ΗΠΑ: Η Candace Owens, επιτίθεται σε παιδεραστές και διεστραμμένους και «στοχοποιεί» τον Εβραίο σεξολόγο της περιόδου της «Δημοκρατίας της Βαϊμάρης»

 

Η είδηση όπως παρουσιάζεται στην JERUSALEM POST / ΚΟ

Σε ένα τμήμα της διαδικτυακής της εκπομπής το Σάββατο, η συντηρητική σχολιάστρια Candace Owens ισχυρίστηκε ότι «όλο το πεδίο της ψυχολογίας χτίστηκε από παιδεραστές και διεστραμμένους», στοχεύοντας όχι μόνο στον Sigmund Freud και τον αμφιλεγόμενο ερευνητή του 20ου αιώνα, John Money, αλλά και στον Magnus Hirschfeld (Μάγκνους Χίρσφελντ), τον Γερμανο-Εβραίο σεξολόγο της εποχής της Βαϊμάρης, του οποίου το έργο κάηκε από τα τάγματα εφόδου των ναζί.

                 

Η δεξιά παρουσιάστρια talk show, της οποίας το πρόγραμμα εμφανίζεται στο The Daily Wire, ισχυρίστηκε ότι και οι τρεις άνδρες ήταν ομοφυλόφιλοι (χρησιμοποιώντας αποκλειστικά τον όρο «ομοφυλόφιλος» σε όλο τον μονόλογό της) και ότι είχαν ύποπτο ενδιαφέρον για τη σεξουαλικότητα των παιδιών.

Μεταξύ άλλων κατηγοριών, η Owens είπε ότι ο Hirschfeld έδειξε ένα διεστραμμένο ενδιαφέρον για τη σεξουαλική ζωή των αποικισμένων Αφρικανών.

Οι απόψεις του Hirschfeld για τη φυλή είναι ένα θέμα συνεχιζόμενης διαμάχης, ιδιαίτερα από τους σημερινούς θεωρητικούς των «queer μελετών», αλλά δεν ήταν σαφές σε τι αναφερόταν η Owens.

              

Η Owens εξιστόρησε τους υποτιθέμενους λόγους για τους οποίους οι Γερμανοί φασίστες έβαλαν στο στόχαστρο το "Ινστιτούτο Σεξουαλικών Σπουδών" (Institut für Sexualwissenschaft) του Hirschfeld: «Σοκαρίστηκα που δεν το έμαθα ποτέ», είπε, «ότι τα Brownshirts (Braunhemden) - οι φοιτητές ακτιβιστές που μάζευαν και έκαιγαν ένα σωρό βιβλία - έκαιγαν βιβλία που θεωρούνταν μαρξιστικά και θεωρούνταν ότι είναι απροκάλυπτα σεξουαλικά».

Ο αντισημιτικός χαρακτήρας των επιθέσεων στον Hirschfeld παραλείφθηκε από αυτή την αφήγηση. Οι ναζί προπαγανδιστές χρησιμοποίησαν τον Hirschfeld ως παράδειγμα αυτού που αποκαλούσαν «εκφυλισμένη εβραϊκή σεξουαλικότητα» ("degenerate Jewish sexuality") και φασίστες ακτιβιστές κάποια στιγμή έβαλαν αφίσες έξω από το σπίτι του ερευνητή που έγραφαν: «Δρ. Hirschfeld ένας δημόσιος κίνδυνος: Οι Εβραίοι είναι η καταστροφή μας!».

          

Η Owens σημείωσε επανειλημμένα ότι ο Hirschfeld ήταν ομοφυλόφιλος: «Ναι, ήταν ομοφυλόφιλος», είπε, παρουσιάζοντας μια φωτογραφία του και των συναδέλφων του, στην οποία φαίνεται ο Hirschfeld να κρατιέται χέρι χέρι με τον σύντροφό του.

«Κατά την άποψή μου, είναι διεστραμμένος», είπε η Owens. «Δεν σημαίνει ότι η βιβλιοθήκη του ή το ινστιτούτο του θα έπρεπε να είχαν καεί – δεν υπάρχει δικαιολογία για τον εμπρησμό ενός ινστιτούτου – αλλά δεν προσποιούμαστε επίσης ότι κάποιος που είναι διεστραμμένος είναι επίσης ήρωας».

Σχ. ΚΟ: Το ίδρυμα του Hirschfeld ήταν μέρος της Σχολής της Φρανκφούρτης. Ο Magnus Hirschfeld ήταν ένας από τους πρώτους θεωρητικούς που προώθησαν την θεωρία ότι υπάρχει μια «μεγάλη ποικιλία ταυτοτήτων φύλου». Ο Hirschfeld φέρεται να είναι και εκείνος που χρησιμοποίησε για πρώτη φορά την λέξη «ρατσισμός». Αυτό έγινε με το βιβλίο του (‘Ρατσισμός’) το οποίο δημοσιεύθηκε το 1933 στα γερμανικά και αργότερα μεταφράστηκε στα αγγλικά το 1938 από μαρξιστές φίλους του Hirschfeld. [Η λέξη "ρατσιστής" εφευρέθηκε από τον Λέον Τρότσκι (βλ. εδώ)].

ΚΟ / πηγή

Rolf Peter Sieferle: Ο άνθρωπος και το σκάνδαλο

Του F. Roger Devlin (Counter Currents) / ΚΟ

Ο Rolf Peter Sieferle (1949-2016) ήταν Γερμανός ιστορικός επιστήμονας, του οποίου το βιβλίο “Finis Germania”, που δημοσιεύθηκε μετά τον θάνατό του, προκάλεσε έναν ηθικό πανικό το καλοκαίρι του 2017.

Μέλος της «γενιάς του '68», ο Sieferle ήταν αριστερός στα νιάτα του, γράφοντας τη διδακτορική του διατριβή για τη μαρξιστική έννοια της επανάστασης. Ο τομέας τον οποίον κατέκτησε ήταν αυτός της περιβαλλοντικής ιστορίας, και έγινε γνωστός ως συγγραφέας του “The Subterranean Forest” (1982). Αυτό το βιβλίο εξετάζει τη βιομηχανική επανάσταση από την άποψη των ενεργειακών πόρων, γεγονός που εμφανίζεται ως μια στροφή από την γεωργία που βασίζεται στην ηλιακή ενέργεια  συμπληρωμένη με καυσόξυλα σε μια όλο και πιο έντονη εξάρτηση από τον άνθρακα. Η βιομηχανική επανάσταση έλαβε χώρα στη Μεγάλη Βρετανία, εν μέρει επειδή το ξύλο ήταν λιγοστό ή ακριβό στη μεταφορά, ενώ ο άνθρακας ήταν άφθονος. Αν και ο άνθρακας είναι επίσης άφθονος στη Γερμανία, η βιομηχανική της επανάσταση ήρθε πολύ αργότερα, διότι είχε επίσης μεγάλα δάση κοντά σε μεγάλους παραποτάμιους δρόμους που επέτρεπαν την ανέξοδη μεταφορά. Το Subterranean Forest (Υπόγειο Δάσος) αναγνωρίζεται πλέον ως ένα τυποποιημένο έργο στον τομέα του και δημοσιεύθηκε στα αγγλικά το 2001.

