Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ) ξημεροβραδιάζεται για να βρει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει ειδήσεις και άρθρα συμβατά με την θεματολογία του, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για τα παρατιθέμενα links. Σχόλια και παρεμβάσεις του ΚΟ είναι σε χρώμα ερυθρό. Αν ψάχνεις για mainstream ειδησεογραφία και άποψη, ήρθες στο λάθος μέρος.

got democracy?

got democracy?

kolokotronis

kolokotronis

Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018

Οι Εβραίοι συμφωνούν: «Το Ισλάμ είναι πιο κοντά στον Ιουδαϊσμό από οποιαδήποτε άλλη θρησκεία» (video)


Ένας ραβίνος δηλώνει ότι «ο Ιουδαϊσμός είναι πιο κοντά στο Ισλάμ από οποιαδήποτε άλλη θρησκεία». Συνιστά στους Εβραίους να μελετούν το Ισλάμ παρά τον Χριστιανισμό όταν πρέπει να μελετήσουν μια άλλη θρησκεία. (Στο video λέει ότι και λέξη Αλλάχ είναι εβραϊκής προέλευσης).


Οι συνηθισμένοι Εβραίοι προφανώς σκέφτονται το ίδιο. Όταν ρωτήθηκαν αν το Ισλάμ ή ο Χριστιανισμός είναι πιο κοντά στον Ιουδαϊσμό, η πλειοψηφία απαντά στο "Ισλάμ".


Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

ΒΡΕΤΑΝΙΑ: Η καθολική εκκλησία προτείνει να κηρυχθεί άγιος ο συγγραφέας G.K. Chesterton και οι Εβραίοι αντιδρούν γιατί ήταν "αντισημίτης"



Ο διάσημος Βρετανός καθολικός συγγραφέας και θεολόγος, G.K. Chesterton θεωρείται από τους Times of Israel, «ένας μολυσματικός αντισημίτης» και για αυτό η πρόταση για αγιοποίησή του από την καθολική εκκλησία ξεσήκωσε τους Εβραίους της Βρετανίας - και μερικούς Καθολικούς.

Ο Gilbert Keith Chesterton, που έμεινε γνωστός ως G. K. Chesterton (Γκ. Κ. Τσέστερτον), (1874-1936) δημοσιογράφος, συγγραφέας και δραματουργός των οποίων τα έργα παραμένουν δημοφιλή στο Ηνωμένο Βασίλειο περισσότερο από 80 χρόνια μετά το θάνατό του, αποτελεί το αντικείμενο μιας αρχικής έρευνας από την καθολική εκκλησία, η οποία θα δημοσιευθεί τον επόμενο μήνα.

Με την εντολή να δίδεται το 2013 από τον επίσκοπο του Northampton, Peter Doyle, η έκθεση αυτή είναι το πρώτο βήμα στη διαδικασία της «αγιοποίησης» (canonization).

Αλλά η κίνηση αυτή έχει τεθεί σε μεγάλη αμφισβήτηση, καθώς υπάρχει η κατηγορία ότι ο Τσέστερτον είχε ταχθεί υπέρ της άποψης να αναγκάζονται οι Εβραίοι στη δημόσια ζωή να φορούν ξεχωριστά ρούχα και ότι τα έργα του είναι γεμάτα με «αντισημιτικούς τρόπους». Κατηγορείται επίσης ο Τσέστερτον ότι συνέχισε να αμφισβητεί την αθωότητα του Alfred Dreyfus, του Εβραιο-Γάλλου αξιωματικού, που η δίκη του και η καταδίκη του το 1894 (γνωστή ως Υπόθεση Ντρέυφους) θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες διεθνώς δικαστικές πλάνες και η πρώτη σοβαρή ένδειξη του επερχόμενου αντισημιτισμού στην Ευρώπη κατά τον 20ο αιώνα.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Daily Telegraph, η έκθεση αναμένεται να προτείνει τα στείρα ζευγάρια να προσεύχονται στον Τσέστερτον να μεσιτεύσει στον Θεό να γίνουν «θαυματουργικές συλλήψεις». Το Βατικανό απαιτεί αποδείξεις ότι όσοι προορίζονται για αγιοποίηση πρέπει να είναι υπεύθυνοι για τουλάχιστον δύο θαύματα. Ο Τσέστερτον θα γίνει ο πρώτος Άγγλος άγιος μετά τον 17ο αιώνα.

 Ο Τσέστερτον, που ασχολήθηκε με όλα τα είδη του γραπτού λόγου (αστυνομικές ιστορίες, πεζογραφία, ποίηση, θέατρο, πολιτικό και θεολογικό δοκίμιο, λογοτεχνική κριτική), και άσκησε -με τη μυθοπλασία και την ειρωνεία του- έντονη κοινωνική κριτική, έγραψε περισσότερα από 80 βιβλία, μερικές εκατοντάδες ποιήματα, 200 διηγήματα και διάφορα έργα, Τα μυθιστορήματά του περιλαμβάνουν το "Ο Ναπολέων του Νότινγκ Χιλ" (1904), "Ο άνθρωπος που τον έλεγαν Πέμπτη" (1908), η μελέτη του για τον Ντίκενς (1906), τα δοκίμιά του "Orthodoxy" (1908) και άλλα.

Η σειρά με τις αστυνομικές ιστορίες που έχουν πρωταγωνιστή τον φανταστικό ιερέα πατέρα Μπράουν, ο οποίος επιλύει υποθέσεις εγκλημάτων, έχει γίνει παγκόσμια επιτυχία και έχει μεταφερθεί στην οθόνη από το BBC.
Τα γραπτά του πνευματώδους Τσέστερτον ενέπνευσαν τον τότε άθεο C. S. Lewis (τον συγγραφέα των “Χρονικών της Νάρνια”) να ασπαστεί και αυτός τον Χριστιανισμό και ο Τσέστερτον συνεχίζει να κάνει πολλούς να τον ανακαλύπτουν και να γοητεύονται από αυτόν. Ο Μπέρναρντ Σω έγραψε για αυτόν τον πολυγραφότατο υπερασπιστή της Πίστης ότι «ο κόσμος δεν είναι αρκετά ευγνώμων που έχει τον Τσέστερτον». - Για τον G. K. Chesterton διάβασε στον ΚΟ: Ούτε προοδευτικός, ούτε συντηρητικός. Ο αντι-μοντερνισμός του G.K.Chesterton και Ο G.K Chesterton για εκείνους που δεν μπορούν να δουν καμίαδιαφορά

Μια από τις πιο γνωστές και ενδιαφέρουσες πτυχές της σκέψης του, ήταν η οικονομική φιλοσοφία του διανεμισμού (distributism). Μαζί με τον φίλο και συνάδελφό του "παραδοσιακό" καθολικό Hilaire Belloc, ο Chesterton πρότεινε τη δημιουργία ενός οικονομικού συστήματος όπου η παραγωγική ιδιοκτησία θα εξαπλώνεται σε όσο το δυνατόν περισσότερους ιδιοκτήτες κεφαλαίου, δημιουργώντας έτσι πολλούς «μικρούς καπιταλιστές» και όχι το κεφάλαιο να συγκεντρώνεται στα χέρια των λίγων πλουτοκρατών, των τραστ ή του ίδιου του κράτους.

