίες, ενώ ο ίδιος αναφέρει για κάποιο Middlesex Medical College, το οποίο δίνει σε έναν μαύρο μόνο μια φορά κάθε χρόνο τέτοια ευκαιρία. Ο «Αυστριακός» Σάιρους Χάρντμαν (τον υποδύεται ο μονίμως κακός Willem Dafoe) σηκώνεται από το τραπέζι του γιατί καθόταν και ο (μαύρος) "δρ Άρμπαθνοτ", ενώ αργότερα κάνει «ρατσιστικό» σχόλιο για το κρασί πως το αν αναμείξεις το κόκκινο με το λευκό θα καταλήξεις να καταστρέψεις και τα δύο και του απαντά η Μέρι Ντέπεναμ, η οποία είναι ερωτευμένη με τον μαύρο δρ Άρμπαθνοτ (στο βιβλίο με τον συνταγματάρχη Άρμπαθνοτ), πως της αρέσει ένα καλό ροζέ κρασί, ρίχνοντας επιδεικτικά το λευκό κρασί στο κόκκινο κρασί και προβάλλοντας έτσι (κατα κάποιους "ακραίους" φυσικά) το «ιδεώδες» των διαφυλετικών ζευγαριών (πόσο πιθανό αλήθεια ήταν να συνέβαινε κάτι τέτοιο εκείνη την εποχή;) και λέγοντας προηγουμένως πως δεν πρέπει να διαφοροποιούμε τους ανθρώπους εξ αιτίας της φυλής τους. Πριν ξεκινήσει η εξονυχιστική έρευνα, ο Μπουκ παρακαλεί τον Πουαρό να ερευνήσει την υπόθεση αυτή του φόνου γιατί αλλιώς η αστυνομία θα πιάσει ή τον "Μπενιαμίνο Μαρκέζ", που αντικαθίσταται από τον χαρακτήρα του βιβλίου Αντόνιο Φοσκαρέλι που είναι Ιταλός, αλλά στην ταινία μετατρέπεται σε λατίνο, επειδή απλά τον λένε Μαρκέζ ή τον "δρ Άρμπαθνοτ" λόγω του χρώματος του δέρματός του… Εκεί που η παλαβομάρα της πολιτικής ορθότητας χτυπάει ταβάνι είναι όταν στο τέλος της ταινίας, το τρένο φτάνει σε μία πόλη της Γιουγκοσλαβίας και δύο από τους Γιουγκοσλάβους αστυνομικούς φαίνονται να είναι μαύροι!!! 

 Πάμε να δούμε το πώς διαμορφώθηκε η πρόσφατη ταινία “Death on the Nile” («Έγκλημα στο Νείλο») του 2022, με τους Kenneth Branagh, Gal Gadot, Armie Hammer, Russell Brand, Annette Bening κ.α). 

Με σκούρο χρώμα το τι αναφέρει το βιβλίο του 1937 της Αγκάθα Κρίστι και η ταινία του 1978 (με τον Peter Ustinov στον ρόλο του Πουαρό και τους Bette Davis, Mia Farrow, Jane Birkin, David Niven κ.α) και με κόκκινο οι αλλαγές – παραμορφώσεις ένεκα πολιτικής ορθότητας.

• Συνταγματάρχης Ρέις / Colonel Race, παλιός γνωστός του Πουαρό, τον βοηθάει στις έρευνες. // Δεν εμφανίζεται.

      

• Λινέτ Ντόιλ / Linnet Doyle: Στον θάνατό της ήταν χαραγμένο δίπλα στο κρεβάτι της ένα «Ζ», δήθεν ότι η δολοφόνος είναι η Ζακλίν ντε Μελφόρ, έτσι ώστε  να μην την υποψιαστούν. Είναι πανέξυπνη και αρνείται να υπογράψει τα έγγραφα του Άντριου Πένιγκτον και δεν υποκύπτει. // Δεν υπάρχει κανένα χαραγμένο «Ζ» στο κρεβάτι της δίπλα. Δείχνει να υποκύπτει σαν γυναίκα στον άντρα της με το να υπογράφει τα έγγραφα, όμως την επαναφέρει η Ρόζαλι Ότεμπρον. Πράγμα που πάλι δεν ισχύει. Δεν  προκαλεί την Ζακλίν λέγοντάς της ότι έκανε τρεις φορές σεξ με τον Σάιμον με την στιγμή πριν αποχωρήσει από το μπαρ.

 

• Σάιμον Ντόιλ / Simon Doyle: Ένιωθε αμηχανία την στιγμή του καβγά με την Ζακλίν και της έλεγε διαρκώς να ηρεμήσει και να διατηρήσει την αξιοπρέπειά της, ενώ προτού αρχίσει ο καβγάς άνοιξε ένα περιοδικό να διαβάσει. Σκοτώθηκε μαζί με την Ζακλίν στην αποβάθρα του λιμανιού. // Σκοτώνονται μαζί με την Ζακλίν στο μπαρ όπου καβγαδίζουνε στην μέση της ταινίας και δέχεται σφαίρα στο πόδι, αντί στην αποβάθρα και συνεχίζει να προκαλεί την Ζακλίν, διορθώνοντας την Λινέτ πως έκαναν 4 φορές σεξ.

