Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ) ξημεροβραδιάζεται για να βρει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει ειδήσεις και άρθρα συμβατά με την θεματολογία του, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για τα παρατιθέμενα links. Σχόλια και παρεμβάσεις του ΚΟ είναι σε χρώμα ερυθρό. Αν ψάχνεις για mainstream ειδησεογραφία και άποψη, ήρθες στο λάθος μέρος.

got democracy?

got democracy?
"Μη με παραδώσης εις την επιθυμίαν των εχθρών μου· διότι ηγέρθησαν κατ' εμού μάρτυρες ψευδείς και πνέοντες αδικίαν.."

kolokotronis

kolokotronis

Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου 2021

Καθεστώς απαγορεύσεων και «φασιστικά μέτρα». Ας θυμηθούμε το «διαβατήριο εσωτερικού» επί ΕΣΣΔ

Στην Σοβιετική Ένωση εάν ήθελες να μετακινηθείς (εντός της χώρας εννοείται) ή να αλλάξεις διαμονή ή να παραμείνεις κάπου, χρειαζόσουν πάντα άδεια από την αστυνομία. Έπρεπε πάντα να βρίσκεσαι κάτω από το άγρυπνο μάτι της αστυνομίας, όπως συμβαίνει όταν, σ’ έκτακτες περιστάσεις, κηρύσσεται σε μια χώρα ο στρατιωτικός νόμος.

Το σύστημα «διαβατηρίων εσωτερικού» υπήρχε και επί Ρωσικής Αυτοκρατορίας και αρχικά οι μπολσεβίκοι το έθεσαν σε αχρησία μετά το 1917, αίροντας έτσι τους περισσότερους περιορισμούς στις εσωτερικές μετακινήσεις των μελών της εργατικής τάξης. Ήταν τα βιβλιάρια εργασίας αυτά που έγιναν το κύριο μέσο προσωπικής ταυτοποίησης.

Το 1932 όμως, το «καθεστώς διαβατηρίων» επανήλθε, με σκοπό να «βελτιώσει» την καταγραφή του πληθυσμού και να «ανακουφίσει» τις μεγάλες βιομηχανικές πόλεις και άλλες ευαίσθητες τοποθεσίες από «κρυμμένους κουλάκους και επικίνδυνα πολιτικά στοιχεία» και όσους «δεν ασχολούνται με εργασία κοινωνικής χρησιμότητας». Η διαδικασία «διαβατηρίου» αναπτύχθηκε σταδιακά περιλαμβάνοντας εργοστάσια, μεγάλες, μεσαίες και μικρές πόλεις, οικισμούς και αγροτικές περιοχές και τελικά απέκτησε καθολική ισχύ στα μέσα της δεκαετίας του 1970.

Τα εσωτερικά διαβατήρια ήταν απαραίτητα για την ταυτοποίηση προσώπων για διάφορους σκοπούς. Χρησιμοποιήθηκαν για τον έλεγχο και την παρακολούθηση του τόπου διαμονής, ενός κανονισμού που αποσκοπούσε στον έλεγχο της εσωτερικής μετακίνησης του πληθυσμού δεσμεύοντας ένα άτομο με τον μόνιμο τόπο διαμονής του.

Μια “propiska” (προπίσκα) ήταν ταυτόχρονα άδεια παραμονής και εργαλείο καταγραφής μετανάστευσης. Η τοπική αστυνομία (Militsiya) ήταν αρμόδια για την έκδοση και καταγραφή στα μητρώα της μιας propiska η οποία αποκτούσε εγκυρότητα με σφραγίδα ως διαβατήριο εσωτερικού. Απαγορευόταν η διαμονή οπουδήποτε για περισσότερο από μερικές εβδομάδες χωρίς άδεια. Η ΕΣΣΔ είχε και μόνιμες προπίσκες και προσωρινές προπίσκες.