Ο Sieferle έγραψε ή συνέγραψε μια ντουζίνα άλλα βιβλία κατά τη διάρκεια της ζωής του και θεωρήθηκε ένα πολύ αξιοσέβαστο μέλος του γερμανικού ακαδημαϊκού κατεστημένου. Αλλά σιγά – σιγά άρχισε να μετατοπίζεται προς τα δεξιά καθώς μεγάλωνε. Το 1995, για παράδειγμα, δημοσίευσε ένα βιβλίο με σκιτσογραφημένες βιογραφίες κάποιων προσώπων από τη Συντηρητική Επανάσταση της Γερμανίας (Konservative Revolution, εθνικό κίνημα μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο), μεταξύ των οποίων του Oswald Spengler, του Ernst Jünger και του Werner Sombart. Αυτό το βιβλίο και άλλα που δημοσιεύθηκαν κατά τη διάρκεια των τελευταίων του χρόνων έφεραν κάποια γκρίνια από τους αριστερούς αναθεωρητές, αλλά ο Sieferle παρέμεινε αρκετά σεβαστός ώστε να υπηρετεί ως σύμβουλος της κυβέρνησης Μέρκελ για το θέμα της κλιματικής αλλαγής.

Αποσύρθηκε από την ακαδημαϊκή ζωή το 2012. Μετά την «προσφυγική» εισβολή του 2015, παρουσίασε γρήγορα μια πολιτική πολεμική για την οποία δεν μπόρεσε να βρει κάποιον εκδότη. Τον Σεπτέμβριο του 2016, ο Sieferle, δυστυχώς, έβαλε τέλος στην ζωή του. Δεν είναι σαφές σε ποιο βαθμό το κίνητρο για αυτή του την απόφασή ήταν κάποια προβλήματα υγείας ή η αγωνία του λόγω της μεταναστευτικής κρίσης.

Τον Φεβρουάριο του 2017, η πολεμική του δημοσιεύθηκε τελικά ως “The Migration Problem: On the Impossibility of Combining Mass Immigration with the Welfare State” (Το πρόβλημα της μετανάστευσης: Περί του αδύνατου του συνδυασμού της μαζικής μετανάστευσης με το κράτος πρόνοιας). Πήγαινε καλά στις πωλήσεις, μέχρι που ανακαλύφθηκε, μετά το θάνατό του, στον υπολογιστή του, ένα άλλο μικρό το “Finis Germania” ή "Το τέλος της Γερμανίας" (ορθότερος στα λατινικά ο τίτλος θα ήταν Finis Germaniae). Αυτό το έργο κυκλοφόρησε από τον αντισυστημικό εκδοτικό οίκο Antaios [ο Ανταίος, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία ήταν γίγαντας, γιος του θεού Ποσειδώνα και της Γης], ένα γεγονός που θεωρήθηκε σκανδαλώδες από μόνο του για ένα πρώην μέλος του ακαδημαϊκού κατεστημένου. Ο εκδοτικός οίκος Antaios είναι ο πιο γνωστός "ακροδεξιός" εκδοτικός οίκος στη σημερινή Γερμανία, υπεύθυνος για την ανάδειξη των γερμανικών εκδόσεων συγγραφέων όπως ο Jack Donovan και ο υποφαινόμενος.

Αλλά η χώρα έπεσε σε ηθικό πανικό όταν το Finis Germania εμφανίστηκε απροσδόκητα σε μια γνωστή μηνιαία λίστα με δέκα συνιστώμενους τίτλους βιβλίων εκτός μυθιστορημάτων. Ο τρόπος σύνταξης αυτών των καταλόγων έχει ως εξής: σε είκοσι πέντε συντάκτες έχει ανατεθεί να βαθμολογούν μέχρι είκοσι πέντε βαθμούς όποιον νέο τίτλο βιβλίου επιλέγουν. Η ψηφοφορία είναι ανώνυμη και ο τελικός κατάλογος συγκεντρώνεται από τον συνολικό αριθμό των βαθμών που λαμβάνει κάθε βιβλίο. Τον Ιούνιο του 2017, το Finis Germania απαριθμήθηκε στον αριθμό εννέα. Αμέσως ξέσπασε μία καταιγίδα «καταγγελιών», ενώ το 93σέλιδο βιβλιαράκι χαρακτηρίστηκε "ακροδεξιό", "αντιδημοκρατικό", "αντιδραστικό", "αντισημιτικό" και "ανακριβές". Συζητήθηκε ακόμη και αν ο Sieferle κρυφά ήταν ένας "αρνητής του ολοκαυτώματος".

Ένας από τους συντάκτες παραιτήθηκε «εις ένδειξιν διαμαρτυρίας» και οι μηνιαίες λίστες αναστάλθηκαν (!) έως ότου μπορέσουν να ξαναγραφούν οι «κανόνες» για να καταστεί αδύνατο στο μέλλον να προκύψουν παρόμοια περιστατικά. Η απροσδόκητη ανακάλυψη του βιβλίου αποδείχθηκε ότι προέκυψε από έναν και μοναδικό συντάκτη που ψήφισε έντονα υπέρ του σε διάστημα τριών μηνών: όχι ενάντια στους κανόνες, αλλά ασυνήθιστα. Η ανθρωπότητα κατάφερε τελικά και βρήκε τον «ένοχο».

Σύντομα έγινε γνωστός μέσα από μια επιστολή παραίτησης, ότι ήταν ο Johannes Saltzwedel, ένας παλιός συντάκτης του Der Spiegel και συγγραφέας πολλών λαϊκών έργων για τη γερμανική ιστορία και τη λογοτεχνία. Ο ίδιος υπερασπίστηκε τη δράση του ως «μια ψήφο εναντίον ενός Zeitgeist που εγκατέλειψε τον γερμανικό και τον ευρωπαϊκό πολιτισμό υπέρ της διάδοσης ενός ομιχλώδους κοσμοπολιτισμού». Υπάρχουν πολλοί τέτοιοι «πολιτιστικά συντηρητικοί» (όρος που υποδηλώνει την αντίθεση με τους πολιτιστικά μαρξιστές / cultural marxists που αποθεώνουν τις multi culti ιδεοληψίες και προωθούν την πολιτική ορθότητα) που καλλιεργούν ήσυχα την αγάπη τους για το παρελθόν της Γερμανίας, αποφεύγοντας να... ανακατέψουν τη σφηκοφωλιά, παραβιάζοντας δημόσια κάποιο από τα πολυάριθμα ταμπού της Αριστεράς. Αυτοί οι άντρες είναι γνωστοί ως "U-Boats" (γερμανικά υποβρύχια των παγκοσμίων πολέμων) και ο Saltzwedel ήταν σαφώς από τα πιο θανατηφόρα.

