Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ) ξημεροβραδιάζεται για να βρει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει ειδήσεις και άρθρα συμβατά με την θεματολογία του, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για τα παρατιθέμενα links. Σχόλια και παρεμβάσεις του ΚΟ είναι σε χρώμα ερυθρό. Αν ψάχνεις για mainstream ειδησεογραφία και άποψη, ήρθες στο λάθος μέρος.

got democracy?

got democracy?
"Μη με παραδώσης εις την επιθυμίαν των εχθρών μου· διότι ηγέρθησαν κατ' εμού μάρτυρες ψευδείς και πνέοντες αδικίαν.."

kolokotronis

kolokotronis

Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2019

ΒΟΡΕΙΑ ΚΟΡΕΑ: Προπαγανδιστικό βίντεο ονομάζει τους χριστιανούς «κατασκόπους» που βρίσκονται «σε αποστολή από τον εχθρό»



Ένα προπαγανδιστικό βίντεο που ανακαλύφθηκε πρόσφατα αποκαλύπτει πώς η κυβέρνηση της Βόρειας Κορέας επιδιώκει να φιμώσει τον Χριστιανισμό παρουσιάζοντας τους χριστιανούς ως «φανατικούς θρησκευόμενους» και «κατασκόπους» που υπονομεύουν την σταθερότητα της χώρας.

Το βίντεο, που έφερε στο φως η Φωνή των Μαρτύρων, ένα χριστιανικό μη κερδοσκοπικό ίδρυμα που υποστηρίζει τους ανά τον κόσμο διωκόμενους χριστιανούς, χρησιμοποιήθηκε για να διδάξει στους πράκτορες της κρατικής ασφάλειας τον τρόπο εντοπισμού και φίμωσης εκείνων που προάγουν την χριστιανική θρησκεία στη Βόρεια Κορέα.


Το βίντεο παρουσιάζει την ιστορία της χριστιανής Cha Deoksun, η οποία, υποφέροντας κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Λιμού στη δεκαετία του 1990, ο οποίος θανάτωσε περίπου 2,5 εκατομμύρια ανθρώπους, έφυγε παράνομα στην Κίνα αναζητώντας τον θείο της. Αφού έμαθε ότι ο θείος της είχε πεθάνει, η Deoksun βρέθηκε στην εκκλησία Seotap, όπου άκουσε για πρώτη φορά το Ευαγγέλιο.

"Η εκκλησία Seotap διευθύνεται από μεταμφιεσμένους πάστορες από την μυστική υπηρεσία της κυβέρνησης της Νότιας Κορέας", ισχυρίζεται το βίντεο. "Υποθάλπει άστεγους που μπαίνουν παράνομα στην χώρα, παρέχοντας «αντι-δημοκρατική» (αντι-βορειοκορεάτικη) θρησκευτική εκπαίδευση, εκπαιδεύοντάς τους αποτελεσματικά ως κατασκόπους".

Το βίντεο λέει ότι αυτή η γυναίκα «πίστεψε αφελώς τα κηρύγματα σχετικά με έναν ελεήμονα Θεό και έγινε «φανατική πιστή» που επέστρεψε στη Βόρεια Κορέα για να σχηματίσει ένα υπόγειο δίκτυο χριστιανών μέσα στη χώρα.

"Ξεγελάστηκε εντελώς από τον εχθρό", προσθέτει.

Μετά την επιστροφή της στη Βόρεια Κορέα, η Cha αν και παραβίασε το νόμο που εισήλθε στην Κίνα, οι αρχές ήταν "επιεικείς" μαζί της και την άφησαν να φύγει, λέει το βίντεο.
"Αντί να είναι ευγνώμων στο κόμμα που την συγχώρεσε (το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κορέας), αυτή ευχαρίστησε τον «Θεό του ελέους», δηλώνει το βίντεο.

Επειδή ήταν φτωχή, η Cha ταξίδεψε από πόλη σε πόλη για να κερδίσει χρήματα. Σύμφωνα με το βίντεο, η γυναίκα έδωσε χρήματα στους φτωχούς και στους έχοντες ανάγκη και άρχισε να συγκεντρώνεται μαζί με άλλους κρυφούς χριστιανούς μυστικά κάθε Κυριακή για να λατρεύουν, να προσεύχονται, να ψέλνουν ύμνους και να μελετούν την Αγία Γραφή. Χάρη στις ευαγγελιστικές προσπάθειες της, η οικογένειά της, μαζί με αρκετούς άλλους, ασπάστηκε τον Χριστιανισμό.

Το βίντεο την περιγράφει ως "κατάσκοπο" που επιδιώκει να στρατολογήσει άλλους κατασκόπους και ως "φανατική" που είναι σε "αποστολή από τον εχθρό", "προσπαθώντας παράλογα να εδραιώσει τη βασιλεία του Θεού".

Το video:


Τελικά, την Cha την κατέδωσε στους αξιωματούχους "ένας καλός και αφυπνισμένος πολίτης της Βόρειας Κορέας". Η VOM πιστεύει ότι είτε σκοτώθηκε από εκτελεστικό απόσπασμα είτε σκοτώθηκε σε κάποιο γκουλάγκ.

"Είναι ασαφές πώς πέθανε η Deoksun, αλλά είναι πιθανό ότι εκτελέστηκε", σημειώνει η VOM προσθέτοντας ότι η Cha "υπηρετούσε τον Κύριο κρυφά, όπως κάνουν σήμερα πολλοί Βορειοκορεάτες Χριστιανοί, παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησής τους να εξαλείψει εντελώς τον Χριστιανισμό".

Η Βόρεια Κορέα κατατάσσεται ως η χειρότερη χώρα στις διώξεις κατά χριστιανών στην ετήσια παγκόσμια λίστα της οργάνωσης Open Doors. Η οργάνωση εκτιμά ότι πολλοί από τους πολίτες της χώρας - συμπεριλαμβανομένων περίπου 50.000 χριστιανών - κρατούνται σε κέντρα κράτησης, φυλακές ή στρατόπεδα πολιτικών κρατουμένων.

Πρόσφατα, ο Kenneth Bae, ένας Κορεατος-Αμερικανός πάστορας που κρατήθηκε όμηρος στη Βόρεια Κορέα από το 2012 έως το 2014, αποκάλυψε πώς η βορειοκορεατική κυβέρνηση φοβάται περισσότερο τους χριστιανούς απ’ ό, τι τα πυρηνικά όπλα.

"Δεν φοβόμαστε τα πυρηνικά όπλα, είπαν... φοβόμαστε κάποιον σαν εσάς που θα φέρει την θρησκεία στη χώρα μας και θα την χρησιμοποιήσει εναντίον μας και τότε όλοι θα στραφούν στον Θεό και αυτή θα γίνει χώρα του Θεού και εμείς θα πέσουμε", είπε ο Bae.

