Βλάσφημη ταινία για την Παναγία θα κυκλοφορήσει η Sony Pictures τη Μεγάλη Παρασκευή των καθολικών

ΚΟ: Έχει γίνει «θεσμός» πλέον την Μεγάλη Εβδομάδα να βγαίνουν ταινίες, βιβλία «ντοκιμαντέρ» και αρχαιολογικές «ανακαλύψεις» που βάλλουν κατά της χριστιανικής πίστης. Δεν υπάρχει παρόμοιο φαινόμενο σε καμία άλλη θρησκεία.

 LifeSiteNews / ΚΟ

Καθώς το timing δεν είναι καθόλου τυχαίο, η Sony Pictures κυκλοφορεί μια νέα ταινία τη Μεγάλη Παρασκευή των καθολικών, που βλασφημεί σοβαρά την Παρθένο Μαρία, απεικονίζοντάς ως ένα διαβολικό ον.

Βασισμένο στο μυθιστόρημα τρόμου του James Herbert «Shrine», η ταινία «The Unholy» (Η Ανίερος) – σε σκηνοθεσία του ελληνικής καταγωγής Evan Spiliotopoulos - απεικονίζει ένα νεαρό κορίτσι που «μετά από μια υποτιθέμενη επίσκεψη από την Παναγία βρίσκεται ανεξήγητα σε θέση να ακούσει, να μιλήσει και να θεραπεύσει ασθενείς».

Στο τρέιλερ απεικονίζεται αυτό που υποτίθεται ότι είναι η Παναγία ως μια δαιμονική φιγούρα με αίμα, μαύρα δάκρυα και κενά μάτια στα αγάλματά της.

Το κορίτσι που υποτίθεται ότι βλέπει τη Παναγία απεικονίζεται επίσης με μαύρα μάτια, ένα άλλο χαρακτηριστικό της δαιμονικής απεικόνισης.

ΚΟ: Στο trailer πάντως παρουσιάζεται ένας καθολικός ιερέας να λέει «αυτή δεν είναι η Παναγία».

Οι παρευρισκόμενες στα υποτιθέμενα οράματά της δείχνουν να προσεύχονται με τρόπο που χλευάζει τις παραδοσιακές καθολικές προσευχές στη Παρθένο Μαρία ενώ παρουσιάζονται σταυροί και ροζάρια να καίγονται.

Το "The Unholy" έχει καθυστερήσει στην κυκλοφορία του λόγω των περιορισμών που σχετίζονται με το COVID-19, και η Sony Pictures αποφάσισε τώρα να κυκλοφορήσει την ταινία στις 2 Απριλίου, Μεγάλη Παρασκευή των καθολικών.

Η ίδια η Sony σημείωσε την ημερομηνία κυκλοφορίας, σχολιάζοντας ότι «Στο πιο ιερό Σαββατοκύριακο της χρονιάς έρχεται το The Unholy».

Φαίνεται ότι η ημερομηνία κυκλοφορίας έχει σχεδιαστεί για να είναι όσο το δυνατόν πιο προσβλητική, γιατί την ημέρα που οι καθολικοί Χριστιανοί τιμούν το πάθος και το θάνατο του Χριστού και τον πόνο της μητέρας Του σε αυτά τα παθήματα, η Sony κυκλοφορεί μια ταινία που βλασφημεί τόσο τον Χριστό όσο και τη μητέρα Του.

Η Sony συνεργάστηκε με τον παραγωγό Sam Raimi, ο οποίος είναι γνωστός για τα έργα τρόμου του, έχοντας δημιουργήσει τη σειρά τρόμου Evil Dead και είναι επίσης εξέχουσα προσωπικότητα στον κόσμο του κινηματογράφου, έχοντας σκηνοθετήσει την τριλογία του Spiderman από τις αρχές της δεκαετίας του 2000.

ΚΟ / πηγή

Αφιέρωμα: "Αντικομμουνιστικές" ταινίες (Α΄)

Διαβάσαμε ότι τα φετινά όσκαρ "βράβευσαν τον κομμουνισμό", με τη νοτιοκορεάτικη ταινία "Παράσιτα" του έχοντος "ταξική συνείδηση" Μπονγκ Τζουν Χο, αλλά και το "American Factory" της "φεμινίστριας" Τζούλια Ράιχαρτ, η οποία είχε κάνει κάποτε ντοκιμαντέρ για το Κομμουνιστικό Κόμμα των ΗΠΑ (!) και είχε βραβευθεί. Αφορμής δοθείσης λοιπόν, ας κάνουμε ένα αφιέρωμα σε ταινίες που δεν ωραιοποίησαν τον κομμουνισμό (και για αυτό ελάχιστοι τις γνωρίζουν). Ας τις πούμε "αντικομμουνιστικές", αν και σίγουρα τις αδικούμε. Και αυτό γιατί κάποιες βασίζονται σε αληθινά γεγονότα και πρόσωπα (κυρίως οι πιο πρόσφατες), άλλες (πιο παλιές) στην μακρά περίοδο του "Ψυχρού Πολέμου" και κάποιες (ακόμα παλαιότερες) απλώς επένδυσαν στο κάποτε "αντικομμουνιστικό" κλίμα της εποχής. Κάποιες (αφελώς) προσπάθησαν να "προειδοποιήσουν" και κάποιες (αριστοτεχνικώς) πάσχισαν να "ισορροπήσουν". Κάποιες σοβαρές και κάποιες όχι. Ας τις πάρουμε χρονολογικά.

