Θα δούμε το 2018 την εκπλήρωση της «προφητείας» του Economist για το νέο παγκόσμιο νόμισμα;

 YourNewsWire / ΚΟ

Το περιοδικό Economist, (που ελέγχεται από την ισχυρή οικογένεια Rothschild, που θεωρούν τους εαυτούς τους ως «κηδεμόνες της κληρονομιάς του περιοδικού The Economist»), δημοσίευσε ένα άρθρο πριν από 30 χρόνια, το οποίο υπογράμμισε το ενδεχόμενο ενός παγκόσμιου νομίσματος μέχρι το έτος 2018.

Παρακάτω κάποια αποσπάσματα του άρθρου που εμφανίστηκε στο περιοδικό στις 9 Ιανουαρίου 1988, τεύχος 306, σελ. 9-10.

Ready for the Phoenix / Έτοιμοι για το Φοίνιξ

Τριάντα χρόνια από τώρα, οι Αμερικανοί, οι Ιάπωνες, οι Ευρωπαίοι και οι άνθρωποι σε πολλές άλλες πλούσιες χώρες, και κάποιες σχετικά φτωχές, πιθανότατα θα πληρώνουν για τα ψώνια τους με το ίδιο νόμισμα. Οι τιμές θα αναφέρονται όχι σε δολάρια, γιεν ή γερμανικά μάρκα, αλλά με, ας πούμε, τον Φοίνικα. Ο Φοίνικας θα ευνοηθεί από τις εταιρείες και τους αγοραστές, διότι θα είναι πιο βολικό από τα σημερινά εθνικά νομίσματα, τα οποία μέχρι τότε θα φανούν σαν μια ιδιόρρυθμη αιτία μεγάλης διατάραξης της οικονομικής ζωής τον τελευταίο εικοστό αιώνα.

……

Στις αρχές του 1988, αυτή είναι μια περίεργη πρόβλεψη. Οι προτάσεις για ενδεχόμενη νομισματική ένωση πολλαπλασιάστηκαν πριν από πέντε και δέκα χρόνια, αλλά σχεδόν δεν προέβλεπαν τις αποτυχίες του 1987. Οι κυβερνήσεις των μεγάλων οικονομιών προσπάθησαν να μετακινήσουν μια ίντσα ή δύο προς ένα πιο διαχειριζόμενο σύστημα συναλλαγματικών ισοτιμιών - ένα λογικό προκαταρκτικό, προς την ριζική νομισματική μεταρρύθμιση. 

Εξαιτίας της έλλειψης συνεργασίας στις βασικές οικονομικές πολιτικές τους προκάλεσαν την άνοδο των επιτοκίων που έφεραν τη συντριβή του χρηματιστηρίου τον Οκτώβριο. Αυτά τα γεγονότα τιμώρησαν τους μεταρρυθμιστές των συναλλαγματικών ισοτιμιών. Η συντριβή της αγοράς τους έμαθε ότι η προσήλωση της πολιτικής συνεργασίας μπορεί να είναι χειρότερη από το τίποτα και ότι μέχρις ότου η πραγματική συνεργασία είναι εφικτή (δηλ. έως ότου οι κυβερνήσεις παραδώσουν κάποια οικονομική κυριαρχία), θα επιχειρήσουν να πετύχουν περαιτέρω προσπάθειες για να συνδέσουν τα νομίσματα.

...

The New World Economy / Η νέα παγκόσμια οικονομία

Η ζώνη Phoenix θα επέβαλλε αυστηρούς περιορισμούς στις εθνικές κυβερνήσεις. Δεν θα υπήρχε μια εθνική νομισματική πολιτική. Η παγκόσμια προσφορά φοίνικα θα καθοριζόταν από μια νέα κεντρική τράπεζα, που θα προερχόταν ίσως από το ΔΝΤ…. Κάθε χώρα θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει φόρους και δημόσιες δαπάνες για να αντισταθμίσει την προσωρινή πτώση της ζήτησης, αλλά θα έπρεπε να δανειστεί αντί να εκτυπώσει χρήματα για να χρηματοδοτήσει το έλλειμμα του προϋπολογισμού…. Αυτό σημαίνει μεγάλη απώλεια της οικονομικής κυριαρχίας, αλλά οι τάσεις που κάνουν τον Φοίνικα τόσο ελκυστικό καταργούν αυτή την κυριαρχία μακριά σε κάθε περίπτωση. Ακόμη και σε έναν κόσμο περισσότερο ή λιγότερο κυμαινόμενων συναλλαγματικών ισοτιμιών, οι κυβερνήσεις έχουν δει την ανεξαρτησία της πολιτικής τους να ελέγχεται από έναν εχθρικό εξωτερικό κόσμο.–

Καθώς έρχεται ο επόμενος αιώνας, οι φυσικές δυνάμεις που πιέζουν τον κόσμο προς την οικονομική ολοκλήρωση θα προσφέρουν στις κυβερνήσεις μια ευρεία επιλογή. Μπορούν να πάνε με τη ροή, ή μπορούν να χτίσουν οδοφράγματα. Το να προετοιμάσεις το δρόμο για το Φοίνικα σημαίνει λιγότερες υποτιθέμενες συμφωνίες για την πολιτική και περισσότερες πραγματικές. Αυτό σημαίνει να επιτρέπεται και στη συνέχεια να προωθείται ενεργά η ιδιωτική χρήση ενός διεθνούς χρήματος παράλληλα με τα υπάρχοντα εθνικά κονδύλια. Αυτό θα επιτρέψει στους ανθρώπους να ψηφίσουν με τα πορτοφόλια τους για την ενδεχόμενη μετάβαση στην πλήρη νομισματική ένωση. Ο Φοίνιξ πιθανότατα θα ξεκινούσε ως ένα κοκτέιλ εθνικών νομισμάτων, ακριβώς όπως είναι σήμερα το Ειδικό Σχέδιο Δράσης. Με την πάροδο του χρόνου, όμως, η αξία του έναντι των εθνικών νομισμάτων θα πάψει να έχει σημασία, γιατί οι άνθρωποι θα το επέλεγαν για την ευκολία τους και τη σταθερότητα της αγοραστικής του δύναμης.

...

Τσεκάρετε για το Φοίνικα περίπου το 2018, και καλωσορίστε όταν έλθει.

Μόλις δέκα χρόνια αργότερα, το 1998, ο Economist προβάλει και πάλι στο κοινό του μια προσπάθεια προώθησης της ατζέντας των globalists με ένα άρθρο με τίτλο “One world, one money” / "Ένας κόσμος, ένα χρήμα".

Όπως και με το άρθρο του 1988, αυτό το άρθρο επιχειρεί να εξηγήσει γιατί ένα πολύ πιο συγκεντρωτικό και ελεγχόμενο σύστημα θα ωφελούσε την παγκόσμια οικονομία, αγνοώντας εντελώς το γεγονός ότι ένα τέτοιο κεντρικό διεθνές νόμισμα θα αποτελούσε ένα τεράστιο πραξικόπημα για το διεθνές τραπεζικό καρτέλ και την οικονομική βάση της τραπεζικής αυτοκρατορίας των Rothschild.

Επιπλέον, πρέπει να σημειωθεί ότι η δημιουργία ενός παγκόσμιου νομίσματος θα έδινε υπερβολικό ποσό γεωπολιτικού κεφαλαίου σε μη εκλεγμένους διεθνείς τραπεζίτες και, στη συνέχεια, θα αφαιρούσε την εξουσία από τους πολίτες κάθε έθνους και τους αντίστοιχους κυβερνητικούς εκπροσώπους τους.

Μήπως κάποιος θέλει πραγματικά οι διεθνείς τραπεζίτες να έχουν τόσο τεράστια πολιτική δύναμη πάνω από την τεράστια οικονομική επιρροή και την εξουσία που ήδη κατέχουν στις αίθουσες εξουσίας;

"Δώστε μου τον έλεγχο του χρήματος οποιασδήποτε χώρας και δεν με ενδιαφέρει ποιος κάνει τους νόμους της", δήλωσε ο Mayer Amschel Rothschild, ιδρυτής της τραπεζικής δυναστείας των Rothschild.

Παρόλο που η οικογένεια Rothschild έχει γενικά πολύ χαμηλό δημόσιο προφίλ, εξακολουθούν να έχουν σημαντικές επιχειρηματικές δραστηριότητες σε ένα ευρύ φάσμα τομέων. Παρόλο που δεν μπορείτε να βρείτε κάποιον συγκεκριμένο Rothschild στον κατάλογο με τους πιο πλούσιους του Forbes, εκτιμάται ότι η οικογένεια ελέγχει περιουσία ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων στην υφήλιο, έχοντας έτσι μια ισχυρή φωνή σε όλο το γεωπολιτικό φάσμα που πολλοί αντιλαμβάνονται ως ένα κρυφό χέρι που χειρίζεται γεγονότα σιωπηλά πίσω από ένα πέπλο μυστικότητας και σιωπής.

ΚΟ / Πηγή

Γιατί ο Disraeli έγραψε ένα βιβλίο με το οποίο ενίσχυσε τις «αντισημιτικές συνομωσίες»;

«Ο κόσμος κυβερνάται από τελείως διαφορετικά άτομα από αυτά που κάποιοι νομίζουν» – Benjamin Disraeli, “Coningsby” (1844).

 
Το “Coningsby” είναι ένα πολιτικό μυθιστόρημα που έγραψε ο διατελέσας δύο φορές πρωθυπουργός της Αγγλίας (το 1866 και την εξαετία 1874-80), Benjamin Disraeli, Λόρδος του Beaconsfield (1804 – 1881). Το βιβλίο πρωτο-δημοσιεύθηκε τον Ιούνιο του 1844. Ο Disraeli υπήρξε ο πρώτος (και μοναδικός μέχρι στιγμής) εβραϊκής καταγωγής πρωθυπουργός της Αγγλίας.

Ο Disraeli, που ανήκε στους λεγόμενους «αφομοιωμένους» Εβραίους και όχι μόνο δεν αρνήθηκε την καταγωγή του (μιλούσε μάλιστα με αλαζονικό ύφος για αυτήν), αλλά πόνταρε στην «διαφορετικότητά» του για να ανέλθει πολιτικά, την ίδια στιγμή που επαινούσε την Αγγλία για την ελευθερία που απολάμβανε στο «πιο γενναίο έθνος» του κόσμου, για πολλούς ήταν ένας «άνθρωπος των αντιθέσεων», μια διπλή προσωπικότητα : και Εβραίος σωβινιστής και Άγγλος ιμπεριαλιστής.

Εκτός από πολιτικός, ο Disraeli υπήρξε και ένας παραγωγικός μυθιστοριογράφος. 
Το “Coningsby” (ή αλλιώς «Η Νέα Γενιά» / “The New Generation”) φημολογείται ότι βασίζεται στην προσωπικότητα του Nathan Mayer Rothschild (φώτο). Ο γεννημένος στη Φρανκφούρτη εβραϊκής καταγωγής μεγαλοτραπεζίτης Nathan Mayer Rothschild (1777 – 1836), ήταν ένας από τους πέντε γιους της δεύτερης γενιάς της γνωστής δυναστείας των Rothschild. Ο χαρακτήρας του ‘Sidonia’ που εμφανίζεται στο βιβλίο, είναι μια διασταύρωση του Lionel de Rothschild (1808 – 1879), του πρώτου Εβραίου που έγινε μέλος του Κοινοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου και του ίδιου του Disraeli.

Ο Sidonia είναι ένας μυστηριώδης χαρισματικός Εβραίος, τον οποίον ο Disraeli κάνει να εμφανίζεται στην πλοκή του έργου ξαφνικά «από το πουθενά» και για λίγο και στην συνέχεια εξαφανίζεται καβαλώντας μια μαγευτική αραβική φοράδα που ονομάζεται «Η Κόρη του Αστέρος».

Το βιβλίο τοποθετείται χρονικά σε μια εποχή πραγματικών πολιτικών γεγονότων του 1830 στην Αγγλία μετά την ψήφιση του Μεταρρυθμιστικού Νομοσχεδίου (Reform Bill) το 1832, το οποίο έφερε ευρείας κλίμακας αλλαγές στο εκλογικό σύστημα της Αγγλίας και της Ουαλίας.

Το μυθιστόρημα ακολουθεί τη ζωή και την καριέρα του Henry Coningsby, του ορφανού εγγονού ενός πλούσιου Μαρκησίου, του Λόρδου Monmouth. Ο Λόρδος Monmouth αρχικά απέρριψε τον γάμο των γονέων του Coningsby, αλλά στο θάνατό τους θα υποχωρήσει και θα στείλει το παιδί να εκπαιδευτεί στο Eton College. Εκεί ο Coningsby γίνεται φίλος με τον Oswald Millbank, τον γιο ενός πλούσιου βαμβακοπαραγωγού που είναι άσπονδος εχθρός του Λόρδου Monmouth. Ο Coningsby αρχίζει να αναπτύσσει τις δικές του φιλελεύθερες πολιτικές απόψεις και ερωτεύεται την αδελφή του Oswald, την Edith. Όταν ο Λόρδος Monmouth ανακαλύπτει αυτές τις εξελίξεις εξαγριώνεται και κρυφά αποκληρώνει τον εγγονό του. Μετά το θάνατό του, ο Coningsby έχει μείνει άφραγκος και αναγκάζεται να δουλεύει για να ζήσει. Αποφασίζει να σπουδάσει νομικά και να γίνει δικηγόρος. Ο πατέρας της Edith (ο οποίος μέχρι τότε ήταν εχθρικός απέναντί του) βλέπει με καλό μάτι αυτή του την προσπάθειά και συναινεί τελικά στο γάμο με την κόρη του. Στο τέλος του μυθιστορήματος ο Coningsby εκλέγεται στο Κοινοβούλιο στην εκλογική περιφέρεια του πεθερού του και ξαναβρίσκεται με περιουσία.