Λόγω των ευαγγελιστικών προσπαθειών του, ο Bae καταδικάστηκε σε 15 χρόνια σκληρής εργασίας και στη συνέχεια στάλθηκε σε στρατόπεδο εργασίας της Βόρειας Κορέας. Απελευθερώθηκε τελικά το 2014. Αποκάλυψε ότι όταν μιλούσε με τους Βορειοκορεάτες για τον Ιησού, εκείνοι τον ρωτούσαν εάν ο Ιησούς ζει στην Κορέα ή την Κίνα.

"Η Βόρεια Κορέα δεν είναι χώρα όπου διώκονται οι Χριστιανοί, είναι μια χώρα όπου ο Χριστιανισμός έχει εξαλειφθεί και βρίσκεται σε εξέλιξη η πλήρης εξάλειψή του", τόνισε. "Και αν είσαι Χριστιανός, θα σε σκοτώσουν, θα σκοτώσουν τους γονείς σου".

ΚΟ / πηγή

Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου 2019

Παρεξηγώντας τον Μεσαίωνα



Ένας από τους λόγους που βάσει σχεδίου γίνεται προσπάθεια από τους «προοδευτικούς» να ξαναγραφτεί η ιστορία, είναι για να αισθανθεί ο σημερινός άνθρωπος ότι η εποχή που ζει είναι η καλύτερη από όλες τις άλλες και έτσι αφού από τις άλλες παλαιές εποχές ακούει συνεχώς τα άσχημα και τα αρνητικά, να φαντασιώνεται ότι ζει στην «τέλεια» εποχή.

Πίσω από αυτό το σχέδιο σίγουρα κρύβεται μια πολιτική ατζέντα. Δεν πρέπει να επαινέσουμε τη μεσαιωνική εποχή, για παράδειγμα, μήπως οι άνθρωποι παρατηρήσουν ότι αυτή η εποχή, πριν από το μεγάλο πείραμα του εξισωτισμού, είχε κάποια πλεονεκτήματα, όπως η σταθερότητα και η τιμή, που μας λείπουν σήμερα.

Εάν διαβάσετε ένα βιβλίο ιστορίας, θα δείτε ότι όλοι πριν από τον Β' ΠΠ ζούσαν σε μέσα στην φτώχεια σε αγροτικές περιοχές, μισούσαν τα μέλη της οικογένειάς τους, τους κυβερνούσαν θεοκράτες και υπέφεραν μια σύντομη ζωή σκληρής εργασίας πριν πεθάνουν σε νεαρή ηλικία. Επίτηδες θέλουν να νομίσουμε ότι όλα ήταν άσχημα πριν έλθει η «πρόοδος».

Παρόλα αυτά, η μεσαιωνική οικογένεια διέφερε από αυτό που μας είπαν, δηλαδή ότι ο γάμος ήταν θέμα καθαρά οικονομικής σκοπιμότητας:

Διαβάζοντας το “Marriage and the Family in the Middle Ages” (Γάμος και Οικογένεια στα Μεσαιωνικά Χρόνια) των Frances και Joseph Gies, βλέπουμε τους συγγραφείς να διερευνούν και να απορρίπτουν "την θεωρία  . . ότι οι μεσαιωνικές οικογένειες ζούσαν μέσα σε φτωχές συναισθηματικές ζωές. Ο Gieses διαπίστωσε ότι παρόλο που τα παιδιά στην πρώιμη Ευρώπη έπρεπε να υπομείνουν «ένα σκληρό περιβάλλον με υψηλή θνησιμότητα. . . «στην οικογενειακή τους ζωή δεν ήταν καθόλου ανύπαρκτη η ανησυχία και η αγάπη των γονέων ή η έννοια της παιδικής ηλικίας. 
Τα αποδεικτικά στοιχεία για τη συναισθηματική ζωή των μεσαίων τάξεων είναι σπάνια, αλλά εκκλησιαστικά εγχειρίδια ποινών, επιγραφές από επιτύμβιες στήλες και η βασιλική αλληλογραφία παρέχουν άφθονη επιβεβαίωση της δήλωσης του Κικέρωνα ότι «η φύση εμφυτεύει στον άνθρωπο πάνω απ’ όλα μια ισχυρή και τρυφερή αγάπη για τα παιδιά του». Ένας επίσκοπος τον 6ο αιώνα, ο Γρηγόριος του Τουρς εξέφρασε την επικρατούσα στάση σχετικά με τις επιπτώσεις μιας επιδημίας: "Έτσι χάσαμε τα μικρά μας παιδιά, τα οποία μας ήταν τόσο αγαπητά και γλυκά, τα οποία βάζαμε στην αγκαλιά μας και τα οποία μεγαλώσαμε και γαλουχήσαμε με τόσο μεγάλη φροντίδα και αγάπη". Οι Gieses συμπεραίνουν ότι οι γονείς κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα "αισθάνονταν για τα παιδιά το ίδιο μείγμα τρυφερότητας, διασκέδασης και απόλαυσης που νιώθουν οι γονείς σήμερα". Συνοπτικά, τα αποδεικτικά στοιχεία είναι σαφή: "Τα παιδιά τα θεωρούσαν πολύτιμα και τους φέρονταν καλά" πολύ πριν κάποιος υποθέσει διαφορετικά.

Ούτε οι μεσαιωνικοί γάμοι ήσαν οι απλές ρυθμίσεις χωρίς το στοιχείο της αγάπης που υποθέτουν κάποιοι σύγχρονοι ιστορικοί. Τα οικονομικά επηρέαζαν σε μεγάλο βαθμό το ταίριασμα εκείνη την εποχή, αλλά οι πιο πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι «μέσα στην νοοτροπία και πρακτική της προίκας, η αγάπη, ο ρομαντισμός, ακόμη και το πάθος κατάφεραν να ευδοκιμήσουν». «Στείλτε μου ένα μήνυμα», έγραψε μια τυπική μεσαιωνική αγγλίδα κυρία στον κύριό της, «γιατί νομίζω ότι έχει περάσει καιρός από τότε που ήμουν στην αγκαλιά σας».

Για την Αριστερά είναι βολικό να περιφρονηθεί ο γάμος που προέρχεται από αγάπη και στην θέση του να μπει μια σύγχρονη σύμβαση, παρά τη βιβλιογραφία από το παρελθόν, που καθιστά σαφές ότι οι άνθρωποι συνήθως παντρεύονταν επειδή αγαπούσαν ο ένας τον άλλον, αφού η αγάπη κάνει τα ισχυρότερα θεμέλια για μια οικογένεια.