Ο Τσέστερτον, βαπτίστηκε μικρός στην αγγλικανική εκκλησία και μεταστράφηκε στον καθολικισμό το 1922.

Μόλις δημοσιευθεί η έκθεση, ο επίσκοπος του Northampton, ένας από τους 30 αξιωματούχους της καθολικής εκκλησίας στη Βρετανία, θα αποφασίσει εάν θα ζητήσει από το Βατικανό να ανοίξει μια επίσημη έρευνα για το κατά πόσον ο Τσέστερτον πρέπει να θεωρηθεί άγιος.

Ο John Udris, ο ιερέας που είχε επιφορτιστεί από τον Doyle να εξετάσει τα διαπιστευτήρια του Τσέστερτον, δείχνει σαφή συμπάθεια για τον συγγραφέα, θεωρώντας τον ένα "τεράστιο πρότυπο" για την Εκκλησία που "σπάει το καλούπι της συμβατικής αγιότητας", δήλωσε στην εφημερίδα Catholic Herald.

Όμως η είδηση ​​για την απόφαση του Doyle προκάλεσε θυμό σε μερικούς Εβραίους της Βρετανίας.

Ο γνωστός ιστορικός Geoffrey Alderman (φώτο) υποστήριξε: «Ποτέ δεν θα πάψω να εκπλήσσομαι από το πόσο μακριά μπορούν να πάνε κάποιοι για να δικαιολογήσουν ή να μειώσουν τις σαφείς εκφράσεις του αντισημιτισμού που διατυπώνονται από δημόσια πρόσωπα, του παρόντος ή του παρελθόντος».

Ο Alderman τόνισε τον τρόπο με τον οποίο η αντίθεση του Τσέστερτον στον καπιταλισμό τον οδήγησε να υπερασπιστεί την απέλαση των Εβραίων από τον Εδουάρδο Α΄ από την Αγγλία το 1290. Στην «Σύντομη Ιστορία της Αγγλίας», ο Τσέστερτον περιέγραψε εκείνους που διώχθηκαν από τη χώρα ως τους «καπιταλιστές εκείνης της εποχής» και επαίνεσε τον βασιλιά ως τον "τρυφερό πατέρα του λαού του".

Ο Alderman σημείωσε επίσης την επίθεση του Τσέστερτον στη συμπάθεια που έδειχνε ο βρετανικός Τύπου στον Dreyfus, επικρίνοντας την «ακραία και παράλογη ομοφωνία του αγγλικού τύπου». Πέντε χρόνια μετά την απαλλαγή του Dreyfus, ο συγγραφέας συνέχισε να αναφέρεται σε Εβραίους που ήταν «προδότες στη Γαλλία και τύραννοι στην Αγγλία».

Στο βιβλίο του "Οι Εβραίοι της Μεγάλης Βρετανίας από το 1656 έως το 2000" (“The Jews of Britain 1656 to 2000”), ο ιστορικός Todd Edelman κατηγορεί επίσης τον Τσέστερτον για ένα "ρεύμα σκληρού αντισημιτισμού" το οποίο εξαπέλυσε σε κορυφαίους πολιτικούς κατά την εποχή του σκανδάλου Marconi του 1912. Κάποια από τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου των Φιλελεύθερων, τα οποία κατηγορήθηκαν ότι επωφελήθηκαν αθέμιτα από πληροφορίες σχετικά με τις επικείμενες κυβερνητικές συμβάσεις, ήταν Εβραίοι.

«Οι πιο επιθετικές επιθέσεις στην υπόθεση Marconi, γράφει ο Edelman, ξεκίνησαν από τον Chesterton, τον αδελφό του Cecil, και τον συγγραφέα και πολιτικό Hilaire Belloc. Η «εχθρότητα τους προς τους Εβραίους συνδέθηκε με την αντίθεσή τους στον φιλελευθερισμό, τον καθολικό τους υπόβαθρο και την νοσταλγία τους για μια μεσαιωνική καθολική Ευρώπη που την φαντάζονταν σε πλήρη τάξη, αρμονία και φυλετική ομοιογένεια».

Ο Τσέστερτον επανειλημμένα προωθούσε την ιδέα ότι οι Βρετανο-Εβραίοι δεν ήταν πιστοί στην χώρα τους (Βρετανία).

Στο τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, έγραψε στον εβραϊκής καταγωγής Λόρδο Rufus Isaacs που υπηρέτησε ως Lord Chief Justice (επικεφαλής του δικαστικού σώματος Αγγλίας και Ουαλίας), υποδεικνύοντας ότι δεν πρέπει να συμμετέχει σε ειρηνευτικές συνομιλίες με τη Γερμανία. "Υπάρχει κάποιος που αμφιβάλλει ότι θα δείξτε συμπάθεια στην Εβραϊκή Διεθνή", ρώτησε ο Τσέστερτον.

Τρία χρόνια αργότερα, στο βιβλίο του «Η Νέα Ιερουσαλήμ», ο Τσέστερτον, υποστήριζε ότι οι Εβραίοι θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να κατέχουν υψηλά αξιώματα, αλλά θα πρέπει να φορούν ανατολίτικες ενδυμασίες. «Το θέμα είναι να ξέρουμε πού βρισκόμαστε και να ξέρει και εκείνος που βρίσκεται, ότι βρίσκεται σε ξένη γη», έγραψε.

Σε συνέντευξή του στην Telegraph, ο Udris αναγνώρισε τη διαμάχη γύρω από τον Τσέστερτον και είπε ότι θα παρουσιάσει τις απόψεις εκείνων που είναι «φανατικά  εναντίον» στον να προχωρήσει αυτή η διαδικασία. Ωστόσο, ο ιερέας είπε ότι δεν πιστεύει ότι ο Τσέστερτον ήταν μέσα του "ρατσιστής".

Υπάρχουν και καθολικές φωνές στην Βρετανία που αντιτάσσονται στην αγιοποίηση του Τσέστερτον.