Έτσι, μια έγκυρη propiska ήταν απαραίτητη για τη λήψη τριτοβάθμιας εκπαίδευσης ή ιατρικής περίθαλψης. Εκτός από το γάμο με κάτοικο άλλης περιοχής, η πανεπιστημιακή εκπαίδευση ήταν ο πιο δημοφιλής τρόπος παράκαμψης της προπίσκας και διαμονής αλλού. Επίσης, δεδομένου ότι μόνο μια μειοψηφία κατοικιών ήταν ιδιόκτητες, η ύπαρξη προπίσκας σε μια συγκεκριμένη διεύθυνση σήμαινε ότι κάποιος είχε το δικαίωμα να ζήσει εκεί.

Το σύστημα των αδειών διαμονής αποσκοπούσε κατά ένα μέρος, στον όσο το δυνατό μεγαλύτερο περιορισμό της διευρύνσεως των αστικών κέντρων και στον έλεγχο της ροής των μετακινουμένων για εγκατάσταση στις μεγάλες πόλεις τής Σοβιετικής Ένωσης. Κανένας εργοδότης δεν μπορούσε να δώσει δουλειά σε άτομο που δεν είχε προπίσκα για τέτοια περιοχή. Αντίθετα, έξω από τις μεγάλες πόλεις, εργάτες της βιομηχανίας και υπάλληλοι γραφείων έβρισκαν ελεύθερα δουλειά. Για τους αγρότες αυτό ήταν πολύ δυσκολότερο, γιατί δεν είχαν καν το απαιτούμενο «διαβατήριο» για να ταξιδέψουν. Στην πραγματικότητα μπορούσαν να ζητήσουν ειδικό πιστοποιητικό, αλλά τότε εξαρτώντο απόλυτα από την κρίση του τοπικού συμβουλίου, του χωριού τους, το όποιο είχε κάθε δικαίωμα να τους αρνηθεί την σχετική άδεια.

Έγραφε (αρκετά ουδέτερα) ο δημοσιογράφος της «The Guardian», Jonathan Steele (όπως δημοσιεύθηκε στο «Βήμα» της 13.4.1975) :

«Οι Ρώσοι αγρότες είχαν στερηθεί του δικαιώματος να εφοδιάζονται με ταξιδιωτική άδεια στο εσωτερικό της χώρας από την εποχή που ο Στάλιν επέβαλε την κολλεκτιβοποίηση στη γεωργία. Χωρίς την άδεια αυτή οι μετακινήσεις τους είχαν σημαντικά περιοριστεί και χιλιάδες έβρισκαν δύσκολο να εγκαταλείπουν τα αγροκτήματά τους. Τώρα, όμως, οι αρχές ανακοίνωσαν τροποποίηση του σχετικού νόμου και για πρώτη φορά από τότε που εφαρμόστηκε το μέτρο, το 1932, κάθε Σοβιετικός πολίτης, έχει αυτόματα το δικαίωμα να εφοδιάζεται με άδεια μετακινήσεως στο εσωτερικό τής χώρας. Η αλλαγή αποτελεί ένα ακόμα βήμα στην αργοκίνητη διαδικασία για τη βελτίωση της αγροτικής ζωής, πού άρχισε πριν δέκα χρόνια. Στη Σοβιετική Ένωση η αλλαγή διατυμπανίζεται σαν σημαντική ενέργεια που αποσκοπεί στην ενδυνάμωση της δημοκρατίας. Οι αρχές είναι υπερήφανες για την απόφαση, τόσο πολύ, που ο αντιστράτηγος
Ι.Α. Γκλεμπόφ, επικεφαλής της υπηρεσίας Αδειών μετακινήσεως του υπουργείου Εσωτερικών, παραχώρησε μια σπάνια συνέντευξη σε ανταποκριτή του δυτικού Τύπου, για να εξηγήσει τη σημασία του μέτρου. Αντίθετα με άλλα σοβιετικά υπουργεία, εκείνο των Εσωτερικών κυριαρχείται αναμφισβήτητα από το πνεύμα τόσο του Στάλιν όσο και του Φέλιξ Ντζερτζίνσκυ, του πολωνικής (εβραϊκής κανονικά) καταγωγής Ρώσου που ίδρυσε την “Τσεκά” το 1917. Το πορτραίτο του Φέλιξ δεσπόζει και σήμερα στη γυμνή πρόσοψη του υπουργείου των Εσωτερικών. Ωστόσο, ο Στάλιν ήταν εκείνος που καθιέρωσε το σύστημα των αδειών εσωτερικής διακινήσεως, 15 χρόνια μετά την "Επανάσταση". Σκοπός του μέτρου, όπως είχε ανακοινωθεί επίσημα, ήταν «η βελτίωση του τρόπου της καταγραφής του πληθυσμού των πόλεων και των εργατικών οικισμών, για την ανακάλυψη «αντισοσιαλιστικών στοιχείων» και «την εκκαθάριση των πληθυσμιακών κέντρων από φυγάδες, κακοποιούς και άλλα».