  1. “NINOTCHKA” – 1939, ΗΠΑ. Πρόκειται για μια προπολεμική κωμωδία της Metro-Goldwyn-Mayer του εβραϊκής καταγωγής παραγωγού και σκηνοθέτη Ernst Lubitsch, με πρωταγωνίστρια την μεγάλη σουηδικής καταγωγής ηθοποιό Greta Garbo (κανονικό όνομα Greta Lovisa Gustafsson) στην πρώτη της κωμωδία και στην προτελευταία της ταινία. Μαζί της και ο Melvyn Douglas. Η “Ninotchka” είναι μια από τις πρώτες αμερικανικές ταινίες που, με το επικάλυμμα της σάτιρας και του ελαφρού ρομαντισμού, απεικόνιζαν τη «μουντή» και σκληρή Σοβιετική Ένωση υπό τον Ιωσήφ Στάλιν. Υπόθεση: Μια αυστηρή Ρωσίδα που πηγαίνει στο Παρίσι για δουλειές της Μόσχας και ερωτεύεται έναν άντρα που αντιπροσωπεύει όλα όσα υποτίθεται ότι απεχθάνεται (την Δύση). Στην αρχή της ταινίας τρεις σοβιετικοί πράκτορες, ο Iranoff, ο Buljanoff και ο Kopalski, φτάνουν στο Παρίσι για να πουλήσουν κοσμήματα που άρπαξαν από αριστοκράτες κατά τη διάρκεια της «επανάστασης του 1917».  

  2. “THE IRON CURTAIN” («Το Σιδηρούν Παραπέτασμα») – 1948, ΗΠΑ. Η ιστορία του σοβιετικού κρυπτογράφου Igor Gouzenko, ο οποίος τοποθετήθηκε στη σοβιετική πρεσβεία στην Οτάβα του Καναδά το 1943 και λιποτάκτησε το 1945 για να αποκαλύψει τις κατασκοπευτικές δραστηριότητες των σοβιετικών εναντίον του Καναδά. Στον ρόλο του Γκουσένκο ο Dana Andrews, μεγάλο αστέρι του κινηματογράφου την δεκαετία του ‘40. Μαζί του η June Havoc στο ρόλο της σαγηνευτικής Νίνα Καρανόβα που τα αφεντικά της την έβαλαν να τον αποπλανήσει, αλλά ο Ιγκόρ (που είναι και παντρεμένος) δεν υποκύπτει. Το ίδιο θέμα είχε και η ταινία “Operation Manhunt” («Επιχείρηση Ανθρωποκυνηγητό») του 1954, με πρωταγωνιστή τον Harry Townes.

  3. “THE RED MENACE” ("Η Κόκκινη απειλή") – 1949, ΗΠΑ. (εναλλακτικός τίτλος “Underground Spy”). Υπόθεση: Ο πρώην στρατιώτης Bill Jones (Robert Rockwell) εντάσσεται στο Κομμουνιστικό Κόμμα των ΗΠΑ, αλλά κατά τη διάρκεια της κατήχησης, ερωτεύεται μια εκπαιδεύτρια. Και ενώ στην αρχή και οι δυο τους τα βλέπουν όλα ιδανικά, κάποια στιγμή συνειδητοποιούν το λάθος τους όταν βλέπουν τους ηγέτες του κόμματος να δολοφονούν ένα μέλος που αμφισβητεί τις αρχές του κόμματος. Όταν προσπαθούν να φύγουν από το κόμμα, οι ίδιοι οι δολοφόνοι τους συκοφαντούν και τους κυνηγούν για να τους σκοτώσουν.. 

  4. “I WAS A COMMUNIST FOR THE FBI” («Ήμουν κομμουνιστής για το FBI») – 1951, ΗΠΑ. Φιλμ νουάρ που βασίστηκε σε μια σειρά από ιστορίες που έγραψε ο Matt Cvetic για την The Saturday Evening Post και οι οποίες αργότερα έγιναν βιβλίο με υψηλές πωλήσεις και ραδιοφωνική σειρά με πρωταγωνιστή τον Dana Andrews. Υπόθεση: Ο Cvetic (Frank Lovejoy), διεισδύει σε μια οργάνωση του Κομμουνιστικού Κόμματος των ΗΠΑ για εννέα χρόνια και αναφέρει στο FBI τις δραστηριότητές του. Μέσα στην περίοδο του «Μακαρθισμού», η ταινία θέλει να προειδοποιήσει τους Αμερικάνους για την απειλή της ανατροπής της κοινωνίας από τους κομμουνιστές, οι οποίοι απεικονίζονται ως όργανα μιας απολυταρχικής ξένης δύναμης, της Σοβιετικής Ένωσης.
 

  5. “MY SON JOHN” («Ο Γιος μου ο Τζον») – 1952, ΗΠΑ. Υπόθεση: Οι Τζέφερσον είναι το ιδανικό της τέλειας αμερικάνικης οικογένειας που ζει σε μια μικρή πόλη, αλλά ο μεγαλύτερος γιος τους ο Τζον (Robert Walker) αρχίζει να μπλέκει με τους κομμουνιστές, τα φτιάχνει με κομμουνίστρια κατάσκοπο και αρχίζει να τραβάει την προσοχή του FBI. Η πιστή χριστιανή μητέρα του τον παρακαλεί να ομολογήσει, αλλά ενώ εκείνος πείθεται και είναι έτοιμος να μετανοήσει, οι κομμουνιστές τον σκοτώνουν. Αν και αυτή η ταινία δημιουργήθηκε εν μέσω της εποχής του «Μακαρθισμού», έλαβε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ για Καλύτερο Σενάριο. 