"Όταν η Καθολική Εκκλησία δηλώνει ότι κάποιος είναι άγιος, αυτό λέει κάτι για την Εκκλησία καθώς και για το συγκεκριμένο άτομο", έγραψε η δημοσιογράφος Melanie McDonagh. "Και εκεί είναι το θέμα. Ότι παρά τα προσόντα του ο Τσέστερτον ήταν αντισημίτης».

Η McDonagh ισχυρίζεται ότι η αγιοποίηση του Τσέστερτον "δεν ταιριάζει με το πνεύμα του σύγχρονου καθολικισμού, που βλέπει τον Ιουδαϊσμό, όπως τον έθεσε το Συμβούλιο του Βατικανού, ως τον μεγαλύτερο αδελφό του Καθολικισμού".

ΚΟ: «Το να μην είναι σε θέση κάποιος να δει τις προφανείς διαφορές δεν τον κάνει ευφυή, αλλά μάλλον ηλίθιο», θα έλεγε στους σημερινούς «δικαιωματιστές» ο Τσέστερτον («Περί Εκείνων που Δεν Μπορούν να Δουν τη Διαφορά»). Μια άλλη μνημειώδης φράση του: «Παράδοση σημαίνει να δίνεις ψήφους στην πιο άγνωστη από όλες τις κοινωνικές τάξεις, τους προγόνους μας. Είναι η δημοκρατία των νεκρών. Η Παράδοση αρνείται να υποταχθεί στην αλαζονική ολιγαρχία που απλώς συμβαίνει να περιφέρεται εδώ γύρω» (“Ορθοδοξία”). Και: «Ο αληθινός στρατιώτης δεν αγωνίζεται επειδή μισεί ό, τι είναι μπροστά του, αλλά επειδή αγαπάει ό, τι είναι πίσω του» - «Κατήργησε τον Θεό, και η κυβέρνηση θα γίνει ο Θεός»…

ΚΟ / πηγή

Ας γίνει αυτή η Σημαία η ματωμένη ελληνική σημαία του δικού μας «πολυτεχνείου»


Η αριστερά είναι ειδική στο να δημιουργεί «μάρτυρες» ή να εκμεταλλεύεται θύματα και καταστάσεις, φορώντας πάντα το προσωπείο του «θύματος της βίας», πλάθοντας μια ψεύτικη εικόνα και κερδίζοντας έτσι την συμπάθεια του λαού. Βαρέθηκα να ακούω το «είναι αυτοί αριστεροί»; «Μα κάνουν τέτοια πράγματα οι αριστεροί»; Λες και οι αριστεροί είναι οι μητέρες τερέζες και οι αδελφές του ελέους. Είναι ώρα να σταματήσει αυτό το παραμύθι και οι εικόνες με την κρατική και παρακρατική βία κατά των Ελλήνων που σε πείσμα των καιρών ακόμα αντιστέκονται, να παραμείνουν ζωντανές. Είναι στο χέρι του καθενός, είτε οργανωμένα είτε μόνος του, να περάσει στην αντεπίθεση και να μην αφήσει πλέον χώρο στο ψέμα, στην παραπληροφόρηση ή στην θλιβερή «επιστροφή στην καθημερινότητα». Επίσης, θέλω να πω ότι υπάρχει και ζωή έξω από τα social media. Ας μην εξαντλείται ο θυμός μας ή η φαντασία μας εκεί. Αν δεν είμαστε στους δρόμους ο λαός δεν μας βλέπει, έλεγε ένας από τους ηγέτες της Γενιάς της Ταυτότητας. Και επιτέλους δεν μπορώ να καταλάβω αυτήν την εμμονή με τις διάφορες επιστολές διαμαρτυρίας προς τον «αξιότιμον» κύριο πρόεδρο της δημοκρατίας «που δεν κάνει κάτι» ή προς τον «κύριον υπουργόν» που δεν ξέρει ιστορία και δεν μπορώ να καταλάβω αυτό το «κόλλημα» με τον στρατό, την αστυνομία και τις δικαστικές αρχές, και το ατέρμονο παράπονο του «γιατί δεν κάνουν κάτι» ή του «γιατί τα κάνουν αυτά» και την διαπίστωση (!) ότι τελικά υπηρετούν το κράτος και την κυβέρνηση και όχι το έθνος και τον λαό. Λυπάμαι που θα σας απογοητεύσω, αλλά ναι, είναι κράτος. Είναι υπάλληλοι του κράτους. Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν πατριώτες και ευσυνείδητοι άνθρωποι και εκεί. Φυσικά και υπάρχουν. Όπως υπάρχουν και παντού. Γιατί πρέπει όμως να γίνει «έκκληση» στον στρατό ή στην αστυνομία ή στους δικαστές ή δεν ξέρω και εγώ σε ποιους άλλους, να επέμβουν και να «σώσουν την χώρα»; Γιατί να μην γίνει έκκληση και σε κάποιον άλλον φορέα του δημοσίου ή σε κάποιους άλλους δημοσίους υπαλλήλους; Συγκίνηση πάντως και σεβασμός για όσους Έλληνες και Ελληνίδες βρέθηκαν με μια ελληνική σημαία και με την δύναμη της ψυχής τους και της φωνής τους στο Σύνταγμα και στις Πρέσπες. Έχω την εντύπωση (ή την ελπίδα) ότι σχηματίζεται μια καλή μαγιά. Για να δούμε μια εθνική κυβέρνηση θέλει δουλειά πολλή. Στο βιβλίο «Για τους Λεγεωνάριούς μου» ο Κορνήλιος Κοντρεάνου γράφει και για την λύσσα του κράτους και των μηχανισμών του εναντίον του εθνικιστικού χριστιανικού κινήματός του και ακόμα και την βία των αστυνομικών. Δεν έπεσε από τα σύννεφα ποτέ. Ούτε κοίταξε να τους καλοπιάσει . Εκείνο που τον ενδιέφερε ήταν ο λαός. Η ανάσταση του λαού και του έθνους. «Πρέπει να οργανώσουμε ολόκληρη τη νέα γενιά», έγραφε, «να την ανυψώσουμε και να της εμφυσήσουμε το ηρωικό ήθος. Πρέπει να απομονώσουμε το πολιτικό σύστημα ώστε η νεολαία μας να μην περνά στις τάξεις του. Μόνο με μία εθνικιστική κυβέρνηση που θα εκφράζει την εθνική μας συνείδηση, δύναμη και υγεία θα προστατεύσουμε τον λαό μας και θα σταματήσουμε την εισβολή των ξένων. Ο λαός μας δεν πρόκειται να λύσει το πρόβλημα των ξένων εισβολέων αν δεν λύσει πρώτα το πρόβλημα των πολιτικών κομμάτων. Είμαστε μόνοι. Πρέπει να συνηθίσουμε σε αυτήν την ιδέα, ότι ανάμεσα στον Θεό και εμάς δεν υπάρχει κανένας να μας βοηθήσει».

