Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ) ξημεροβραδιάζεται για να βρει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει ειδήσεις και άρθρα συμβατά με την θεματολογία του, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για τα παρατιθέμενα links. Σχόλια και παρεμβάσεις του ΚΟ είναι σε χρώμα ερυθρό. Αν ψάχνεις για mainstream ειδησεογραφία και άποψη, ήρθες στο λάθος μέρος.

got democracy?

got democracy?
"Μη με παραδώσης εις την επιθυμίαν των εχθρών μου· διότι ηγέρθησαν κατ' εμού μάρτυρες ψευδείς και πνέοντες αδικίαν.."

kolokotronis

kolokotronis

Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2020

Η Πολωνία ζητά από την Ρωσία να της επιστρέψει τα έργα τέχνης που λεηλάτησε ο κόκκινος στρατός στον Β΄ΠΠ και η Ρωσία αρνείται



Σε άρθρο που δημοσίευσε στην Rzeczpospolita την Παρασκευή, ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Πολιτισμού Piotr Glinski ανέφερε ότι η Ρωσία ποτέ δεν έδωσε πίσω έργα τέχνης που άρπαξε ο Κόκκινος Στρατός κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Glinski (φώτο κάτω) πρόσθεσε ότι το Υπουργείο Πολιτισμού της Πολωνίας έχει υποβάλει 20 αιτήσεις στη Μόσχα για την επιστροφή λεηλατημένων αντικειμένων πολιτιστικής και ιστορικής σημασίας.
"Στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουμε τι φυλάσσεται σε ρωσικά μουσεία και αρχεία, καθώς η πρόσβαση σε αυτά τα μέρη είναι δύσκολη", ανέφερε μια πηγή που συνδέεται με την ανίχνευση έργων τέχνης που χάθηκαν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι ισχυρισμοί περί επιστροφής από την Πολωνία περιλαμβάνουν αντικείμενα που εντοπίστηκαν από διπλωμάτες και ακαδημαϊκούς. Ο κατάλογος των αξιώσεων περιλαμβάνει έγγραφα και αντικείμενα από το πρώην ναζιστικό γερμανικό στρατόπεδο συγκέντρωσης του Auschwitz-Birkenau.

Η εφημερίδα γράφει ότι το αίτημα για την επιστροφή των αντικειμένων του Auschwitz-Birkenau προετοιμάστηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού και υποβλήθηκε στη Μόσχα, μαζί με ένα διπλωματικό σημείωμα από το Υπουργείο Εξωτερικών, πριν από αρκετά χρόνια.

Σύμφωνα με μουσειολόγους, η Ρωσία θα πρέπει να συμμορφωθεί με τους κανόνες που ορίστηκαν από το λεγόμενο Μνημόνιο Wansee, το οποίο αναφέρει ότι αντικείμενα από πρώην στρατόπεδα συγκέντρωσης πρέπει να φυλάσσονται στις τοποθεσίες τους και ότι τα αρχεία πρέπει να είναι προσβάσιμα.

Η Μόσχα δεν δέχεται συζήτηση για επιστροφή πολιτιστικών αγαθών. Αυτό το ζήτημα δεν υπάρχει γι’ αυτήν - δήλωσε χθες ο επικεφαλής του Υπουργείου Πολιτισμού της Ρωσίας Vladimir Miedinski. Ανέφερε ότι τα πολιτιστικά αγαθά που μεταφέρθηκαν στην Ρωσία είναι "ιδιοκτησία της Ρωσίας".

 
«Η Ρωσία δεν πρόκειται να συμμετέχει σε ομιλίες για την "επιστροφή πολιτιστικών αγαθών". Αυτό το ζήτημα απλά δεν υπάρχει για εμάς» - είπε ο Βλαντιμίρ Μιεντίνσκι.

Ο Miedinski δήλωσε ότι τα πολιτιστικά αγαθά που «μετακινήθηκαν στο πλαίσιο της αντισταθμιστικής αποκατάστασης» τώρα «ανήκουν στη Ρωσική Ομοσπονδία».

Μόνο η Ρωσία "ως ιδιοκτήτης έχει το δικαίωμα να τα διαθέσει", σημείωσε.