Με την άρνηση του δικαιώματος για απόκτηση νέας άδειας Εσωτερικής διακινήσεως, ή κατάσταση πήγε πιο πίσω κι από το τσαρικό σύστημα που ο Λένιν είχε καταγγείλει το 1903 όταν έγραφε πως «κανένας χωροφύλακας ή κρατικός λειτουργός δεν πρέπει να εμποδίζει οποιοδήποτε αγρότη να εγκαθίσταται και να δουλεύει όπου του αρέσει... Ανθρώπινη δουλεία δεν σημαίνει αυτό;».

Πάντως, ο νέος νόμος δεν κατήργησε το «διαβατήριο εσωτερικού», όπως έλεγαν τη σχετική άδεια στη Σοβιετική Ένωση. Απλώς τροποποίησε κάπως τη χρησιμοποίησή του και περιόρισε την γραφειοκρατία για την έκδοσή του.

Μ’ όλο που οι κανονισμοί ήταν αυστηρότατοι, η εφαρμογή τους ήταν κάπως ελαστική. Το πρόστιμο, λόγου χάρη, που επιβάλλεται σε όποιον δεν κάνει δήλωση παραμονής στις αστυνομικές αρχές μια ή δύο φορές ήταν ασήμαντο. Εννιά στις δέκα περιπτώσεις, ο κόσμος δεν φρόντιζε να κάνει την επιβαλλόμενη διατύπωση, όταν πήγαινε για να μείνει σε φίλους. Από την άλλη πλευρά, αρκούσε να δει κανείς έναν αυταρχικό Σοβιετικό αστυνομικό να ελέγχει δημόσια το «διαβατήριο» κάποιου πολίτη, για να διαπιστώσει τι δύναμη είχε. Οι αστυνομικοί ήταν εφοδιασμένοι με ρόπαλα, που χρησιμοποιούσαν συχνά στις ράχες αντιφρονούντων. Ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν δεν πήρε ποτέ άδεια παραμονής στη Μόσχα. Μπορούσε και έμενε εκεί νόμιμα μόνο και μόνο γιατί ή γυναίκα του είχε τέτοια άδεια. Ο Βίκτορ Νεκράσοφ, ένας άλλος αντιφρονών συγγραφέας, αναγκάστηκε να γυρίσει κάποτε στο Κίεβο από την Μόσχα γιατί είχε παραβεί τον σχετικό με τα «διαβατήρια εσωτερικού» νόμο.

ΚΟ / με στοιχεία από το βιβλίο «Φυλακισμένοι Μάρτυρες και Ήρωες στην ΕΣΣΔ» και από το διαδίκτυο  

Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου 2021

Η Γερμανία εισάγει ειδικό βραχιολάκι για να εισέρχονται οι «νόμιμοι» στα καταστήματα

Σύμφωνα με τον κανονισμό 2G στην Γερμανία, μόνο άτομα που έχουν εμβολιαστεί κατά του COVID-19 ή έχουν νοσήσει και έχουν αναρρώσει έχουν πρόσβαση στα καταστήματα. Τα παντοπωλεία, τα φαρμακεία και τα φαρμακεία εξαιρούνται από αυτόν τον κανόνα.