Το Finis Germania έγινε ένα επιτυχημένο σκάνδαλο, φτάνοντας γρήγορα στην κορυφή των λίστας των bestseller. Τον Ιούλιο ήταν ακόμα στο νούμερο έξι στη δημοφιλή λίστα του Der Spiegel για τα μπεστ σέλερ, πριν εξαφανιστεί μυστηριωδώς: χωρίς καμία εξήγηση, ένα κενό εμφανίστηκε απλά μεταξύ του αριθμού πέντε και του αριθμού επτά! Αλλά το βιβλίο δεν υπέστη αντίστοιχη μείωση στις πωλήσεις (φτάνοντας στο No. 1 στη λίστα της Amazon με τα γερμανικά best-seller).

Αφού βομβαρδίστηκε από αγανακτισμένες ερωτήσεις, το περιοδικό εξήγησε ότι αισθάνθηκε «ιδιαίτερη ευθύνη» να αφαιρέσει ένα βιβλίο που δεν θα έφτανε στον κατάλογο χωρίς τη σύσταση του δικού τους συντάκτη, του κ. Saltzwedel. Ερωτημένοι γιατί δεν δήλωσαν ανοιχτά τι έκαναν εκείνη την εποχή, το περιοδικό δεν πρόσφερε περαιτέρω εξηγήσεις. Το θέμα έγινε σκάνδαλο μέσα στο σκάνδαλο, καθώς πολλοί από τους σκληρότερους κριτικούς του Sieferle καταδίκασαν επίσης το Der Spiegel για τις πράξεις του.

Μιας που θεωρούμε ότι οι αναγνώστες αυτής της ιστοσελίδας είναι ενήλικες, ας ρίξουμε μια ματιά σε κάποια από τα «σκανδαλώδη» που γράφονται στο Finis Germania και ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του.

“The Eternal Nazi” (μεταφρασμένο από το Finis Germania)

Υπάρχουν ακόμα μύθοι και εξακολουθούν να υπάρχουν ταμπού. Το γυμνό και οι σεξουαλικές πρακτικές όλων των ειδών δεν είναι πλέον μεταξύ αυτών και οποιαδήποτε αντίδραση σε αυτά μοιάζει πλέον σαν κάποια παλιομοδίτικη βλασφημία. Ο χριστιανικός Θεός, όμως για παράδειγμα, μπορεί να κακοποιηθεί με ευχαρίστηση χωρίς τις παραμικρές συνέπειες. Ένα ταμπού, ωστόσο, παραμένει ακίνητο: ο αντισημιτισμός. Η κριτική κατά των Αμερικανών, των Ρώσων, των πλουσίων, της βιομηχανίας, των συνδικάτων, των διανοουμένων, των ανδρών, των πολιτικών, ακόμη και των Γερμανών, είναι φθηνή και μπορεί να διατυπωθεί τόσο έντονα όσο αρέσει στον καθένα. Ωστόσο, η κριτική για τους Εβραίους πρέπει να είναι προσεκτικά συσκευασμένη για να βεβαιωθεί ότι δεν εμπλέκεται κανένας αντισημιτισμός. Οι λόγοι για αυτό είναι προφανείς.

Ο Εθνικοσοσιαλισμός, πιο συγκεκριμένα το Άουσβιτς, έχει γίνει ο τελικός μύθος ενός διεξοδικά εξορθολογισμένου κόσμου. Τι είναι ένας μύθος; Ένας μύθος είναι μια αλήθεια που βρίσκεται πάνω από κάθε συζήτηση. Δεν χρειάζεται να δικαιολογήσει την ύπαρξή του. Αντίθετα, κάθε ίχνος αμφιβολίας με τη μορφή της σχετικοποίησής του συνιστά σοβαρή παραβίαση του ταμπού που τον προστατεύει. Δεν έχει απειληθεί με τιμωρία το «ψέμα του Άουσβιτς» ως ένα είδος βλασφημίας; Πίσω από όλη την έμφαση στην "έλλειψη συγκρισιμότητάς" του δεν βρίσκουμε τον παλιό φόβο οποιασδήποτε αποκαλυπτόμενης αλήθειας που χάνεται την στιγμή που υποβάλλεται στην φωτισμένη δραστηριότητα της ιστορικής σύγκρισης και δικαιολόγησης; Το "Άουσβιτς" έχει γίνει η ενσάρκωση μιας μοναδικής και ανεξίτηλης ενοχής.

Αλλά τι εννοούμε όταν λέμε "ενοχή"; Κυριολεκτικά, αφορά μια αιτιώδη συνάφεια, αλλά και μια μόλυνση, μια διαστρέβλωση αυτού που είναι σωστό, και το οποίο μπορεί να εξαλειφθεί ή τουλάχιστον να βελτιωθεί με καθαριστικές τελετουργίες. Ο εγκληματίας έχει μολύνει τη νομική κοινότητα. Η τιμωρία, επομένως, χρησιμεύει για να την καθαρίσει. Σε περίπτωση ιδιαίτερα μεγάλης ρύπανσης, μόνο η πλήρης εξάλειψη του εγκληματία θα το πετύχει αυτό. Δίνεται πίσω στα στοιχεία: στην φωτιά που τον καίει, στο νερό που τον πνίγει, στον αέρα στον οποίο είναι κρεμασμένος και στην γη στην οποία τελικά θάβεται. Είναι ανησυχητικό ακόμη και να ζει κάποιος στον ίδιο κόσμο όπου ζουν οι εγκληματίες. Πρέπει, λοιπόν, ο εγκληματίας να εξαφανιστεί, έτσι ώστε η ανθρωπότητα να απελευθερωθεί από το βλέμμα της φαυλότητάς του. Η ίδια του η ύπαρξη είναι αφόρητη. Έτσι, ο φανατικός ζήλος με τον οποίο, πενήντα χρόνια μετά από τις φρικαλεότητες που συνέβησαν, ακόμα ξετρυπώνονται ηλικιωμένοι άνδρες που συμμετείχαν σε αυτές.