Η Αριστερά - που διαμαρτύρεται για το «γάμο» των ομοφυλόφιλων ή ζητεί να καταργηθεί ο γάμος εντελώς αν γίνεται - θέλει να πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι αγόραζαν συζύγους και ζούσαν μέσα στη δυστυχία. Ύστερα θα μπορούν να πουν στον κόσμο: "Κοιτάξτε, η ετεροφυλόφιλη πυρηνική οικογένεια που βασίζεται στην αγάπη είναι μια άλλη σύγχρονη μυθοπλασία, έτσι ο ομοφυλοφιλικός γάμος είναι νόμιμος!"

Φοβούνται την ιδέα που πιθανότατα είναι αλήθεια, δηλαδή ότι η ζωή των Ευρωπαίων δεν έχει αλλάξει πολύ από την αυγή του λαού μας. Συνυπάρχουμε στους ίδιους παραδοσιακούς ρόλους, στους γάμους από αγάπη, στην εκτεταμένη οικογενειακή συγγένεια (που είναι το έθνος) και στην κοινωνική τάξη στα οποία θα ήταν εξοικειωμένοι οι πρόγονοί μας πριν από τρία χιλιάδες χρόνια ή και περισσότερο.

ΚΟ / από εδώ

Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2019

Ο Gramsci, ο Alinsky και η Αριστερά



«Ο σοσιαλισμός θα θριαμβεύσει καταλαμβάνοντας πρώτα τον πολιτισμό μέσω της διείσδυσης στα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τις εκκλησίες και τα μέσα ενημέρωσης μεταμορφώνοντας την συνείδηση της κοινωνίας» - Antonio Gramsci

«Ο παλιός κόσμος πεθαίνει και ο νέος κόσμος αγωνίζεται να γεννηθεί. Τώρα είναι η στιγμή των τεράτων»- Antonio Gramsci


Όταν ακούτε να αναφέρονται οι πάντες στην αριστερά με μια διάθεση εξωραϊσμού, όταν ακούτε να την συνδέουν με την «πρόοδο» και την «δημοκρατία» (και "αγώνες" που τιμούνε), όταν ακούτε ακόμα και δεξιούς ή και «ακροδεξιούς» (!) να βάζουν εισαγωγικά στην λέξη αριστερά όταν αναφέρονται σε φαινόμενα αυταρχισμού, λογοκρισίας, αδικιών, φοροεπιδρομών και γενικότερα κακής πολιτικής και να λένε ότι «αυτό δεν είναι αριστερά», (ή θέτοντας το ρητορικό ερώτημα «αυτή είναι η αριστερά;») εξαγιάζοντας την ιδεολογία της και ξεπλένοντας το παρελθόν της και υπονοώντας ότι η αριστερά αποτελεί ένα αμόλυντο ηθικά σύστημα που απλώς «δεν εφαρμόζεται», όταν βλέπετε στα διάφορα σήριαλ μονίμως ο αριστερός να ταυτίζεται με τον «προοδευτικό» ή τον «ανθρωπιστή», όταν βλέπετε η Εκκλησία να διοργανώνει συνέδρια με τον τίτλο «Εκκλησία και Αριστερά», τότε καταλαβαίνετε ότι ζείτε σε έναν κόσμο που έχει επικρατήσει η ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς [δες εδώ].    

Του Jeff Carlson / ΚΟ

Η κοινωνία μας έχει ωθηθεί αμείλικτα προς τα αριστερά εδώ και δεκαετίες. Αυτό άραγε οφείλεται σε μια απλή εξελικτική διαδικασία - μια φυσιολογική έκβαση μιας πορείας ή μήπως έχει κάποια βαθύτερα αίτια, έναν πιο ενεργό παράγοντα αλλαγής;

Θα πρέπει να πάμε λίγο πίσω στο παρελθόν.

Η Διαλεκτική Διαδικασία δημιουργήθηκε από τον Georg Hegel. Η διαλεκτική διαδικασία χρησιμοποιήθηκε ως διαδικασία για να περιγράψει την αλλαγή. Ο Χέγκελ, κοινωνικός φιλόσοφος, χρησιμοποίησε τη Διαλεκτική Διαδικασία για να περιγράψει πώς οι κοινωνίες θα μπορούσαν να έρθουν σε μια κατάσταση πιο ορθολογικής, αυξημένης σκέψης.

Ο Καρλ Μαρξ πήρε την ιδέα του Χέγκελ για τη Διαλεκτική Διαδικασία και την άλλαξε με λεπτότητα. Ο Μαρξ την χρησιμοποίησε ως μια διαδικασία για να περιγράψει την κοινωνική αλλαγή. Υπάρχουν τρία βασικά μέρη στη Διαλεκτική Διαδικασία:

Η πρώτη είναι η Θέση - ή το σημείο εκκίνησης. Ένας καλύτερος όρος μπορεί να είναι το status quo - αυτό που είμαστε σήμερα.

Ο Μαρξ πίστευε ότι για να αλλάξουν τα πράγματα εκεί θα έπρεπε να υπάρξει κάποια μορφή αντίθεσης στο status quo. Αυτή η αντίθεση είναι το δεύτερο μέρος - η Αντίθεση - ή ο μηχανισμός αλλαγής. Είναι οι άνθρωποι και οι ιδέες που δεν υποστηρίζουν το status quo - η αντίπαλη ομάδα.

Όταν η Θέση και η Αντίθεση συναντηθούν - ή έρθουν σε σύγκρουση - έχετε το τρίτο συστατικό – την Σύνθεση. Μια άλλη λέξη για τη Σύνθεση μπορεί να είναι η Επανάσταση. Ο Μαρξ πίστευε ότι η Σύνθεση ήταν Πρόοδος - μια αναγκαία αντιπαράθεση που θα επέτρεπε στην κοινωνία να προκύψει ως ένα καλύτερο μέρος για τους περισσότερους εμπλεκόμενους.

Ο Μαρξ πίστευε ότι η Διαλεκτική Διαδικασία είναι μια πραγματική διαδικασία - μια σημαντική διάκριση – και καθώς μια πραγματική Διαδικασία δεν τελειώνει - είναι συνεχής. Με άλλα λόγια, μόλις φτάσουμε στη Σύνθεση, η διαδικασία θα ξεκινήσει ξανά. Η Σύνθεση θα γίνει τώρα η Θέση - το Status Quo. Και θα προκύψει νέα αντιπολίτευση.

Και αυτό - με πολύ απλοϊκούς όρους - είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Μαρξ αντιλήφθηκε την εξέλιξη της κοινωνίας με την πάροδο του χρόνου.