    

• Ζακλίν ντε Μπελφόρ / Jacqueline de Bellefort: Στην διάρκεια ενός καβγά με τον Σάιμον Ντόιλ μέσα στο μπαρ, μεθυσμένη και εκτοξεύοντας συνεχώς σπόντες στην Κορνήλια Ρόμπσον, όπως για το γεγονός ότι χαρακτήρισε την ζωή της χαρούμενη ή ότι τραγούδησε ένα τραγούδι που έλεγε για έναν άνδρα που φέρθηκε απαίσια στην γυναίκα του, ενώ έπειτα όταν απευθύνθηκε στον Σάιμον Ντόιλ, τον αποκάλεσε «βλάκα» και τον απείλησε πως θα τον σκοτώσει σαν σκυλί, «τέτοιο βρωμόσκυλο που είναι». (Στο δωμάτιο υπήρχαν μόνο ο Σάιμον Ντόιλ, η Ζακλίν Ντε Μπελφόρ, η Κορνήλια Ρόμπσον και ο Τζιμ Φάνθορπ). // Στην διάρκεια του καβγά με τον Σάιμον Ντόιλ μέσα στο μπαρ, δεν είναι μεθυσμένη, αλλά δικαιολογημένα τον πυροβολεί, αφού εκείνος την προκαλούσε από την αρχή, λέγοντάς της κατάμουτρα πως αγαπάει την Λινέτ και πως την ίδια δεν την αγάπησε ποτέ, πράγματα που δεν υπάρχουν στο βιβλίο, ενώ η Ρόζα Ότερμπορν λέει ότι του «αξίζει» που τον πυροβόλησε. Τέλος την δείχνει αφού έχει πυροβολήσει τον Σάιμον, να στρέφει το όπλο στον εαυτό της για να αυτοκτονήσει από τύψεις, κάτι που δεν περιγράφεται στο βιβλίο.

 

• Σάλομι Όττενμπορν / Salome Otterbourne: Συγγραφέας «αισθησιακών» βιβλίων, αλλά δεν είναι πλέον στις δόξες της και έχουν πέσει οι πωλήσεις των βιβλίων της. Πήγε να αποκαλύψει στον Πουαρό τον δολοφόνο και λίγο πριν τον ανακοινώσει πυροβολείται πισώπλατα και πεθαίνει. // Από συγγραφέας αισθησιακών» βιβλίων, γίνεται τραγουδίστρια jazz μουσικής και μαύρη. Ως εκ τούτου (και για να ενισχυθεί η συμπάθεια προς τον συγκεκριμένο χαρακτήρα) η μαύρη Ρόζαρι, έχει δεχτεί πολύ «ρατσισμό» στο παρελθόν για το χρώμα της, ενώ κάποια στιγμή λέει απόλυτα φυσιολογικά, ότι εάν άρχιζε να σκοτώνει (!) όσες της επιτέθηκαν ρατσιστικά θα υπήρχαν στο πάτωμα πτώματα από λευκές! Δεν ανακοινώνει τον δολοφόνο και δεν σκοτώνεται.  

 

• Ρόζαλι Ότεμπορν / Rosalie Otterbourne: Η κόρη της Σαλώμης. Πάντα σκυθρωπή και μουτρωμένη, απόλυτα αφοσιωμένη στην μητέρα της. Δημιούργησε μια ρομαντική σχέση με τον Τιμ. // Στην ταινία απεικονίζεται ως πανέξυπνη μαύρη η οποία είναι ερωτευμένη με τον Μπουκ. (Κάποιος «ακραίος» θα έβλεπε άλλη μία προώθηση του διαφυλετικού ζευγαριού).  

 

• Κυρία  Άλερτον / Mrs Allerton: Καλοστεκούμενη 50άρα, αναπτύσσει μεγάλη συμπάθεια για τον Πουαρό και είναι υπέρ της σχέσης που ανέπτυξε ο γιος της. // Δεν εμφανίζεται. Αντικαταστάθηκε από την "κυρία Μπουκ", ένας χαρακτήρας που δεν υπήρξε τα βιβλία της Αγκάθα Κρίστι. 

 

• Τιμ Άλερτον / Tim Allerton, ο γιος της κυρίας Άλερτον: Κοσμοπολίτης συγγραφέας που λατρεύει την μητέρα του και περνά τον περισσότερο χρόνο μαζί της. Έφτιαξε μια ρομαντική σχέση με την Ροζαλί. // Δεν εμφανίζεται. Αντικαταστάθηκε (;) από τον "κ. Μπουκ", από... την ιστορία «Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές». Εμφανίζεται στην ταινία να είναι βαθιά ερωτευμένος με την Ρόζαλι Ότεμπορν, η οποία είναι μαύρη.   