Το πολωνικό Υπουργείο Εξωτερικών δημοσίευσε στο Twitter ένα post το Σάββατο, όπου τόνιζε ότι ο πολωνικός πολιτισμός υπέφερε από τις ενέργειες της ΕΣΣΔ: τα στρατεύματα της NKVD άρπαξαν έργα τέχνης και πολλά από αυτά είναι στη Ρωσία σήμερα. Το υπουργείο δημοσίευσε ένα γράφημα με τίτλο "Απώλειες πολιτιστικών αγαθών ως αποτέλεσμα των δραστηριοτήτων της ΕΣΣΔ". Εκεί φαίνονται πίνακες όπως "Η Madonna Głogowska" από τον Lucas Cranach τον πρεσβύτερο, "Το Κορίτσι με ένα περιστέρι" του Antoine Pesne, το "Bird yard" από τον Daniel Schultz ή "Τοπίο σε Δάσος" από τον Jan Brueghl τον πρεσβύτερο.
Μετά την εισβολή της Σοβιετική Ένωση στην Πολωνία στις 17 Σεπτεμβρίου 1939, ο κόκκινος στρατός επιδόθηκε στη λεηλασία και την καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς της Πολωνίας. Εκτιμάται ότι αμέσως μετά την εισβολή, περίπου τα μισά πολωνικά μουσεία και παρόμοια δημόσια ιδρύματα διαλύθηκαν στα εδάφη που είχαν καταλάβει οι Σοβιετικοί. Πολλά αντικείμενα στάλθηκαν σε σοβιετικά μουσεία όπως στο Μουσείο Ιστορίας της Μόσχας και στο Κεντρικό Αντι-Θρησκευτικό Μουσείο (επίσης στη Μόσχα). Άλλες έργα τέχνης απλά καταστράφηκαν. Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια της εκκαθάρισης του ιστορικού Μουσείου Lwów της Πολωνίας στις αρχές του 1940, τα εκθέματά του μεταφέρθηκαν στο υπόγειο της Czarna (Μαύρης) Kamienica, μακριά από το δημόσιο έλεγχο και συστηματικά καταστράφηκαν εκεί.
Η λεηλασία συνεχίστηκε μέχρι το 1947, παρόλο που αυτά τα εδάφη θεωρητικά βρίσκονταν ήδη στην συμμαχική κομμουνιστική Πολωνία. Ακόμα και Πολωνοί κομμουνιστές αισθάνθηκαν «άβολα» για το εύρος των εγκλημάτων των σοβιετικών. Το 1945, ο μελλοντικός πρόεδρος του Πολωνικού Συμβουλίου του Κράτους, Aleksander Zawadzki, ανησύχησε ότι "οι βιασμοί και οι λεηλασίες από τον σοβιετικό στρατό θα προκαλούσαν εμφύλιο πόλεμο".

Όσον αφορά τα έργα τέχνης αυτά λεηλατήθηκαν από τις λεγόμενες «Σοβιετικές Ταξιαρχίες Τροπαίων», στις οποίες υπήρχαν και ιστορικοί τέχνης που επέλεγαν να μεταφέρουν έργα τέχνης, βιβλία και πολιτιστικά αντικείμενα στη Ρωσία. Το έργο της λεηλασίας των «Ταξιαρχιών Τροπαίων», καθοδηγήθηκε από τον κομισάριο άμυνας, Nikolai Bulganin, ο οποίος στα νιάτα του ήταν αξιωματούχος της Τσεκά και μετά τον πόλεμο, για τις υπηρεσίες του στον Κόκκινο Στρατό, ο Στάλιν τον έκανε Υπουργό Άμυνας (1953-1955), ενώ υπήρξε και πρωθυπουργός (1955-1958) επί Χρουστσόφ. Συνολικά εκτιμάται ότι οι σοβιετικές ταξιαρχίες λεηλάτησαν εκατομμύρια βιβλία και ένα εκατομμύριο έργα τέχνης. Μετά το τέλος του πολέμου, μόνο ένα μικρό ποσοστό των λεηλατημένων αντικειμένων επιστράφηκε στην Πολωνία.
Επιπρόσθετα, επιτράπηκε σε μεμονωμένους στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού να στείλουν "πολεμικά τρόπαια" πίσω στην πατρίδα τους, ο αριθμός των οποίων εξαρτιόταν από τον βαθμό τους. Το αποτέλεσμα ήταν η εκτεταμένη λεηλασία απλών σπιτιών που λεηλατήθηκαν αφού αφαιρέθηκαν όχι μόνο πολύτιμα αντικείμενα, αλλά και φαγητά, ρούχα, παπούτσια, ραδιόφωνα, κοσμήματα, σκεύη, ποδήλατα, ακόμη και λεκάνες τουαλέτας.