  6. “MAN ON A TIGHTROPE” («Άνθρωπος σε τεντωμένο σκοινί», καθώς και ο... πολύ καλύτερος τίτλος «Δραπέτες του κόκκινου τρόμου»!) – 1953, ΗΠΑ. Ταινία του δικού μας Ηλία Καζάν! Προβλήθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Υπόθεση: Στην Τσεχοσλοβακία του 1952, ο ιδιοκτήτης τσίρκου Karel Cernik (τον υποδύεται ο βραβευμένος με όσκαρ Fredric March) παλεύει να διατηρήσει όρθιο το αγαπημένο του Τσίρκο Σέρνικ, όπου άνηκε στην οικογένεια του πολύ πριν εγκατασταθεί το κομουνιστικό καθεστώς. Η κυβέρνηση τον αφήνει να το λειτουργεί, αλλά δεν λείπουν τα προβλήματα, μαζί με τα προσωπικά του. Σε αυτά ξεχωρίζει η ένταση ανάμεσα στην κόρη του, Τερέζα, και τη δεύτερη του σύζυγο Ζάμα, για την οποία όλοι υποψιάζονται ότι τον απατάει. Τότε τον καλεί η ασφάλεια για να τον ανακρίνει ερωτώντας τον γιατί δεν προωθεί τη μαρξιστική προπαγάνδα. Αυτό ξυπνάει τον πόθο του Σέρνικ να αυτομολήσει στη Δύση. Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, που συνέβησαν το 1950 στην Ανατολική Γερμανία με το Τσίρκο Μπρούμπαχ. Στην ταινία παίζουν κι οι: Terry Moore, Gloria Grahame και Paul Hartman. 

    7. “GUILTY OF TREASON” («Ένοχος Προδοσίας») – 1956, ΗΠΑ. Η ιστορία του Ούγγρου ρωμαιοκαθολικού καρδινάλιου József Mindszenty, ο οποίος, λόγω της αντίθεσής του στο κομμουνιστικό καθεστώς, συνελήφθη και βασανίστηκε. Μετά την απελευθέρωσή του, κατέφυγε στην Πρεσβεία των ΗΠΑ στη Βουδαπέστη για πολλά χρόνια, υποστηρίζοντας τον ουγγρικό λαό που ήθελε την ελευθερία του από την σοβιετική κατοχή. Στον ρόλο του Mindszenty,ο Charles Bickford. Το ίδιο θέμα είχε η ταινία “The Prisoner” («Ο Φυλακισμένος») του 1955 με πρωταγωνιστή (ως απλώς «ο καρδινάλιος») τον σπουδαίο Alec Guinness.   

   8. “THE MANCHURIAN CANDIDATE” («Ο άνθρωπος της Μαντζουρίας») -1962. Πολιτικό θρίλερ σε σκηνοθεσία του βραβευμένου ιρλανδο-εβραϊκής καταγωγής John Frankenheimer (Τζον Φράνκενχαϊμερ), που βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ρίτσαρντ Κόντον και η διασκευή του για τη μεγάλη οθόνη έγινε από τον Τζορτζ Άξελροντ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Φρανκ Σινάτρα, Λόρενς Χάρβεϊ, Τζάνετ Λι, Άντζελα Λάνσμπερι, Χένρι Σίλβα και Τζέιμς Γκρέγκορι. Η ταινία έλαβε δυο υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ και το 1997 η ταινία έλαβε την 67η θέση ως μια από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου. Υπόθεση: Κατά τη διάρκεια του πολέμου της Κορέας Σοβιετικοί στρατιώτες πιάνουν αιχμάλωτους μερικούς Αμερικανούς στρατιώτες και τους οδηγούν στην Μαντζουρία της Κίνας. Μετά από μερικές μέρες όλοι εκτός από δυο από τους στρατιώτες επιστρέφουν στις Η.Π.Α., όπου ο λοχίας Ρέιμοντ Σο (Λόρενς Χάρβεϊ) πιστώνεται τη διάσωσή των ανδρών. Ο λοχαγός Μπένετ Μάρκο (Φρανκ Σινάτρα) προτείνει τον Σο για Μετάλλιο Ανδρείας. Όλοι οι διασωθέντες άνδρες μιλούν με τα καλύτερα λόγια για τον Σο, υποσυνείδητα όμως ξέρουν ότι ο άνδρας είναι ψυχρός, καταθλιπτικός κι αντιπαθής. Ο Μάρκο έχει το βράδυ εφιάλτες στους οποίους βλέπει τον Σο να σκοτώνει τους δυο στρατιώτες που δεν επέστρεψαν στις Η.Π.Α., ενώπιον αντιπροσώπων από όλα τα κομμουνιστικά κράτη. Ο Μάρκο που δε θυμάται τι ακριβώς συνέβη όταν ήταν αιχμάλωτος στην Μαντζουρία επιχειρεί να ερευνήσει την υπόθεση, αλλά δεν βρίσκει βοήθεια από κανέναν. Όταν όμως κάποιος άλλος από τους στρατιώτες ισχυρίζεται ότι υποφέρει από τους ίδιους εφιάλτες οι αμερικανικές υπηρεσίες κατασκοπείας προτίθενται να τον βοηθήσουν να εξιχνιάσει το μυστήριο. 

Παράλληλα η μητέρα του Σο, η Έλινορ Άισελιν (Άντζελα Λάνσμπερι), που είναι κατάσκοπος των κομμουνιστών, έχει αναλάβει την πολιτική καριέρα του δεύτερού της συζύγου, Τζον Γερκς Άισελιν (Τζέιμς Γκρέγκορι), που θέλει να γίνει Πρόεδρος των Η.Π.Α. και ελέγχει τη συμπεριφορά του γιου της, ο οποίος στην πραγματικότητα έχει υποστεί πλύση εγκεφάλου κατά την κράτησή του στην Μαντζουρία, ώστε να δολοφονεί τα πολιτικά πρόσωπα που του υποδεικνύει εκείνη. Οι πράξεις του Σο θέτονται σε ενέργεια, από τη στιγμή που η μητέρα του δείχνει τη φιγούρα ντάμα κούπα της τράπουλας. Οι μηχανορραφίες της μητέρας του οδηγούν έναν υπνωτισμένο Σο, να σκοτώσει την κοπέλα του Τζόσελιν Τζόρνταν (Λέσλι Πάρις) και τον πατέρα της γερουσιαστή Τόμας Τζόνταν (Τζον ΜακΓκάιβερ) που είναι πολιτικός αντίπαλος του πατριού του. Στο μεταξύ ο Μάρκο ανακαλύπτει την επιρροή που έχει η φιγούρα ντάμα κούπα στις ενέργειες του Σο και προσπαθεί να τον αυθυποβάλει ώστε η φιγούρα να μην ενεργοποιεί αυτές τις αντιδράσεις. Έπειτα όταν η κυρία Άισελιν προσπαθεί να βάλει το γιο της να σκοτώσει έναν πολιτικό αντίπαλο του πατριού του, εκείνος μπαίνει στην αίθουσα όπου γίνεται η ανάδειξη του υποψηφίου του κόμματος του πατριού του για τις εκλογές του προέδρου των Η.Π.Α. κι αντί να σκοτώσει τον πολιτικό αντίπαλο του, στρέφει το όπλο στον πατριό του κι έπειτα στη μητέρα του. 