ΚΟ

Σάββατο, 16 Ιουνίου 2018

O Mario Brega έμεινε γνωστός για την φράση “Communista così!” (είμαι τόσο κομμουνιστής!). Τελικά ήταν φασίστας.


Ο Mario Brega (25 Μαρτίου 1923 - 23 Ιουλίου 1994) ήταν Ιταλός ηθοποιός. Λόγω του αγριωπού προσώπου του και της ογκώδους σωματοδομής του (ύψος 1,93 και 110 κιλά) έπαιζε συνήθως ρόλους «κακού». Οι περισσότεροι θα τον θυμηθούν από το κλασσικό spaghetti western του Sergio Leone «Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος», όπου έκανε ένα Βόρειο στρατιώτη που σάπισε στο ξύλο τον «άσχημο» (Εli Wallach). Έπαιξε και στο "Για μια Χούφτα Δολάρια".
Έπαιξε εκείνα τα χρόνια σε αρκετές ανάλογες ταινίες και αν και ποτέ δεν έγινε κάποιο μεγάλο όνομα, αργότερα στην καριέρα του εμφανίστηκε σε πολλές ιταλικές κωμωδίες. Συμμετείχε και στην ελληνική ταινία «Αγώνας Χωρίς Τέλος» το 1978, με τον Θόδωρο Κατσαδράμη και την Καίτη Παπανίκα, μια ταινία του Τζαίημς Παρις με θέμα την κατεχόμενη από τους Τούρκους Κύπρο, τους αγνοούμενους και τις φρικαλεότητες των εισβολέων (Την είδατε ποτέ;).
Το 1980 ο Brega έπαιξε στην ιταλική κωμωδία “Sacco Bello”, (στα αγγλικά κυκλοφόρησε με τον τίτλο “Fun Is Beautiful”). Την παραγωγή της ταινίας έκανε ο Sergio Leone και σε αυτήν την ταινία έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο ο Carlo Verdone (στην οποία συμμετείχε και ως ηθοποιός). Για αυτή την ταινία ο Verdone κέρδισε τα ειδικά βραβεία David di Donatello και Nastro d'Argento για τον καλύτερο νέο ηθοποιό. Στην ταινία ο Brega υποδύεται τον πατέρα του πρωταγωνιστή ο οποίος σε κάποια σκηνή εξοργίζεται όταν ο φίλος του γιου του (ενός αποτυχημένου hippie) τον λέει «φασίστα». Εγώ φασίστας; Εγώ είμαι τόσο κομμουνιστής, φωνάζει και υψώνει την γροθιά του. “A me fascio? Io fascio? A zoccolè, io mica so' comunista così, sa! So' comunista così!!”. Αυτό το Communista così!” τον έκανε διάσημο και η φράση έμεινε στην ιστορία και έγινε μέχρι και μπλούζα!
Πριν δυο μέρες όμως ο Carlo Verdone αποκάλυψε ότι οι πολιτικές συμπάθειες του Brega ήταν ακριβώς το αντίθετο από εκείνες για τις οποίες έγινε διάσημος. Ο Verdone αποκάλυψε ότι ο Μάριο ήταν φασίστας. «Οι πολιτικές ιδέες του εκεί κοντά περιστρέφονταν - επιβεβαιώνει ο Verdone – και υπήρχε και οικογενειακή παράδοση: ο πατέρας του, που ήταν αθλητής, για ένα μετάλλιο που κέρδισε έλαβε έπαινο από τον Μουσολίνι» . Και όταν ήταν να γυριστεί η σκηνή του "so’ comunista così!”, που έπρεπε να σφίξει και την γροθιά του ο Verdone θυμάται: "Δεν ήταν εύκολο να τον πείσω. Θα προτιμούσε να έχει τεντωμένο το χέρι. Στο τέλος μετά από πολύ αγώνα πείστηκε, με τη φράση: "Εντάξει, δέχομαι, αλλά θα το κάνω με τον δικό μου τρόπο". 

Πλήρης ανατροπή για μια σκηνή που μέχρι σήμερα για τους Ιταλούς, έχει αναμφισβήτητη κωμική επίδραση και δεν ξέρει κανείς πόσοι παλιοί κομμουνιστές έχουν νιώσει "υπερηφάνεια" για αυτή την φράση εδώ και χρόνια και έχουν αναγνωρίσει τον «σύντροφο» Μάριο Μπρέγκα.


ΚΟ / πηγή

Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2018

ΣΟΥΗΔΙΑ: Η αστυνομία βρήκε κοντέινερ των “antifa” γεμάτο με όπλα



Η σουηδική αστυνομία ανακάλυψε ένα κοντέινερ γεμάτο αυτόματα όπλα, περούκες και αστυνομικές στολές και πιστεύει ότι τα αντικείμενα αυτά μπορεί να ανήκουν σε μέλη ακροαριστερής ομάδας.

Το κοντέινερ βρέθηκε λίγο έξω από την πόλη Jönköping νωρίτερα αυτή την εβδομάδα και αρχικά, η αστυνομία υποψιάστηκε ότι μπορεί να έχουν αποθηκευτεί για na χρησιμοποιηθούν σε κάποια ληστεία. Οι αρχές διερευνούν τώρα κατά πόσον προορίζονταν για χρήση από ακροαριστερούς εξτρεμιστές, σύμφωνα με αναφορά της Aftonbladet.


 
Μέχρι στιγμής, η αστυνομία συνέλαβε έναν άνδρα που σχετίζεται με την υπόθεση, έναν 40χρονο δάσκαλο σε τοπικό σχολείο που εξετάζεται για αδικήματα σχετικά με όπλα και άλλες κατηγορίες. Ο διευθυντής του σχολείου εξέφρασε το «σοκ» του για την σύλληψη.

Ένας δεύτερος άνδρας, και αυτός στα 40 του, αναζητείται από τη σουηδική αστυνομία. Και οι δύο άνδρες είναι ύποπτοι ότι είναι μέλη της ακροαριστερής "αυτόνομης" σκηνής, μιας ομάδας η οποία συχνά σχετίζεται με τους ακροαριστερούς εξτρεμιστές που αυτοαποκαλούνται “Antifa”.