– Υπάρχει επί του παρόντος (…) σύγχυση με τους κανονισμούς ελέγχου 2G στο λιανικό εμπόριο (…). Υπάρχει επείγουσα ανάγκη για εναρμόνιση, δήλωσε ο Stefan Genth, Γενικός Διευθυντής της Γερμανικής Εμπορικής Ένωσης (HDE), την Τετάρτη του dpa.

Χάρη στη «λύση περικάρπιου» (λύση κορδέλας) που χρησιμοποιείται ήδη στο Mainz, για παράδειγμα, κάθε πελάτης ελέγχεται μόνο μία φορά για 2G και στη συνέχεια λαμβάνει ένα βραχιολάκι με το οποίο έχει πρόσβαση σε όλα τα υποκαταστήματα εκείνη την ημέρα.

Θα ήταν μεγάλη ανακούφιση για το εμπόριο, επεσήμανε ο Genth. ̵

Ο έλεγχος κάθε πελάτη σε κάθε υποκατάστημα συνδέεται με σημαντική προσπάθεια και οδηγεί σε ουρές μπροστά από την πόρτα του καταστήματος. Ως εκ τούτου, από εμπορική άποψη, είναι λογικό να επεκταθεί η λύση των βραχιολιών που ισχύει σε ορισμένες ομοσπονδιακές πολιτείες σε ολόκληρη την ομοσπονδιακή επικράτεια, πρόσθεσε ο επικεφαλής της HDE.

ΚΟ / πηγή

Πέμπτη 2 Δεκεμβρίου 2021

«Είναι ένα θαύμα»: Τα παιδιά της αγόρασαν την ταφόπλακά της αφού οι γιατροί είπαν ότι δεν είχε καμία ελπίδα να επιβιώσει από τον COVID-19, αλλά…

       

Αφού η Bettina Lerman πέρασε εβδομάδες σε αναπνευστήρα καθώς πάλευε με τον COVID-19, η οικογένειά της προετοιμάστηκε για αυτό που πίστευε ότι ήταν το αναπόφευκτο.

Με τους γιατρούς να προβλέπουν ότι η 69χρονη Λέρμαν, δεν θα αναρρώσει, αγόρασαν μια ταφόπλακα, άρχισαν να σχεδιάζουν την κηδεία της και ετοιμάστηκαν να της πουν ένα συναισθηματικό αντίο.

Τα παιδιά της Λέρμαν ήταν τόσο πεπεισμένα ότι η ζωή της μητέρας τους πλησίαζε στο τέλος της, έδωσαν επίσης τα υπάρχοντά της και άδειασαν το διαμέρισμά της στη Φλόριντα.

«Δωρίσαμε τα πάντα που είχε στο διαμέρισμά της για άλλους που έχουν ανάγκη στην κοινότητα των ηλικιωμένων της», είπε η κόρη της Jennifer Miele σε μια σελίδα του GoFundMe. «Είχαμε ήδη πάει στο γραφείο τελετών και σχεδιάζαμε την κηδεία της, με τα ελάχιστα που της είχαν απομείνει».

Τότε, στις 29 Οκτωβρίου — ακριβώς πριν σχεδιάσουν να αφαιρέσουν τη Λέρμαν από την μηχανική υποστήριξη που την κρατούσε στην ζωή — κάτι συγκλονιστικό εκτυλίχθηκε στο Ιατρικό Κέντρο του Μέιν στο Πόρτλαντ του Μέιν: ξύπνησε.

 

Ο γιος της Λέρμαν, Άντριου, είπε στο CNN για το απίστευτο τηλεφώνημα που έλαβε ενώ περίμενε να ακούσει ότι η μητέρα του πέθανε.