Το 2004 κυκλοφόρησε ταινία με το ίδιο τίτλο και πρωταγωνιστή τον Denzel Washington. Οι κομμουνιστές έχουν εξαφανιστεί και την θέση τους έχουν πάρει "άγνωστες δυνάμεις" που κινούνται μέσα στην αμερικάνικη πολιτική σκηνή, ενώ ο πρωταγωνιστής ζει σε μια μελλοντική Αμερική που έχει επικρατήσει η "ξενοφοβία"... 

    9. “SATAN NEVER SLEEPS”(«Ο διάβολος ποτέ δεν κοιμάται) – 1962, ΗΠΑ. Υπόθεση: Ένας καθολικός ιερέας, ο πατέρας O'Banion (τον υποδύεται ο εξαιρετικός William Holden), έρχεται ως ιεραπόστολος στην Κίνα, συνοδευόμενος από μια νεαρή Κινέζα, την Siu Lan (France Nuyen), την οποία συνάντησε στο ταξίδι. Η δουλειά του είναι να βοηθήσει τον πατέρα Bovard (Webb), ο οποίος είναι πλέον πολύ γέρος και αδύναμος και δεν μπορεί να συντηρήσει την εκκλησία. 

Ωστόσο, έρχονται οι  κομμουνιστές στρατιώτες του Μάο του 1949, και καταλαμβάνουν οι οποίοι την εκκλησία και την μετατρέπουν σε διοικητικό κτίριο, ενώ ο ηγέτης τους, Ho San (Weaver Lee), βιάζει το κορίτσι, το αφήνει έγκυο και το παρατάει, αλλά αργότερα εγκαταλείπει τις πολιτικές του πεποιθήσεις. Στο τέλος, οι τέσσερις φεύγουν για τα σύνορα, κυνηγημένοι από τις κομμουνιστικές δυνάμεις. 

     10. “THE CONFESSION” / “L`AVEU” («Η Ομολογία») – 1970. Γαλλο-ιταλική ταινία του «ακόμα αριστερού» Κώστα Γαβρά. Πρωταγωνιστούν: Ιβ Μόνταν, Σίμον Σινιορέ, Μισέλ Βοτόλντ. Υπόθεση: Στην κάτω από την Σοβιετική κυριαρχία Τσεχοσλοβακία του 1952, δεκατρία σημαντικά στελέχη του κόμματος οδηγούνται από το απολυταρχικό καθεστώς σε δίκη κατηγορούμενοι για εσχάτη προδοσία. Μέσα από τα βασανιστήρια που υπομένουν πρέπει να ομολογήσουν τις διασυνδέσεις τους με τις πιο ακραίων αντιλήψεων ιδεολογικές ομάδες, που μόνο κακό επιθυμούν να κάνουν στην χώρα. Η ταινία βασίζεται στα απομνημονεύματα του εβραϊκής καταγωγής Τσεχοσλοβάκου αριστερού Artur London, που κατάφερε να επιζήσει από τα βασανιστήρια σώματος και πνεύματος στα οποία τον υπέβαλε η κατευθυνόμενη από την Μόσχα κυβέρνηση της χώρας του. 

 Όπως γράφει μια κριτική, στο στόχο του Γαβρά βρίσκονται οι κυβερνήσεις από την άλλη μεριά του παραπετάσματος, που ακολουθούν τις ίδιες αν όχι χειρότερες μεθόδους, εξόντωσης εκείνων με τους οποίους έχουν ιδεολογικές αντιθέσεις. 

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

Ο Κρίστιαν Μπέιλ ευχαρίστησε τον Σατανά που κέρδισε την Χρυσή Σφαίρα και η «εκκλησία του Σατανά» τον αποθέωσε

Ο ηθοποιός Christian Bale κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού στην τελετή των Χρυσών Σφαιρών για το ρόλο του ως Dick Cheney (Ντικ Τσέινι), στην ταινία “Vice”, η οποία βγήκε στους κινηματογράφους την Ημέρα των Χριστουγέννων. Ο  Τσέινι ήταν ο 46ος αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Τζωρτζ Μπους του νεότερου.

Ο Bale ξεκίνησε την ομιλία του, ευχαριστώντας τη σύζυγό του Sibi Blazic και τον Adam McKay, που το CBN News τον αναφέρει ως συγγραφέα και παραγωγό της ταινίας.

Ο 44χρονος Άγγλος ηθοποιός στη συνέχεια ευχαρίστησε τον διάβολο. «Σατανά, σε ευχαριστώ που μου έδωσες την έμπνευση για το πώς να παίξω το ρόλο αυτό», είπε εν μέσω γέλιων.

Ενώ πολλοί άνθρωποι είδαν αυτό ως ένα κακό αστείο, η «Εκκλησία του Σατανά» επαίνεσε τον ηθοποιό για το σχόλιό του.

Έγραψαν στο Twitter: «Για εμάς, ο Σατανάς είναι ένα σύμβολο υπερηφάνειας, ελευθερίας και ατομικισμού και χρησιμεύει ως μια μεταφορική πρόταση της υψηλότερης προσωπικής μας δυνατότητας. Και αυτό ταιριάζει στο βραβείο που κέρδισε ο κ. Bale χάριν του ταλέντου του και της δεξιότητάς του. Χαίρε Κρίστιαν! Χαίρε Σατανά!"