Στο “Coningsby” και αργότερα στο “Tancred”, ο Disraeli κατασκευάζει έναν Εβραίο σούπερμαν, ο οποίος κατέχει τα πάντα, ξέρει τους πάντες και περιγράφει τη δύναμη και την υπεροχή των Εβραίων με όρους που όμοιους τους θα μπορούσαμε να βρούμε μόνο σε κείμενα «αντισημιτών». Ο Εβραίος που είναι μια κρυφή δύναμη πίσω από τους θρόνους και τις κυβερνήσεις, εκείνος που είναι πάντα στο παρασκήνιο, που διευθύνει την πορεία των διεθνών γεγονότων. Ο Sidonia είναι ένας άνθρωπος που έχει κάνει την μυστική ιστορία του κόσμου χόμπι του, μια μοναχική ύπαρξη μεγάλης σοφίας και εξειδίκευσης, δείγμα μιας διάνοιας που ανήκει σε ανώτερη τάξη.

Ο Sidonia μεγαλαυχεί: «Δεν θα δείτε ποτέ μια μεγάλη πνευματική κίνηση στην Ευρώπη στην οποία να μην συμμετέχουν σε μεγάλο βαθμό οι Εβραίοι». Στη συνέχεια επισημαίνει ότι οι πρώτοι Ιησουΐτες ήταν Εβραίοι, και ότι η ρωσική διπλωματία οργανώθηκε και κυρίως λειτούργησε από  Εβραίους, τα επαναστατικά κινήματα στη Γερμανία αναπτύχθηκαν υπό την καθοδήγηση Εβραίων διανοουμένων «που μονοπωλούν τις έδρες των καθηγητών» της χώρας, ενώ, όπως σημειώνει, ο Sidonia - Disraeli, οι Εβραίοι είναι προικισμένοι και σχεδόν αποκλειστικά, με το προνόμιο της μουσικής. «Δεν υπάρχει τραγουδιστική μπάντα, δεν υπάρχει ορχήστρα σε κάθε (ευρωπαϊκή) πρωτεύουσα, που να μην είναι γεμάτη με δικά μας παιδιά μας», λέει ο Sidonia στον Coningsby.

Ήδη το 1833 ο Disraeli στη νουβέλα του “Alroy”, είχε εκφράσει με ακόμη πιο γλαφυρό τρόπο το όραμα μιας διεθνούς εβραιοσύνης. Πίστευε ότι οι Εβραίοι αποτελούν ήδη μια παγκόσμια αυτοκρατορία χωρίς κράτος και αποτελούν την εκλεκτή τάξη του Θεού. Το “Coningsby”, θεωρείται, από την άποψη αυτή, ακόμη πιο «προχωρημένο» έργο. Όταν ο συγγραφέας Disraeli λέει ότι «το εβραϊκό χρήμα ορίζει την ακμή και την παρακμή των αυλών και των αυτοκρατοριών και πρωτίστως κυριαρχεί δια μέσου της διπλωματίας», πολλοί (αργότερα) θα τον κατηγορήσουν ότι έτσι «αλείφει με βούτυρο το ψωμί του αντισημιτισμού»! Η θέση περί «μυστικής και μυστηριώδους επιρροής των εκλεκτών ανθρώπων της εκλεκτής φυλής» αντικατέστησε την προηγούμενη περί «ανοιχτά συγκροτημένης, μυστηριώδους κυρίαρχης φυλής». Το χρήμα του οίκου των Rotschild ζέσταινε τα πολιτικά όνειρα του Disraeli, ο οποίος το θεωρούσε ως μέσον για την επικράτηση της «εβραϊκής πολιτικής».

Και σε ένα απόσπασμα-ποταμό ο Disraeli θα παρουσιάσει την παγκόσμια εβραιοσύνη σε διαχρονική δράση: «οι πρώτοι Ιησουΐτες ήταν Εβραίοι….αυτή η ακαταμάχητη επανάσταση που τη στιγμή αυτή ετοιμάζεται στη Γερμανία και που θα είναι στην πράξη μια δεύτερη και μεγαλύτερη Μεταρρύθμιση … αναπτύσσεται εντελώς υπό την αιγίδα των Εβραίων (…) άνδρες της εβραϊκής φυλής είναι που βρίσκονται στην κορυφή κάθε μιας (από τις σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές ομάδες). Οι άνθρωποι του Θεού συνεργάζονται με αθεϊστές, οι πιο επιδέξιοι συσσωρευτές περιουσιών συμμαχούν με τους κομμουνιστές, η ιδιόμορφη και εκλεκτή φυλή αγγίζει τα χέρια των αποβρασμάτων και των χαμηλών καστών της Ευρώπης! Κι όλα αυτά επειδή επιθυμούν να καταστρέψουν την αχάριστη αυτή Χριστιανοσύνη που τους χρωστά ακόμη και το όνομά της και της οποίας την τυραννία δεν μπορούν πλέον να υποφέρουν».

Το ερώτημα που ξεκάθαρα τίθεται εδώ είναι εάν τα όσα βάζει ο Disraeli στο στόμα του Sidonia να πει, αποκαλύπτουν κάτι που οι «κοινοί θνητοί» δεν γνωρίζουν.

Ο Αγγλο-Καναδός πρώην αξιωματικός πολεμικού ναυτικού και θεωρούμενος «συνωμοσιολόγος» William Guy Carr (1895-1959) θεωρούσε τον Disraeli ως ένα πρώιμο συνωμότη των Rothschild. Στο βιβλίο του “Pawns in the Game”, (εκδόθηκε στα ελληνικά με τον τίτλο «Η Εωσφορική Συνομωσία», εκδόσεις ΣΤΕΡΕΩΜΑ), στο οποίο περιγράφει τις διεθνείς μηχανορραφίες που μοιάζουν με ένα τεράστιο τουρνουά σκακιού για την χειραγώγηση των ανθρώπων του κόσμου, αναφέρει τον Disraeli αρκετές φορές. Ο Carr σημειώνει, μάλιστα, μια ομιλία του σε ένα γάμο των Rothschild, όπου ο Disraeli φέρεται να λέει:

«Κάτω από αυτή την στέγη είναι οι αρχηγοί της οικογένειας των Rothschild, ένα όνομα διάσημο σε κάθε πρωτεύουσα της Ευρώπης, και κάθε τμήμα του πλανήτη. Αν θέλετε, θα διαιρέσουμε τις Ηνωμένες Πολιτείες σε δύο μέρη, ένα για εσάς James, και ένα για εσάς Lionel. Ο Ναπολέων θα κάνει το ίδιο ακριβώς - και αυτό τον συμβουλεύω να κάνει - και στον Bismark θα προταθεί ένα τέτοιο μεθυστικό πρόγραμμα που θα τον κάνει έναν άθλιο σκλάβο μας».

Δεν γνωρίζουμε κατά πόσο είναι αληθινή μία τέτοια δήλωση, δεδομένου ότι όσα λέχθηκαν, λέχθηκαν σε μια γαμήλια δεξίωση και εάν τέλος πάντων λέχθηκαν, κατά πόσο λέχθηκαν στα σοβαρά.

Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ο Αμερικάνος δημοσιογράφος William LaVarre, ο οποίος υπηρετούσε στο Στέητ Ντιπάρτμεντ στην διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ανέφερε επίσης το ‘Coningsby’ του Disraeli ως απόδειξη της διεθνούς εβραϊκής συνωμοσίας και επιβεβαίωση των φόβων που είχαν πολλοί, ότι  υπήρχε εβραϊκή διείσδυση στα υψηλότερα κλιμάκια της κυβέρνησης.

Την δεκαετία του 1960, ο αντικομουνιστής και αντισιωνιστής παραγωγός και συγγραφέας, Εβραιο-Αμερικάνος Myron Coureval Fagan, που θεωρήθηκε και αυτός «συνωμοσιολόγος», δημοσίευσε ένα σύντομο έργο με τίτλο, “Our Invisible Government Made Visible” (Η Αόρατη Κυβέρνησή μας Γίνεται Ορατή). Σε αυτό, ανιχνεύει την απειλή των διεθνιστών μέσω των Illuminati και των Ρότσιλντ. Όπως ο William Carr, ισχυρίζεται ότι ο Disraeli ήταν στην πραγματικότητα ένας πράκτορας του Οίκου των Ρότσιλντ και μέλος μιας μυστικής ομάδας συνωμοτών οι οποίοι, μαζί με τους Schiff, τους Warburgs, τους Kuhns και τους Loebs, ήταν αποφασισμένοι να ελέγξουν την παγκόσμια οικονομία.

Όπως όμως σημειώνει ο Αμερικάνος ‘ρεβιζιονιστής’ συγγραφέας ιστορικός (και «συνομωσιολόγος») Michael Hoffman, κανένα «εβραϊκό συνωμοτικό σχέδιο» και κανένας πανίσχυρος Sidonia δεν θα μπορούσε να πετύχει χωρίς την συμμετοχή μη Εβραίων (εθνικών).

Με το να αποδίδεται συνεχώς ο συνωμοτικός ρόλος αποκλειστικά σε άτομα εβραϊκής καταγωγής, μένουν στο απυρόβλητο εθνικοί οι οποίοι υπήρξαν εταίροι Εβραίων συνωμοτών. Χωρίς αυτούς τους μη-Εβραίους, καμία κρυπτοκρατική συνομωσία δεν θα μπορούσε να προχωρήσει σε χώρες όπως η Αγγλία, όπου η άνοδός τους κατά τον 19ο αιώνα ήταν εντυπωσιακή, όπως ήταν και στη Ρώμη, όταν άρχισαν να ξεπηδούν τα δάνεια των Rothschild μετά τις 18 Αυγούστου 1830, όταν ο Πάπας Πίος VIII, με το “Datum in audientia” κατήργησε τις τελευταίες εναπομένουσες εκκλησιαστικές ποινές για την αποκόμιση κέρδους από τα δάνεια (διάβασε άρθρο εδώ).

Η αγγλική αριστοκρατία θα μπορούσε να παρεμποδίσει τους τραπεζίτες Rothschild αν είχε προβεί σε παλιννόστηση της απόφασης ενός από τους πιο αγαπητούς νομικούς της χώρας, του Sir Edward Coke, [1551-1634] Επικεφαλής Λόρδου της Δικαιοσύνης της Αγγλίας. Ο Coke είχε επιβεβαίωσε ότι «οι Εβραίοι» ήταν “perpetui inimici” («παντοτινοί εχθροί»), και ότι η δυνατότητα ειλικρινούς εκχριστιανισμού τους ήταν μόνο “remota potential” (μακρινή πιθανότητα). «Ως εκ τούτου, μεταξύ αυτών και ημών, όπως και μεταξύ ημών και του διαβόλου», δήλωσε ο Coke, «δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη, γιατί όπως λέει ο Απόστολος, στο Β΄ Κορ. 6. 15, “Quae autem conventio Christi ad Belial, aut quoe, pars fideli cum infedeli?” («Τι συνθήκη μπορεί να έχει ο Χριστός με τον Βελίαλ; Ή ο πιστός με έναν άπιστο;»).

Πάνω σε αυτό το αρχαίο άθροισμα των νομικών σχέσεων στην Αγγλία μεταξύ ιουδαίων και χριστιανών, η Βασίλισσα Βικτωρία θα είχε κάθε νόμιμο δικαίωμα να απαγορεύσει τους Ρότσιλντ από τη διεξαγωγή τραπεζικών και εμπορικών δραστηριοτήτων. Ήταν το χέρι της να χρίσει ή να καταστείλει τους Rothschilds, τους Montefiores και τους Disraelis.

Ο Disraeli, μετά το Coningsby, θα εμφανίσει ξανά τον χαρακτήρα Sidonia, την φορά αυτή στο μυθιστόρημά του “Tancred”, η ιστορία του οποίου τοποθετείται κάπου στη Μέση Ανατολή. Και σε αυτό το βιβλίο περιέχονται άφθονες αναφορές για τον Rothschild, καθώς και η βλάσφημη αποκρυφιστική θέση του Disraeli ότι τόσο ο Ιησούς Χριστός όσο και οι Εβραίοι που τον είχαν σκοτώσει «εκπληρώσαν την μακάρια πρόθεση» του Θεού, και «έσωσαν την ανθρώπινη φυλή».

Το “Tancred” είναι γεμάτο με καταπραϋντικές ‘συντηρητικές’ κοινοτοπίες για τον πατριωτισμό, που σκοπό έχουν να δείξουν ότι «οι Εβραίοι» είναι οι πρωταθλητές του. Μεγάλο ενδιαφέρον έχει η θέση του βιβλίου για την φυλή. Σε κάποιο σημείο, ο Disraeli βάζει τον Sidonia να λέει, «Όλα είναι φυλή. Δεν υπάρχει άλλη αλήθεια» (“All is race; there is no other truth”).