«[Ο γιατρός] είπε, «Λοιπόν, θέλω να έρθεις εδώ αμέσως». Αναρωτήθηκα, «εντάξει, τι συμβαίνει;» θυμάται ο Λέρμαν. Και όταν πήγε άκουσε το εξής: «Λοιπόν, δεν υπάρχει τίποτα κακό. Η μητέρα σου ξύπνησε».

Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα σημεία της ιστορίας είναι αυτό που είπε ο Andrew στο CNN για την πίστη της μητέρας του και τον αντίκτυπο που έχει το ιατρικό θαύμα στη δική του οπτική γωνία.

Είπε ότι η μαμά του είναι «πολύ θρησκευόμενη» και η εκκλησία της και οι φίλοι της προσεύχονταν για εκείνη.

«Οπότε δεν μπορούν να το εξηγήσουν από την ιατρική πλευρά. Ίσως είναι από τη θρησκευτική πλευρά», είπε ο Andrew. «Δεν είμαι τόσο θρησκευόμενος, αλλά έχω αρχίσει να πιστεύω ότι υπάρχει κάτι που τη βοήθησε. Δεν γνωρίζω».

Και πρόσθεσε: «Είναι ένα θαύμα».

Η αδερφή του Andrew, Jennifer, περιέγραψε επίσης τη μητέρα τους ως «αγωνίστρια της προσευχής».

Είναι πραγματικά αξιοσημείωτο ότι η Λέρμαν πέρασε περισσότερο από ένα μήνα σε κώμα και τώρα είναι ξύπνια και ανταποκρίνεται. Και ενώ δεν κάνει περιπάτους στο δάσος, κάνει βήματα προς την ανάκαμψη. Κάνει φυσικοθεραπεία για να ανακτήσει δυνάμεις και είναι σε θέση να αναπνέει μόνη της με συμπληρωματικό οξυγόνο, σύμφωνα με το WMTV-TV.

ΚΟ / πηγή

Τετάρτη 24 Νοεμβρίου 2021

«Ρευστότητα φύλου» και χάος: στο Ηνωμένο Βασίλειο δηλώνουν «γυναίκα» για να αποφύγουν τη σύλληψη

             

Il Primo Nationale / ΚΟ

Το site του Nicola Porro μιλά για αυτό το περίεργο και δυνητικά πολύ επικίνδυνο φαινόμενο που εμφανίζεται στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το τελευταίο διάστημα η εγκληματικότητα του Λονδίνου έχει παρουσιάσει τουλάχιστον διφορούμενα στατιστικά στοιχεία: πολλές γυναίκες, στην πραγματικότητα, αναφέρονται ως δράστες βίαιων εγκλημάτων, όπως ο βιασμός. Ως εκ τούτου, το υπουργείο ξεκίνησε έρευνα και διαπίστωσε ότι σε πολλές αστυνομικές περιφέρειες οι αστυνομικοί, για να σεβαστούν τον σεξουαλικό προσανατολισμό του δράστη, είχαν ταξινομήσει τα εγκλήματα ότι προέρχονταν από «γυναίκες». Ο λόγος; Ο δράστης ισχυρίστηκε ότι «νιώθει» γυναίκα ή ότι είναι τρανσέξουαλ.

                      

Το όνομα Zoe Watts βρίσκεται σε όλο τον βρετανικό Τύπο. Ο άνδρας (φωτο) που κατηγορήθηκε ότι έφτιαξε βόμβα, καταχωρήθηκε στο ποινικό μητρώο γυναικών από την αστυνομία του Λίνκολνσαϊρ: στην πραγματικότητα είχε δηλώσει ότι «είναι γυναίκα». Στο σημείο αυτό η υπουργός Priti Patel (Πρίτι Πατέλ) «αναγκάστηκε» να διατυπώσει σωστά το βιολογικό φύλο, μαλώνοντας τους “woke” αστυνομικούς και λέγοντας ότι «οι τρανς εγκληματίες δεν είναι γυναίκες»! Στο Ηνωμένο Βασίλειο, ωστόσο, το πρόβλημα θα μπορούσε να επεκταθεί: αρκετοί εγκληματίες θα επωφεληθούν από την ευκαιρία να δηλώνουν ότι είναι «γυναίκες» για να αποφύγουν τις καταδίκες για βιασμό, δεδομένου ότι στη Μεγάλη Βρετανία το έγκλημα δεν προβλέπεται για γυναίκες...