Μαζί με την ατομική ενοχή του εγκληματία, υπάρχει η συλλογική ενοχή της φυλής του ή της κοινότητας της οποίας ήταν μέρος. Αυτή η συλλογική ενοχή δεν μπορεί να έχει ούτε μια συγκεκριμένη εγκληματολογική σημασία ούτε κάποια σημασία για τη διατήρηση της τιμής. Δεν αναφέρεται ούτε στην απόδοση της πράξης ούτε στον δράστη και για το λόγο αυτό δεν μπορεί να ακυρωθεί με την εξάλειψή της, και στην πραγματικότητα, δεν πρέπει να ακυρωθεί. Αντίθετα, έχουμε να κάνουμε με μια ενοχή μεταφυσικών διαστάσεων, κατανοητή μόνο υπό το πρίσμα της παλαιότερης αντίληψης της αρχαίας αμαρτίας. Η ενοχή του Αδάμ, αυτός ο υπερβατικός άνθρωπος, κατέστρεψε ολόκληρη την ανθρώπινη φυλή που προήλθε από αυτόν. Την ίδια στιγμή, (η ανθρωπότητα) εξαγοράστηκε από τη Χάρη του Θεού, του οποίου την εντολή ο Αδάμ είχε παραβιάσει. Ο άνθρωπος δεν έπεσε στην απύθμενη άβυσσο της διαφθοράς. Αντίθετα, μέσα από αυτό το μεγαλείο της ενοχής του αποδείχθηκε το μεγαλείο της χάριτος που τον έσωσε. Επομένως, η ενοχή, η μετάνοια, η χάρη και η αγάπη συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους. Σχηματίζουν μια άφθαρτη ισορροπία μέσα στη θεϊκή οικονομία της σωτηρίας.

Μέσα από τη συλλογική ενοχή των Γερμανών, η οποία προέρχεται από το Άουσβιτς, ακολουθεί επίσης μια παρόρμηση για μόνιμη μετάνοια, αλλά σε αυτή τη κοσμική μορφή της αρχαίας αμαρτίας τα στοιχεία της χάρης και της αγάπης απουσιάζουν εντελώς. Ο Γερμανός δεν μοιάζει με τον άνθρωπο, του οποίου η ενοχή (αν δεν αποκατασταθεί, τουλάχιστον) αντισταθμίζεται από την αγάπη του Θεού, αλλά με τον διάβολο, τον εκπεσόντα άγγελο, του οποίου η ενοχή δεν συγχωρείται ποτέ και θα παραμείνει στο σκοτάδι για πάντα. Ακόμη και ο Διάβολος έχει μια λειτουργία μέσα στην θεϊκή οικονομία: σχηματίζει το αρνητικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο ξεχωρίζει η θετική καλοσύνη του Θεού. Στην αρνητικότητά του συγκεντρώνονται όλα τα ελαττώματα της δημιουργίας με τέτοιο τρόπο ώστε ο ίδιος ο Θεός να μην επιβαρύνεται με τα οδυνηρά ζητήματα σχετικά με την δικαιολόγηση του κακού σε αυτόν τον κόσμο.

Ο Γερμανός, ή τουλάχιστον ο ναζί, είναι ο κοσμικός διάβολος του φωτισμένου παρόντος. Αυτός ο αυτόνομος, ενήλικος κόσμος τον χρειάζεται ως το αρνητικό υπόβαθρο κατά του οποίου μπορεί να δικαιολογηθεί. Από αυτή την άποψη, υπάρχει μια αξιοσημείωτη συγγένεια μεταξύ του Γερμανού και του Εβραίου, όπως αυτός παρουσιάστηκε στο χριστιανικό παρελθόν. Το δεύτερο μεγάλο έγκλημα της ανθρωπότητας μετά την πτώση του Αδάμ ήταν η σταύρωση του Χριστού. Είναι αλήθεια ότι η αγανάκτηση αυτή ακυρώθηκε αμέσως με την Ανάσταση και τη σωτηρία, αλλά αυτή η σωτηρία είχε τουλάχιστον μια ελάχιστη απαίτηση: την πίστη. Οι Εβραίοι ήταν εκείνοι που όχι μόνο διέπραξαν αυτό το τερατώδες έγκλημα - αλλά επίσης αρνήθηκαν να πιστέψουν ότι ο Ιησούς ήταν ο Χριστός, απορρίπτοντας έτσι την προσφορά της σωτηρίας. Αυτή η εγκληματικότητα των Εβραίων ήταν ένα τεράστιο αδίκημα για την Χριστιανοσύνη. Ο ίδιος ο λαός στον οποίο ο Υιός του Θεού είχε εμφανιστεί αρνήθηκε να δεχτεί το σωτηριώδες γεγονός που συνδέεται με αυτόν. Επιπλέον, καθώς η μεταστροφή των Εβραίων αποτελούσε προϋπόθεση για την έλευση της Βασιλείας του Θεού υπό εσχατολογική έννοια, οι Ιουδαίοι με την στάση τους αντιπροσώπευαν το αντίθετο της σωτηρίας και έτσι έγιναν η ενσάρκωση του κακού στον κόσμο.

Η πεισματική άρνηση των Εβραίων να δεχτούν την αποκαλυπτόμενη αλήθεια του Χριστιανισμού χρησίμευε ως υπενθύμιση ότι η ανθρωπότητα δεν ήταν ακόμη έτοιμη να εγκαταλείψει την αμαρτωλότητά της. Έτσι λοιπόν, αν και στο διάβα του χρόνου, με αγριότητα, όλοι οι ειδωλολάτρες και αιρετικοί εντοπίστηκαν και εξοντώθηκαν, δεν υπήρξε ποτέ σκέψη (παρά περιστασιακοί διωγμοί) για την καταστροφή ολόκληρου του Εβραϊσμού. Ήταν ένα οδυνηρό αλλά υποφερτό αγκάθι στη σάρκα της Χριστιανοσύνης. Δεδομένου ότι οι Εβραίοι δεν μπορούσαν να λάβουν μέρος στη χριστιανική δόξα, φώλιασαν στις ρωγμές της κοινωνίας ως χρηματιστές και έμποροι. Εδώ και πάλι βλέπουμε μια συγγένεια με τους Γερμανούς, που από ήρωες έγιναν έμποροι, περιφρονημένοι από ολόκληρο τον κόσμο και αρνούμενοι να δουν τα δικά τους πλεονεκτήματα.