Επιστρέφοντας στο Coningsby και κλείνοντας, αποτελεί ερωτηματικό πως ο Disraeli με αυτό του το βιβλίο αποφάσισε να δώσει «τροφή» σε εκείνους που μετέπειτα τους ονόμασαν «συνομωσιολόγους» και στους λεγόμενους «αντισημίτες».

Το ερώτημα παραμένει. Τα όσα λέει ο Sidonia αποκαλύπτουν κάτι που οι «κοινοί θνητοί» δεν γνωρίζουν;

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / πηγές: εδώ, εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ

Πέθανε

«Άλλα ο κόσμος σήμερα είναι πιο έτοιμος να βαδίσει προς μια παγκόσμια κυβέρνηση. Η υπερ-εθνική κυριαρχία μιας διανοούμενης ελίτ και διεθνών τραπεζιτών είναι σίγουρα προτιμότερη από τον εθνικό αυτοπροσδιορισμό που δοκιμάστηκε τους προηγούμενους αιώνες» - David Rockefeller (5 Ιουνίου 1991 - Σύνοδος Λέσχης Bilderberg, Μπάντεν-Μπάντεν Γερμανία). 

Νωρίς το πρωί της Δευτέρας πέθανε ο διάσημος χρηματοδότης David Rockefeller (Ντέιβιντ Ροκφέλερ) στον ύπνο του στο σπίτι του στο Pocantico Hills της Νέας Υόρκης.

Ήταν 101 ετών.

Ο David Rocjkefeller ήταν ο πατριάρχης της οικογένειας Rockefeller από το 2004 με προσωπική περιουσία που εκτιμάται ότι ισοδυναμεί με περισσότερα από 26 δισ.

Rockefellers: John D Sr, John D Jr, David, John D III, Laurance, Winthrop, Nelson & Jay.

Οι Rockefeller είναι μια από τις πιο ισχυρές βιομηχανικές και οικονομικές οικογένειες της Αμερικής που εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ από τη Γερμανία. Αν και πολλοί έχουν υποστηρίξει ότι η οικογένεια είναι εβραϊκής καταγωγής, αυτό δεν έχει αποδειχθεί αδιαμφισβήτητα. Στην πάροδο των ετών κάποια μέλη από την δυναστεία των Rockefeller παντρεύτηκαν με μέλη διαφόρων εβραϊκών οικογενειών.

Η γενική παραδοχή είναι ότι η οικογένεια Rockefeller είναι γερμανικής καταγωγής, τουλάχιστον στο βαθμό που μπορεί να αποδειχθεί. Ο πρόγονός τους ο οποίος μετακόμισε από την Ευρώπη το 1732 ήταν ο Johann Peter Rockefeller, που ήρθε στις ΗΠΑ από αυτό που είναι γνωστό σήμερα ως Westerwald, στη Ρηνανία-Παλατινάτο της Γερμανίας. Το όνομά τους προέρχεται από μια πόλη στο Feldkirchen του Neuwied που ονομάζεται Rockenfeld, κοντά στο μέρος που ο Johann Peter Rockefeller γεννήθηκε. 

Μερικοί θεωρούν ότι ήταν απόγονος Γάλλων Ουγενότων, ωστόσο αυτό είναι απίθανο, επειδή το όνομα Rockenfeld καταγράφεται στην περιοχή πολύ πριν οι Καλβινιστές καταφύγουν στη Γαλλία το 1685. Ο αρχαιότερος γνωστός πρόγονός τους είναι ο Goddard Rockenfeller που γεννήθηκε το 1590. 

Ορισμένοι έχουν ισχυριστεί ότι ήταν εν μέρει εβραϊκής καταγωγής. Ο ισχυρισμός αυτός απορρέει από την αναφορά των Ροκφέλερ σε δύο βιβλία, το “The Grandees: America's Sephardic Elite” (Οι Μεγιστάνες. Σεφαραδίτες Ελίτ της Αμερικής) του Stephen Birmingham και "Americans of Jewish Descent” (Αμερικανοί Εβραϊκής Καταγωγής) του Malcolm Sten. Ωστόσο, αυτό αναφέρεται σε έναν συγκεκριμένο γόνος της οικογένειας, και όχι στους Ροκφέλερ ως σύνολο. Ο Godfrey Stillman Rockefeller παντρεύτηκε την Helen Gratz, που ήταν Εβραία το 1923 και απέκτησε επτά παιδιά. Ήταν εγγονός του συν-ιδρυτή της Standard Oil, William Rockefeller.

ΦΩΤΟ: Ο John D. Rockefeller ο πρεσβύτερος και ο John D. Rockefeller Jr., ο παππούς και ο πατέρας του Ντέιβιντ Ροκφέλερ.

Η προέλευση του πλούτου της οικογένειας προέρχεται από τους αδελφούς και μεγιστάνες του πετρελαίου John D. Rockefeller του πρεσβύτερου και William Rockefeller, οι οποίοι ίδρυσαν και διηύθυναν την εταιρεία Standard Oil, που αρχικά δημιουργήθηκε το 1870. Καθώς η σημασία της κηροζίνης και της βενζίνης αύξανε, ο John D Rockefeller έγινε ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο και ο πρώτος Αμερικανός που είχε περισσότερα από ένα τρισεκατομμύριο δολάρια. 

Ο David Rockefeller υπήρξε μέλος των πιο ισχυρών υπερεθνικών μυστικοπαθών κοινωνιών και οργανώσεων, την επιρροή των οποίων η πολιτική, οικονομική και μιντιακή ελίτ της Δύσης εκμεταλλεύτηκε για να επηρεάσει τον πολιτικό προσανατολισμό της Δύσης. Ένα παράδειγμα είναι η Τριμερής Επιτροπή, η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ και το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων (Council of Foreign Relations ή CFR), στο οποίο διετέλεσε επίτιμος πρόεδρος.

Το 1954, ο David Rockefeller επελέγη από τον πρόεδρο Eisenhower (μέλος του CFR) ως ένα από τα ιδρυτικά στελέχη της Λέσχης Bilderberg. Πολλοί ερευνητές προσδίδουν στα ετήσια μυστικά συνέδριά της έναν ρόλο συμμετοχής στη θεμελίωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.) και στη διευκόλυνση της σχεδίασης μίας παγκόσμιας κυβέρνησης.

Ο David Rockefeller, που συμμετείχε μέχρι τα βαθιά γεράματα, επέμενε, φυσικά, ότι η Λέσχη Βilderberg δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία «ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ομάδα συζητήσεων».

Η οικογένεια Rockefeller μπλέχτηκε στην διαμάχη φονταμενταλιστών-μοντερνιστών μέσα στον αμερικανικό Προτεσταντισμό, που ξεκίνησε στις αρχές του 20ου αιώνα. Ο John D. Rockefeller, Jr. βοήθησε να χρηματοδοτηθεί η φιλελεύθερη-μοντερνιστική πλευρά, ιδίως μέσω του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου των Εκκλησιών που ιδρύθηκε το 1908, το οποίο προώθησε το λεγόμενο «κοινωνικό ευαγγέλιο» (κατόπιν επιρροής μαρξιστών). Μερικοί συντηρητικοί Πρεσβυτεριανοί, όπως ο Gary North στο βιβλίο "Crossed Fingers: How the Liberals Captured the Presbyterian Church”, για την κατάληψη της πρεσβυτεριανής εκκλησίας από τους φιλελεύθερους / λίμπεραλ αναγνωρίζει μεγάλο μέρος της ευθύνης για τη νίκη τους και την άνοδο του λεγόμενου «mainline Προτεσταντισμού», στους Ροκφέλερ. 

Με τον Χένρι Κίσσινγκερ

Περαιτέρω, ο Rockefeller ήταν γνωστός ως «φιλάνθρωπος» και χρηματοδότησε διάφορες οργανώσεις φιλο-εβραϊκών, φιλο-μεταναστευτικων και αντι-λευκών συμφερόντων, όπως η Anti-Defamation League, Hillel: The Foundation for Jewish Campus Life, Jewish Board of Family and Children’s Services, Inc., Jewish Braille Institute International, Jewish Federation of Palm Beach County — Women’s Division, Jewish Museum, National Immigration Forum (Εθνικό Φόρουμ για τη Μετανάστευση) και Southern Poverty Law Center.

Οι ερευνητές της Νέας Παγκόσμιας Τάξης θεωρούν ότι τα μέλη της οικογένειας Rockfeller βρίσκονται ανάμεσα στους κύριους παίκτες, εάν δεν πρόκειται για τους πρωταρχικούς αρχιτέκτονες και ταμίες, πίσω από το περιβόητο μυστικό σχέδιο καθιέρωσης μιας, δικτατορικού τύπου Παγκόσμιας Διακυβέρνησης.

Στη δεκαετία του ‘70, ο Garry Allen στο βιβλίο του “The Rockefeller File”, υποστήριξε χαρακτηριστικά ότι ο κύριος στόχος των Rockefeller είναι η δημιουργία μιας «Νέας Παγκόσμιας Τάξης, μιας παγκόσμιας κυβέρνησης που θα ελέγχει ολόκληρη την ανθρωπότητα». 

Παρομοίως, το 2002 ο τέως Γ.Γ. του ΟΗΕ, Kofi Annan, σε μία τελετή υπογραφής της νέας αυτοβιογραφίας του David, με τίτλο “Memoirs” («Απομνημονεύματα») στα κεντρικά γραφεία του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, χαιρέτησε τη συμβολή του πλουτοκράτη στην παγκόσμια τάξη: 

«Πιστεύω ότι χωρίς διεθνιστές, όπως εσείς, το διεθνές σύστημα που επιχειρήσαμε να χτίσουμε, το διεθνές σύστημα που έχουμε σήμερα, δεν θα ήταν εδώ. Έτσι, σε ευχαριστούμε πολύ David!».

Όπως και ο πατέρας του και ο αδελφός του Nelson, ο David Rockefeller θεωρούσε το έθνος-κράτος «ένα θεσμό που πεθαίνει». 
Στην αυτοβιογραφία του, “Memoirs”, του 2002 ο Rockefeller έγραψε:

«Για περισσότερο από έναν αιώνα ιδεολογικοί εξτρεμιστές και από τα δύο άκρα του πολιτικού φάσματος έχουν πιαστεί από περιστατικά με μεγάλη δημοσιότητα όπως την συνάντηση μου με τον Κάστρο προκειμένου να επιτεθούν στην οικογένεια Rockefeller για την υπέρμετρη επιρροή που ισχυρίζονται ότι έχουμε πάνω στους αμερικανικούς πολιτικούς και οικονομικούς θεσμούς. Ορισμένοι μάλιστα πιστεύουν ότι είμαστε μέρος μιας μυστικής κλίκας που εργάζεται κατά των συμφερόντων των Ηνωμένων Πολιτειών, χαρακτηρίζοντας την οικογένειά μου και εμένα ως «διεθνιστές» και ότι συνωμοτούμε με άλλους σε όλο τον κόσμο για να οικοδομήσουμε μια πιο ολοκληρωμένη παγκόσμια πολιτική και οικονομική δομή - έναν κόσμο, αν θέλετε. Αν αυτή είναι η κατηγορία, δηλώνω ένοχος και είμαι περήφανος γι' αυτό».

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / εδώ, εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ

Ο Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ μίλησε στην τηλεόραση για τις οικογένειες Ρότσιλντ και Ροκφέλερ και τον ρόλο τους στις αμερικάνικες εκλογές! (video)

Ο γνωστός Βέλγος ηθοποιός Jean-Claude Van Damme (Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ) προκάλεσε αίσθηση στην γαλλική πολιτική εκπομπή ‘Le Grand Journal’, όταν σχολιάζοντας τις επερχόμενες εκλογές στις ΗΠΑ, έκανε λόγο για "παγκοσμιοποιητές" (globalists) και "λομπίστες" και συγκεκριμένα για τις οικογένειες Ροκφέλερ και Ρότσιλντ.

Στην εκπομπή, ο Βαν Νταμ θέλησε να εκφράσει ότι «έχει γνώση» (is aware) ποιος πραγματικά διαμορφώνει τον προεκλογικό αγώνα των ΗΠΑ. Μιλώντας για τους Τεντ Κορυζ και Ντόναλντ Τραμπ, ο Βαν Νταμ υποστήριξε, «Λοιπόν, δεν πρόκειται να κερδίσουν».

«Υπάρχουν ακόμη οι Rockefeller, άνθρωποι, όπως οι Rothschild, αυτές οι μεγάλες οικογένειες που κυριαρχούν στις ηπείρους… .Αυτές είναι οικογένειες που ανήλθαν το 1827, μια οικογένεια με πέντε γιους που επεκτάθηκε, είναι πίσω από όλα όσα λέμε (περίπου) απόψε», δήλωσε ο ηθοποιός.

Συνέχισε κάνοντας διάκριση μεταξύ των «ομάδων συμφερόντων» που ελέγχουν τους άλλους υποψηφίους και των «ανθρώπων σαν τον Donald Trump», ο οποίος είναι αυτοχρηματοδοτούμενος.