 Σύμφωνα με την Fox News, η κόρη του πρώην  αντιπροέδρου των ΗΠΑ, Liz Cheney, που είναι μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων, απάντησε στο Twitter στον ηθοποιό γράφοντας: "Ο Σατανάς ίσως τον ενέπνευσε και για να κάνει και αυτό. Ο Christian Bale συνελήφθη για «επίθεση στη μητέρα του και την αδελφή του» | The Independent", παραθέτοντας ένα σύνδεσμο για ένα άρθρο που γράφτηκε από την Independent για τη σύλληψη του ηθοποιού το 2008.

Αργότερα βέβαια η αδελφή του είπε σε έναν δημοσιογράφο ότι ο Bale "τους επιτέθηκε προφορικά", όπως αναφέρουν ο Fox News.

«Στο πλήθος άρεσε το ευχαριστήριο στον Σατανά. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η Εκκλησία του Σατανά τον επαίνεσε για αυτό. Να είστε σίγουροι ότι αν ο Μπέιλ ευχαριστούσε τον Χριστό, όλοι θα είχαν στραβομουτσουνιάσει. Και θα είχαν απογοητευτεί», σχολίασε ο καθολικός Bill Donohue.

Μεγαλωμένος χωρίς καμία θρησκεία, ο Χριστιανισμός για τον Μπέιλ ήταν κάτι το χολυγουντιανό. "Πάντα έβλεπα τον Ιησού ως τον Neil Diamond όταν ήμουν νεότερος", είχε πει.

Όταν ο Μπέιλ έπαιξε τον Μωυσή στην ταινία "Έξοδος: Θεοί και βασιλιάδες" του Ridley Scott, χαρακτήρισε τον Μωυσή «σχιζοφρενικό», «βάρβαρο» και «τρομοκράτη».

Το 2000, ο πατέρας του, David Bale, (πέθανε το 2003), παντρεύτηκε την γνωστή Αμερικανίδα (γερμανο-εβραικής καταγωγής) φεμινίστρια Gloria Steinem (που όπως αποκαλύφθηκε την χρηματοδοτούσε η CIA).

ΚΟ / εδώ, εδώ κι εδώ

Οι σταρ του Χόλυγουντ (που τάσσεται κατά της οπλοκατοχής) παραστάθηκαν στην τελετή των Χρυσών Σφαιρών υπό την προστασία ένοπλων φρουρών

Όπως αναφέρουν οι Daily News της Νέας Υόρκης, ο διοικητής του Αστυνομικού Τμήματος του Beverly Hill, Michael Hill, είχε αναφερθεί στα μέτρα προστασίας της τελετής: "Έχουμε ένα ισχυρό σχέδιο ασφάλειας που περιλαμβάνει βοήθεια από τοπικούς, κρατικούς και ομοσπονδιακούς αστυνομικούς. Επιπλέον, θα χρησιμοποιούμε τις πιο σύγχρονες τεχνολογίες σε μια προσπάθεια να διασφαλίσουμε ότι η τελετή θα πραγματοποιηθεί χωρίς κανένα συμβάν».

Το Variety αναφέρει ότι ο αστυνομικός του Beverly Hills, Robert Maycott, σημειώνει ότι η επίθεση των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν δεν έχει αλλάξει το σχέδιο ασφαλείας. Αντίθετα, σημείωσε ότι «η ασφάλεια είναι παρόμοια με ό, τι ήταν πέρυσι».

Το Breitbart News ανέφερε ότι η ασφάλεια του 2019 περιλάμβανε οδοφράγματα, σκύλους που εντοπίζουν με την μυρωδιά βόμβες, ένοπλους φύλακες, αστυνομικούς του LAPD και πολλούς σταθμούς ασφαλείας για τους συμμετέχοντες καθώς θα έρχονται για τις χρυσές σφαίρες.

Η ασφάλεια των Golden Globes είναι υψηλoού επιπέδου εδώ και πολλά χρόνια. Το Breitbart News σημείωσε ότι στην τελετή του 2017 υπήρχαν πολλά καλά παιδιά με όπλα και αλεξίσφαιρα γιλέκα. Υπήρχαν επίσης σκυλιά ασφαλείας, SWAT και ειδικές ομάδες του FBI που συμμετείχαν στην ασφάλεια.

Το Breitbart σημείωσε επίσης, ότι ο Matt Damon ήταν στα βραβεία του 2017, ο ίδιος Matt Damon που έβγαλε εκατομμύρια δολάρια χρησιμοποιώντας όπλα στη σειρά ταινιών Bourne, και ο οποίος παρόλα αυτά ζήτησε την απαγόρευση όπλων στην Αυστραλία για την υπόλοιπη Αμερική. Άλλοι οπαδοί του ελέγχου της οπλοκατοχής, μεταξύ των οποίων η Jessica Chastain και ο Ryan Reynolds, ήταν επίσης παρόντες, απολαμβάνοντας τα οφέλη από τα καλά παιδιά με όπλα που τους προστάτευαν, την ίδια ώρα που αγωνίζονται εκτός οθόνης για να περιορίσουν αυτά τα οφέλη για τον μέσο Αμερικάνο.

Το 2016 η τελετή είχε προσωπικό ασφαλείας με πλήρη στρατιωτικό εξοπλισμό και AR-15 και άλλα όπλα που μοιάζουν με τα όπλα, που τόσοι ηθοποιοί του Χόλιγουντ θέλουν να εμποδίσουν να τα έχουν πολίτες.