Ο κόσμος προφανώς χρειάζεται Εβραίους ή Γερμανούς για να είναι σίγουρος για τις δικές του ηθικές ιδιότητες. Ωστόσο, από μια άποψη υπάρχει μια ισχυρή διαφορά: οι Εβραίοι δεν αποδέχτηκαν ποτέ την εκτίμηση που τους είχε η χριστιανοσύνη, ενώ οι Γερμανοί είναι οι πρώτοι που αναγνώρισαν την ακατάλυτη ενοχή τους - αν και με έναν τέτοιο τρόπο ώστε αυτός που μιλά για γερμανική ενοχή ή η ευθύνη συνήθως απαλλάσσει τον εαυτό του, δεδομένου ότι η ενοχή αναγνωρίζεται πάντοτε σε σχέση με τους αμετανόητους, δηλαδή τους άλλους. Η ενοχή του Αδάμ ακυρώθηκε μέσα από την σωτηρία που προσφέρθηκε μέσω του θυσιαστικού θανάτου του Χριστού. Η ενοχή των Εβραίων στη σταύρωση του Μεσσία δεν έγινε ποτέ αποδεκτή από τους ίδιους. Οι Γερμανοί, οι οποίοι αναγνωρίζουν τη δική τους ανυπόφορη ενοχή, πρέπει, αντιθέτως, να εξαφανιστούν από τη σκηνή της ιστορίας, πρέπει να γίνουν ένας αιώνιος μύθος, προκειμένου να αποβάλλουν την ενοχή τους. Ο αιώνιος ναζί θα διακοσμεί για χρόνια την σύγχρονη μυθολογία ενός μετα-θρησκευτικού κόσμου ως ένα φάντασμα των εγκλημάτων του. Αλλά η γη θα καθαριστεί μόνο από αυτή τη ντροπή όταν οι Γερμανοί εξαφανιστούν τελείως, δηλ. θα τους αφαιρεθεί η έννοια του "ανθρώπου". Αλλά ίσως τότε ο κόσμος θα χρειαστεί κάποιους άλλους Εβραίους.

ΚΟ: Εκπληκτική σκέψη. Αξιοθαύμαστο θάρρος να σταθεί απέναντι στον σκοταδισμό της πολιτικής ορθότητας. Λυπηρό που «έφυγε».

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Πως η αριστερόστροφη αντεθνική θεολογία διαμόρφωσε την σύγχρονη δυτική χριστιανοσύνη

Σχόλια για το βιβλίο “Dissident Dispatches: An Alt-Right Guide to Christian Theology” του Andrew Fraser, εκδόσεις Arktos 2017, του F. Roger Devlin (Occidental Observer) / ΚΟ

Ο Αυστραλός Andrew Fraser ήταν για το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του καθηγητής νομικής στο Πανεπιστήμιο Macquarie του Σίδνεϊ. Τον Ιούλιο του 2005 «δημιούργησε σάλο» με μια επιστολή του σε τοπική εφημερίδα, στην οποία προειδοποιούσε για την εισαγωγή Σουδανών προσφύγων στην Αυστραλία: «Η εμπειρία σε όλο τον κόσμο μας δείχνει ότι ένας μαύρος πληθυσμός που αυξάνει είναι μια σίγουρη συνταγή για την αύξηση της εγκληματικότητας, της βίας και άλλων κοινωνικών προβλημάτων». Η διαμάχη που ξέσπασε γύρω από την επιστολή αυτή είχε ως αποτέλεσμα την αποχώρηση του Fraser από το πανεπιστήμιο Macquarie.

Το 2011, κυκλοφόρησε το “The WASP Question”, ένα βιβλίο που εξετάζει την αποτυχία των αγγλοσαξόνων σε όλο τον κόσμο - την "αόρατη φυλή" όπως την λέει - να διατηρήσουν μια συνειδητή εθνοτική ταυτότητα και να υπερασπιστούν τα συλλογικά τους συμφέροντα. Γράφει:

«Το καθοριστικό χαρακτηριστικό των WASP είναι ότι είναι πολύ λιγότερο εθνοκεντρικοί από τους άλλους λαούς. Πράγματι, για όλους τους πρακτικούς σκοπούς, οι αγγλοσάξονες προτεστάντες φαίνεται να είναι όλοι τελείως στερημένοι από το αίσθημα αλληλεγγύης που διακρίνει μια ομάδα. Επομένως, είναι ανοικτοί στην εκμετάλλευση από “free riders” (άτομα που δρουν παρασιτικά) από άλλες, πιο εθνοκεντρικές, ομάδες».

Κατά τη διάρκεια της μελέτης της αγγλοσαξονικής καταγωγής, ο Fraser εκτίμησε το ρόλο που διαδραμάτισε η χριστιανική εκκλησία στο να μετασχηματίσει ένα μάτσο γερμανικών φυλών που συνεχώς τσακώνονταν μεταξύ τους, στο αγγλικό έθνος. Θα ήταν αδύνατο να μαντέψουμε, κοιτώντας το σύγχρονο Χριστιανισμό, ότι η χριστιανική εκκλησία θα μπορούσε ποτέ να υπηρετήσει έναν τέτοιο σκοπό. Η ιδιωτικοποίηση της λατρείας μετά τον «Διαφωτισμό» ήταν τόσο επιτυχημένη, ώστε πολλοί Χριστιανοί φαντάζονται ότι η φύση της πίστης τους είναι απλώς μια ιδιωτική υπόθεση.

Καμία σχέση βέβαια, με αυτό που αποτελεί την αλήθεια. Ο Μεσαιωνικός Χριστιανισμός «ήταν ένας τρόπος ζωής, μια κοινωνία και μια πίστη που ασκείτο δημόσια και ιδιωτικά από όλους τους άνδρες και τις γυναίκες», όπως επισημαίνει ο Fraser. Η Αγία Γραφή δεν «υπηρετούσε απλώς ατομικά τους πιστούς ως μάρτυρες του λόγου και του έργου του Θεού», αλλά και «παρείχε τον ιερό χάρτη» της εκκλησίας. Αλλά αν η χριστιανική εκκλησία είχε τον πρωταρχικό ρόλο στο σχηματισμό του αγγλικού έθνους, η υποχώρηση του χριστιανισμού ως κάτι που ανήκει στην ιδιωτική σφαίρα, δεν συνέβαλε στην πτώση του περήφανου αγγλοσαξονικού κράτους κατά τις τελευταίες δεκαετίες;

Με τέτοιες ερωτήματα μέσα του, ο Fraser, ήδη σε ηλικία συνταξιοδότησης, πήρε την ασυνήθιστη απόφαση να εγγραφεί ως προπτυχιακός φοιτητής σε μια κοντινή θεολογική σχολή. Η σχολή αποδείχθηκε ότι ήταν μια «εστία πολυπολιτισμικής ιδεολογίας» και κάποια στιγμή αποβλήθηκε για ένα ολόκληρο έτος (!) λόγω παραπόνων περί «μισαλλοδοξίας» που έκαναν οι φοιτητές και οι διδάσκοντες. Αλλά εκείνος επέμεινε, και το 2015 του απονεμήθηκε το Bachelor of Theology.

Το “Dissident Dispatches” είναι το αρχείο των εμπειριών του ως φοιτητής. Το 500 σελίδων βιβλίο περιλαμβάνει κείμενά του για την λήψη του μεταπτυχιακού του (με τα σχόλια του λέκτορά του), απολογισμούς των αψιμαχιών του με την πολιτική ορθότητα και τις προσωπικές του σκέψεις. Είναι δομημένο χρονικά και όχι θεματικά, δίνοντας την αίσθηση ενός ανάμικτου, αλλά συνεπούς, θεολογικού και πολιτικού τρόπου σκέψης. Ακολουθεί απλώς μια περίληψη μερικών από τα κύρια θέματα.