ΚΟ / από εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ

Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2020

"1917" και η αυτοκτονία της Δύσης


Του Gregory Hood (American Renaissance) / ΚΟ

Αν έχετε δει το τρέιλερ για το «1917», γνωρίζετε την υπόθεση: Δύο Βρετανοί στρατιώτες πρέπει να γλιστρήσουν μέσα από τις εχθρικές γραμμές για να παραδώσουν ένα επείγον μήνυμα. Εάν αποτύχουν, οι Γερμανοί "θα σφαγιάσουν" μια βρετανική μονάδα μεταξύ των οποίων βρίσκεται και ο αδελφός ενός από τους στρατιώτες. Δεν θα προχωρήσω περαιτέρω στην πλοκή. Πρέπει να δεις αυτή την ταινία, όχι να στην περιγράψει κάποιος.


Σε δημοσιογράφους, κριτικούς και κοινό γενικά άρεσε το «1917», σε αντίθεση με τις αντικρουόμενες απόψεις για το "Joker", το "Richard Jewell" και το "Midway". Το «1917» ξεπέρασε την τελευταία ταινία Star Wars, οπότε είναι το πιο κοντινό πράγμα που έχουμε τώρα σε μια παγκόσμια πολιτιστική εμπειρία.

Η ταινία γυρίστηκε σαν να γυρίστηκε σε μια και μοναδική, διαδοχική "λήψη." Ένα αξιοσημείωτο τεχνικό επίτευγμα, κι εσείς κινείστε με τους χαρακτήρες, μέσα από τις λασπώδεις τάφρους, τις επιδημίες και τα ποτάμια που έχουν σπαρθεί με πτώματα. Κάτι τέτοιο δυσκολεύει να περάσει κάποιο πολιτικό μήνυμα. Το 1917 απλά μας δείχνει πόλεμο.

Όλοι οι βετεράνοι του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου είναι νεκροί, οπότε πώς μπορούμε να γνωρίζουμε ότι τα όσα απεικόνισε ο σκηνοθέτης Sam Mendes είναι ρεαλιστικά; Όπως λέει ο ίδιος, μίλησε με τον παππού του, έναν βετεράνο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και άκουσε τις ιστορίες του, και σαν να ακούγεται ένας πρόγονος που μιλάει μέσα από το αίμα του. Αυτή είναι μια ιστορία - ηρωική και φρικτή - που συνδέει οικογένειες, φυλές και έθνη. Δεν είναι ένα franchise κόμικ, είναι η ιστορία κάποιων ανθρώπων και είναι δύσκολο να μην κλάψετε.

Το 1917 είναι μια κλασική δραματική ταινία. Δεν είναι μόνο ότι «συμβαίνουν κακά πράγματα». Οι χαρακτήρες αντιμετωπίζουν ακατανόητες, σχεδόν θεϊκές δυνάμεις. Μπορεί η δεξιότητα ή η γενναιότητα να σε γλυτώσει από μια οβίδα πυροβολικού, από μια αεροπορική επίθεση ή από ανίκανους αξιωματικούς; Ωστόσο, οι μεμονωμένες επιλογές εξακολουθούν να έχουν σημασία: Πρέπει να βοηθήσεις έναν τραυματισμένο εχθρό; Η ταινία αφορά τη διαφορά που μπορεί να κάνει μόνο ένας στρατιώτης. Το χάος και η προσωπικές επιλογές συνυπάρχουν, όπως συμβαίνει στη ζωή.

Αυτό που κάνει επιτυχία το «1917» είναι η αντιπαράθεση του ανάμεσα στην ομορφιά και τη φρίκη, την πλήρη απομόνωση και την ξαφνική περικύκλωση από πλήθος ανθρώπων. Στην αρχή βρισκόμαστε σε ένα όμορφο, ειρηνικό πεδίο όπου ένας στρατιώτης κοιμάται κάτω από ένα δέντρο. Ο πόλεμος δεν φαίνεται τόσο κακός. Όμως εκεί δίπλα είναι αηδιαστικά χαρακώματα, γεμάτα με αρουραίους και βρωμιά. Λίγα μέτρα πιο πέρα είναι η "No Mans Land", γεμάτη κρανία, ξεσκισμένες σάρκες και σαπισμένα ζώα. Οι Βρετανοί μετακινούνται σε πρόσφατα εγκαταλελειμμένα γερμανικά χαρακώματα και ταξιδεύουν υπόγεια. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, το χιούμορ και το εύθυμο κλίμα μετατρέπονται σε ένα δράμα ζωής και θανάτου.
Το cast περιλαμβάνει πολύ γνωστούς ηθοποιούς όπως τον Colin Firth, τον Benedict Cumberbatch και τον Andrew Scott που εμφανίζονται σε μικρές σκηνές. Το Game of Thrones εκπροσωπείται με τον Dean-Charles Chapman σε ηγετικό ρόλο και τον Richard Madden ως τον μεγαλύτερο αδελφό του. Όλοι υποδύονται καλά τους χαρακτήρες τους, ακόμα κι αν έχουν μόνο λίγα λόγια να πουν..