«Αν εγώ ο ίδιος έχω αγαθά και εργάστηκα όλη μου τη ζωή, για την οικογένειά μου, τους φίλους μου, για τη χώρα μου, όπου πληρώνω τους φόρους μου, αυτό που θέλει αρχικά κατά τη γνώμη μου, είναι να προστατεύσει τα συμφέροντά του, ενώ κάποιος που εργάζεται δωρεάν είναι κάπως επικίνδυνος», παρατήρησε ο Van Damme.

Στη συνέχεια ισχυρίστηκε ότι οι «υπέρ της παγκοσμιοποίησης» είναι το πρόβλημα και ότι «για να βγεις από την παγκοσμιοποίηση πρέπει να αφήσεις τον κόσμο ήσυχο».Μερικοί από τους άλλους συμμετέχοντες στη συζήτηση κοίταξαν έκπληκτοι το Van Damme που ανέφερε το θέμα.

ΚΟ / Από εδώ κι εδώ

Γιατί στην Παρισινή Κομμούνα το 1871, οι «επαναστάτες» φρουρούσαν το ξενοδοχείο και τα σπίτια των Ρότσιλντ;

Την άνοιξη του 1871, μεσούντος του γαλλογερμανικού πολέμου (ή γαλλοπρωσικού, Ιούλιος 1870 – Μάιος 1871) και ενώ οι Γερμανοί βρίσκονταν ελάχιστα χιλιόμετρα μακριά από το Παρίσι, σημειώθηκε εξέγερση στο Παρίσι, που έγινε γνωστή ως «Παρισινή Κομμούνα» και η οποία επηρέασε τόσο τον Καρλ Μαρξ, (ο οποίος την περιέγραψε ως «παράδειγμα επανάστασης του προλεταριάτου») όσο και τον Μιχαήλ Μπακούνιν. Κατά «περίεργο τρόπο», κατά τη διάρκεια της εξέγερσης, η τράπεζα και τα 250 σπίτια των μεγαλοκαπιταλιστών Ρότσιλντ στο Παρίσι φυλασσόταν από εξεγερμένους «αντικαπιταλίστες» κομμουνάρους…  

Οι Ρότσιλντ ήταν η κινητήρια δύναμη όλων των πολιτικών και οικονομικών γεγονότων του δέκατου ένατου αιώνα στην Ευρώπη. Το όνομά τους θα πρέπει να βρίσκεται σε κάθε σελίδα της κάθε ιστορίας της κάθε χώρας.

Για τη Γαλλία, η μεγάλη πηγή πληροφοριών ήταν τα αρχεία του υπουργείου Οικονομικών, αλλά η φωτιά της Κομμούνας κατέστρεψε τα πάντα. (Επίσης κατά «περίεργο τρόπο»). 

Είναι πραγματικά περίεργο να παρατηρήσεις κάποιος το υπερβολικό σεβασμό που είχαν οι ηγέτες της Κομμούνας για τις ιδιότητες αυτής της ευγενούς εβραϊκής οικογένειας. Ένα από τα κύρια οδοφράγματα που έκλεισε ήταν η Βασιλική Οδός στη διασταύρωσή της με την πλατεία Place de la Concorde, την Rue de Rivoli και το Ανάκτορο του Κεραμεικού (Palais des Tuileries). Το πρώην Hotel de Talleyrand-Perigord, τώρα ιερό Baron Alphonse, δεν το είχαν καν επισκεφθεί, παρά το γεγονός ότι ήταν η γωνία των οδών Rue de Rivoli και Rue St. Florentin, και ως εκ τούτου σε πλήρη οδόφραγμα και εκτεθειμένο περισσότερο από κάθε άλλο μέρος στην απληστία και την εκδίκηση των επαναστατών που ήθελαν κάθε τι που ήταν πλούσιο και κυρίως εκείνο που θα έτρεφε τον λαό.

Ωστόσο, το ξενοδοχείο Rothschild παρέμεινε άθικτο ενώ κάηκαν ασήμαντα σπίτια στην Rue Royale.

Πως μπορούσε να αγνοηθεί το όνομα των Rothschild που στο λαό ήταν συνώνυμο του Κροίσου;

Γνώριζαν ότι οι Ρότσιλντ αντιπροσώπευαν την επιτομή του πλούτου και της άγρια εκμετάλλευσης και όμως πέρασαν από το ξενοδοχείο Alphonse de Rothschild με τα χέρια τους να κρατούν δοχεία γεμάτα πετρέλαιο και δεν σταμάτησαν.

Οι Ρότσιλντ είχαν ξενοδοχεία σε ολόκληρη την πόλη. Όλα αυτά τα υπέροχα ξενοδοχεία που χτίστηκαν με τον ιδρώτα του λαού παρέμειναν άθικτα...

Αποσπάσματα από το βιβλίο: “Les Rothschild, une famille de financiers juifs au XIXe siècle”: του Édouard Demachy - Παρίσι 1896.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγές: εδώ κι εδώ

Τρότσκι: «Θα επιβάλουμε μια κόκκινη τυραννία. Κόκκινη γιατί θα φέρουμε ποταμούς αίματος. Οι τραπεζίτες θα εργαστούν μαζί μας»

Διάσημο απόσπασμα του Τρότσκι (1917)*:

«Πρέπει να μετατρέψουμε τη Ρωσία σε μια έρημο που θα κατοικείται από λευκούς νέγρους πάνω στους οποίους θα επιβάλουμε τυραννία, μια τυραννία που οι πιο τρομεροί δεσπότες της Ανατολής είχαν ποτέ ονειρευτεί. Η μόνη διαφορά είναι ότι αυτή θα είναι μια τυραννία της αριστεράς, όχι μια τυραννία της δεξιάς. Θα είναι μια κόκκινη τυραννία και όχι μια λευκή».

«Εννοούμε τη λέξη “κόκκινη” στην κυριολεξία, γιατί θα φέρουμε τέτοιες πλημμύρες αίματος, που θα κάνουν κάθε ανθρώπινη απώλεια που έγινε στους καπιταλιστικούς πολέμους, αδύνατη σε σύγκριση. Οι μεγαλύτεροι τραπεζίτες πέρα από τον ωκεανό θα εργαστούν όσο το δυνατόν πιο στενά μαζί μας. Αν κερδίσουμε την επανάσταση, θα δημιουργήσουμε τη δύναμη του Σιωνισμού πάνω στο ναυάγιο της κηδείας της επανάστασης, και θα γίνουμε μια δύναμη, μπροστά στην οποία όλος ο κόσμος θα γονατίσει. Θα δείξουμε ποια είναι η πραγματική δύναμη. Μέσω της τρομοκρατίας και των λουτρών αίματος, θα υποβιβάσουμε τη Ρωσική διανόηση σε μια κατάσταση πλήρους αποβλάκωσης και ηλιθιότητας και σε μια ζωώδη ύπαρξη ... Αυτή τη στιγμή, οι νέοι άνδρες μας με τα δερμάτινα μπουφάν τους, οι γιοι των ωρολογοποιών από την Οδησσό, την Όρσα, την Gomel και την Vinnitsa, (πόλεις με μεγάλο εβραϊκό πληθυσμό) ξέρουν πώς να μισούν οτιδήποτε ρώσικο. Τι ευχαρίστηση παίρνουν καταστρέφοντας την ρώσικη διανόηση - αξιωματικούς, ακαδημαϊκούς και συγγραφείς ...»

* Όπως αναφέρεται στα «Απομνημονεύματα του Aron Simanovich», (“Memoirs of Aron Simanovich”) ενός Εβραίου κοσμηματοπώλη στην αυλή του Τσάρου, που ενήργησε ως γραμματέας και βοηθός του Ρασπούτιν και επεδίωξε να επηρεάσει τον Τσάρο (μέσω του Ρασπούτιν) προκειμένου να βελτιωθεί η κατάσταση των Εβραίων στη Ρωσία. Τα απομνημονεύματα γράφτηκαν το 1928, αλλά μόλις τώρα μεταφράστηκαν στα αγγλικά. Τα παραπάνω λόγια βρίσκονται και σε πολυάριθμες ρωσικές ακαδημαϊκές εργασίες, συμπεριλαμβανομένης της «Φύσης του Σιωνισμού» (‘The Nature of Zionism’) του Vladimir Stepin, που δημοσιεύθηκε (στα ρωσικά) στη Μόσχα, το 1993 και μεταφράστηκε στα αγγλικά από τον Clive Lindhurst.

Ο Nelson Rockefeller ανέθεσε αυτόν τον πίνακα στον Μεξικάνο κομμουνιστή ζωγράφο Ντιέγκο Ριβέρα κατά τη διάρκεια του 1930. Ο ίδιος ο Ροκφέλερ απεικονίζεται δίπλα δίπλα με τον Λέον Τρότσκι, που περιβάλλεται από άλλους διάσημους κομμουνιστές, συμπεριλαμβανομένου του Καρλ Μαρξ. Αρχικά ο πίνακας εμφανίστηκε στο Κτίριο RCA (τώρα GE) στο Rockefeller Center στη Νέα Υόρκη. Ο Ροκφέλερ τον αφαίρεσε αθόρυβα κατά τη διάρκεια της αντι-κομμουνιστικής αντίδρασης της Επιτροπής για τις Αντιαμερικανικές Δραστηριότητες που σύστησε το Κογκρέσο. Σήμερα είναι μόνιμα εγκατεστημένος σε έναν ολόκληρο τοίχο στον δεύτερο όροφο του Μεγάρου Καλών Τεχνών (Palacio Bellas Artes), σε μια γωνιά της Alameda Central στο Centro Historico της Πόλης του Μεξικού.

ΚΟ: Ο Leon Trotsky ήταν Εβραίος που γεννήθηκε στο μικρό χωριό Γιάνοφκα της Ουκρανίας, στις 7 Νοεμβρίου 1879. Το πραγματικό του όνομα ήταν Lev Davidovich Bronstein. Μετά τη διαγραφή του από το Κομμουνιστικό Κόμμα, εξορίστηκε από την Σοβιετική Ένωση και τελικά δολοφονήθηκε με τσεκούρι στο Μεξικό από τον Σοβιετικό πράκτορα Ραμόν Μερσάντερ.

Διάβασε :

Λέον Τρότσκι: «Illuminati, οι πρόδρομοι της επανάστασης»