Η επίθεση στη Χριστιανική Εθνότητα

Στους σύγχρονους χριστιανούς αρέσει να εντοπίζουν την «καρδιά του μηνύματος της Αγίας Γραφής» στη δήλωση του Αποστόλου Παύλου προς τους Γαλάτες (3:28) ότι «Δεν υπάρχει ούτε Ιουδαίος, ούτε Έλληνας ... γιατί όλοι είστε ένας εν Χριστώ Ιησού». Και το ερμηνεύουν κάπως έτσι: Για ποιο λόγο ο Θεός να στείλει τον Υιό Του στον κόσμο αν όχι για να μας σώσει όλους από το ρατσισμό;

Αλλά όπως επισημαίνει ο Fraser, «Η Αγία Γραφή επαρκώς ορίζει τα έθνη και τους λαούς ως βασικά δομικά στοιχεία στο σύνταγμα της αγίας, καθολικής και αποστολικής εκκλησίας του Χριστού». Από τον «καθορισμό των ορίων των λαών» του Κυρίου που βλέπουμε στο Δευτερονόμιο 32: 8 («…ο Ύψιστος διαμοίρασε τα έθνη…και έστησε τα όρια των λαών») μέχρι το «πορευθέντες» του Χριστού «εις πάντα τα έθνη», στο Ματθαίον 28:19, πουθενά η Αγία Γραφή δεν αντιμετωπίζει την ύπαρξη ξεχωριστών εθνών ως κάτι που είναι αντίθετο με το θέλημα του Θεού. Όλη η Παλαιά Διαθήκη, εξάλλου, απευθύνθηκε σε ένα συγκεκριμένο έθνος.

Αναλογικά, η αποκατάσταση της χριστιανοσύνης για την οποία ο Fraser ελπίζει, "δεν μπορεί να περιοριστεί στην αναζήτηση μιας απλής προσωπικής σωτηρίας ή σε μια γρήγορη θρησκευτική λύση για καταθλιπτικά και καταπιεσμένα άτομα. Προσφέρει θεραπεία στα έθνη".

Στους Γαλάτες, ο Παύλος υπενθυμίζει ότι για τον Θεό δεν υπάρχει θέμα εθνικότητας στο ζήτημα της σωτηρίας. Αυτό δεν παρέχει κάποιο «δικαίωμα» για μια αντι-εθνική πολιτική. Εκτός εάν η ρήση του Χριστού «στην ανάσταση, δεν παντρεύονται ούτε παντρεύουν» εγγυάται τη μοιχεία! (Δηλαδή, αφού για τον Θεό ως προς την σωτηρία δεν υπάρχουν έθνη, ας τα… καταργήσουμε από τώρα, άρα και αφού ως προς το πώς θα είμαστε στην Βασιλεία των Ουρανών δεν θα υπάρχει γάμος, ας τον υποτιμήσουμε και ας αθωώσουμε από τώρα την μοιχεία…!).

Ωστόσο, ο σύγχρονος Χριστιανισμός αντιμετωπίζει τον εθνικισμό ως μια κοινωνική αρρώστια και τα εισαγωγικά θεολογικά κείμενα προειδοποιούν τους σπουδαστές να μείνουν μακριά από τα παραδοσιακά συνθήματα όπως «Θεός και Πατρίδα» ή «Θεός, πατρίδα, οικογένεια». Όπως σημειώνει ο Fraser, «Ακόμη και οι Αγγλικανοί απορρίπτουν την ιδέα ότι η Εκκλησία της Αγγλίας ήταν και πρέπει να είναι και πάλι η Εκκλησία για την Αγγλία και τον αγγλικό λαό".

Ορισμένες από τις αντι-εθνικές τάσεις σήμερα μπορούν να αποδοθούν στη συνεχιζόμενη επιρροή του Karl Barth (1886 - 1968), του Ελβετού πάστορα που είναι διάσημος για την αντίθεσή του στο κίνημα των “Deutsche Christen” (Γερμανών Χριστιανών) που προσπάθησε να συμβιβάσει τον Χριστιανισμό με τον γερμανικό εθνικισμό. Ο Fraser χαρακτηρίζει τον Barth ως έναν "αριστερό διανοούμενο ... με φιλο-σοβιετικές τάσεις" και υπάρχουν πολλά στοιχεία που δικαιολογούν μια τέτοια περιγραφή. Νωρίτερα στην καριέρα του είχε λάβει το παρατσούκλι «ο κόκκινος πάστορας του Safenwil». Το 1948, σε επίσκεψή του στην Ουγγαρία, προέτρεψε τους Ούγγρους χριστιανούς να αναζητήσουν τον «συμβιβασμό» με την κομμουνιστική δικτατορία και παρέμεινε σταθερά σιωπηλός κατά τη διάρκεια της επερχόμενης σοβιετικής εισβολής του 1956. Τέσσερα χρόνια αργότερα, έγραψε: «Θεωρώ τον αντικομμουνισμό ως ζήτημα αρχής ένα κακό ακόμη μεγαλύτερο από τον ίδιο τον κομμουνισμό».

Ωστόσο, ο Barth επιτέθηκε με δριμύτητα στους Deutsche Christen, περιγράφοντας τη διδασκαλία τους ως "κατάφωρα ανόητη" και "ανεύθυνη ψευτοθεολογία". Η αντίθεσή του δεν μπορούσε να βασιστεί στη συνενοχή της ομάδας αυτής σε οποιαδήποτε εγκλήματα πολέμου των Ναζί, γιατί συνέταξε την γνωστή "Διακήρυξη του Μπάρμεν" (Barmen Declaration) εναντίον τους ήδη από την Άνοιξη του 1934. Αντίθετα, σύμφωνα με τα λόγια του Fraser, ο Barth:

«… ήταν αποφασισμένος να δείξει ότι η θεολογία πρέπει να αφαιρεθεί από κάθε πολιτισμική ιδιαιτερότητα, αν θέλουμε να κατανοήσουμε την έννοια του Λόγου και τη διαθήκη που διακηρύσσεται μεταξύ του Θεού και όλων των ανθρώπων. [Ο Barth] διαλύει όλες τις πρωταρχικές βιο-πολιτιστικές διακρίσεις μεταξύ ξένων και γειτόνων, συμπατριωτών και μη, στον κατώτερο κοινό παρονομαστή της «ανθρωπότητας». Στη συνέχεια δηλώνει εντυπωσιακά ότι μια δήθεν θεία εντολή που επιτάσσει την ξενοφιλία να είναι υποχρεωτική για όλους τους χριστιανούς.