Ο Μαρξ εντόπισε επίσης τα δύο βασικά τμήματα μιας κοινωνίας - τη "δομή" ή την οικονομική βάση που δημιουργεί τις δύο τάξεις - τον ιδιοκτήτη των εργαζομένων και των κεφαλαίων και την "υπερδομή" των θεσμών και των πεποιθήσεων που περιβάλλουν την οικονομική βάση.

Ο Antonio Gramsci, θεωρητικός μαρξιστής και ιδρυτικό μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας, πήγε αυτό το κοινωνικό τμήμα ένα βήμα παραπέρα, όταν έσπασε την «υπερδομή» σε καταναγκαστική (κυβερνητική, νομική) και μη καταναγκαστική (εκκλησία, σχολείο, πολιτικό κόμμα) στοιχεία. Ο Gramsci χαρακτήρισε τα μη καταναγκαστικά στοιχεία ως "κοινωνία των πολιτών". Έτσι, ο Gramsci είδε την κοινωνία να αποτελείται από τρία στοιχεία: την οικονομική βάση, το καταναγκαστικό στοιχείο και το μη καταναγκαστικό στοιχείο.

Ο Gramsci στη συνέχεια δημιούργησε τη Θεωρία της Πολιτιστικής Ηγεμονίας (Theory of Cultural Hegemony) - τον τρόπο με τον οποίο τα έθνη χρησιμοποιούν τους πολιτιστικούς θεσμούς για να διατηρήσουν τη δύναμή τους στις καπιταλιστικές κοινωνίες. Κατά την άποψη του Gramsci, η κυρίαρχη τάξη - για να επιτύχει, να διατηρήσει τη δύναμη και το status quo - πρέπει να πείσει τους κυβερνώντες να δεχτούν και να αγκαλιάσουν τις κοινωνικές, ηθικές και πολιτικές αξίες που κατέχει η κυρίαρχη τάξη. Πρόκειται για μια λεπτή αλλά κρίσιμη διάκριση. Ο Gramsci θεώρησε ότι η κυρίαρχη μέθοδος ελέγχου της άρχουσας τάξης προήλθε από το μη καταναγκαστικό στοιχείο. Το καταναγκαστικό στοιχείο χρησιμοποιήθηκε μόνο ως έσχατη λύση.

Η ηγεμονία, πίστευε ο Gramsci, δημιουργήθηκε μέσω των θεσμών της κοινωνίας - της οικογένειας, της εκκλησίας, των σχολείων, της οικονομίας, των πανεπιστημίων και της κυβέρνησης. Αυτά τα θεσμικά όργανα είναι οι δεσμοί που ενισχύουν την εξουσία των κυβερνώντων πάνω στους κυβερνωμένους.

Η απάντησή του στην Πολιτιστική Ηγεμονία ήταν εξαιρετικά απλή. Γυρίστε τη διαδικασία πίσω στην κυβερνώσα ιεραρχία. Αλλάξτε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν τα όργανα - αλλάξτε την οικογένεια, την εκκλησία, το σχολείο - αλλάξτε τους κοινωνικούς κανόνες και τις πεποιθήσεις. Αυτό θα απαιτούσε την εισαγωγή ενός εντελώς νέου συνόλου αξιών και πεποιθήσεων - μιας νέας ηθικής. Αυτή επίσης η αλλαγή θα γινόταν με αργούς ρυθμούς.

Ο Gramsci υιοθέτησε την σταδιακή διαδικασία (gradualism - βαθμιαία εξέλιξη) - μια πολιτική σταδιακής μεταρρύθμισης ως μέσο για το τέλος της. Αναγνώρισε ότι η διαδικασία αυτή πρέπει να είναι μακρά, μεθοδική και επίμονη. Υποστήριξε την εξέλιξη της επανάστασης - ή όπως το έθεσε "μια μακρά πορεία μέσα από τα θεσμικά όργανα". Ένας αργός μετασχηματισμός από μέσα.

Ο Gramsci στόχευε σε συγκεκριμένες κοινωνικές περιοχές ως μέσο προώθησης της ήρεμης επανάστασής του. Ένας πρωταρχικός στόχος ήταν τα σχολεία. Ο Gramsci ήταν αντίθετος με τα επαγγελματικά σχολεία που ανθούσαν στην Ιταλία. Αντίθετα, υποστήριξε "την δημιουργία ενός ενιαίου τύπου σχολείου που θα μπορούσε να πάρει το παιδί και να το οδηγήσει μέχρι το κατώφλι της επιλογής της εργασίας του, διαμορφώνοντάς τον κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ως άτομο ικανό να σκέφτεται, να σπουδάζει και να κυβερνά - ή να ελέγχει εκείνους που κυβερνούν".

Αυτό έδωσε στον Gramsci την έννοια του διανοούμενου. Για τον Gramsci «όλοι οι άνθρωποι είναι διανοούμενοι, αλλά δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι στην κοινωνία τη λειτουργία των διανοουμένων». Ένιωσε ότι κάθε κοινωνική ομάδα έδωσε τη δική της σειρά «οργανικών» διανοουμένων - γιατρών, καθηγητών, κληρικών, διευθυντών - και αυτοί θεωρούσαν ότι ήταν απαραίτητοι για να προωθήσουν πραγματική αλλαγή. Για να επιτύχει την αντι-ηγεμονία, ο Gramsci απαιτούσε όχι μόνο οι παραδοσιακοί διανοούμενοι - όπως ο ίδιος - αλλά οι οργανικοί διανοούμενοι - οι καθημερινοί επαγγελματίες - διανοούμενοι της εργατικής τάξης - να φτάσουν στον σκοπό του.

Ο Gramsci κοίταξε προς τις Ηνωμένες Πολιτείες και σημείωσε ότι μια πραγματική μαρξιστική "εξέγερση των εργατών" δεν θα ήταν ποτέ επιτυχής εκεί. Θα απαιτούσε πρώτα την υπονόμευση του πολιτισμού - της ηθικής και των κανόνων - των Ηνωμένων Πολιτειών. Θα απαιτούσε μια αλλαγή του πολιτισμού - από τους διανοούμενους και εκείνους που ασκούν επιρροή. Αλλά θα απαιτούσε και κάτι άλλο. Όπως σημειώνει ο Gramsci. «Ο τρόπος ύπαρξης του νέου διανοούμενου δεν μπορεί πλέον να συνίσταται στην ευγλωττία, αλλά στην ενεργό συμμετοχή στην πρακτική ζωή, ως κατασκευαστής, διοργανωτής, “μόνιμος πειστικός” και όχι απλά ένας απλός ρήτορας». Ο Gramsci θεώρησε ότι το κίνημα απαιτούσε κάποιους πιο ανατρεπτικούς, άμεσα συμμετέχοντες - οργανωτές της κοινότητας.