Φυσικά, το cast είναι συντριπτικά λευκό. Αυτός είναι ο πόλεμος που κατέστρεψε την αρχαία αριστοκρατία και τις αυτοκρατορίες και την πίστη που τους υποστήριξε. Αφού βλέπουμε τους ήρωές μας να περνούν μέσα από πτώματα, λάσπη και έντερα για περίπου δύο ώρες, καταλαβαίνουμε ξαφνικά τον Σουρεαλισμό, τον Ντανταϊσμό και την εξαγριωμένη κριτική του πολιτισμού που προέκυψε μετά τον Μεγάλο Πόλεμο. Οι ηγέτες μας - οι Ευρωπαίοι ηγέτες – απογοήτευσαν τους λαούς τους, οδηγώντας τους σε αυτόν τον βάρβαρο εμφύλιο πόλεμο.

Υπάρχουν κάποιοι μη λευκοί από τις βρετανικές δυνάμεις και αυτό δεν είναι μη ρεαλιστικό. Ένα Σιχ είναι ο φιλικότερος στρατιώτης που συναντά ο πρωταγωνιστής. Είναι ο μόνος μη λευκός χαρακτήρας που μιλάει και για κάποιο λόγο είναι με λευκούς στρατιώτες. Αυτό δεν είναι ρεαλιστικό, διότι οι Σιχ είχαν τις δικές τους μονάδες - που πολέμησαν γενναία. Ωστόσο, δεδομένου ότι η ταινία είναι για στρατιώτες που μπερδεύονται με διαφορετικές μονάδες, είναι εύλογο, και ο Σιχ δεν είναι κάποιος καίριας σημασίας "numinous Negro" τύπου Morgan Freeman που παρέχει πνευματική καθοδήγηση. Απλά ένας κανονικός στρατιώτης.
Είναι ενδιαφέρον ότι, όταν οι Βρετανοί ταξιδεύουν μέσω της Γαλλίας, είναι εξοργισμένοι που οι Γερμανοί πυροβόλησαν τις αγελάδες. Ο Σιχ λέει ότι είναι "έξυπνο" επειδή έτσι στερούν το φαγητό στον εχθρό. Αποτελεί αυτό μια λεπτή αναφορά σε κατοπινές τακτικές ανταρτοπόλεμου κατά της βρετανικής αυτοκρατορίας;

Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, οι Βρετανοί κάλεσαν μη λευκούς από την αυτοκρατορία τους να πολεμήσουν στην Ευρώπη. Αποκαλούσαν τους Γερμανούς υπανθρώπους "Ούννους", ενώ οι κάρτες της εποχής απεικονίζουν "Τζέντλεμεν της Ινδίας βαδίζουν για να τιμωρήσουν Γερμανούς χούλιγκαν".

Ακόμα και στο «1917», η προπαγάνδα επιβιώνει. Κανένας Γερμανός δεν απεικονίζεται θετικά, όταν τυγχάνει να δούμε κανέναν. Είναι δόλιοι, μεθυσμένοι, κακοί ή κάτι από όλα αυτά. Υπήρχε κάποια μικρή ενότητα των (αντιμαχόμενων) λευκών στον Μεγάλο Πόλεμο. Δεν υπάρχει καμία σε αυτή την ταινία.

Στο πραγματικό έτος 1917, πολλοί υποστηρικτές του πολέμου πίστευαν πραγματικά ότι ο πολιτισμός διακυβεύεται. Οι Γερμανοί διέπραξαν φρικαλεότητες εναντίον αμάχων, αν και η συμμαχική προπαγάνδα τις μεγαλοποίησε. Από την οπτική γωνία του 2020, οι πολιτικοί και ανθρωπιστικοί στόχοι του πολέμου φαίνονται άσκοποι, ακόμα και γελοίοι. Σίγουρα, κανένας ηγέτης δεν θα είχε ξεκινήσει τον πόλεμο αν μπορούσε να δει έστω και ένα χρόνο στο μέλλον, πόσο μάλλον έναν αιώνα.