Ο Barth δεν θεωρούσε την εθνικότητα ούτε ως κάτι το έμφυτο στην ανθρώπινη φύση ούτε ως μέρος της θείας τάξης του σύμπαντος. Ο Barth θεωρούσε τον εθνικισμό "μια ασθένεια, μια αρρώστια, μια βασική παραμόρφωση του ανθρώπινου πλάσματος".

Όπως επισημαίνει ο Fraser, πρόκειται για μια σοβαρή εσφαλμένη παρουσίαση της σχέσης μεταξύ των χριστιανικών κοινοτήτων και των δεσμών αίματος της εθνικής ταυτότητας. Ωστόσο, ο αγώνας του για την ανατροπή της χριστιανικής διδασκαλίας περί των εθνών εξακολουθεί να εξαγιάζεται στα μάτια αμέτρητων χριστιανών εξαιτίας της αντίθεσής του στον Εθνικοσοσιαλισμό. Παρατηρεί ο Fraser:

«Η οικουμενική του θεολογία μπορεί να έχει σχέση με τη φιλελεύθερη και κομμουνιστική σταυροφορία έναντι ενός αφυπνισμένου και μαχητικού γερμανικού εθνικισμού. Από τότε έχει γίνει μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης της δημογραφικής κρίσης που αντιμετωπίζει κάθε δυτική εθνοτική χώρα. [Η διδασκαλία του] έδωσε σε mainstream και ευαγγελικές προτεσταντικές εκκλησίες το βολικό θεολογικό σκεπτικό στο να δικαιολογήσουν τη συνενοχή τους στα σχέδια της μεγαλοεπιχειρηματικής, πολιτικής, μιντιακής και ακαδημαϊκής ελίτ, που προωθούν τώρα την εθνοδιαλυτική ιδεολογία του πολυπολιτιστισμού.

Εσχατολογία

Το κλειδί για την κατανόηση της «παραμόρφωσης της χριστιανικής εθνότητας» του Barth, σύμφωνα με την άποψη του Fraser, έγκειται στην εσχατολογία του: ένα κομμουνιστικο-ουτοπικό όραμα στο οποίο «όλες οι γήινες διαιρέσεις φυλής, τάξης και φύλου, μεταξύ Εβραίων και Εθνών, σκλάβων και ελεύθερων, θα ξεπεραστούν στην αποκαλυπτική εμφάνιση ενός νέου ουρανού και μιας νέας γης». Αυτή η "νεο-κομμουνιστική θεολογία που τώρα διαδίδεται από τις προτεσταντικές θεολογικές σχολές", αναφέρει ο Fraser, "αντλεί τη συναισθηματική της δύναμη από την μέχρι σήμερα μη πραγματοποιημένη υπόσχεση της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού".

Η ευαγγελικής προέλευσης σέκτα του «Άλλου»

Σήμερα οι ευαγγελικοί προβάλλουν το ουράνιο όραμά τους για το πολυεθνικό σώμα του Χριστού ως πρότυπο για την γήινη δημιουργία μιας πολυπολιτισμικής και πολυφυλετικής κοινωνίας. Από τα βάθη της έντονα συναισθηματικής καρδιάς τους, οι ευαγγελικοί ανθρωπιστές καλωσορίζουν τον "Άλλο" ως την ενσαρκωμένη εικόνα του Θεού. Μερικοί από αυτούς ισχυρίζονται ρητά ότι οι χριστιανοί πρέπει να επιλέξουν μεταξύ της πιστότητας (δέσμευσης) προς την φυλή τους και το έθνος τους και της πιστότητας προς τον Θεό (Ένα σόφισμα που συχνά ακούγεται είναι το: «εγώ είμαι πρώτα Χριστιανός και μετά Έλληνας». Άραγε θα μπορούσε, κατ’ αναλογία, να ακουσθεί και το «εγώ είμαι πρώτα χριστιανός και μετά άνδρας»;).

Εν συντομία, οι ευαγγελικοί παρέχουν την κοσμική θεωρία της σύγχρονης παγκοσμιοποιημένης υλιστικής κοινωνίας με ένα επικάλυμμα χριστιανικού ανθρωπισμού.

Ο Καλός Σαμαρείτης

Η παραβολή του Καλού Σαμαρείτη, είναι το αγαπημένο κείμενο των σύγχρονων εθνοφοβικών ξενόφιλων χριστιανών, καθώς στον άνθρωπο που βρίσκεται στο δρόμο βλέπουν ένα πρωτότυπο όλων των πολύχρωμων αλλοεθνών μέσω των οποίων επιδιώκουν να πλουτίσουν αυτό που θεωρούν χριστιανική αγάπη. Ο Fraser διαφωνεί ότι παραβολή του Καλού Σαμαρείτη δίνει βάση στην συναισθηματική ηθική της "αγάπης" που κατά κόρον κηρύσσουν οι ευαγγελικοί:

Ο Σαμαρείτης δεν κινήθηκε από κάποιο επιφανειακό συναίσθημα ή ρηχό συναίσθημα («συγκινήθηκε»), αλλά από ενσωματωμένα, διαρκή χαρακτηριστικά του χαρακτήρα του, από μια αρσενική αίσθηση της αρετής του πολίτη. Με άλλα λόγια, ήταν ένας αξιόπιστος, υπεύθυνος και έντιμος άνθρωπος, προδιατεθειμένος να ενεργεί με τρόπους που υπηρετούν το κοινό καλό - ακόμη και με σημαντικό προσωπικό κόστος.

Σημειωτέον, ότι οι σύγχρονες αγγλικές μεταφράσεις του Βίβλου πήραν την λέξη «αγάπη» (“love”) και την μετέφρασαν ως "φιλανθρωπία" (‘charity’), λέξη που δεν σημαίνει μια εσωτερική συναισθηματική κατάσταση, αλλά μάλλον μια κοινωνική, πολιτική ή και αστική αρετή απαραίτητη για την οργανωμένη κοινωνική ζωή.

Κλείνω με ένα τελικό απόσπασμα που αποτυπώνει το κεντρικό μήνυμα του Dissident Dispatches για την σύγχρονη Χριστιανοσύνη:

Δεν είναι αμαρτία όταν οι λευκοί Χριστιανοί είναι σε θέση να παρατηρούν ότι υπάρχουν διαφορές μεταξύ αυτών και άλλων φυλετικών ομάδων ή όταν κάνουν διάκριση μεταξύ γειτόνων (πλησίον) και περιστασιακών, ξένων και αλλοδαπών, φίλων και εχθρών. Είναι όμως αμαρτία να ανεβάσουμε την αγάπη για τους ξένους και τους αλλοδαπούς πάνω από την αδελφική αγάπη που επιτάσσει ο Θεός για τους πλησίον.