ΚΟ / από εδώ

Όταν η Συνομοσπονδία ήταν “cool”

Και ξαφνικά, όλο ο συρφετός του «προοδευτισμού» άρχισε να ωρύεται και να φωνασκεί για τα αγάλματα των ηρωικών μορφών του Νότου και να ζητάει (όταν δεν τα βανδαλίζει τη νύχτα) την αποκαθήλωσή τους. Προηγήθηκε το πογκρόμ κατά της Σημαίας της Συνομοσπονδίας, της γνωστής Rebel flag. Τα επιχειρήματά τους (αν μπορείς να ονομάσεις έτσι τις κραυγές και τους αφορισμούς του αριστερού όχλου και των ιεροεξεταστών της πολιτικής ορθότητας), είναι (τι άλλο;) «ρατσισμός», «λευκή υπεροχή», «η δουλεία» κλπ κλπ. Μπροστά στις κραυγές και τις πανταχόθεν πιέσεις, ασπόνδυλοι Νότιοι πολιτικοί υποκύπτουν, με ένα κομμάτι, δυστυχώς, του λαού να δέχεται παθητικά τις εξελίξεις, που οδηγούν αρχικά στην διαγραφή της ιστορικής μνήμης και της παράδοσής του και μετά στην πλήρη υποταγή του στην «πρόοδο». 

Έτσι όπως το πάνε, σε λίγο δεν θα έχει μείνει τίποτα που να θυμίζει το “old Dixie”. Εκτός από τίποτα «γαλατικά χωριά».   

Κι όμως δεν πάνε πολλά χρόνια που όλοι - ακόμα και οι αριστεροί - θεωρούσαν “cool” την Rebel flag και τον Johnnie Reb και το έδειχναν σε ταινίες και τραγούδια.

Μάλιστα ήταν οι «προοδευτικοί» και οι αριστεροί που είχαν ρομαντικοποιήσει τον “Lost Cause” (Χαμένο Σκοπό) της Συνομοσπονδίας, άρα και κατ’ επέκταση την απόσχιση και τις προσπάθειές της για διατήρηση της δουλείας. Πως γίνεται αυτό;

Είναι λίγο περίπλοκο.

Λίγο πριν το τέλος της εποχής Jim Crow, το μεταπολεμικό αριστερό Χόλιγουντ συνέχισε σε μεγάλο βαθμό τις να εξυμνεί τον Lost Cause της Συνομοσπονδίας. Ίσως ο κινηματογραφικός ρομαντισμός να προέκυψε εξαιτίας των κερδών που είχαν αφήσει παλαιότερες ρομαντικές αφηγήσεις, όπως το "Gone with the Wind", οι οποίες μπορεί να προέρχονταν από μια επιθυμία να διαδραματίσουν ρόλο στην "επούλωση των πληγών του έθνους".

Στο “Shane” (1953) του George Stevens, η τραγωδία του ηρωικού Νότιου πιστολά μετά το τέλος του «εμφυλίου» (στον ρόλο του Shane, ο Alan Ladd) φαίνεται να συνδέεται απόλυτα με το παρελθόν του ως πρώην Reb. Αντίθετα, ο απεχθής κακός της ταινίας, είναι ο φιλο-Βόρειος Jack Wilson (τον υποδύεται ο μετέπειτα θρύλος των western, Jack Palance).

Ο  αχρείος Wilson θα πυροβολήσει έναν αφελή Νότιο, τον "Stonewall" Torrey (τον υποδύεται ο Elisha Cook Jr.), ξεστομίζοντας ύβρεις για τη Συνομοσπονδία. («Αυτός ο Stonewall Jackson ήταν ένα σκουπίδι, όπως και ο Lee και όλοι οι υπόλοιποι Rebs. Κι εσύ επίσης»).

Στην τελευταία σκηνή της ταινίας, ο εμφύλιος πόλεμος είναι ο καταλύτης για περισσότερη βία. Αυτή τη φορά ο Shane – που αντιπροσωπεύει τον ηρωικό Νότο - κερδίζει, και θα απαντήσει ανάλογα στον Wilson:

Shane: Άκουσα για σένα, Jack Wilson.

Wilson: Τι άκουσες, Shane;
Shane: Άκουσα ότι είσαι ένας τιποτένιος Γιάνκης ψεύτης.
Wilson: Απόδειξέ το.

Στη συνέχεια, ο Wilson δέχεται καταιγισμό από σφαίρες που τον πετάνε πίσω από το μπαρ. 

Ακόμα και έξω από το Wyoming, το υπόβαθρο του Χόλιγουντ είναι ότι κάθε φτωχός Νότιος μπορεί να βρει έναν πρώην στρατιώτη της Συνομοσπονδίας για να τον προστατεύσει, με θάρρος και ιπποσύνη, ενάντια στα βόρεια κοράκια που προσπαθούν να τον φάνε. Ο ευγενής σωτήρας Shane, δεν είχε, φυσικά, κανένα ρόλο στη δουλεία, αλλά αγωνιζόταν για τη γη του Νότου στην υπηρεσία της Συνομοσπονδίας.

Ένας άλλος Νότιος αντι-ήρωας είναι ο πρωταγωνιστής της ταινίας του 1956 “The Searchers”, του John Ford, ο Ethan Edwards (τον υποδύεται ο θρυλικός John Wayne), του οποίου η γενναιότητα προέρχεται από το ότι είναι βετεράνος του στρατού της Συνομοσπονδίας. Ο μορφή του ηρωικού, ανυπόταχτου αλλά και συγχρόνως τραγικού Νότιου βετεράνου εμφανίζεται και άλλες ταινίες όπως το “Stagecoach” (1939) και το “The Horse Soldiers” (1959).