Και σε άλλα μέρη του κόσμου, ωστόσο, έχουν παρουσιαστεί παρόμοια προβλήματα. Στο Μεξικό, ορισμένοι υποψήφιοι στις εκλογές προσπάθησαν να υποβάλουν υποψηφιότητα ως γυναίκες προκειμένου να επωφεληθούν από τα οφέλη των ποσοστώσεων των γυναικών. Εφόσον ζούμε σε κοινωνίες που η θεωρία περί «ρευστότητας» του φύλου έχει εδραιωθεί, ποιος ξέρει τι άλλο θα μπορούσε να προκύψει στο μέλλον.

ΚΟ / πηγή

Τρίτη 16 Νοεμβρίου 2021

Η υπόθεση της οικογένειας Furdui. Πως το γερμανικό κράτος «κατάσχεσε» όλα τα παιδιά μιας οικογένειας χριστιανών από την Ρουμανία

        

Στις 6 Νοεμβρίου έγινε στην Piazza della Repubblica στην Ρώμη, συγκέντρωση διαμαρτυρία για την επανένωση της οικογένειας Furdui. Την συγκέντρωση διοργάνωσε η Ιταλική Ευαγγελική Συμμαχία. Παρόμοια συγκέντρωση έγινε πριν από λίγες ημέρες και στο Λονδίνο.

 

Τον προηγούμενο μήνα, πραγματοποιήθηκε στην Βιέννη μια ακόμη διαμαρτυρία ενάντια στις καταχρήσεις του Jugendamt (Γερμανικού Ιδρύματος Προστασίας των Παιδιών) και σε ένδειξη αλληλεγγύης προς την οικογένεια της Camelia και του Petru Furdui. 

Η διαμαρτυρία διοργανώθηκε από τη ρουμανική κοινότητα στην Αυστρία και συμμετείχαν σε αυτήν 1.000 άτομα. Μετά τη διαμαρτυρία υπογράφηκε αναφορά στη γερμανική πρεσβεία στη Βιέννη με τις υπογραφές των διαδηλωτών και βιντεοσκόπηση της εκδήλωσης. Κατά τη διάρκεια της διαμαρτυρίας μίλησαν εκπρόσωποι της ρουμανικής κοινότητας από την Αυστρία και τη Γερμανία: Ioan Vlas, Πρόεδρος της Gemeinde Gottes Austria, Ion Pădurețu, Γραμματέας της Gemeinde Gottes Austria, Ștefania Măcelar, Διοργανωτής της διαμαρτυρίας, Jan Ledochowski, εκπρόσωπος του Δήμου της Βιέννης και άλλοι. Μίλησαν επίσης ο Viorel Iuga, Πρόεδρος της Ρουμανικής Ένωσης Βαπτιστών, και ο Robert Sighiartău, μέλος του ρουμανικού κοινοβουλίου, εκφράζοντας την απογοήτευσή τους για τις ενέργειες των γερμανικών αρχών και την αλληλεγγύη τους στην οικογένεια Furdui. 