Θα απαιτούσε επίσης τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Οι ιδέες του Gramsci ήρθαν στις Ηνωμένες Πολιτείες όχι μέσα από τον ίδιο - ο Gramsci πέθανε στην απομόνωση, φυλακισμένος από τον Mussolini - αλλά μέσω της Σχολής της Φραγκφούρτης. Ο George Lukacs - ένας μαρξιστής με παρόμοιες ιδέες με εκείνες του Gramsci - είχε αποκτήσει φήμη ως μαρξιστής θεωρητικός μέσω της δημοσίευσης του βιβλίου του «Ιστορία και Ταξική Συνείδηση» ​​(History and Class Consciousness). Η αλληλεπίδραση του Lukacs με έναν άλλο μαρξιστή, τον Felix Weil, οδήγησε στην ίδρυση του Ινστιτούτου Κοινωνικών Ερευνών - το οποίο έγινε γνωστό ως Σχολή της Φρανκφούρτης – ένα μαρξιστικό think-tank. Όταν ο Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία το 1933, το Ινστιτούτο μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου έγινε συνδέθηκε με το Πανεπιστήμιο Κολούμπια το 1935. [Και ο Lukacs και ο Weil ήταν εβραϊκής καταγωγής, όπως και η πλειοψηφία των «διανοούμενων» της Σχολής της Φρανκφούρτης].

Όταν ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος έφθασε στην Αμερική, μερικά από τα πιο σημαντικά μέλη της Σχολής κατέληξαν να εργάζονται στην κυβέρνηση των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένου του Herbert Marcuse (φώτο), ο οποίος στην πραγματικότητα έγινε ηγετικής μορφή στην OSS - προκάτοχο της CIA. Άλλοι, συμπεριλαμβανομένων των Max Horkheimer και Theodor Adorno, μετακόμισαν στο Χόλιγουντ. Η φήμη του Marcuse αυξήθηκε  τη δεκαετία του 1960 με το βιβλίο του «Έρωτας και Πολιτισμός» (Eros and Civilization) και ήταν ο Marcuse, ο οποίος δημιούργησε τη φράση “Make love, not war”. Ο Theodor Adorno έγραψε το βιβλίο «Η Αυταρχική Προσωπικότητα» (The Authoritarian Personality) που είχε μεγάλη επιρροή, και στο οποίο υποστήριζε ότι όποιος υπερασπίζεται τον παραδοσιακό πολιτισμό είναι ένας φασίστας. Αυτή η τελευταία πρόταση θα πρέπει να έχει ιδιαίτερη σημασία σήμερα.

Η Σχολή της Φρανκφούρτης χρησιμοποίησε μια τεχνική που εφευρέθηκε από τον Horkheimer που ονομάζεται Κριτική Θεωρία (Critical Theory) - μια κοινωνική θεωρία προσανατολισμένη στην κριτική και την αλλαγή της κοινωνίας στο σύνολό της. Αυτό που λέει αυτή η θεωρία είναι να επικρίνουμε κάθε παραδοσιακό κοινωνικό θεσμό - και να αποφύγουμε ειδικά να προσφέρουμε εναλλακτικές λύσεις - ως μέσο για την καταστροφή του Δυτικού Πολιτισμού. Δεν θα υπάρξει ποτέ καλύτερος, εναλλακτικός τρόπος - μόνο η κριτική. Την ίδια ώρα στο Columbia, η Σχολή της Φραγκφούρτης μετατόπισε την εστίασή της από την Κριτική Θεωρία που στρέφεται στη γερμανική κοινωνία στην Κριτική Θεωρία που στρέφεται στην αμερικανική κοινωνία. Παρόλο που δεν ανέφεραν τον όρο, η κριτική θεωρία παρείχε την προέλευση της "πολιτικής ορθότητας" [Περισσότερα εδώ]. Όπως επισημαίνει ο Raymond V. Raehn, «η πολιτική ορθότητα επιδιώκει να επιβάλει μια ομοιομορφία της σκέψης και της συμπεριφοράς σε όλους τους Αμερικανούς και επομένως είναι ολοκληρωτική στη φύση της». Στην πραγματικότητα πρόκειται για πολιτιστικό μαρξισμό.

Ο στόχος της Σχολής της Φρανκφούρτης ήταν να μετακινήσει την Αμερική σταδιακά προς τα αριστερά χρησιμοποιώντας τις αρχές της Αντι-Ηγεμονίας του Gramsci και την πρακτική της Κριτικής Θεωρίας. Αλλαγή του πολιτισμού της Αμερικής μέσω της "μακράς πορείας του Gramsci μέσω των θεσμικών οργάνων".

Έχει δουλέψει αυτή η διαδικασία;

Το 1958, ο Αμερικάνος συντηρητικός συγγραφέας W. Cleon Skousen (φώτο) έγραψε το διάσημο βιβλίο του «Ο Γυμνός Κομμουνιστής» (The Naked Communist). Σε αυτό, ο Skousen περιέγραψε αυτό που αντιλαμβανόταν ως "τρέχοντες κομμουνιστικούς στόχους". Υπήρχαν συνολικά 45 στόχοι. Επικεντρωνόμαστε σε μερικούς:

- Αναπτύξτε την ψευδαίσθηση ότι ο πλήρης αφοπλισμός των ΗΠΑ θα ήταν μια επίδειξη ηθικής δύναμης.
- Προωθήστε τον ΟΗΕ ως την μόνη ελπίδα για την ανθρωπότητα. Εάν το καταστατικό του ξαναγραφεί, ζητήστε να συσταθεί ως παγκόσμια κυβέρνηση με τις δικές του ανεξάρτητες ένοπλες δυνάμεις.
- Αιχμαλωτίστε ένα ή και τα δύο πολιτικά κόμματα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
- Χρησιμοποιήστε τεχνικές αποφάσεις των δικαστηρίων για την αποδυνάμωση των βασικών αμερικανικών θεσμικών οργάνων υποστηρίζοντας ότι οι δραστηριότητές τους παραβιάζουν τα πολιτικά δικαιώματα.
- Πάρτε τον έλεγχο στα σχολεία. Χρησιμοποιήστε τα ως ζώνες μετάδοσης του σοσιαλισμού και της τρέχουσας κομμουνιστικής προπαγάνδας. Κάντε πιο soft το πρόγραμμα μαθημάτων. Πάρτε τον έλεγχο των ενώσεων των εκπαιδευτικών. Βάλτε τη κομματική γραμμή στα εγχειρίδια.
- Αποκτήστε τον έλεγχο όλων των φοιτητικών εφημερίδων.
- Χρησιμοποιήστε τις μαθητικές ταραχές για να προωθήσετε μεγαλύτερες διαμαρτυρίες ενάντια σε προγράμματα ή οργανισμούς που δέχονται επίθεση από τους κομμουνιστικές.
- Διεισδύστε στο Τύπο. Αποκτήστε τον έλεγχο της κριτικής των βιβλίων, της σύνταξης και των θέσεων χάραξης πολιτικής.
- Αποκτήστε τον έλεγχο των θέσεων κλειδιών σε ραδιόφωνο, τηλεόραση και κινηματογραφικές ταινίες.
- Εξαλείψτε την προσευχή ή οποιαδήποτε μορφή θρησκευτικής έκφρασης στα σχολεία με το αιτιολογικό ότι παραβιάζει την αρχή του "διαχωρισμού εκκλησίας και κράτους".
- Δυσφημίστε το αμερικανικό Σύνταγμα αποκαλώντας το ανεπαρκές, ντεμοντέ, εκτός των σύγχρονων αναγκών, εμπόδιο στη συνεργασία μεταξύ των εθνών σε παγκόσμια βάση.
- Δυσφημίστε τους Ιδρυτές Πατέρες. Παρουσιάστε τους ως εγωιστές αριστοκράτες που δεν είχαν καμία ανησυχία για τον "κοινό άνθρωπο".
- Υποστηρίξτε οποιοδήποτε σοσιαλιστικό κίνημα στο να του δοθεί κεντρικός έλεγχος σε οποιοδήποτε μέρος της πολιτιστικής εκπαίδευσης, των κοινωνικών φορέων, των προγραμμάτων κοινωνικής πρόνοιας, των κλινικών ψυχικής υγείας κλπ.
- Δυσφημίστε την οικογένεια ως θεσμό. Ενθαρρύνετε τη διαφωνία και το εύκολο διαζύγιο.
- Ανατρέψτε όλες τις αποικιακές κυβερνήσεις πριν οι γηγενείς πληθυσμοί είναι έτοιμοι για αυτοδιοίκηση.
 
Το αφήνω στον αναγνώστη να αποφασίσει πόση συνάφεια -και πρόοδο- βρίσκουμε  σήμερα σε αυτούς τους "στόχους" που γράφτηκαν το 1958.

"Το τέλος είναι αυτό που θέλετε, τα μέσα είναι πώς το παίρνετε" - Saul Alinsky

"Στην αρχή η πρώτη δουλειά του διοργανωτή είναι να δημιουργήσει τα θέματα ή τα προβλήματα." - Saul Alinsky

"Η γελοιοποίηση είναι το πιο ισχυρό όπλο του ανθρώπου" - Saul Alinsky

Ο Saul Alinsky ήταν (εβραϊκής καταγωγής) Αμερικανός δημοκρατικός σοσιαλιστής. Θεωρείται ο ιδρυτής της σύγχρονης κοινοτικής οργάνωσης. Το 1946, ο Alinsky έγραψε το Reveille for Radicals” («Εγερτήριο για Ριζοσπάστες»), ένα κείμενο σχετικά με την οργάνωση της κοινότητας. Το 1971, έγραψε το πιο διάσημο έργο του, το “Rules for Radicals” («Κανόνες για Ριζοσπάστες»). Ο Alinsky συνεργάστηκε στενά με το Κομμουνιστικό Κόμμα του Σικάγου, αλλά ήταν προσεκτικός να μην συμμετέχει ποτέ επίσημα στο κόμμα. Ο Αλίνσκι σημείωσε στο Reveille ότι "ο ίδιος ο κομμουνισμός δεν έχει σημασία. Το ζήτημα είναι αν είναι στο πλευρό μας". Βλέπω τον Alinsky ως νεομαρξιστή, ο οποίος επηρεάστηκε έντονα από τον Gramsci και την θεωρία του περί gradualism. Από τους περίφημους 13 κανόνες του Alinsky οι ιδιαίτερα σημαντικοί είναι:

- «Κάνε τον εχθρό να ζει στο δικό του βιβλίο κανόνων. Μπορείτε να τους σκοτώσετε με αυτό επειδή κανείς δεν μπορεί να υπακούει σε όλους τους δικούς τους κανόνες".
- "Η γελοιοποίηση είναι το πιο ισχυρό όπλο του ανθρώπου".
- "Συνεχίστε να ασκείτε πίεση. Ποτέ μην την χαλαρώσετε".
- "Επιλέξτε το στόχο, επικεντρωθείτε σε αυτόν, προσωποποιήστε τον και πολώστε τον. Επιτεθείτε σε ανθρώπους και όχι σε θεσμούς. Oι άνθρωποι βλάπτονται ταχύτερα από ό, τι οι θεσμοί".

Ένας από τους δηλωμένους στόχους του Alinsky ήταν η "ριζοσπαστικοποίηση της μεσαίας τάξης". Για το σκοπό αυτό, ο Alinsky πρότεινε ότι "οι στόχοι πρέπει να διατυπώνονται υπό τον τύπο γενικών γραμμών όπως η ελευθερία, η ισότητα, η αδελφοσύνη, η κοινή ευημερία και η επιδίωξη της ευτυχίας". Ο Alinsky είδε επίσης ότι οι διοργανωτές πρέπει να ντύσουν τους σκοπούς τους με ένα επικάλυμμα ηθικής. "Ο ηθικός εξορθολογισμός είναι απαραίτητος για κάθε είδους δράση, είτε για να δικαιολογηθεί η επιλογή, είτε η χρήση των σκοπών ή των μέσων ... Όλοι οι μεγάλοι ηγέτες επικαλέσθηκαν ηθικές αρχές για να καλύψουν το γυμνό εγωιστικό τους συμφέρον με το ρούχο της ελευθερίας και της ισότητας της ανθρωπότητας".

Ο Alinsky πίστευε στην αλλαγή ως εργαλείο, αλλά όπως ο Μαρξ και η διαλεκτική του διαδικασία, ο Alinsky πίστευε επίσης ότι η αλλαγή ήταν ο στόχος.

Η Χίλαρι Κλίντον έγραψε τη διδακτορική της διατριβή για τον Alinsky και του πήρε συνέντευξη αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της έρευνάς της. Ο Alinsky αργότερα της πρόσφερε μια δουλειά την οποία απέρριψε. Πόσο συνδέθηκαν δεν είναι εντελώς γνωστό, αλλά συνέχισαν να αλληλογραφούν - μέχρι το θάνατό του το 1972. Στην  τελευταία επιστολή της προς τον Alinsky, η Κλίντον σημείωσε: "Είχα την χιλιοστή μου συνομιλία για το Reveille και χρειάζομαι κάποιο νέο υλικό για να δώσω στους ανθρώπους. Ανακαλύπτεσαι και πάλι, καθώς οι πολιτικοί της Νέας Αριστεράς αρχίζουν να σκέπτονται σοβαρά τη σκληρή δουλειά και τη μηχανική της οργάνωσης".