Τα Western του Χόλιγουντ - συχνά στη δεκαετία του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960 - έβλεπαν τα ρομάντζα με πρωταγωνιστές Νότιους που πολέμησαν στις τάξεις της Συνομοσπονδίας, ως έναν τρόπο επανένωσης της χώρας και συμμετείχαν στην (τότε) αριστερή ώθηση εναντίον ενός ομοσπονδιακού θεσμού. Πράγματι, είναι δύσκολο να βρούμε μια ταινία Western στην οποία ένας Νότιος στρατιωτικός να απεικονίζεται καθαρά με αρνητικά χρώματα. Στη χειρότερη περίπτωση, είναι ονειροπόλοι που σχεδιάζουν να ανοικοδομήσουν μια δυτική συνομοσπονδία (“Rio Conchos”, 1964). Στην καλύτερη περίπτωση, συντηρούν το στερεότυπο, ότι αν και καλύτεροι πολεμιστές οι Νότιοι, έχασαν τελικά τον πόλεμο μόνο λόγω της συντριπτικής βιομηχανικής παραγωγής και του εργατικού δυναμικού του Βορρά - και έτσι οι βετεράνοι της Συνομοσπονδίας είναι ιδιαίτερα πολύτιμοι στον πόλεμο κατά των Ινδιάνων στα σύνορα, ένας ασφαλής χώρος γι’ αυτούς είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες αλλά όχι ο Βορράς.

Οι ταινίες “True Grit” έχουν τον χαρακτήρα του Rooster Cogburn, έναν αντι-ήρωα και πρώην μέλος των Quantrill Raiders, της συμμορίας των φιλο-Νότιων ανταρτών μέλος της οποίας ήταν και ο θρυλικός Jesse James. Ο John Wayne υποδύθηκε για πρώτη φορά το Cogburn το 1969, στον τελευταίο του ρόλο Νοτίου στις ταινίες του John Ford. (Ως Rooster Cogburn, ο Wayne θα ξαναεμφανισθεί στην ομώνυμη ταινία του 1975).

Το 1969, στο επικό «Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος», ο Κλιντ Ίστγουντ δίνει ρεσιτάλ στην απεικόνιση του ευγενή, cool, αλλά και ατρόμητου Νότιου, που υποφέρει τα πάνδεινα από έναν ψυχοπαθή Βόρειο διοικητή σε ένα άθλιο στρατόπεδο αιχμαλώτων του εμφυλίου πολέμου (βλ. ανάλυση της ταινίας εδώ).

Ο Eastwood εμφανίζεται πάλι ως Νότιος, στο περίφημο “The Outlaw Josey Wales” (1976), όπου από φιλήσυχος οικογενειάρχης μετατρέπεται σε μια cowboy έκδοση του Dirty Harry, εναντίον των βάρβαρων Βορείων που του σκότωσαν γυναίκα και παιδί, προστατεύοντας, κακοποιημένες γυναίκες, φτωχούς και Ινδιάνους (βλ. ανάλυση της ταινίας εδώ). Στην ταινία ο Wales/Eastwood λέει μία από τις κορυφαίες ατάκες, καθώς στέκεται ψυχρός, αγέρωχος και έτοιμος για πιστολίδι, μπροστά από μια ομάδα από Βόρειους στους οποίους απευθύνει το εξής ερώτημα:

“Are you gonna pull those pistols or whistle Dixie?”

Στις υποτιθέμενες αριστερές δεκαετίες του 1960 και της δεκαετίας του 1970, βρίσκεται στην πραγματικότητα, στο απόγειο το μοντέλο του Confederate Chic. Υπήρχαν, είναι αλήθεια και ταινίες όπως η αστυνομική “Heat of the Night” (1967) / “H Ιστορία ενός Εγκλήματος”, με τον Σίντνεϊ Πουατιέ, που έχουμε την γνωστή σήμερα απεικόνιση των λευκών ρατσιστών ανθρώπων του Νεάντερταλ, αλλά καθώς είχε περάσει ο νόμος περί δικαιωμάτων ψήφου και είχαν  τελειώσει οι φυλετικοί διαχωρισμοί με τον Jim Crow, η εικόνα του ειδυλλιακού παλαιού Νότου επανεμφανίστηκε, ανανεωμένη για την εποχή της κουλτούρας της διαμαρτυρίας.

Έτσι, έχουμε Νότιους με στυλ χίπις, μακριά μαλλιά, γενειάδα ή μουστάκι, που αντιστέκονται στην κρατική εξουσία, τραγουδάνε folk ή πιο σκληρά τραγούδια, όλα μέσα σε ένα αγροτικό, ειδυλλιακό, ρομαντικό Νότιο περιβάλλον. Κάθε αναφορά σε δουλεία, φυλετικό διαχωρισμό και απόσχιση έχει εξαφανιστεί μυστηριωδώς.

Στην μετά το Βιετνάμ ταινία του 1980, “The Long Riders”, η δολοφονία της συμμορίας του Τζέσε Τζέιμς είναι ένα είδος μείγματος Lynyrd Skynyrd με Bonnie και Clyde - ευγενείς παράνομοι που πολεμούν τις αρπακτικές βόρειες τράπεζες και τους "Pinkerton Men" (ντετέκτιβ) των σιδηροδρομικών εταιρειών. Ο Carradine και τα αδέλφια του, που παίζουν τα μέλη της συμμορίας, εμφανίζονται σαν rockers του Woodstock, με υπερβολικές νότιες προφορές, μακριά ατημέλητα μαλλιά, χίπικο στυλ, χιούμορ και ένα “I-don’t-give-a-damn” στυλ αντίστασης.

Όταν ένας ανίδεος φιλο-Βόρειος μουσικός παίζει το "The Battle Cry of Freedom", ένας νεότερος αδελφός (Randy Quaid) στη συμμορία τον αναγκάζει να παίξει αντί γι’ αυτή την φιλο-Βόρεια γελοιότητα, το "I'm a Good Old" Rebel", το οποίο τραγουδάει ο Καλιφορνέζος hipster Ry Cooder. Οι στίχοι τα λένε όλα:

“I hate the Yankee nation / And everything they do. / I hates the Declaration of Independence too. / I hates the glorious Union / ’Tis dripping with our blood. /And I hates their striped banner. /I fought it all I could...”

Τέτοιοι στίχοι σήμερα θα είχαν ως αποτέλεσμα το μποϋκοτάζ του Soundtrack της ταινίας, ή καμία επίσκεψη των antifa.