"Ρατσιστής" – Μία λέξη που εφευρέθηκε από τον ΛέονΤρότσκι

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Η Ανδρόγυνη Τάξη Πραγμάτων

Φεμινισμός, ομοφυλοφιλικό κίνημα και η κατάργηση του Φύλου

plus: Γνωστικισμός, CIA, μαρξιστές, Ροκφέλερ και το «όραμα» της Νέας Τάξης

ΚΟ: 1. Για να καταλάβεις καλύτερα το παρακάτω άρθρο, πρέπει να έχεις υπ’ όψιν σου ότι τα τελευταία χρόνια εντείνονται οι προσπάθειες από τους χειραγωγούς της μάζας (media, τύπος, κόσμος θεάματος, πολιτικοί, ΜΚΟ, εκπαιδευτικό σύστημα κλπ) με την αρωγή των ποικιλώνυμων πρόθυμων ηλίθιων, να εμπεδωθεί στις μάζες η θεωρία του διαχωρισμού του φύλου σε «βιολογικό» και «κοινωνικό». Στα αγγλικά οι λέξεις είναι δύο: “sex” και “gender”, οι οποίες στα ελληνικά αποδίδονται και οι δύο ως «φύλο». (Αν και η δεύτερη και ως «γένος»). Σύμφωνα με τη νεοταξική κοινωνική μηχανική που προσπαθεί να αλλάξει τα μυαλά μας και την γλώσσα μας (συνήθως προηγείται το δεύτερο για να πετύχει η αλλαγή του πρώτου) το «βιολογικό» φύλο είναι αυτό με το οποίο γεννιόμαστε και περιγράφει το σώμα μας (αντρικά και γυναικεία γεννητικά όργανα). Το «κοινωνικό» όμως φύλο αναφέρεται στο φύλο το οποίο «νιώθει» κάποιος ότι είναι ή ενεργεί σύμφωνα με αυτό. Η «προσωπική αντίληψη» που έχει ένα άτομο για το φύλο του, αναφέρεται και ως «ταυτότητα φύλου». Το «κοινωνικό» φύλο σύμφωνα με την θεωρία αυτή, έχει «κατασκευαστεί» πολιτισμικά και κοινωνικά (με στερεότυπα που πρέπει να καταργηθούν, όχι μόνο ως «ξεπερασμένα», αλλά και ως «βλαβερά», όπως «οι άνδρες δεν κλαίνε», «οι γυναίκες είναι πιο ευαίσθητες», «αγορίστικα» και «κοριτσίστικα» παιχνίδια κλπ). Δεν απαιτείται ο άνθρωπος να έχει υποβληθεί σε εγχείρηση της λεγόμενης «αλλαγής φύλου». Αρκεί να «νιώθει» ότι ανήκει στο άλλο φύλο και να «ενεργεί» σύμφωνα με αυτό. (Δεν είναι επίσης, απαραίτητο ότι θα ντύνεται με τα ρούχα του αντίθετου «βιολογικού» φύλου). Βέβαια, υπάρχουν δυτικές κυβερνήσεις – π.χ. Αυστραλία- που δέχονται ακόμα και τον ισχυρισμό ενός ατόμου ότι δεν έχει κανένα φύλο, είναι «ά-φυλο» άτομο. Το πόσο έχει προχωρήσει αυτή θεωρία αποδεικνύεται ότι στην Αμερική πλέον μπορεί ένας άντρας που «νιώθει» γυναίκα να πηγαίνει σε γυναικείες τουαλέτες ή αποδυτήρια και το αντίθετο. Κάθε άρνηση σε μια τέτοια επιθυμία συνιστά «διάκριση» που τιμωρείται ποινικά. Επίσης «προοδευτικά» σχολεία δεν επιτρέπουν πλέον να αποκαλούνται οι μαθητές «αγόρια» και «κορίτσια». Η ακραία ερμηνεία αυτής της θεωρίας είναι ότι δεν υπάρχει καν βιολογικό φύλο (sex), υπάρχει μόνο κοινωνικό φύλο (gender)! Με μαθηματική ακρίβεια εκεί οδηγείται ο δυτικός κόσμος. Χαρακτηριστικό απόφθεγμα της θεωρίας αυτής είναι η παρακάτω: «Η πρώτη ερώτηση που συνήθως τίθεται σε νέους γονείς είναι: Κορίτσι ή αγόρι; Υπάρχει μια θαυμάσια απάντηση που μπορούμε να δώσουμε: Δεν ξέρουμε, δεν μας το είπε ακόμη!»... Η φράση ανήκει «στην» εβραϊκής καταγωγής αμερικανίδα «θεωρητική του φύλου/gender», Kate Bornstein (που γεννήθηκε άνδρας με το όνομα Albert Bornstein). Να ξέρεις ότι η έννοια της «Ταυτότητας Φύλου» έχει ήδη εισέλθει στην ελληνική νομοθεσία, αφού ο περιώνυμος «αντιρατσιστικός νόμος» μέσα στις υπόλοιπες κατηγορίες «ευπαθών» προστατεύεται πλέον από «διακρίσεις, μίσος ή βία» και τα πρόσωπα ή τις ομάδες προσώπων, που προσδιορίζονται με βάση όχι μόνο τον «σεξουαλικό προσανατολισμό», αλλά και την «ταυτότητα φύλου». Την ίδια ώρα σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες γονείς και ομάδες πολιτών αντιδρούν στην σταδιακή εισαγωγή και διδασκαλία στα σχολεία της λεγόμενης «ιδεολογίας του φύλου» (gender ideology), που σημαίνει το ίδιο. Όσοι αντιδρούν χαρακτηρίζονται από «συντηρητικοί» έως «μισαλλόδοξοι» μέχρι και «φασίστες». Προς τιμήν του ο πρόεδρος του Εκουαδόρ, Ραφαέλ Κορέα αν και αριστερός, επέκρινε την ιδεολογία του «φύλου», χαρακτηρίζοντάς την «παράλογη» και «πολύ επικίνδυνη». «Ότι δεν υπάρχουν άνδρες και γυναίκες εκ φύσεως, ότι το βιολογικό φύλο δεν καθορίζει τον άνδρα ή την γυναίκα, αλλά οι «κοινωνικές συνθήκες» και ότι κάποιος έχει το δικαίωμα να επιλέξει αν θα είναι άνδρας ή γυναίκα. Σας παρακαλώ! Ελάτε τώρα! Αυτό δεν αντέχει ούτε στην παραμικρή ανάλυση!», είπε.

2. Η λέξη “androgynous” είναι βέβαια ελληνική και αναφέρεται σε άτομα που συνδυάζουν αντρικά με θηλυκά χαρακτηριστικά. Πιο γνωστή λέξη σε εμάς είναι ο ερμαφροδιτισμός. Η λέξη πλέον θεωρείται «απαρχαιωμένη» και «προσβλητική». Ο ‘πολιτικά ορθός’ χαρακτηρισμός για ένα τέτοιο άτομο είναι «μεσοφυλικό».

Μετά από όλα αυτά, ίσως το παρακάτω άρθρο να μην σου θυμίζει «συνομωσιολογία».

ΥΓ. Αν και ένα μικρό κομμάτι του άρθρου αφαιρέθηκε, παραμένει κομματάκι μεγάλο. Έχει όμως «ζουμί» νομίζω. Κάποια σημεία τροποποιήθηκαν ελάχιστα. Ολόκληρο το άρθρο εδώ - σχετικό βίντεο εδώ

The Androgynous World Order: Feminism, the LGBTI Movement, and the Abolition of Gender - Των Paul & Phillip Collins / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Στην 44η Συνδιάσκεψη των Σωφρονιστικών Υπηρεσιών των ΗΠΑ (ACA), που πραγματοποιήθηκε μεταξύ 15 έως 20 Αυγούστου 2014 στο Σολτ Λέικ Σίτι, παρουσιάστηκε ένα σεμινάριο που βασίστηκε σε ένα νόμο για την εξάλειψη των βιασμών στις φυλακές (Prison Rape Elimination Act) και τις επιπτώσεις του σε λεσβίες, γκέι, αμφισεξουαλικά, τρανσέξουαλ και διαφυλικά άτομα (LGBTI/ΛΟΑΤΔ) που βρίσκονται στις φυλακές. Τα άτομα που παρουσίασαν αυτή την ημερίδα είπαν ότι οι κρατούμενοι αυτών των «προσανατολισμών» έχουν αυξημένο κίνδυνο για σεξουαλική θυματοποίηση. Η επικεφαλής ομιλήτρια ήταν η Bernadette Brown, Ανώτερος Ειδικός Προγράμματος του Εθνικού Συμβουλίου για την Εγκληματικότητα και την Παραβατικότητα. Η Brown είναι, όπως έχει ομολογήσει η ίδια, ομοφυλόφιλη. Κατά την παρουσίασή της, η Brown ήταν κάθετη: «Το φύλο (gender) είναι ένα κοινωνικό κατασκεύασμα».

Τέτοιος ακραίος ισχυρισμός, που στηρίζεται σε έναν υποτιθέμενο διαχωρισμό ανάμεσα στο (βιολογικό) φύλο (sex) και το (λεγόμενο κοινωνικό) φύλο (gender), δεν είναι σίγουρα κάτι νέο. Τα τελευταία χρόνια, ο διαχωρισμός αυτός έχει γίνει σε μεγάλο βαθμό δημοφιλής από κοινωνικά και πολιτικά ενεργές φεμινίστριες. Αναγνωρίζοντας τις εξίσου επωφελείς συνέπειες της διχοτόμησης βιολογικού / κοινωνικού φύλου για το δικό τους κοινωνικό κίνημα, διάφορες οργανώσεις για τα LGBTI δικαιώματα έχουν υιοθετήσει αυτόν τον ισχυρισμό ως κεντρικό σκεπτικό για τις πολιτικές τους πλατφόρμες. Η υποστήριξη ενός τέτοιου επιχειρήματος είναι μια σιωπηρή προώθηση του ανδρογυνισμού ως κάτι το κανονικό. Με τη σειρά της, η προώθηση του ανδρογυνισμού μπορεί να εντοπιστεί αρκετά πίσω στο χρόνο, σε μια διαδεδομένη αρχαία αίρεση: τον Γνωστικισμό. Το ψευδεπίγραφο «Ευαγγέλιο του Θωμά» είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της παρουσίασης του ανδρόγυνου μοντέλου ως κάτι κανονικό. Στους ‘Λόγους 22’ του εν λόγω απόκρυφου ευαγγελίου, ο κατά τους Γνωστικούς Χριστός δείχνει την ανδρόγυνη φιγούρα ως την σωτηριώδη ένωση:

Ο "Γνωστικός Χριστός"

«Ο Ιησούς τους είπε, "Όταν κάνετε τα δύο ένα, και όταν κάνετε το εσωτερικό όπως το εξωτερικό και το εξωτερικό όπως το εσωτερικό, και το πάνω όπως το κάτω, και όταν το αρσενικό και το θηλυκό τα κάνετε ένα, έτσι ώστε το αρσενικό να μην είναι αρσενικό, ούτε το θηλυκό να είναι θηλυκό, όταν κάνετε οφθαλμούς στην θέση του οφθαλμού και χέρι στη θέση του χεριού, και πόδι στη θέση του ποδιού και εικόνα στην θέση της εικόνας, τότε θα εισέλθετε [στην βασίλεια]"».

 Σημείωση: Σύμφωνα επίσης με την Καμπάλα, (ιουδαϊκός μυστικισμός) ο "αρχέτυπος άνθρωπος", ο Adam Kadmon, (ξεχωριστός από τον βιβλικό Αδάμ) ήταν "ανδρόγυνος".

Ο Γνωστικισμός ήταν μια πολύμορφη φιλοσοφική και θρησκευτική κίνηση στο πλαίσιο του συγκρητισμού της εποχής, της τάσης δηλαδή ανάμιξης στοιχείων από διάφορες θρησκείες. Μίλησε για δύο θεούς: τον ‘αγαθό’ και τον ‘κακό’. Ο πρώτος, ο ‘αγαθός’, υπήρχε στο «Πλήρωμα», μαζί με μία θηλυκή θεϊκή αρχή, την Έννοια (την εσωτερική σκέψη) και απέκτησε θεϊκούς απογόνους (οι οποίοι αποκαλούνταν «Αιώνες») και ο άλλος ο κατώτερος, είναι ο θεός δημιουργός, ο θεός της Παλαιάς Διαθήκης. Ο Γνωστικισμός δίδαξε ότι η σωτηρία, δεν είναι η λύτρωση του ανθρώπου από την αμαρτία μέσω του Ιησού Χριστού, αλλά η λύτρωση του από την αποχαύνωση της απομόνωσης και της αποξένωσής του μέσα στο υλικό σύμπαν μέσω της - κατ’ αυτούς - «γνώσης».

Όπως συμβαίνει με τα περισσότερα επαναστατικά κινήματα εντός των πλαισίων της νεωτερικότητας, ο φεμινισμός μπορεί να θεωρηθεί, όπως ο Γερμανο-Αμερικάνος φιλόσοφος και σύγχρονος Γνωστικός Eric Voegelin (φωτο) τον χαρακτήρισε, «μια Γνωστική πολιτική θρησκεία».

Κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα του Διαφωτισμού, ο θρησκευτικός Γνωστικισμός έγινε πολιτικός Γνωστικισμός. Καθώς ο θρησκευτικός Γνωστικισμός μεταμορφωνόταν σε πολιτικό Γνωστικισμό, το δυϊστικό πλαίσιο του αντιστράφηκε. Εκεί που ο αρχαίος Γνωστικισμός τιμούσε την υπερβατικότητα, ο νέος Γνωστικισμός τιμούσε την εμμένεια (την ιδιότητα του να είναι κάτι έμφυτο).

Η σχέση Γνωστικισμού - φεμινισμού γίνεται εμφανής από τα πειράματα της κίνησης στη θρησκευτική μηχανική. Η θεολόγος Rosemary Radford Ruether δηλώνει: "Η φεμινιστική θεολογία πρέπει να δημιουργήσει μια νέα βάση κειμένου, ένα νέο κανόνα ... Η φεμινιστική θεολογία δεν μπορεί να γίνει από την υπάρχουσα βάση της Χριστιανικής Βίβλου". Ποια είναι μία από τις κύριες πηγές έμπνευσης για την φεμινιστική θεολογία; Η απάντηση παρέχεται από τη Κορεάτισα φεμινίστρια θεολόγο Chung Hyun Kyung (Τσανγκ Χιουν Κιούνγκ - φώτο), που με ειλικρίνεια δηλώνει: "οι φεμινίστριες είναι ελεύθερες να χρησιμοποιούν τα αρχαία κείμενα των Γνωστικών, που αρχικά απορρίφθηκαν ως αιρετικά, επειδή ο χριστιανικός κανόνας δημιουργήθηκε από άνδρες» και ότι «οι γυναίκες δεν είναι υποχρεωμένες να δεχτούν ένα βιβλίο... του οποίου στην διαμόρφωση δεν είχαν μέρος». (Έχει ενδιαφέρον ότι η  προαναφερόμενη φανατική οικουμενίστρια Κορεάτισα θεολόγος αυτοπροσδιορίζεται ως «παγανίστρια - σαμανίστρια, οικο-φεμινίστρια, Βουδιστο-χριστιανή!» Διάβασε για τον θεολογικό της αχταρμά – «επίκληση» εδώ).

Σύμφωνα με τον Voegelin, η ανθρωποκεντρική σωτηριολογία των σύγχρονων Γνωστικών μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την επίφαση του νοήματος της απουσίας του Θεού. Άλλωστε, προκειμένου να δημιουργηθεί μια νέα τάξη πραγμάτων, πρέπει πρώτα κάποιος να υποκαταστήσει τον δημιουργό της παλαιάς. Αυτή η κοσμική αλλαγή καθεστώτος προβλέπει την απόλυτη επαναστατική πράξη: την θεοκτονία (deicide). Ο Voegelin επαναλαμβάνει:

«Για φανεί ότι έχει νόημα η δημιουργία ενός νέου κόσμου, το δεδομένο της τάξης της ύπαρξης πρέπει να σβηστεί. Η τάξη της ύπαρξης πρέπει να ερμηνευτεί μάλλον, ως ουσιαστικά ότι βρίσκεται υπό τον έλεγχο του ανθρώπου. Και παίρνοντας τον έλεγχο της ύπαρξης απαιτείται περαιτέρω η υπερβατική του καταγωγή να σβηστεί: απαιτείται η καρατόμηση της ύπαρξης - η δολοφονία του Θεού».