Ο άνθρωπος που νοίκιασε το κοντέινερ στον δάσκαλο αρχικά συνελήφθη, αλλά στη συνέχεια αφέθηκε ελεύθερος από την αστυνομία. Είπε ότι ο 40χρονος του είπε ότι θέλει να χρησιμοποιήσει το κοντέινερ για αποθήκευση επίπλων.
Ο δάσκαλος αρνείται κάθε αδίκημα, αλλά εξαιτίας της πιθανής πολιτικής φύσης του εγκλήματος, καθώς πολλοί από εκείνους που κλήθηκαν για ανάκριση ήταν μέλη της ακροαριστερής εξτρεμιστικής σκηνής, η σουηδική υπηρεσία ασφαλείας Säpo έχει κληθεί να συμμετάσχει στην έρευνα.

Αν το περιεχόμενο του κοντέινερ συνδεθεί με την κίνηση, δεν θα είναι η τελευταία ανακάλυψη όπλων στα χέρια ακροαριστερών.

Μόλις τον περασμένο Μάρτιο, η γερμανική αστυνομία βρήκε στη Θουριγγία ένα «κινητό εργοστάσιο βομβών» μαζί με εκρηκτικές χημικές ουσίες, μετά από επιδρομή σε ακροαριστερούς εξτρεμιστές που συνδέονται με το γερμανό αριστερό πολιτικό κόμμα Die Linke.

Μια άλλη γιάφκα με όπλα των “Antifa” αποκαλύφθηκε στο Ρόστοκ πέρσι τον Ιούλιο, όπου η αστυνομία βρήκε μαχαίρια, εύφλεκτα υγρά και διάφορα χημικά. Η γιάφκα θεωρήθηκε ότι προορίζονταν για την σύνοδο του G20 στο Αμβούργο, όπου “antifa” τραυμάτισαν εκατοντάδες αστυνομικούς και διέπραξαν πάνω από 2.000 εγκλήματα, τρομοκρατώντας την πόλη.
Τα περιστατικά αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης τάσης αυξημένης ριζοσπαστικοποίησης των “Antifa” και των ακροαριστερών σε ολόκληρη την Ευρώπη. Στη Γερμανία, “antifa” κυκλοφόρησαν έναν «τουριστικό οδηγό» που ενθάρρυνε τα μέλη τους να επιτεθούν σε γραφεία του AfD, σε μνημεία και πολλά άλλα, και να μπλοκάρουν μια συνάντηση του πατριωτικού κόμματος στο Augsburg αργότερα αυτό το μήνα.

Ο ιστότοπος που αναφέρεται στο εγχειρίδιο τρόμου συνδέεται επίσης με ένα έγγραφο που ονομάζεται "Prisma", το οποίο δίνει εντολή στους εξτρεμιστές να μειώσουν τις γραμμές μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας και να πραγματοποιήσουν απομακρυσμένες βόμβες.

ΚΟ: Τι έγινε, πάμε για ανοιχτό πόλεμο; Κοντέινερ γεμάτο όπλα; Διασυνδέσεις με το "Die Linke" (αδελφάκι του σύριζα); Περιμένω να αρχίσουν τα πρωτοσέλιδα και τα «καυτά άρθρα» και τα «αποκαλυπτικά ρεπορτάζ» και τα «συγκλονιστικά ντοκυμαντέρ» και οι ταινίες και οι εκθέσεις και οι πορείες και οι καταδίκες και οι κηρύξεις εκτός νόμου πολιτικού κόμματος και..… Μάλλον όχι. Καλύτερα να περιμένω νέα ταινία με «ακροδεξιούς τρομοκράτες» και νέα άδεια κουφοντίνα.

ΚΟ / πηγή   

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2018

Η οργάνωση ΑΑΑ στην Αργεντινή



Στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας Los Angeles Times στις 6 Αυγούστου του 2013, υπήρχε ένα άρθρο από την Kate Linthicum από το Μπουένος Άιρες, που μιλούσε με ενθουσιασμό για τους «ιερείς των παραγκουπόλεων» ("slum priests"), των οποίων, όπως γράφει, η έγνοια δεν ήταν να διδάξουν κάποιον την χριστιανική πίστη και να τον κάνουν χριστιανό, αλλά «να τον βοηθήσουν». 

Το άρθρο αφορούσε το κίνημα των ιερέων στο Μπουένος Άιρες, την μαρξιστική του προέλευση και το "αστέρι" του, τον κομμουνιστή ιησουίτη ιερέα π. Carlos Mugica. Το σημαντικότερο είναι ότι το άρθρο ανέφερε πώς το «κίνημα» αυτό αναζωογονήθηκε και του "δόθηκε προτεραιότητα" από τον τότε Αρχιεπίσκοπο του Μπουένος Άιρες, Jorge Mario Bergoglio, τον σημερινό Πάπα Φραγκίσκο, ο οποίος εξακολουθεί να υποστηρίζει αυτό το κίνημα. Το άρθρο καταλήγει να μιλάει για την «κληρονομιά του Mugica», με τους «νέους ιερείς - ακτιβιστές που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν εικονοκλάστες - αν δεν είχαν υποστήριξη από τις υψηλότερες τάξεις της Καθολικής Εκκλησίας». Κάνει αναφορά και σε έναν από τους σημερινούς «ιερείς των παραγκουπόλεων», τον π. Olivero, ο οποίος εργάζεται στις παραγκουπόλεις του Μπουένος Άιρες. Ο Bergoglio, άλλαξε ακόμη και τους κανόνες της καθολικής εκκλησίας για να διευκολύνει τους νέους μαρξιστές ιερείς. Όταν ο π. Olivero εκπαιδευόταν για να γίνει ιερέας και «κουράστηκε από τη μελέτη της θεολογίας και από τα βιβλία και ήθελε μια πιο άμεση εμπειρία με την πίστη του», ο Bergoglio, Αρχιεπίσκοπος δηλαδή τότε του Μπουένος Άιρες, «άλλαξε τους κανόνες για να επιτρέψει σε μερικούς ιερείς να συνεχίσουν τις σπουδές τους έξω από τις αίθουσες».