Ένας από αυτούς τους πολιτικούς της Νέας Αριστεράς τελικά έγινε πρόεδρος των ΗΠΑ. Ο Μπαράκ Ομπάμα δεν γνώρισε ποτέ τον Αλίνσκι, ο οποίος πέθανε όταν ο Ομπάμα ήταν μόλις 11 ετών. Αλλά αρκετοί από τους μέντορες του Ομπάμα ήταν  μαθητές του Alinsky – ο Jerry Kellman, ο John McKnight και ο Mike Kruglik. Ο Obama εκπαιδεύτηκε για λίγο στο Λος Άντζελες στο Ίδρυμα Βιομηχανικών Περιοχών του Alinsky. Ο Ομπάμα είχε επίσης στενούς δεσμούς με την Ακαδημία Midwest - μια ακαδημία κατάρτισης για ριζοσπάστες ακτιβιστές. Η Ακαδημία Midwest συνεργάστηκε στενά με τους Δημοκρατικούς Σοσιαλιστές της Αμερικής (DSA) και ενσωμάτωσε τόσο τη μέθοδο του Alinsky όσο και τις μαρξιστικές διδασκαλίες. Το 2008 σε επιστολή προς την Boston Globe, ο γιος του, ο David Alinsky, σημείωσε τα εξής:

"Η κατάρτιση του Ομπάμα στο Σικάγο από τους μεγάλους διοργανωτές της κοινότητας δείχνει την αποτελεσματικότητά του ... η μέθοδος του αείμνηστου πατέρα μου λειτουργεί πάντα για να βγάλει προς τα έξω το μήνυμα. Είμαι υπερήφανος που βλέπω ότι το μοντέλο του πατέρα μου για διοργάνωση να εφαρμόζεται με επιτυχία πέρα ​​από την οργάνωση της τοπικής κοινότητας για να επηρεάσει την εκστρατεία των Δημοκρατικών το 2008".

Το σύνθημα του Ομπάμα ήταν Change. Όποιος έχει διαβάσει το Reveille for Radicals ή το Rules for Radicals Reveille, μπορεί εύκολα να δει από πού προέκυψε αυτή η φράση. Όπως σημείωσα νωρίτερα, η αλλαγή ήταν ο στόχος του Alinsky.

Ο David Brock, στην βιογραφία της Κλίντον, "The Seduction of Hillary Rodham" (1996), αναφέρεται στην Κλίντον ως "κόρη του Alinsky". Παρά τους προφανείς δεσμούς, η Κλίντον αφιέρωσε μόνο μία παράγραφο στον Αλίνσκι στα απομνημονεύματά της “Living History” - σημειώνοντας ότι, ενώ συμφωνούσε με μερικές από τις ιδέες του, «είχαμε μια βασική διαφωνία. Πίστευε ότι μπορείς να αλλάξεις το σύστημα μόνο από έξω. Εγώ όχι... η απόφασή μου ήταν μια έκφραση της πεποίθησής μου ότι το σύστημα μπορεί να αλλάξει από μέσα».

Η Χίλαρι ονομάστηκε «η κόρη του Αλίνσκι». Άρα ο Αλίνσκι ήταν ο «παππούς του Ομπάμα». Αλλά νομίζω ότι η αληθινή κληρονομιά τους - η γενεαλογία της Αριστεράς - οδηγεί κατευθείαν στον Αντόνιο Γκράμσι.

Το παρόν έχει πάντα ένα παρελθόν ...

ΚΟ / από εδώ

ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ: Χιλιάδες θα συμμετάσχουν σε μπάρμπεκιου μπροστά από το σπίτι vegan που μήνυσε τον γείτονά της επειδή έκανε μπάρμπεκιου



Περθ, Αυστραλία - Χιλιάδες άνθρωποι σχεδιάζουν να συμμετάσχουν σε ένα μπάρμπεκιου μπροστά από το σπίτι μιας Αυστραλής βίγκαν που πήγε τους γείτονές της στο δικαστήριο εξ αιτίας της μυρωδιάς του κρέατος που προερχόταν από το σπίτι τους.
 
Η Cilla Carden, που ζει στο Περθ, βρίσκεται σε δικαστική μάχη με τον γείτονά της Toan Vu από το 2018. Υποστηρίζει ότι η μυρωδιά του ψημένου κρέατος και των ψαριών είναι τόσο έντονη ώστε δεν αντέχει να βρίσκεται στην αυλή της.


Ισχυρίζεται επίσης ότι ο καπνός από τα τσιγάρα των γειτόνων πάει στην αυλή της και ότι δεν αντέχει τον ήχο των παιδιών που παίζουν μπάσκετ κοντά στο σπίτι της.

Όταν μίλησε στο 9News, ένα τοπικό πρακτορείο ειδήσεων, είπε ότι όλα αυτά τα πράγματα που κάνουν οι γείτονές της θεωρεί ότι τα κάνουν "σκόπιμα".

Αλλά ο γείτονάς της είπε ότι η συμπεριφορά του ήταν καλή προς την Carden, δηλώνοντας ότι μετακίνησε το μπάρμπεκιου από την αυλή του και είπε στα παιδιά του να σταματήσουν να παίζουν μπάσκετ.

Παρόλα αυτά, όταν η Carden πήγε την υπόθεση στο Ανώτατο Δικαστήριο της Δυτικής Αυστραλίας, το αίτημά της απορρίφθηκε. Ζήτησε να ασκήσει έφεση κατά της απόφασης, αλλά και αυτή απορρίφθηκε.

Από τότε που η είδηση έγινε γνωστή, όπως είπε η ίδια στο news.com.au, έχει λάβει πολλές αντιδράσεις.

Μέρος αυτής της αντίδρασης περιλαμβάνει μια εκδήλωση στο Facebook που ονομάζεται "Κοινοτικό μπάρμπεκιου για την Cilla Carden", όπου χιλιάδες άνθρωποι αναφέρονται στην διεξαγωγή ενός μαζικού μπάρμπεκιου μπροστά από το σπίτι της. Είναι προγραμματισμένο για τις 19 Οκτωβρίου, σύμφωνα με το post.

Από την προηγούμενη Τετάρτη ήδη 6.000 άτομα δήλωσαν ότι θα συμμετάσχουν και 14.000 ότι ενδιαφέρονται.