Η δολοφονία του Θεού είναι ακριβώς αυτό που η φεμινίστρια έχει κατά νου. Η εβραϊκής καταγωγής φεμινίστρια Naomi Goldenberg (φώτο) έχει δηλώσει: «Το φεμινιστικό κίνημα στη Δυτική κουλτούρα ασχολείται με την αργή εκτέλεση του Χριστού και του Ιεχωβά. Ωστόσο, πολύ λίγες γυναίκες και άνδρες που τώρα εργάζονται για την ισότητα των δύο φύλων μέσα στο Χριστιανισμό και τον Ιουδαϊσμό συνειδητοποιούν την έκταση της αιρέσεώς τους». Συνοψίζοντας τον φεμινιστικό στόχο της θεοκτονίας, η Goldenberg δηλώνει: «Εμείς οι γυναίκες πρόκειται να φέρουμε ένα τέλος στο Θεό».

Εκεί που οι αρχαίοι Γνωστικοί θέτουν την «Γνώση» (δηλαδή, τη μυστική γνώση) ως τον πυρήνα της ανθρωποκεντρικής σωτηριολογίας τους, οι φεμινίστριες θέτουν ένα μυθικό φωτισμένο ανδρόγυνο άτομο. Η ειρωνεία είναι ότι, ενώ το ανδρόγυνο συνδυάζει φαινομενικά αρσενικά και θηλυκά χαρακτηριστικά, οι φεμινίστριες εργάζονται ενεργά για να ληστέψουν από τις γυναίκες την θηλυκότητά τους. Αυτή η κλοπή γίνεται μέσα από το «διαζύγιο» του φύλου (gender) από το φύλο (sex). Ακριβώς όπως ο Γνωστικός έβλεπε το σύμπαν και την ιεραρχική του τάξη ως μια ψευδαίσθηση που προβλήθηκε από κάποιο κακόβουλο δημιουργό, η φεμινίστρια απεικονίζει τον ανδρισμό και τη θηλυκότητα ως συνθετικά κατασκευάσματα που επιβάλλονται στην ανθρωπότητα από κάποια χιμαιρική πατριαρχική τυραννία.

Η διακλάδωση του φύλου (sex) και του φύλου (gender) εξαρτάται από την παντοτινά συζητήσιμη διχοτόμηση της φύσης και της ανατροφής. Στο πλαίσιο πόλωσης του χάσματος sex/gender, το φύλο (sex) παρουσιάζεται ως ένα προϊόν της φύσης, ενώ το φύλο (gender) απεικονίζεται ως συνέπεια της ανατροφής. Ωστόσο, οι εξελίξεις στη νευροεπιστήμη καθιστούν τη διχοτομία φύση / ανατροφή αστήρικτη. Οι Darlene Francis και Daniela Kaufer δηλώνουν:

«Το αίνιγμα  “φύση εναντίον ανατροφής” (“nature vs nurture”) αναζωογονήθηκε όταν τα γονίδια αναγνωρίστηκαν ως μονάδες της κληρονομικότητας, που περιέχουν τις πληροφορίες που κατευθύνουν και επηρεάζουν την ανάπτυξη. Όταν το ανθρώπινο γονιδίωμα αλληλουχήθηκε το 2001, η ελπίδα ήταν ότι όλα αυτά τα ερωτήματα θα απαντιόντουσαν. Στη δεκαετία που μεσολάβησε, έχει καταστεί προφανές ότι υπάρχουν πολλά περισσότερα ερωτήματα από ό, τι πριν. Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να καταλάβουν ότι η σωστή απάντηση δεν είναι "φύση" ή "ανατροφή", αλλά κάποιος συνδυασμός των δύο. Ωστόσο, επιστήμονες και λαϊκοί εξακολουθούν να ξοδεύουν πάρα πολύ χρόνο προσπαθώντας να ποσοτικοποιηθεί η σχετική σημασία της φύσης και της ανατροφής.

Οι πρόσφατες εξελίξεις στη νευροεπιστήμη κάνουν επιτακτική την ανάγκη να εγκαταλειφθεί η συζήτηση για τη φύση εναντίον της ανατροφής και να επικεντρωθούμε στην κατανόηση των μηχανισμών μέσω των οποίων τα γονίδια και το περιβάλλον διαρκώς περιπλέκονται σε όλη τη διάρκεια της ζωής ενός ατόμου» (“Beyond Nature vs. Nurture”).

Επειδή οι εξελίξεις στη νευροεπιστήμη γρήγορα εκτοπίζουν τη διχοτόμηση φύση / ανατροφή, είναι αυτονόητο ότι ο διαχωρισμός βιολογικού (sex) / κοινωνικού (gender) φύλου εξορίζεται μαζί της. Εάν η φύση και η ανατροφή δεν είναι διχοτομημένες, τότε το ίδιο ισχύει για το φύλο (sex) και το φύλο (gender). Έτσι, τα δύο τους δεν μπορεί να βρίσκονται μέσα στην ακραία πολικότητα κάποιου είδους δυαδικής αντιπολίτευσης. Μια τέτοια δυαδική αντιπολιτευτική έχει ως αποτέλεσμα  μια ορολογική σύγχυση τόσο όσον αφορά τις γενικές διαφορές μεταξύ των δύο φύλων όσο και τις εσωτερικές αποχρώσεις που προκύπτουν μέσα στο καθένα. Στο “Gender, Nature and Nurture”, ο Richard Lippa εφιστά την προσοχή σε αυτή την ορολογική σύγχυση:

«Μερικοί ερευνητές έχουν υποστηρίξει ότι η λέξη ‘sex’ θα πρέπει να χρησιμοποιείται για να δηλώσει τη βιολογική κατάσταση του ατόμου να είναι αρσενικό ή θηλυκό, ενώ η λέξη ‘gender’ θα πρέπει να χρησιμοποιείται για να αναφερθούν όλα τα κοινωνικά κατασκευασμένα και μαθημένα «αξεσουάρ» του φύλου, όπως χτένισμα, ενδυμασία, μη λεκτικές ιδιομορφίες, και ενδιαφέροντα. Ωστόσο, δεν είναι καθόλου σαφές ο βαθμός στον οποίο οι διαφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών οφείλονται σε βιολογικούς παράγοντες παρά σε πολιτιστικούς παράγοντες που έχουν διδαχθεί. Επιπλέον, η αδιάκριτη χρήση της λέξης ‘gender’ τείνει να συσκοτίσει τη διάκριση ανάμεσα σε δύο διαφορετικά θέματα: (α) τις διαφορές μεταξύ αρσενικών και θηλυκών και (β) τις ατομικές διαφορές στην αρρενωπότητα και η θηλυκότητα που συμβαίνουν μέσα σε κάθε φύλο».

Ο Lippa παρατηρεί ότι "η ίδια η έννοια του ‘gender’ ορίζεται εν μέρει από τις διαφορές μεταξύ των δύο φύλων, διαφορές στην ενδυμασία των ανδρών και των γυναικών, στον καλλωπισμό, στις επαγγελματικές επιλογές, στο στυλ επικοινωνίας, στην επιθετικότητα και στις μη λεκτικές συμπεριφορές». Πράγματι, οι διαφορές καθορίζουν το φύλο. Οι διαφορές αυτές περιλαμβάνουν βιολογικές διακρίσεις. Παρ’όλες τις σημασιολογικές ασκήσεις, ‘gender’ και ‘sex’ παραμένουν συνώνυμα. Αυτή η συνωνυμία αψηφά κάθε διάζευξη που οι «επαναστάτες του σεξ» επιθυμούν να επιβάλουν στα δύο. Ο διαχωρισμός που προσπαθούν να επιβάλλουν μεταξύ ‘gender’ και ‘sex’ είναι εντελώς αυθαίρετος και είναι σχεδιασμένος για να παρέχει στους «επαναστάτες του σεξ» ένα πρόσφορο βαθμό ελαστικότητας ώστε κάθε μορφή συνουσίας να μπορεί να δικαιολογηθεί.

Μέσω αυτής της ερμηνευτικής περαιτέρω, η βιολογία γίνεται ένα απλό «ατύχημα» της φύσης. Ότι κάποιος «συμβαίνει» να είναι αρσενικό ή θηλυκό συνέπεια τυφλών, άσκοπων δυνάμεων που του επιβλήθηκαν από μηχανήματα που αποτελούνται από κρέας. Κατά ειρωνικό τρόπο, οι υποστηρικτές μιας τέτοιας προοπτικής δίνουν συχνά τη σύμφωνη γνώμη τους στην εξελικτική θεωρία. Δεν έχει σημασία πόσο πολύ ένας εξελικτικός μπορεί να προβάλει αντιρρήσεις, το γεγονός είναι ότι η εξελικτική διαδικασία προσπαθεί να διασφαλίσει ένα τέλος (σκοπό). Είναι τρομερά δύσκολο να επικαλείσαι τυφλές, άσκοπες δυνάμεις, ενώ ταυτόχρονα να θέτεις ένα σύστημα τόσο περίπλοκου σχεδιασμού. Έτσι, ακόμη και αν η βιολογία είναι αποτέλεσμα εξέλιξης, οι βιολογικές ταξινομήσεις των αρσενικών και θηλυκών δύσκολα θα λογίζονται «ατυχήματα».

Επιπλέον, όσοι υποστηρίζουν ότι το σύμπαν και η ύπαρξη είναι χωρίς νόημα αντικρούουν τους εαυτούς τους. Από τη μία υποστηρίζουν ότι η ύπαρξη δεν έχει νόημα, αλλά η δική τους διακήρυξη έχει νόημα! Εάν το σύμπαν ήταν πραγματικά χωρίς νόημα, τότε δεν θα μπορούσε κανείς να εκφράσει ποτέ μια τέτοια άποψη με νόημα. Προφανώς, υπάρχει νόημα στο σύμπαν. Αυτή η εσωτερική αντίφαση διαψεύδει τα πραγματικά κίνητρα εκείνων που την επικαλούνται. Αυτά τα κίνητρα αρθρώνονται μάλλον με ειλικρίνεια από τον Aldous Huxley:

«Είχα κίνητρα για να μην θέλω ένα κόσμο με νόημα. Για μένα, όπως χωρίς αμφιβολία για τους περισσότερους από τους συγχρόνους μου, η φιλοσοφία του μη νοήματος ήταν ουσιαστικά ένα μέσο απελευθέρωσης. Η απελευθέρωση που επιθυμούσαμε ήταν ταυτόχρονα απελευθέρωση από ένα ορισμένο σύστημα ηθικής. Αντιδρούσαμε στην ηθική, διότι παρενέβαινε στη σεξουαλική μας ελευθερία».

Οι στόχοι των «ερωτικά εξεγερμένων» καθίστανται ανεκτοί από την «φιλοσοφία του μη νοήματος». Η διαίρεση του ‘sex’ και του ‘gender’ εξαρτάται από τέτοιες δυσ- τελεολογίες. Τελικά, η «φιλοσοφία του μη νοήματος» καμουφλάρει τους επαναστατικούς στόχους. Οι διάφορες φεμινιστικές και LGBTI οργανώσεις που σήμερα προσπαθούν εκ νέου να «πλάσουν» τον δυτικό πολιτισμό έχουν παρόμοιους  επαναστατικούς στόχους. Το γεγονός αυτό υπογραμμίζει ακόμη μια άλλη αντίφαση στην διχοτόμηση βιολογικού / κοινωνικού φύλου. Ο ισχυρισμός ότι το φύλο είναι ένα κοινωνικό κατασκεύασμα αυτο-αντικρούεται, επειδή είναι κατ’ ουσίαν, το προϊόν των κινημάτων (ιδιαίτερα διάφορων φεμινιστικών και LGBTI οργανώσεων) που προωθούν το δικό τους σύνολο κοινωνικών δομών. Έτσι, αυτός ο ισχυρισμός από μόνος του είναι ένα κοινωνικό κατασκεύασμα. Καθώς οι κοινωνικές δομές θεωρούνται ευμετάβλητες, στην καλύτερη περίπτωση και εγγενώς ψευδείς στη χειρότερη περίπτωση, πρέπει κανείς να συμπεράνει ότι η απεικόνιση του φύλου (gender) ως ένα κοινωνικό κατασκεύασμα καθίσταται αφόρητη από τα δικά της κριτήρια αποδοχής.

Πολλοί από όλο το πολιτικό φάσμα έχουν αντιληφθεί τον ρόλο του φεμινισμού ως παράγοντα καταστροφικών κοινωνικών αλλαγών. Πηγές τόσο ετερόκλητες από τον συντηρητικό ραδιοπαρουσιαστή Rush Limbaugh μέχρι την φεμινίστρια Camille Paglia έχουν σχολιάσει σχετικά με τους τρόπους με τους οποίους το φεμινιστικό κίνημα, ιδίως ο φεμινισμός του «δεύτερου κύματος» που ξεκίνησε στη δεκαετία του 1960, προκάλεσε την σταδιακή αποσκίρτηση από τη σεξουαλική λογική και την διάβρωση της κοινωνικής σταθερότητας. Λίγοι, ωστόσο, έχουν γράψει ή έχουν μιλήσει για την καταγωγή του σύγχρονου φεμινισμού και το γεγονός ότι ο σύγχρονος φεμινισμός καλλιεργήθηκε στον αόρατο κόσμο της αποκλίνουσας ελίτ και στους  κύκλους παραβατικών «διανοούμενων».