Ο π. Mugica

Το άρθρο εξηγεί ότι το κίνημα αυτό ξεκίνησε ως «πολιτική δήλωση». Στη δεκαετία του 1960, μια ομάδα ιερέων που ήταν εμπνευσμένοι από την μαρξιστική ιδεολογία άρχισε να πηγαίνει στις γειτονιές της εργατικής τάξης και εκεί να μιλάνε για τα δικαιώματα των εργαζομένων και τα κοινωνικά προγράμματα. Αυτοπροσδιορίστηκαν ως «Κίνημα Ιερέων του Τρίτου Κόσμου». Το αστέρι της ομάδας ήταν ο π. Carlos Mugica, ένας χαρισματικός ρήτορας, με look που έφερνε σε John Kennedy, που προερχόταν από μια προεξέχουσα ευκατάστατη οικογένεια, αλλά ήθελε να κηρύξει και «να αγωνιστεί μαζί με τους φτωχούς για την απελευθέρωσή τους». Ήταν ένας «επαναστάτης» ιερέας μιας εκκλησίας που ονομάστηκε «Παρεκκλήσι του Χριστού του Εργάτη» (!) στις φτωχογειτονιές του Μπουένος Άιρες. Ο π. Mugica ήταν μαρξιστής ακτιβιστής που κάτω από το ιερατικό σχήμα επιδίδονταν σε φιλο-κομμουνιστικές δραστηριότητες. Έτσι, υποστήριξε συνέδρια στη δεκαετία του 1960 για το «Διάλογο μεταξύ Καθολικών και Μαρξιστών», ήταν μέλος της αριστερής καθολικής φοιτητικής οργάνωσης (JEC) και είχε δεσμούς με τους τρομοκράτες-αριστερούς αντάρτες Montoneros, των οποίων και τέλεσε πολλές κηδείες παρακούοντας τις εντολές του επισκόπου του.

Οι Montoneros
Οι Montoneros ήταν μια βίαιη τρομοκρατική ομάδα που συγκροτήθηκε από την «αριστερή πτέρυγα» των οπαδών του στρατηγού Juan Peron (πλήρες όνομα: Κίνημα Περονιστών Montoneros) και οργανώθηκε ως «αντάρτικο πόλεων» με δολοφονίες, απαγωγές, βομβιστικές επιθέσεις και ληστείες τραπεζών. Ηγέτης των Montoneros, μέχρι και που διαλύθηκαν, ήταν ο Mario Firmenich. Είχαν δύναμη περίπου 25.000 «μαχητών» και ήλπιζαν ότι η επιστροφή του Peron από την Ισπανία - όπου ήταν εξορισμένος- θα μετέτρεπε την Αργεντινή σε μια αληθινή «Σοσιαλιστική Πατρίδα». Το σημαντικότερο χτύπημά τους ήταν όταν απήγαγαν και εκτέλεσαν στις 1 Ιουνίου του 1970 τον πρώην πρόεδρο της Αργεντινής, Pedro Aramburu. Επίσης, άρπαξαν και κράτησαν για λύτρα υψηλόβαθμα στελέχη πολυεθνικών εταιριών. Παραδειγματιζόμενοι από τη φιλανθρωπική εργασία της Evita Peron, οι Montoneros χρησιμοποιούσαν τα χρήματα από τα λύτρα για να ταΐσουν και να ντύσουν τους φτωχούς. Οι Montoneros, όπως και άλλες αριστερίστικες αντάρτικες ομάδες σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, προέκυψαν ως απάντηση στην κρατική τρομοκρατία και στις αμερικανόδουλες κυβερνήσεις των κρατών τους. 
Οι Montoneros, ξεκίνησαν ως αυτοσυντηρούμενη χριστιανική, εθνικιστική και σοσιαλιστική ομάδα, αλλά με την πάροδο του χρόνου το σοσιαλιστικό στοιχείο επισκίασε το χριστιανικό. Οι επιθέσεις τους επιδίωκαν να αναγκάσουν τις δημοκρατικές κυβερνήσεις να δείξουν ανοιχτά ότι λειτουργούν ως «φασιστικές» κυβερνήσεις, αναμένοντας ότι σε ένα τέτοιο σενάριο ο λαός στη συνέχεια θα υποστήριζε τους αντάρτες. Το δόγμα αυτό δεν λειτούργησε όπως είχε προβλεφθεί: ο λαός περιφρονούσε τις στρατιωτικές δικτατορίες, αλλά ορισμένοι δεν έβλεπαν τους αντάρτες ως εχθρούς των δικτατοριών, αλλά μάλλον ως βοηθούς τους στην ενδυνάμωση της κρατικής καταστολής. Ο προβλεπόμενος «ταξικός αγώνας» δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, κυρίως λόγω της καταστολής της στρατιωτικής δικτατορίας που υποστηρίζονταν από τις ΗΠΑ.

H δολφονία του π. Mugica από την ΑΑΑ

Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού του στο Παρίσι, o π. Mugica υποστήριξε την «Εξέγερση» του Μαΐου του 1968. Ο π. Mugica, έπεσε νεκρός στις 11 Μαΐου του 1974, από τις σφαίρες του Rodolfo Almirón, ενός πράκτορα της Αργεντίνικης Αντικομουνιστικής Συμμαχίας (AAA). Η κηδεία του μετατράπηκε σε κομουνιστική  διαδήλωση. Στις φωτογραφίες ο Mugica με πολιτικά ανάμεσα σε κομμουνιστές φίλους - συντρόφους του.

Μετά το θάνατο του Mugica, ο Bergoglio – Πάπας «εργάστηκε για να αναστήσει τη μνήμη του» (στην φώτο κρατά ένα μπλουζάκι με την στάμπα του Mugica). Το 1999, διεξήγαγε μια τελετή μεταφοράς των οστών του από ένα αριστοκρατικό νεκροταφείο στο παρεκκλήσι της βίλας όπου ζούσε και αργότερα έκανε μια λειτουργία σε μια φτωχογειτονιά, κάτω από μια πινακίδα που έγραφε: "Ο Κάρλος ζει".

Τι ήταν η ΑΑΑ

Η Αργεντίνικη Αντι-Κομμουνιστική Συμμαχία (Alianza Argentina Anti-Comunista ή AAA) ήταν μια ακροδεξιά οργάνωση - ομπρέλα κάτω από την οποία λειτουργούσαν αντικομουνιστικές ομάδες θανάτου τη δεκαετία του 1970. Η ΑΑΑ ήταν ιδιαίτερα δραστήρια υπό την κυβέρνηση της Isabel Perón (1974-1976), αντιτίθονταν στην αριστερή πτέρυγα των Περονισμού και σε άλλες αριστερές οργανώσεις. Η ΑΑΑ ενεργούσε εναντίον ενός ευρέος φάσματος κυβερνητικών αντιπάλων, όχι μόνο κομμουνιστών.