 

• Άντριου Πέννιγκτον / Andrew Pennington: Αμερικάνος διαχειριστής της περιουσίας της Λινέτ Ντόιλ. // Ο Αμερικάνος έγινε Ινδός και από Πέννιγκτον έγινε Κατσουριάν!

 

• Μαρί Βαν Σκάιλερ / Marie Van Schuyler: πλούσια γεροντοκόρη αποφασίζει να ταξιδέψει στην Ευρώπη με τη νοσοκόμα Μπάουερς και την ξαδέλφη της. // Στην ταινία είναι…. λεσβία και μάλιστα ερωτευμένη με την «ψευτονοσοκόμα» της δεσποινίδοςΜπάουερς, ενώ έχει και φιλο-κομμουνιστικές απόψεις, καθώς στην αρχή της ταινίας, κάνει αναφορά σε ένα κομμουνιστικό - σοσιαλιστικό κόμμα. Η ενδυμασία της βέβαια και ο χαρακτήρας της παραπέμπουν σε μια «κλασσική» καθημερινή με θηλυκότητα γυναίκα.
• Κορνήλια Ρόμπσον / Cornelia Robson: Η νεαρή ξαδέλφη της Μαρί Βαν Σκάιλερ. Καλόκαρδη κοπέλα και πρόθυμη να κάνει τα θελήματά της. Αγνοεί τον κ. Φέργκουσον. //Δεν εμφανίζεται.

 

• Δεσποινίς Μπάουερς / Miss Bowers : Η νοσοκόμα της Βαν Σκάιλερ. // Η «σύντροφος» λεσβία της Μαρί Βαν Σκάιλερ. Στην ταινία παρουσιάζεται ως νοσοκόμα, κάτι που δεν ισχύει. 

 

• Κύριος Φέργκιουσον / Mr Ferguson: Νεαρός αριστοκράτης και κομμουνιστής! Υποκριτής που κυκλοφορεί με φτωχά και σκισμένα ρούχα, ενώ τα εσώρουχά του είναι πανάκριβα και υψηλής ποιότητας, αγροίκος που μισεί την Λινέτ  επειδή είναι πλούσια και είναι υπέρ της βίας και της κρεμάλας. Θέλει να παντρευτεί την Κορνήλια Ρόμπσον. //Δεν εμφανίζεται.
• Κύριος (Γκουίντο) Ρικέτι / Signor Richetti: Ιταλός αρχαιολόγος. Πήγε στην Αίγυπτο για να μελετήσει θησαυρούς. //Δεν εμφανίζεται.

 

• Λουίζ Μπουρζέ / Louise Bourget: Η υπηρέτρια της Λινέτ. Συνοδεύει την κυρία της στο ταξίδι του μέλιτος. // Παραδόξως, όλα σωστά.
• Τζιμ Φάνθορπ / James Fanthorp: Ο δικηγόρος της Λινέτ Ντόιλ // Δεν εμφανίζεται.

 

• Δρ (Καρλ) Μπέσνερ / Dr Bessner: Διάσημος Γερμανός γιατρός. Διατηρεί μεγάλη κλινική στην Τσεχοσλοβακία. Έκανε πρόταση γάμου στη Κορνήλια Ρόμπσον η οποία και δέχτηκε. // Στην ταινία λέγεται Ludwig. Κατά τα άλλα τα ίδια εκτός του ότι δεν έκανε πρόταση στην Κορνήλια Ρόμπσον, αφού αυτή δεν εμφανίζεται στην ταινία.
• Τζοάνα Σάουθγουντ/ Joanna Southwood: Φίλη της Λινέτ και δεύτερη ξαδέλφη του Τιμ Άλερτον. Κουτσομπόλα και πικρόχολη.//Δεν εμφανίζεται.

 Αυτά. Το ερώτημα είναι: υπάρχουν τόσες πολλές ταινίες που αποθεώνουν τα τοτέμ της πολιτικής ορθότητας (ξέρουμε ποια είναι αυτά). Δεν μπορούν να αφήσουν στην ησυχία τους τις κλασσικές ταινίες; Μάλλον, δεν μπορούν.

ΚΟ / Τας ευγνώμονας ευχαριστίας και θερμάς πατρικάς ευχάς εις τον HMYT, εξαίρετον φίλον του ΚΟ και ένθερμον αναγνώστην των βιβλίων της Αγκάθα Κρίστι, χωρίς την πολύτιμη βοήθεια και την κοπιώδη προσπάθεια του οποίου θα ήταν αδύνατον να συνταχθεί το παρόν άρθρο.