Το «1917» υπογραμμίζει ένα πρόβλημα για εκείνους που υπερασπίζονται την λευκή φυλή η οποία κινδυνεύει. Οι ήρωες κάθε χώρας σχεδόν πάντα αποκτούσαν φήμη καταστρέφοντας άλλους λευκούς. Το 1917 μας προξενεί δέος, καθώς μας δείχνει τι έζησαν οι πρόγονοί μας, αλλά είναι βαθύτατα απεχθές, διότι γνωρίζουμε ότι αυτή η σφαγή ήταν μια τεράστια απώλεια. Είτε οι στρατιώτες πολέμησαν για τον βασιλιά και την αυτοκρατορία, τη δημοκρατία, ή ώστε μικρές χώρες όπως το Βέλγιο να γίνουν "ελεύθερες", οι θυσίες τους δεν ήταν απλά μάταιες. Οδήγησαν σε καταστροφή. Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν έπρεπε ποτέ να γίνει. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος θα είχε αποφευχθεί και οι λευκοί θα είχαν ασφαλείς και ευημερούσες πατρίδες.

Παρόλα αυτά το «1917» μας δίνει ελπίδα. Η ταινία τελειώνει καθώς αρχίζει, με έναν στρατιώτη να στηρίζεται σε ένα δέντρο σε ένα ειρηνικό πεδίο. Ταλαιπωρημένος και εξαντλημένος αλλά και ζωντανός. Το Yggdrasil ( Ύγκντρασιλ), το «παγκόσμιο δέντρο», στην γερμανική / σκανδιναβική μυθολογία, θεωρείται πως ενώνει τις διαφορετικές σφαίρες, την γη, τον κόσμο κάτω από αυτήν και πάνω από αυτήν. Το «1917», ο Sam Mendes φτάνει στο προγονικό παρελθόν του για να μας δείξει τον ευρωπαϊκό ηρωισμό. 

Χρησιμοποιεί σύγχρονη τεχνολογία για να κάνει αυτό που πρέπει να είναι η πιο συγκλονιστική πολεμική ταινία που έγινε ποτέ. Τέλος, μας αφήνει ένα ελπιδοφόρο μήνυμα για το μέλλον. Η ζωή συνεχίζεται, ακόμα και μετά τη φρίκη.

Ο πρωταγωνιστής αντιμετωπίζει ένα ηθικό δίλημμα όταν, κρυμμένος από τους Γερμανούς σε ένα υπόγειο, βρίσκει μια Γαλλίδα με ένα μωρό. Δίνει γάλα και φαγητό στο μωρό και μπαίνει στον πειρασμό να μείνει, αλλά καθώς ακούει τις καμπάνες της εκκλησίας ξέρει ότι πρέπει να συνεχίσει την αποστολή του. Αφήνει αυτή τη μικρή οικογένεια για να υπερασπιστεί τη μεγαλύτερη εθνική του οικογένεια και να σώσει τους δικούς του στρατιώτες.