Οι συντηρητικοί περονιστές στην κυβέρνηση ανησυχούσαν έντονα για τις ριζοσπαστικές αριστερές ομάδες και αποφάσισαν το 1974 να τις εξαλείψουν. Ιδρυτής της ΑΑΑ ήταν ο Jose Lopez Rega, σύμβουλος του Χουάν Περόν (Juan Domingo Perón, 8 Οκτωβρίου 1895 - 1 Ιουλίου 1974 - φώτο) και υπουργός κοινωνικής πρόνοιας στην κυβέρνηση της Isabel Peron

(Ο θάνατος του Χουάν Περόν προκάλεσε κρίση που δεν μπορούσε να χειριστεί ούτε η σύζυγός του, ούτε ο αντιπρόεδρος, ούτε ο σύμβουλός του José Lopez Rega. Η Isabel de Perón - φώτο - ήταν άπειρη στην πολιτική και μόνο το όνομα του Περόν είχε. Η Isabel, της οποίας το όνομά της ήταν Maria Estela Martinez, ήταν χορεύτρια σε καμπαρέ που συναντήθηκε με τον Juan Peron στον Παναμά το 1955 κατά τη διάρκεια της εξορίας του. Δεν απέκτησε ποτέ τη λαϊκή λατρεία που απολάμβανε η δεύτερη γυναίκα του Περόν, η φημισμένη Evita, που πέθανε από καρκίνο το 1952 κατά τη διάρκεια μιας προηγούμενης κυβέρνησης του Peron).

Σύμφωνα με άρθρο των New York Times του 1983, η ΑΑΑ ιδρύθηκε όταν υπήρχε ένας αυξανόμενος αριθμός επιθέσεων από αριστερές αντάρτικες ομάδες. Η ΑΑΑ πιστεύεται ότι σχηματίσθηκε το 1973 από τους José López Rega και Alberto Villar, αναπληρωτή επικεφαλής της ομοσπονδιακής αστυνομίας της Αργεντινής, κατά τη διάρκεια της σύντομης ενδιάμεσης προεδρίας του Raúl Lastiri το 1973. Σύμφωνα με πληροφορίες, το κίνημα σχεδιάστηκε σε συγκέντρωση υψηλόβαθμων περονιστών που συνήλθαν την 1η Οκτωβρίου του 1973 και στην οποία συμμετείχαν ο Πρόεδρος Raúl Lastiri, ο υπουργός Εσωτερικών Benito Llambí, ο υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας José López Rega, ο Γενικός Γραμματέας της Προεδρίας José Humberto Martiarena και διάφοροι επαρχιακοί διοικητές. Ο Villar και η σύζυγός του δολοφονήθηκαν το 1974 με βόμβα που τοποθετήθηκε στο σκάφος τους στο Tigre από μέλη των Montoneros.

Ο ιδρυτής της ΑΑΑ, López Rega (φώτο), που ήταν οπαδός του αποκρυφισμού και της αστρολογίας και απόγονος ενός αποκρυφιστή με το όνομα "The Warlock", θεωρήθηκε ότι ασκούσε μια επίδραση τύπου Ρασπούτιν πάνω στην Isabel Peron και σύντομα έγινε μια ισχυρή δύναμη μέσα στο περονιστικό κίνημα. Ασκούσε μεγάλη επιρροή στον Perón, ο οποίος εξελέγη στην προεδρία και ανέλαβε καθήκοντα το 1973 και την σύζυγό του Isabel Martínez de Perón, που εξελέγη αντιπρόεδρος, και εν συνεχεία ανέλαβε την προεδρία μετά τον αιφνίδιο θάνατο του Perón την 1η Ιουλίου 1974. Ορισμένα από τα μέλη της ΑΑΑ είχαν συμμετάσχει νωρίτερα το 1973, στη λεγόμενη «σφαγή του Ezeiza» (από την ονομασία του διεθνούς αεροδρομίου του Buenos Aires). Την ημέρα εκείνη, είχαν μαζευτεί να υποδεχτούν τον εξόριστο πρόεδρο Περόν - σύμφωνα με τους υπολογισμούς της αστυνομίας- 3,5 εκατομμύρια πολίτες, κυρίως νέοι. Το γεγονός ότι τον Peron συνόδευε ο Campora, από τους κυριότερους εκφραστές της αριστερής πτέρυγας του περονικού κόμματος, καθόλου δεν προδίκαζε αυτό που επρόκειτο να συμβεί: Μέσα στο πλήθος, είχαν παρεισφρήσει άνδρες της ΑΑΑ και πυροβόλησαν και σκότωσαν (13 τουλάχιστον) αριστερούς περονιστές, οδηγώντας στον οριστικό διαχωρισμό αριστερών και δεξιών περονιστών.