Όταν η ακτιβίστρια των πολιτικών δικαιωμάτων και συμμετέχουσα στο Woodstock Joan Baez, τραγούδησε το μελωδικό τραγούδι του Robbie Robertson (των The Band) “The Night They Drove Old Dixie Down”, (ένας γλυκός θρήνος στην πτώση του Νότου και μια καταγγελία της βαρβαρότητας που έδειξαν τα στρατεύματα των Βορείων, που έκαιγαν τα πάντα στο διάβα τους), είδε την φολκ καριέρα της να αναβιώνει. Τέτοιοι στίχοι δεν θα ακούγονταν σήμερα από αριστερούς:

«Όπως ο πατέρας μου πριν από μένα, θα δουλέψω σκληρά τη γη / Και όπως ο αδερφός μου πάνω από μένα, που ήταν ένας Rebel / Ήταν μόλις 18 ετών, περήφανος και γενναίος, αλλά ένας Yankee τον έριξε στον τάφο / Ορκίζομαι στη λάσπη που είναι κάτω από τα πόδια μου / Δεν μπορείς να φέρεις πίσω έναν Κάιν όταν έχει νικηθεί / Τη νύχτα που σώριασαν κάτω το παλιό Dixie κάτω και οι καμπάνες χτυπούσαν / Τη νύχτα που σώριασαν κάτω το παλιό Dixie κάτω και οι άνθρωποι τραγουδούσαν / και έλεγαν Na, la, na, la, na, na, na, na, na, na, na, na, na, na »

Όσο και να φαίνεται σήμερα απίθανο, υπήρχε ένα κοινός παρονομαστής που ένωνε τη folk κουλτούρα της Αριστερής δεκαετίας του '60 με το Confederate cool και αυτό ήταν ένα αμοιβαίο μίσος για την μεγάλη, σκληρή, άκαρδη και ισχυρή Ουάσινγκτον, ένα μίσος για ό,τι έκανε στο Βιετνάμ και για την προσπάθειά της να καταπνίξει το άτομο - Ο Νότιος ήταν κάποτε τόσο ανυπεράσπιστος όσο ο Βιετναμέζος απέναντι σε μια τέτοια αθεόφοβη πολεμική μηχανή, και η συμμορία του Carradine ήταν σαν τους Allman Brothers με τουφέκια.

Μουσικοί και συγκροτήματα κάθε είδους, από Southern pop, μέχρι hard metal και φυσικά country και western, είχαν τραγούδια με στίχους με Νότια και Confederate θέματα. The Allman Brothers, Lynyrd Skynyrd (“Sweet Home Alabama”), the Marshall Tucker Band, Charlie Daniels (“The South’s Gonna Do It”), Confederate Railroad (“Summer in Dixie”), εξυμνούσαν τον old-style rebel/αλήτικο Νότιο τρόπο ζωής.

Μέχρι και την δεκαετία του 1980, αλλά και τις αρχές της δεκαετίας του 1990, τα  σύμβολα του Νότου και τα πρόσωπα που με καμάρι τα φορούσαν (τραγουδιστές και ηθοποιοί) ήταν “cool”, έστω με λιγότερη ένταση. Κανένας «διάσημος» δεν αισθανόταν να κινδυνεύει τον καιρό εκείνο από την αστυνομία σκέψης. (Όπως η Meryl Streep στο “Silkwood” του 1983, ή πιο πριν στο "Secret Service" του 1977, ο Johnny Depp στο “Cry Baby” του 1990, η Geena Davis στο “Thelma & Louise” του 1991, ο Brad Pitt στο “Kalifornia” του 1993 και άλλοι).

Αλλά σήμερα, όλα αυτά μοιάζουν παρελθόν. Ένας μετά τον άλλον δήμαρχοι και κυβερνήτες, ηθοποιοί και καλλιτέχνες (ακόμα και παιδιά του Νότιου), τρομοκρατημένοι από την τυραννία της πολιτικής ορθότητας, σπεύδουν να αποκηρύξουν την σημαία των Νοτίων και φυσικά, κανείς δεν διανοείται να πει ένα τραγούδι ή να φτιάξει μια ταινία που θα απεικονίζει τους βετεράνους της Συνομοσπονδίας ως ήρωες.

Κανείς δεν τολμάει να πει ένα τραγούδι για τον Στρατηγό Lee, όπως κάποτε είχε πει ο μεγάλος Johnny Cash. Ή να βγάλει τραγούδι με τον τίτλο "An Old Unreconstructed", όπως έβγαλε ο Waylon Jennings. 

Κανείς δεν τολμάει να ποζάρει με μια σημαία του Νότου, όπως δεν είχαν κανένα πρόβλημα να το κάνουν τόσοι μεγάλοι star και τραγουδιστές του παρελθόντος.

Ακόμα και η «βέβηλη» νέα έκδοση (2005) των θρυλικών Dukes of Hazzard, επιμελώς έκρυβε την τεράστια Νότια σημαία στην οροφή του “General Lee”.  

Σήμερα, επιστρατεύονται γερανοί, που μαζί με όχλους αντίφα και δικαιωματιστών, προσπαθούν να σωριάσουν κάτω τα αγάλματα με τους μορφές της Συνομοσπονδίας και έχουν καταφέρει να θεωρείται «παράνομο» εάν κάποιος ανεμίσει μια σημαία του Νότου. Οτιδήποτε θυμίζει την Συνομοσπονδία πρέπει να εξαλειφθεί. Φτάσαμε στο σημείο να ζητούν να λογοκριθεί ακόμα και η λέξη Dixie! Μιλάμε για συντονισμένο σχέδιο εξάλειψης της ιστορίας και της μνήμης ενός λαού. Γιατί εκεί στο Νότο υπάρχει ένας άλλος λαός. Τον οποίον εργάζονται μεθοδικά να το αντικαταστήσουν.

Αλλά αυτό νομίζω ξέρετε, ότι δεν συμβαίνει μόνο στο Νότο.

ΚΟ / με πηγές από εδώ