Ο εκλιπών Aaron Russo (αριστερά) και ο Nicholas Rockefeller (δεξιά)

Ο Aaron Russo, ο φημισμένος αποθανών Αμερικανός παραγωγός ταινιών και σκηνοθέτης, ίσως να είχε μάθει ένα μέρος της κρυφής ιστορίας του φεμινισμού κατά τη διάρκεια συνομιλιών που είχε με τον Nicholas Rockefeller, μέλος της διαβόητης δυναστείας Ροκφέλερ (άρθρο εδώ - βίντεο εδώ). Μερικοί «αμφισβητίες» και «σκεπτικιστές» έχουν ισχυριστεί ότι ο Nicholas Rockefeller ήταν απλώς μια εφεύρεση της φαντασίας του Russo. Ο Νίκολας Ροκφέλερ, ωστόσο, είναι ένα πολύ πραγματικό πρόσωπο, όπως αποδεικνύεται από την ακόλουθη βιογραφία που παρέχεται από το Businessweek του Bloomberg:

«Ο κ Nicholas Rockefeller έχει υπηρετήσει ως διευθυντής της εταιρείας από τον Φεβρουάριο του 1999. Ο κ Rockefeller είναι δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο ‘Troop Meisinger Steuber Pasich Reddick & Tobey, LLP’ από τον Ιούνιο του 1997, πριν από τον οποίο είχε ιδιωτικό δικηγορικό γραφείο για δέκα χρόνια. Ο κ Ροκφέλερ υπηρετεί επίσης ως διαχειριστικός διευθυντής του ‘Rockvest Development Group’ και της θυγατρική του, το Διεθνές Ταμείο Rockefeller (Rockefeller International Fund), το οποίο εποπτεύει τις επενδύσεις στο χρηματιστήριο αξιών και σε ιδιωτικές επιχειρήσεις και διατηρεί ενεργό χαρτοφυλάκιο επιχειρηματικών κεφαλαίων. Ο κ Ροκφέλερ είναι επίσης πρόεδρος της ‘Rockefeller Asia’, μια εταιρεία χρηματοοικονομικών υπηρεσιών. Υπηρετεί ως μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής στο ‘RAND Center for Asia Pacific Policy’. Ο κ Rockefeller είναι μέλος των δικηγορικών συλλόγων της Καλιφόρνια και της Ουάσιγκτον και κατέχει διδακτορικό από την Νομική Σχολή του Yale. Ο κ Rockefeller είναι νομικός σύμβουλος της ‘The SHMNM Investment Trust’, που είναι σήμερα μέτοχος της Εταιρείας και η οποία συστάθηκε σύμφωνα με μία συμφωνία μετόχων μεταξύ του κ Nicholas Matzorkis και της ‘The Kushner-Locke Company’. Ο κ Ροκφέλερ εξελέγη διευθυντής της Εταιρείας με τη συμφωνία των μετόχων». (“Company Overview of RAND Center for Asia Pacific Policy: Nicholas Rockefeller”).

Εκτός από την απόδειξη ότι ο Nicholas Rockefeller δεν είναι μια μυθοπλασία, η βιογραφία του Businessweek δίνει επίσης στους αναγνώστες μια ιδέα της κατάστασης και της θέσης που κατέχει αυτό το συγκεκριμένο μέλος της δυναστείας των Rockefeller στους κύκλους της ελίτ. Ο Nicholas Rockefeller δεν είναι ένας επιχειρηματίας χαμηλού επιπέδου, όπως και πολλά άλλα μέλη της δυναστείας των Rockefeller, είναι μια σοβαρή κινητήρια δύναμη.

Σύμφωνα με τον Ρούσο, η «απελευθέρωση» των γυναικών ήρθε ως θέμα συζήτησης κατά τη διάρκεια μιας από τις επισκέψεις του στην κατοικία του Rockefeller. Ο Rockefeller φέρεται να ρώτησε τον Russo για την "Απελευθέρωση των Γυναικών" ("Women's Liberation") και ο Russo έδωσε την ευρέως αποδεκτή απάντηση, δηλώνοντας ότι η απελευθέρωση των γυναικών ήταν «για να έχουν οι γυναίκες το δικαίωμα να εργαστούν και να παίρνουν ίση αμοιβή με τους άνδρες, όπως ακριβώς κέρδισαν το δικαίωμα ψήφου». Ο Russo ισχυρίστηκε ότι Ροκφέλερ άρχισε να γελάει με την απάντησή του και τον αποκάλεσε «ηλίθιο» (idiot). Ο Rockefeller είπε τότε στον Russo ότι η δυναστεία Ροκφέλερ είχε χρηματοδοτήσει το κίνημα «Απελευθέρωσης των Γυναικών» έχοντας δύο στόχους στο μυαλό. Ο πρώτος στόχος, σύμφωνα με τον Russo, ήταν να φέρει τις γυναίκες στο εργατικό δυναμικό, έτσι ώστε ένα μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού να μπορεί να φορολογηθεί. Ο δεύτερος στόχος, ισχυρίστηκε ο Russo, ήταν να διαλυθεί η παραδοσιακή πυρηνική οικογένεια, έτσι ώστε τα παιδιά να αρχίσουν να βλέπουν το κράτος ως οικογένειά τους.

Η Κοινότητα Υπηρεσιών Πληροφοριών (Intelligence Community, IC) φαίνεται να έχει διαδραματίσει έναν σημαντικό ρόλο στην εκστρατεία κοινωνικής μηχανικής που ο Rockefeller περιέγραφε στο Russo. Για πολλά χρόνια, η δυναστεία Ροκφέλερ ήταν βυθισμένη στον κόσμο των Πληροφοριών. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, δημιουργήθηκαν δεσμοί μεταξύ του Ιδρύματος Ροκφέλερ και των κύκλων των Υπηρεσιών Πληροφοριών. Ο συγγραφέας Frances Stonor Saunders μοιράζεται μερικές από τις λεπτομέρειες που αφορούν αυτόν τον ανίερο γάμο:

«Η σύγκλιση ανάμεσα στα δισεκατομμύρια των Ροκφέλερ και την κυβέρνηση των ΗΠΑ ξεπέρασε ακόμα εκείνη του Ιδρύματος Ford. Ο John Foster Dulles και αργότερα ο Dean Rusk από την προεδρία του Ιδρύματος Ροκφέλερ έγιναν υπουργοί Εξωτερικών των ΗΠΑ. Άλλα βαριά ονόματα τη εποχής του Ψυχρού Πολέμου, όπως ο John J. McCloy και ο Robert A. Lovett είχαν εξέχουσες θέσεις ως εντολοδόχοι των Rockefeller. Η κεντρική θέση του Nelson Rockefeller εγγυάται μια στενή σχέση με τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες: ο ίδιος ήταν υπεύθυνος όλων των πληροφοριών στη Λατινική Αμερική κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αργότερα, ο συνεργάτης του στη Βραζιλία, συνταγματάρχης J.C. King έγινε επικεφαλής της CIA των παράνομων δραστηριοτήτων στο δυτικό ημισφαίριο. Όταν ο Νέλσον Ροκφέλερ διορίστηκε από τον Αϊζενχάουερ στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας (National Security Council - NSC) το 1954, η δουλειά του ήταν να εγκρίνει διάφορες μυστικές επιχειρήσεις. Αν χρειαζόταν οποιαδήποτε επιπλέον πληροφορία σχετικά με τις δραστηριότητες της CIA, θα μπορούσε απλώς να ρωτήσει τον παλιό του φίλο Allen Dulles για άμεση ενημέρωση. Μια από τις πιο αμφιλεγόμενες δραστηριότητες ήταν το πρόγραμμα MK-ULTRA (ή “Manchurian Candidate”) το πρόγραμμα της CIA της έρευνας για τον έλεγχο του μυαλού - κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950. Αυτή η έρευνα υποστηρίχθηκε από τις επιχορηγήσεις του Ιδρύματος Ροκφέλερ.

Διοικώντας την δική του υπηρεσία πληροφοριών κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Νέλσον Ροκφέλερ ήταν απών από τις τάξεις της OSS (πρόδρομος της CIA) και μάλιστα είχε μια δια βίου έχθρα με τον William Donovan. Αλλά δεν υπήρχε καμία προκατάληψη κατά των βετεράνων της OSS, οι οποίοι είχαν προσληφθεί στο Ίδρυμα Ροκφέλερ κατά δεκάδες. Το 1950, ο Charles B. Fahs, πρώην OSS, έγινε επικεφαλής του τμήματος των ανθρωπιστικών σπουδών του ιδρύματος. Ο βοηθός του ήταν ένας άλλος βετεράνος της OSS ονόματι Chadbourne Gilpatric, που έφτασε εκεί απευθείας από τη CIA».

Η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (CIA) έπαιξε μεγάλο ρόλο στην άνοδο ενός από τα κορυφαία ονόματα του δεύτερου κύματος του φεμινισμού: της Gloria Steinem (φωτο - για την σχέση της εβραϊκής καταγωγής Steinem – CIA διάβασε εδώ). Η CIA βρέθηκε στον δρόμο της Steinem το φθινόπωρο του 1958, μια περίοδο όπου η πορεία της δεν έδειχνε τίποτε σπουδαίο. Η Steinem είχε πρόσφατα επιστρέψει από ένα ταξίδι υποτροφίας στην Ινδία. Κατά την παραμονή της στην Ινδία, η Steinem "είχε γίνει φίλη με την Indira Gandhi και τη χήρα του επαναστάτη ανθρωπιστή M.N. Roy". Παρόλα αυτά δεν είχε καμία κοινωνική ανύψωση. Σύμφωνα με τον συγγραφέα Hugh Wilford, η Steinem "είχε δυσκολία να βρει μια ικανοποιητική δουλειά". Η Steinem "κατέληξε να κοιμάται στα πατώματα των διαμερισμάτων φίλων, ενώ αναζητούσε μια δουλειά στη Νέα Υόρκη".

Ήταν σε αυτό το χαμηλό σημείο στη ζωή της Steinem που ο Clive S. Gray εμφανίστηκε για να ανοίξει τις πόρτες της ευκαιρίας. Η Steinem συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον Gray στο Δελχί, "όπου δήθεν εργάζονταν για τη διδακτορική διατριβή στο ινδικό σύστημα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης". Στην πραγματικότητα, ο Gray δούλευε για τη CIA, για τον "εντοπισμό ταλέντων πιθανών πρακτόρων στο φοιτητικό κίνημα". Ο Gray ζήτησε από την Steinem να είναι επικεφαλής στην Ανεξάρτητη Υπηρεσία Πληροφόρησης (Independent Service for Information, ISI) για το Φεστιβάλ Νεολαίας στη Βιέννη (ISI), το οποίο ο Wilford περιγράφει μια "σημαντική χρηματοδοτούμενη από τη CIA φοιτητική επιχείρηση που ξεκίνησε το 1957 με στόχο τη διάσωση της νεολαίας του Τρίτου Κόσμου από τα νύχια της κομμουνιστικής προπαγάνδας". Ο Gray και οι άλλοι ιδρυτές της ISI ήταν πρώην αξιωματικοί της NSA που ήλπιζαν να επηρεάσουν τα ευαίσθητα, νεανικά μυαλά των συμμετεχόντων στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας και Φοιτητών της Βιέννης, μια εκδήλωση προγραμματισμένη από τον επικεφαλής της KGB και πρώην ηγετική μορφή των φοιτητών Alexander Sheljepin. Σύμφωνα με τον Wilford, η πρόταση του Gray ήταν πάρα πολύ καλή για να την αρνηθεί η Steinem:

«Η πρόταση αμέσως άρεσε στην Steinem, όχι μόνο γιατί σήμαινε αμειβόμενη εργασία, αλλά επειδή προσέφερε επίσης μια διέξοδο για το πολιτικό ιδεαλισμό που ξύπνησε μέσα της με την εμπειρία της Ινδίας και αμέσως μετά την πρόσκληση του Gray συναντήθηκε στη Νέα Υόρκη με έναν άλλο πρώην πρόεδρο της NSA που είχε γίνει αξιωματικός της CIA, τον Harry Lunn (ο οποίος, όπως και οι περισσότεροι άλλοι νέοι που γνώριζε, αμέσως την ερωτεύτηκε). Στη συνέχεια ταξίδεψε στο Κέιμπριτζ, για να δώσει συνέντευξη σε δύο πρώην αντιπροέδρους της NSA για τις Διεθνείς Υποθέσεις, τον Len Bebchick και τον Paul E. Sigmund, Jr. και τον δικηγόρο της Βοστώνης George Abrams. Κατά τον Ιανουάριο του 1959 είχε αναλάβει τη θέση του διευθυντή της ISI, με γραφεία στην Harward Yard Harward και ένα μισθό 100 δολάρια την εβδομάδα, συν 5 $ κάθε ημέρα, "διότι τα ενοίκια στο Cambridge ήταν τόσο ακριβά".

Ο Ομπάμα βραβεύει την Steinem..