Μετά την πτώση του López Rega το 1975 και το πραξικόπημα του Jorge Rafael Videla τον Μάρτιο του 1976, πολλά μέλη τη ΑΑA κατέφυγαν στην Ισπανία, όπου συμμετείχαν σε δολοφονίες αριστερών. Δεκαπέντε πρώην μέλη της ΑΑΑ (συμπεριλαμβανομένου του Rodolfo Almirón) συμμετείχαν το 1976 στην δολοφονία δύο αριστερών Καρλιστών. Άλλοι που συμμετείχαν ήταν ο Ιταλός νεοφασίστας Stefano Delle Chiaie και ο Jean Pierre Cherid, πρώην μέλος του γαλλικού OAS και τότε μέλος της ομάδας θανάτου GAL στην Ισπανία. Το πρώην μέλος της ΑΑA, José María Boccardo, συμμετείχε το 1978, με τον Cherid και άλλους στη δολοφονία του Argala, του τρομοκράτη της ETA, ο οποίος, το 1973, συμμετείχε στη δολοφονία του Πρωθυπουργού του Φράνκο, Λουίς Καρρέρο Μπλάνκο.
Οι δραστηριότητες της ΑΑΑ συντονίζονταν αρχικά από την Ομοσπονδιακή Αστυνομία και την οργάνωση στελέχωσαν αστυνομικοί και στρατιωτικοί. Το 1975, η κυβέρνηση εξέδωσε το διάταγμα αριθ. 261, το οποίο έδωσε εντολή στην εξάλειψη όλων των «ανατρεπτικών στοιχείων» στην αργεντίνικη  κοινωνία. Οι ομάδες που μπήκαν στο στόχαστρο ήταν οι αριστεροί περονιστές Montoneros, ο Μαοϊκός Λαϊκός Επαναστατικός Στρατός (ERP) και δύο ριζοσπαστικές αριστερίστικες ομάδες, η «Επαναστατική Ένοπλη Δύναμη» (FAR) και οι «Λαϊκές Ένοπλες Δυνάμεις».  Αν και το σύνολο των μελών αυτών των ομάδων αριθμούσε περίπου 2.000, τα μέλη αυτών των ομάδων είχαν πραγματοποιήσει 697 δολοφονίες.
Άγνωστοί έγραψαν "30.000 και λίγοι είναι" και τα αρχικά ΑΑΑ σε μνημείο για τα θύματα της δικτατορίας
Ομάδες της ΑΑΑ σκορπούσαν τον φόβο σε πόλεις και πανεπιστημιακές σχολές. Οποιαδήποτε αντιπολίτευση στην κυβέρνηση της Αργεντινής έμπαινε στο στόχαστρο. Αυτοί που ήταν στοχοποιημένοι συχνά έβλεπαν τα ονόματά τους στις εφημερίδες ή σε σημεία που υπήρχε η προειδοποίηση ότι η ΑΑΑ "ερχόταν για αυτούς". Άνθρωποι ξαφνικά εξαφανίζονταν, μερικές φορές τη νύχτα και άλλες φορές κατά τη διάρκεια της ημέρας. Λέγεται ότι εξαφανίστηκαν 30.000 άνθρωποι. Οι ομάδες θανάτου της ΑΑΑ ταξίδευαν με αυτοκίνητα Ford Falcons χωρίς πινακίδες και συχνά άφηναν τα θύματά τους σε χαντάκια ή κατά μήκος δρόμων. Όποιος συνδεόταν με συνδικάτα ή συμμετείχε σε πολιτικές δραστηριότητες της αριστεράς ήταν ιδιαίτερα εκτεθειμένος. Μέλη της ΑΑΑ δολοφόνησαν τον ιησουίτη ιερέα Carlos Mugica, στενό συνεργάτη των Montoneros, το Μάιο του 1974. Η ΑΑΑ ήθελε να εξαλείψει την επιρροή των αριστερών στα πανεπιστήμια. Στην περίοδο από το 1974 έως το 1975, περίπου 100 φοιτητές και καθηγητές του πανεπιστημίου της La Plata δολοφονήθηκαν ή εξαφανίστηκαν και δεν βρέθηκαν ποτέ. Άλλα πανεπιστήμια είχαν την ίδια μοίρα. Οποιοσδήποτε φοιτητής ή μέλος του διδακτικού προσωπικού είχε αριστερές απόψεις βρίσκονταν σε κίνδυνο. Επιπλέον, μέλη της ΑΑΑ κατηγορήθηκαν ότι είχαν «αντισημιτικές» και «φιλοναζιστικές» απόψεις και για αυτό Εβραίοι διανοούμενοι θεωρήθηκαν επίσης δυνητικά θύματα. Αυτές οι συνθήκες συνεχίστηκαν μέχρι το πραξικόπημα των στρατηγών της 24ης Μαρτίου 1976, που ανέτρεψε το καθεστώς Isabel Peron. Η ΑΑΑ εξαφανίστηκε και αντικαταστάθηκε από τον στρατό. Ο πόλεμος ενάντια στους αντιφρονούντες έγινε μέρος της «Διαδικασίας για την Εθνική Αναδιοργάνωση» (Proceso de Reorganización Nacional), (1976–1983) με επικεφαλής της αστυνομίας τον στρατηγό Ramón Juan Camps (1927–1994) και η αρχή του λεγόμενου «Βρώμικου Πολέμου». Το 2006, ο Αργεντινός δικαστής Norberto Oyarbide αποφάνθηκε ότι η ΑΑΑ είχε διαπράξει «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας», πράγμα που σημαίνει ότι τα εγκλήματά της δεν υπόκειντο σε παραγραφή.

Τι απέγινε ο Firmenich

Αφότου διέφυγε στην Κούβα ο Firmenich (φώτο) συνελήφθη τελικά, το 1987 στη Βραζιλία, εκδόθηκε, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε 30 χρόνια φυλάκισης με την κατηγορία της δολοφονίας και απαγωγής. Του δόθηκε τελικά, χάρη μαζί και σε άλλους αντάρτες με το διάταγμα 2742 της 29ης Δεκεμβρίου 1990. (Δηλαδή, έκατσε στην φυλακή ούτε για 3 χρόνια!). Αφού βγήκε από την φυλακή, απέφυγε κάθε ενεργό πολιτική και «αφιερώθηκε στη μελέτη και την έρευνα». Αναφορικά με ό, τι συνέβη στην Αργεντινή, ο Firmenich, δήλωσε σε συνέντευξή του στο Radio La Red de Buenos Aires το 2001 ότι «σε μια χώρα που έζησε τον εμφύλιο πόλεμο, τα χέρια του καθενός είναι βαμμένα με αίμα». Ο Firmenich ζει σήμερα στην Βαρκελώνη. Σύμφωνα με αναφορά του πράκτορα του FBI Robert William Scherrer, o Firmenich δρούσε ως διπλός πράκτορας. Για αυτό και επέζησε.

Και μια ακόμη «πινελιά»

Το βιβλίο “God's Assassins: State Terrorism in Argentina in the 1970s” αναφέρει ότι τον Απρίλιο του 1977 απήχθη από την οικία του στο Μπουένος Άιρες ο γεννημένος στην Σοβιετική Ένωση εβραϊκής καταγωγής δημοσιογράφος και εκδότης Jacobo Timerman (1923 – 1999) ο οποίος εξέδιδε από το 1971 έως το 1977 την αριστερή εφημερίδα La Opinión, από την οποία ασκούσε έντονη κριτική στην κυβέρνηση τα πρώτα χρόνια του «βρώμικου πολέμου». Ο Timerman, δηλωμένος σιωνιστής, ανακρίθηκε και βασανίστηκε από τον στρατηγό Camps. Η αιτία ήταν ότι είχε οικονομικές διασυνδέσεις και δοσοληψίες με τον εβραϊκής καταγωγής πλούσιο τραπεζίτη David Grainer, ο οποίος εξυπηρετούσε μέσω της τράπεζάς του τους Montoneros, στην ανακύκλωση (ξέπλυμα) των χρημάτων τους. Την κατηγορία αυτή παραδέχτηκε αργότερα ο ίδιος ο Firmenich.

Ο Graiver, «δάνειζε» χρήματα και στην εφημερίδα του Timerman. Η σύνδεση Graiver - Timerman έδωσε αφορμή στον Camps, που θεωρείτο «αντισημίτης» να επιβεβαιώσει τις υποψίες του ότι πίσω από τους Montoneros υπήρχε μια «ιουδαϊκή συνομωσία». Μετά την συνταξιοδότησή του ο Camps εμφανίζονταν συχνά στα μέσα μαζικής ενημέρωσης μιλώντας εναντίον του Timerman, του Ιουδαϊσμού και του κομμουνισμού, ενώ ήταν σχολιαστής στην εκπομπή "60 Minutos" κατά τη διάρκεια του πολέμου των Φώκλαντ (1982). Αργότερα, έγραφε άρθρα για το ακροδεξιό εθνικιστικό-Καθολικό περιοδικό Cabildo και δημοσίευσε ένα βιβλίο για τον Grainer και τον «σιωνιστικό κίνδυνο».

ΚΟ / Πηγές: εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ (και όρεξη να έχετε να ψάξετε).