"Μην αφήνετε την Cilla να καταστρέψει μια καλή παλιά παράδοση των Αυστραλών, να έρθετε μαζί μας για ένα μπάρμπεκιου της κοινότητας σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις ενέργειές της και να βοηθήσετε την Cilla Carden να γευτεί λίγο χοιρινό (“GET SOME PORK ON HER FORK”), λένε.

Αργότερα δημοσίευσαν μια τροποποίηση, υπενθυμίζοντας στους ανθρώπους ότι θα πρόκειται για μια «ειρηνική διαμαρτυρία» και ότι «κανείς δεν επιτρέπεται να εισέλθει στην ιδιοκτησία της κυρίας Carden. Οι αυλές των γειτόνων που συμμετέχουν όμως θα είναι διαθέσιμες για χρήση".

Η Carden φαίνεται να έχει επίγνωση του γεγονότος και έλεγε στον δικηγόρο της να προβεί σε νομικές ενέργειες, αν είναι απαραίτητο.

Σε μια δημοσίευση στο Facebook που δεν είναι διαθέσιμη στο κοινό, ο δικηγόρος της, John Hammond, εξέδωσε προειδοποίηση ότι η αστυνομία θα κληθεί για διατάραξη οικογενειακής ειρήνης για εκείνους που θα παρευρίσκονται στο μπάρμπεκιου, σύμφωνα με το news.com.au.

ΚΟ / πηγή

Σάββατο, 7 Σεπτεμβρίου 2019

ΑΓΓΛΙΑ: Σχολείο κάλεσε την αστυνομία να εμποδίσει μαθήτριες να έρθουν με φούστες

Περίπου 100 μαθητές, μαθήτριες και γονείς συμμετείχαν σε διαμαρτυρία έξω από σχολείο στο Ανατολικό Σάσεξ κατά της νέας "πολιτικά ορθής" πολιτικής της διεύθυνσης του σχολείου που ζητά από όλα τα παιδιά να φορούν παντελόνια, ως ομοιόμορφα και "gender-neutral(«ουδέτερα φύλου») ρούχα.


Η αστυνομία βρέθηκε έξω από το σχολείο στο Lewes για να εμποδίσει τις μαθήτριες να μπουν μέσα.

Οι διαδηλωτές υποστήριξαν ότι τα κορίτσια πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να φορούν φούστες και ότι επίσης είναι και δαπανηρό να ζητάμε από τους γονείς να αγοράζουν νέα ρούχα για εννέα μήνες.

Ένας εκπρόσωπος του σχολείου δήλωσε ότι η στολή σχεδιάστηκε για να είναι πρακτική και να ενθαρρύνει τους μαθητές να επικεντρωθούν στο σχολικό τους έργο. "Η στολή μας βοηθά επίσης να μην είμαστε προσανατολισμένοι να αγοράζουμε ακριβά ρούχα ή μάρκες και να αμφισβητήσουμε την πεποίθηση ότι είμαστε καθορισμένοι από αυτό που φορούμε", ανέφεραν.

ΚΟ / πηγή

Παρασκευή, 6 Σεπτεμβρίου 2019

ΣΟΥΗΔΙΑ: Στερεύουν τα ταμεία δήμου που πλημμύρισε από "αιτούντες άσυλο"



Ένας δήμος στην Σουηδία που έλαβε έναν από τους υψηλότερους αριθμούς αιτούντων άσυλο αντιμετωπίζει φορολογική κρίση, καθώς οι ντόπιοι τον εγκαταλείπουν, αποδεκατίζοντας την τοπική φορολογική βάση.

Ο Δήμος του Filipstad δέχθηκε πολλούς αιτούντες άσυλο κατά τη διάρκεια της μεταναστευτικής κρίσης του 2015 και τώρα αντιμετωπίζει αυξανόμενο κόστος καθώς η ανεργία των μεταναστών έχει αυξηθεί και τα ποσοστά οικονομικής βοήθειας έχουν τριπλασιαστεί, αναφέρει το SVT.

Ο Claes Hultgren, ο τοπικός δημοτικός διευθυντής, περιέγραψε την κατάσταση, λέγοντας για τον μεταναστευτικό πληθυσμό: "Σε αυτή την ομάδα, η ανεργία και η εξάρτηση είναι πολύ ψηλά, ενώ τα επίπεδα εκπαίδευσης είναι πολύ χαμηλά. Αυτή η ομάδα διατρέχει τον κίνδυνο να καταλήξει σε μια αιώνια αποξένωση που ήδη επιβαρύνει σε μεγάλο βαθμό την οικονομία του δήμου".

"Είναι πολύ μεγάλοι ίσως και είναι αναλφάβητοι, ή έχουν ένα πολύ χαμηλό εκπαιδευτικό επίπεδο. Πρέπει να αποδεχθούμε ότι θα υπάρξουν μερικοί άνθρωποι που θα χρειαστούν την υποστήριξη της κοινωνίας για την επιβίωσή τους", πρόσθεσε ο Hultgren.

Η επιβάρυνση αυξήθηκε καθώς εκατοντάδες γηγενείς Σουηδοί έχουν φύγει μεταξύ του 2012 και του 2018, κατά την ίδια περίοδο που ένας μεγαλύτερος αριθμός αλλοδαπών κατέφθανε. Οι στατιστικές δείχνουν ότι η μεγάλη πλειοψηφία των γηγενών που έφυγαν ήταν σε ηλικία εργασίας.

Ενώ οι κενές θέσεις εργασίας εξακολουθούν να υπάρχουν στον δήμο, οι θέσεις εργασίας απαιτούν δεξιότητες στη γλώσσα και την κατάρτιση που διαθέτουν λίγοι από τους μετανάστες.

Σύμφωνα με άλλη έκθεση του SVT, η πόλη του Γκέτεμποργκ αντιμετωπίζει παρόμοιο πρόβλημα, καθώς οι γηγενείς Σουηδοί εργάσιμης ηλικίας μετακινούνται από την πόλη σε κοντινούς δήμους, συχνά για να αγοράσουν ένα σπίτι και να πάρουν τα χρήματά τους μαζί τους.

Ενώ πολλές πόλεις της Σουηδίας αντιμετωπίζουν ελλείψεις στέγασης, το ποσοστό ανεργίας μεταξύ των αυτόχθονων Σουηδών και των μεταναστών είναι έντονο. Η πόλη του Μάλμο, η οποία έχει υψηλό πληθυσμό με μεταναστευτικό υπόβαθρο, αποδείχθηκε ότι έχει διπλάσιο ποσοστό ανεργίας από τον εθνικό μέσο όρο.

ΚΟ / πηγή