Η Steinem δεν ήταν κάποια ανυποψίαστη πράκτορας ή κάποια που την είχαν κοροϊδέψει. Είχε επίγνωση του γεγονότος ότι η CIA ήταν ο καθοδηγητής της. Ο Wilford λέει:

«Όσο για την Steinem, αυτή ήταν ενήμερη, από όταν άρχισε να κάνει ερωτήσεις σχετικά με τη χρηματοδότηση της ISI και οι μυστικοί αξιωματικοί της CIA της εξήγησαν ότι οι μεγιστάνες της Βοστώνης και τα ιδρύματα που φέρονταν ότι επιδοτούσαν το εγχείρημα ήταν στην πραγματικότητα χρήματα που διοχετεύονταν από μυστικό επίσημο ταμείο».

Στις επόμενες εβδομάδες μέχρι το φεστιβάλ, η Steinem και το προσωπικό της ISI έστειλε φυλλάδια και ενημερωτικά δελτία στους φοιτητές που σχεδίαζαν να παρακολουθήσουν το φεστιβάλ. Βοηθός της Steinem ήταν το διοικητικό στέλεχος της Time, Inc., C.D. Jackson, αυθεντία του ψυχολογικού πολέμου, που κρυφά προσφέρθηκε να συντονίσει μια μαζική εκστρατεία προπαγάνδας κατά του φεστιβάλ για λογαριασμό της CIA, με τη συμμετοχή του Radio Free Europe, δημοσιογράφους του Time και υπουργούς της Αυστρίας". Όταν το CBS ακύρωσε τα σχέδια για μία ώρα ντοκιμαντέρ για το φεστιβάλ, ο Jackson πήγε να βοηθήσει την Steinem, προσπαθώντας να πείσουν τον διευθυντή του CBS Φρανκ Στάντον να επανεξετάσει το θέμα. Ο Τζάκσον είχε πολύ επιτυχία στο να κερδίζει στήριξη στις προσπάθειες του ISI για το φεστιβάλ.

Πολλοί αριστεροί ερευνητές έχουν απεικόνισε τη CIA ως μια ομάδα από αρχι-συντηρητικούς που κλίνουν προς το φασισμό. Η σχέση της Steinem με τη CIA, ωστόσο, δίνει μια διαφορετική εικόνα. Όταν μίλησε στην Washington Post σχετικά με τη σχέση της με τη CIA, η Steinem δήλωσε, «Από την εμπειρία μου, η Υπηρεσία ήταν εντελώς διαφορετική από την εικόνα που έχει ο κόσμος. Ήταν φιλελεύθερη (liberal) μη βίαιη και έντιμη». Μιλώντας για το Φεστιβάλ Νεολαίας της Βιέννης, η Steinem είπε στους New York Times, "ήμουν ευτυχής που βρήκα μερικούς liberals στην κυβέρνηση εκείνες τις ημέρες που ήταν διορατικοί και νοιαζόταν αρκετά να έχουν Αμερικάνους όλων των πολιτικών απόψεων στο φεστιβάλ". Η Steinem είδε φαινομενικά μια «μικρή διαφορά» ανάμεσα στο ριζοσπαστικό μήνυμά της και τις πεποιθήσεις που είχαν πολλοί στους κόλπους της CIA.

Ενώ ήταν αντι-σοβιετική, η CIA δεν ήταν κατ’ ανάγκη σε αντίθεση με ριζοσπαστικές και επαναστατικές ιδέες. Η στενή συνεργασία της CIA με την Steinem (φωτο) καταδεικνύει σαφώς αυτό το σημείο. Δεν φαίνεται να ενοχλούσε στο ελάχιστο την CIA ότι η Steinem επεδίωκε να καταργήσει τον παραδοσιακό γάμο και την πυρηνική οικογένεια. Η Υπηρεσία δεν φαίνεται να την πείραζε αν οι άνθρωποι γίνονταν ριζοσπαστικοί, εφ’ όσον έλεγχε την εκστρατεία της ριζοσπαστικοποίησης και επέλεγε την επαναστατική θεωρία που θα διαδίδονταν.

Η CIA είχε μια γενιά ριζοσπαστικών μεταξύ των οποίων ήταν ακόμη και ένας άνθρωπος του θεάματος με μαρξιστικές ιδέες. Αυτή η γενιά άρχισε να αναπτύσσεται από τον πρόδρομο της CIA, την OSS. Ο στρατηγός William "Wild Bill" Donovan (φωτο), ο επικεφαλής της OSS, δεν είχε πρόβλημα με τη χρησιμοποίηση κομμουνιστών. Ο Donovan δικαιολόγησε την απασχόληση κομμουνιστών επικαλούμενος την απειλή των δυνάμεων του Άξονα. Θα έπρεπε να εξασφαλιστεί, υποστήριξε ο Ντόνοβαν, η νίκη των Συμμάχων, πάση θυσία. Για το Ντόνοβαν, οι ανησυχίες για την ανατροπή από τους κομμουνιστές έπρεπε να υποβαθμιστεί μπροστά στον μεγαλύτερο στόχο της νίκης στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Ντόνοβαν είπε ακόμη σε έναν βοηθό της OSS, «θα έβαζα τον Στάλιν στην κατάσταση μισθοδοσίας της OSS, αν πίστευα ότι θα μας βοηθήσει να νικήσουμε τον Χίτλερ». Το αποτέλεσμα αυτής της σκέψης ήταν μια OSS που ήταν «πολύ ανεκτική στην αριστερά». Στρατηγικές και ευαίσθητες θέσεις στην υπηρεσία πληροφοριών για κομμουνιστές ή μαρξιστές κατά την διάρκεια του πολέμου δεν ήταν κάτι εξωπραγματικό. Ο συγγραφέας Richard Harris Smith αναφέρει:

«Ένας πρώην κομμουνιστής σωστά δήλωσε: ‘Στο Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών ... η απασχόληση φιλο-κομμουνιστών εγκρίθηκε σε πολύ υψηλά επίπεδα με την προϋπόθεση ότι αυτοί ήταν κατάλληλοι για τις συγκεκριμένες θέσεις εργασίας.’ Η OSS συχνά καλοδεχόταν τις υπηρεσίες των μαρξιστών, εφ’ όσον δεν έκαναν καμία προσπάθεια να κρύψουν τις πολιτικές τους πεποιθήσεις».

Ο Donovan, όχι μόνο έκανε τα στραβά μάτια στους κομμουνιστικές διασυνδέσεις των εργαζομένων στην OSS, αλλά ο ίδιος ενεργά αναζήτησε κομμουνιστές να προσλάβει και να απασχολήσει. Σε ένα σημείο, το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών (FBI) "παρουσίασε θριαμβευτικά στο στρατηγό τους φακέλους των τριών υπαλλήλων της OSS που είχαν σχέσεις με το Κομμουνιστικό Κόμμα και απαίτησε την αποπομπή τους από την οργάνωση". Ως απάντηση προς τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν από το FBI, ο Donovan δήλωσε, «ξέρω ότι είναι κομμουνιστές. Για αυτό τους προσέλαβα». Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η OSS έγινε CIA.

Με μια τέτοια επαναστατική και ριζοσπαστική γενιά, δεν είναι καθόλου έκπληξη το γεγονός ότι η Υπηρεσία απασχολούσε την Steinem, μια ριζοσπαστική φεμινίστρια-ακτιβίστρια που παρουσίαζε την ηθική και την παραδοσιοκρατία ως μηχανορραφίες της ανδρικής καταπίεσης. Ενώ τόσο η CIA όσο και η Steinem ήταν αντίθετοι με τη Σοβιετική Ένωση, δεν ήταν κατ’ ανάγκη αντίθετοι προς τον μαρξισμό. Όπως και η CIA στην οποία υπηρέτησε, η Steinem είχε υιοθετήσει μαρξιστική έννοιες και ιδέες. Η Steinem παραδέχτηκε μάλιστα ότι η αντίθεσή της στην αντικομμουνιστική σταυροφορία του Ρεπουμπλικάνου γερουσιαστή Τζόζεφ Μακάρθι την οδήγησε να υιοθετήσει το μαρξισμό. Ο Πολιτιστικός Μαρξισμός (aka: Πολιτική Ορθότητα) ήταν ένα σημαντικό στοιχείο της εκστρατείας κοινωνικής μηχανικής από τους Ροκφέλερ, CIA και Steinem.

Η επιλογή των συμμάχων από την Steinem είναι ιδιαίτερα ειρωνική υπό το φως του ενδημικού μισογυνισμού του συστήματος. Οι Ροκφέλερ, για παράδειγμα, δύσκολα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ότι είχαν ιδιαίτερη συμπάθεια για τα δεινά της σύγχρονης γυναίκας. Αν οι παρατηρήσεις του Nicholas Rockefeller στον Russo ήταν πραγματικές, τότε γίνεται οδυνηρά προφανές ότι τα κίνητρα της ολιγαρχικής δυναστείας για τη χρηματοδότηση της ανόδου του φεμινισμού ήταν καθαρά πραγματιστικά. Επιπλέον, ο φεμινισμός είχε γεννηθεί από τη μήτρα μιας μισογυνιστικής αντίληψης, μια παράδοξη πραγματικότητα που υπογραμμίζεται από τις Γνωστικές  εμπνεύσεις του κινήματος. Υπενθυμίζεται ότι, σύμφωνα με την Γνωστική θεωρία της Δημιουργία, η ανθρώπινη φυλή έχει ένα θηλυκό «Αιώνα» (Σοφία), να ευχαριστεί για το συλλογικό δίλημμα της. Η ελαττωματική συνείδηση που δήθεν κυριαρχεί πάνω από το εγγενώς διεφθαρμένο φυσικό σύμπαν προήλθε από τη δική της ύπαρξη. Μια τέτοια θεωρία δημιουργίας δεν είναι καθόλου κολακευτική για τις γυναίκες. Αυτός ο μισογυνισμός εκφράζεται ρητά από τη Γνωστική αναθεώρηση του Χριστού στο ψευδεπίγραφο «Ευαγγέλιο του Θωμά»:

«Ο Σίμων Πέτρος είπε σε όλους τους άλλους μαθητές, "Ας βγει η Μαρία Μαγδαληνή από ανάμεσά μας, γιατί οι γυναίκες δεν είναι άξιες της ζωής."

Ο Ιησούς είπε, «Βλέπε, ιδού, εγώ θα την οδηγήσω, έτσι ώστε να μπορώ να την κάνω αρσενικό, έτσι ώστε αυτή, επίσης, με το να γίνει αρσενικό να μπορεί να γίνει ένα ζωντανό πνεύμα που θα μοιάζει με εσάς τους άντρες. Γιατί κάθε γυναίκα που καθιστά τον εαυτό της ένα αρσενικό θα μπει στη Βασιλεία των Ουρανών».

Έτσι, ο φεμινισμός προήλθε από μια μισογυνιστική αίρεση. Προκαλεί κατάπληξη γιατί αυτή η εγγενώς μισανδρική ιδεολογία έχει τόσα πολλά κοινά με την μισογυνιστική τάξη στην οποία αντιτίθεται φαινομενικά. Τελικά, η ηγεμονία που επιδιώκεται από τα ολιγαρχικά συμφέροντα του συστήματος δεν ειδικεύεται στο φύλο. Ο ανδρογυνισμός προβλέπει όχι μόνο την καταστροφή της αρρενωπότητας, αλλά και της θηλυκότητας. Υπό αυτή την έννοια, ο μισανδρισμός και ο μισογυνισμός είναι απλώς το ενδιάμεσο στάδιο που οδηγεί στον ανδρογυνισμό. Η διαλεκτική ένταση μεταξύ των δύο έχει ως στόχο να υπονομεύσει σταδιακά το φύλο ως καθοριστικό παράγοντα της ανθρώπινης ταυτότητας. Επειδή η ταυτότητα είναι άρρηκτα συνυφασμένη με το φύλο, πρέπει να καταργηθεί. Άλλωστε, οι δουλοπάροικοι δεν έχουν καμία ανάγκη για προσωπική ταυτότητα. Η παγκόσμια τάξη που καθιερώνεται από την αποκλίνουσα ελίτ δεν θα κατοικείται από αρσενικά ή θηλυκά. Στο τέλος, εάν η αποκλίνουσα ελίτ συνειδητοποιήσει το εσχατολογικό της όραμα για τον κόσμο, θα κατοικηθεί από τη νέα μη-ανθρώπινη φυλή.-  Πηγή

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ:

Στο επεισόδιο 117 της σειράς ‘Star Trek: The Next Generation’ (1987-1994) με τον τίτλο "The Outcast" (‘Ο Εξόριστος’), ο διοικητής William Riker ερωτεύεται ένα εξωγήινο πλάσμα με το όνομα ‘Soren’, μέλος των ανδρόγυνων/ερμαφρόδιτων J'naii, μιας εξωγήινης φυλής που απορρίπτει τις διακρίσεις μεταξύ των φύλων και στιγματίζει κάθε άτομο που εμφανίζει προτιμήσεις προς το αρσενικό ή το θηλυκό. "Η ιδέα του φύλου", εξηγεί η/ο Soren στον Riker, «είναι προσβλητική για το λαό μου. Βλέπεις, παλαιότερα είχαμε δύο φύλα, όπως εσείς. Αλλά εξελιχθήκαμε σε μία ανώτερη μορφή ... Δεν θέλω να σε προσβάλω, αλλά στον πλανήτη μου έχουμε διδαχθεί ότι το φύλο είναι ... κάτι πρωτόγονο". Διάβασε σχετικό άρθρο με τους διαλόγους εδώ. 

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