Η οικογένεια Furdui είναι μια ρουμανική οικογένεια που ζει στη Γερμανία εδώ και εννέα χρόνια. Η οικογένεια έχει 7 βιολογικά παιδιά: τον David – 16 ετών, τη Naomi – 14 ετών, την Esther – 13 ετών, τη Natalia – 12 ετών, τον Ruben – 11 ετών, τον Albert – 9 ετών και την Lea – 1 έτους. Ο πατέρας Petru εργάζεται στον τομέα των εγκαταστάσεων και της εσωτερικής διακόσμησης και η μητέρα Camelia είναι νοικοκυρά, αφιερώνοντας όλο της τον χρόνο στη φροντίδα και την ανατροφή των παιδιών.

                           

Στις 26 Απριλίου 2021, το γερμανικό κράτος, μέσω του ιδρύματος προστασίας των παιδιών, του “Jugendamt”, κατάσχεσε τα παιδιά τους χωρίς προειδοποίηση και χωρίς να προηγηθεί έρευνα από τις κοινωνικές υπηρεσίες. Αυτή τη στιγμή κρατούνται αδικαιολόγητα σε δύο διαφορετικές τοποθεσίες (παιδικά ιδρύματα) και η μικρότερη κόρη τους έχει δοθεί σε παρένθετη οικογένεια. 

Τα παιδιά εξέφρασαν με διάφορους τρόπους την επιθυμία να έρθουν σπίτι και να είναι με τους γονείς τους, αλλά αυτό δεν λαμβάνεται υπόψη. 

 

Το Jugendamt δεν πρόσφερε στους γονείς καμία βοήθεια ή συμβουλές για το τι πρέπει να βελτιωθεί στη σχέση μεταξύ γονέων και παιδιών. Δεν προσφέρει καμία στήριξη προς την κατεύθυνση της οικογενειακής επανένωσης, αντίθετα προσπαθεί με κάθε τρόπο να κρατήσει τα παιδιά μακριά από τους γονείς τους. 

Μέχρι τώρα, ορισμένες πτυχές σχετικά με την όλη διαδικασία κατάσχεσης των 7 παιδιών δεν είναι ξεκάθαρες και εξηγήσιμες: η ακραία και καταχρηστική εξουσία του Jugendamt, η έλλειψη στοιχείων σωματικής ή ψυχικής κακοποίησης από τους γονείς, πριν ή μετά τη λήψη των παιδιών, η κακή φροντίδα της μικρής Lea στην παρένθετη οικογένεια (συχνά έχει μώλωπες στο σώμα), η πίεση στους γονείς να πουν στα παιδιά τους να μην σκέφτονται πια για το σπίτι και η πίεση στα παιδιά να συνηθίσουν την ζωή στο παιδικό ίδρυμα, η έλλειψη μέτρων και σχεδίου οικογενειακής επανένωσης και οι πιέσεις που ασκούνται στους γονείς να μην δημοσιοποιήσουν την κατάσταση. 

Το επόμενο διάστημα θα οργανωθούν και άλλες διαμαρτυρίες για την υποστήριξη της Οικογένειας Φουρντούι.

Το 2017 ένα ζευγάρι Γερμανών είχε χάσει προσωρινά την επιμέλεια των παιδιών του επειδή τα εκπαίδευε στο σπίτι. Οι γονείς πήγαν την υπόθεσή της στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για να υπερασπιστούν το γονικό τους δικαίωμα. Το αδίκημα των Γερμανών γονιών (οικογένεια Wunderlich) από το Darmstadt, ήταν ότι παρείχαν στα τέσσερα παιδιά τους κατ' οίκον μάθηση (homeschholing) για λόγους θρησκευτικής συνείδησης. Αυτό έφερε στην πόρτα του σπιτιού τους περίπου δύο ντουζίνες αστυνομικούς και κοινωνικούς λειτουργούς οι οποίοι και αφού έσπασαν την πόρτα εισέβαλαν στο σπίτι.   

Διάβασε και : ΝΟΡΒΗΓΙΑ: Η κυβέρνηση αφαίρεσε από οικογένεια χριστιανών όλα της τα παιδιά με την κατηγορία ότι τους έκαναν «κατήχηση»! - Τελικά, τα... επέστρεψε.

ΚΟ / πηγή