ΚΟ: Σχετικά με την έννοια του «πλησίον» (δηλ. του πιο κοντινού σε μας): Υπάρχει η συγγένεια η πνευματική και η συγγένεια η σαρκική. Πνευματικά συγγενείς είμαστε με τους αδελφούς μας εν Χριστώ (εάν ζούμε εκκλησιαστική / ενοριακή ζωή) και σαρκικά με όλους τους Έλληνες. Ο Απόστολος Παύλος έλεγε «αδελφούς» του τους χριστιανούς (και «οικείους της πίστεως»), αλλά έλεγε «αδελφούς» του και «κατά σάρκα συγγενείς του» τους Ιουδαίους. Δεν νοείται χριστιανός να κλείνει τα σπλάχνα του για τον αδελφό του και τον άμεσα «πλησίον» του και να τα ανοίγει για οποιονδήποτε άλλο. Κακά τα ψέματα αυτό συμβαίνει στις χριστιανικές κοινότητες παγκοσμίως σήμερα. Στο άτυπο πρωτάθλημα «χριστιανικής φιλευσπλαχνίας» κερδίζει όποιος προσφέρει περισσότερα στον "Άλλον" (ξένο) και σχεδόν όλες οι χριστιανικές διακονίες επικεντρώνονται στους «μετανάστες» και τους «πρόσφυγες». Η παραβολή του Καλού Σαμαρείτη μονίμως παρερμηνεύεται. Δεν έγινε ο Ιουδαίος πλησίον στον «ξένο» (Σαμαρείτη), αλλά το αντίθετο! Ο Κύριος ήθελε να ξεμπροστιάσει τον πονηρό νομικό (φαρισαίο) που δικαίωνε τον εαυτό του (ότι ήταν καλός) και αδιαφορούσε για τον πλησίον του παραβαίνοντας την εντολή «θέλεις αγαπήσει τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Ο αιρετικός «ξένος» Σαμαρείτης όμως, την εκπλήρωσε.  

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / πηγή

ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Εβραϊκής καταγωγής αριστερός υποψήφιος αναπολεί την προσπάθεια ανατροπής του δημοκρατικού πολιτεύματος και την επιβολή κομμουνιστικής δικτατορίας (και ουδείς δημοκράτης «σοκάρεται»)

Ο Gregor Gysi, του κόμματος ‘Die Linke’ (‘Η Αριστερά’), του κόμματος που κυριολεκτικά αντιπροσωπεύει την συνέχεια του κομμουνιστικού κόμματος που διηύθυνε τη δικτατορία στην Ανατολική Γερμανία, επέλεξε μια παράξενη αφίσα για την προεκλογική του εκστρατεία. Έχει μια μόνο λέξη, "Trotzdem!", Που σημαίνει "Παρ’ όλα αυτά". 

Πρόκειται σαφώς για αναφορά στον Γερμανό (για πολλούς από μητέρα εβραϊκής καταγωγής) κομμουνιστή Karl Liebknecht, του οποίου το τελευταίο άρθρο, πριν σκοτωθεί από Γερμανούς πατριώτες, έφερε τον τίτλο "Trotz alledem", μια παραλλαγή του ίδιου πράγματος.

Σε μια συνέντευξη, ο Gysi παραδέχτηκε ότι αναφέρεται στα λόγια του Λέμκνεχτ.

Ο Liebknecht, δικηγόρος στο επάγγελμα, θαύμαζε τη μπολσεβίκικη επανάσταση στη Ρωσία και μαζί με την πολωνοεβραία μαρξίστρια Ρόζα Λούξεμπουργκ, προσπαθούσε να οργανώσει κάτι αντίστοιχο στη Γερμανία και είναι αυτοί που τον Ιανουάριο του 1919 κατεύθυναν στο Βερολίνο την λεγόμενη εξέγερση των «Σπαρτακιστών», με σκοπό την εγκαθίδρυση κομμουνιστικής διακυβέρνησης στο πρότυπο της Σοβιετικής Ένωσης.

Πάνω: "Σπαρτακιστές" - Κάτω: "Freikorps"

Οι αντικομμουνιστικές πατριωτικές πολιτοφυλακές ‘Freikorps’ (δηλ. «Ελεύθερα Σώματα», τα οποία είχε επιστρατεύσει ο σοσιαλδημοκράτης καγκελάριος Φρίντριχ Έμπερτ για να καταστείλουν την εξέγερση των Σπαρτακιστών και αποτελούνταν κυρίως από βετεράνους του Α΄ παγκοσμίου πολέμου), συνέθλιψαν την προσπάθειά τους για επανάσταση και τους σκότωσαν και τους δύο. Είναι όμως συναρπαστικό το γεγονός ότι ένας εβραϊκής καταγωγής υποψήφιος θυμίζει αυτή την εποχή με θαυμασμό και, φυσικά, ατιμωρησία. Μπορείτε να είστε βέβαιοι ότι κανείς στη γερμανική ελίτ δεν θα περιγράψει την κίνησή του ως «σκανδαλώδη», το ότι ένας πολιτικός αντίπαλος εκφράζει νοσταλγία για έναν κομμουνιστή επαναστάτη που αντιτίθεται στη δημοκρατία και ήθελε να θεσπίσει μια δικτατορία, παίρνοντας σαν πρότυπο το καθεστώς που κατέσφαξε εκατομμύρια ανθρώπους.

Αντιπαραθέστε αυτό με την αντίδραση σε έναν υποψήφιο του AfD, τον Ulrich Oehme, ο οποίος πραγματοποίησε εκστρατεία στο Chemnitz με μια αφίσα που έλεγε "Alles für Deutschland".

Αυτό σημαίνει "Όλα για την Γερμανία", κάτι που αποτελεί συχνό σλόγκαν όλες τις εποχές στην πολιτική. Δυστυχώς για τον Oehme, φαίνεται ότι η εθνικοσοσιαλιστική (ναζιστική) παραστρατιωτική οργάνωση ‘Sturmabteilung’ [Storm Division, γνωστή ως «Τάγματα Εφόδου»] χρησιμοποίησε το ίδιο σύνθημα, ακόμα και το αποτύπωσε στα μαχαίρια.

Ο Oehme δεν είχε ιδέα για την προηγούμενη χρήση του σλόγκαν, αλλά αυτό δεν εμπόδισε την αστυνομία να ξεκινήσει έρευνα εναντίον του. Μπορεί τελικά να διωχθεί για «χρήση ναζιστικών συμβόλων».

Όσο για τον Gysi, μπορείτε να είστε σίγουροι ότι δεν θα διωχθεί ούτε θα κατηγορηθεί.

Να υπενθυμίσουμε ότι ο Gysi το 2015, εξέφρασε την ικανοποίησή του για το γεγονός ότι κάθε χρόνο περισσότεροι Γερμανοί πεθαίνουν από ότι γεννιούνται... (Περίπου στο 4:29 αυτού του βίντεο)

ΚΟ / Πηγή