Αυτό είναι το καθήκον μας. Πρέπει να αφήσουμε τις ανέσεις μας και να κάνουμε ό, τι μπορούμε για να σώσουμε τους συγγενείς μας, τις οικογένειές μας και το μέλλον μας. Μπορεί αυτό να σημαίνει ότι θα συναντήσουμε την φρίκη. Μπορεί να σημαίνει φονική επίθεση. Ωστόσο, η αποστολή μας καλεί και ο σκοπός μας εμπνέει. Πρέπει να κάνουμε ό, τι μπορούμε έχοντας υπόψη μας την μεγαλύτερη ευρωπαϊκή οικογένειά μας. Την επόμενη φορά που θα πολεμήσουμε, όπως μας λέει η Generation Identity, πρέπει να είμαστε δίπλα-δίπλα.
ΚΟ: Μια από τις πιο συγκλονιστικές σκηνές της ταινίας, είναι όταν ο πρωταγωνιστής φτάνει χιλιοταλαιπωρημένος στον προορισμό του, νομίζοντας ότι είναι ήδη αργά και όλοι οι Βρετανοί στρατιώτες έχουν σφαγιαστεί από τους Γερμανούς και ξαφνικά μέσα στην ησυχία ακούει έναν ύμνο που ψέλνει μελωδικά ένας στρατιώτης έχοντας γύρω του σε πλήρη τάξη και σεβασμό όλους στους υπόλοιπους («μήπως πέθανα;», θα μπορούσε να αναρωτηθεί). Είναι κάτι σαν προσευχή πριν ορμήσουν στο πεδίο της μάχης. Ο ύμνος είναι το The Wayfaring Stranger (ή αλλιώς "I Am a Poor Wayfaring Stranger"), ένα γνωστό αμερικάνικο λαϊκό gospel τραγούδι που οι ρίζες του φτάνουν στον 19ο αιώνα. Το τραγούδι περιγράφει το ταξίδι ενός ανθρώπου καθώς περιπλανάται στην ζωή, έχοντας την επιθυμία να καταλήξει στο τέλος στον Ουρανό και να συναντήσει εκεί τον Θεό αλλά και όλους τους δικούς του. Αυτό που ένωνε κάποτε την Ευρώπη (και την έκανε μεγάλη) δεν είναι μόνο η φυλή, αλλά και η χριστιανική πίστη.

Χαρακτηριστική είναι η ταινία του 2005 “Joyeux Noël” (“Καλά Χριστούγεννα” στα ελληνικά), που μετέφερε στην οθόνη το συγκλονιστικό περιστατικό που έλαβε χώρα στις Φλαμανδικές πεδιάδες, πέντε μήνες μετά το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και συγκεκριμένα την παραμονή των Χριστουγέννων και την ημέρα Χριστουγέννων του έτους 1914, όπου Γάλλοι, Γερμανοί και Σκωτσέζοι στρατιώτες ξέχασαν για λίγο ότι ανήκουν σε εχθρικά στρατόπεδα και ενώθηκαν κάτω από τους ύμνους των Χριστουγέννων σε ένα  συγκινητικό, πρωτόγνωρο, όσο και για κάποιους άλλους, «απαράδεκτο» κλίμα αδελφοσύνης. Και αυτό που τους ένωσε έστω και για λίγο δεν ήταν η «δημοκρατία» ή η «διαφορετικότητα», αλλά η Χριστιανική Πίστη [διάβασε εδώ].

ΚΟ / από εδώ

Πέμπτη, 16 Ιανουαρίου 2020

Αριστερά, εκτρώσεις, «μεσαιωνικές αντιλήψεις» και ο σύντροφος Τσαουσέσκου

Σήμερα οι αριστεροί διατείνονται ότι όποιος είναι εναντίον των εκτρώσεων έχει «μεσαιωνικές» ή «σκοταδιστικές» αντιλήψεις, αλλά η ιστορία (που την θυμούνται επιλεκτικά) έρχεται να δείξει ότι ο «μεσαίωνας» μια χαρά ευημερούσε επί κομουνισμού και επί κυριαρχίας των διαφόρων "φωτισμένων" ηγετών του (και "πατερούληδων").

Αν και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες στις οποίες επιβλήθηκε ο κομουνισμός, οι αμβλώσεις επιτρέπονταν κατόπιν αιτήματος ή λόγω κοινωνικοοικονομικών παραγόντων, υπήρχαν και κομμουνιστικές χώρες που διατήρησαν απαγορευτικούς νόμους εναντίον τους, ενώ τόσο η Σοβιετική Ένωση υπό τον Στάλιν όσο και η Ρουμανία υπό τον Τσαουσέσκου έλαβαν μέτρα για τον περιορισμό των αμβλώσεων.  Στην Αλβανία επί κυριαρχίας Χότζα, οι αμβλώσεις ήταν νόμιμες μόνο για να σωθεί η ζωή της μητέρας και η τιμωρία για μια γυναίκα που έκανε έκτρωση ήταν κοινωνική επίπληξη με την επανεκπαίδευση μέσω της εργασίας.  Στην Σοβιετική Ένωση και σε άλλες κομμουνιστικές χώρες, επιβλήθηκε ο «φόρος ατεκνίας». Το καθεστώς του Στάλιν δημιούργησε το φόρο για να ενθαρρύνει την αναπαραγωγή και την αύξηση του πληθυσμού της Σοβιετικής Ένωσης. Ο φόρος παρέμεινε σε ισχύ μέχρι την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.

Σοβιετική Ένωση

Το 1920 το καθεστώς των μπολσεβίκων νομιμοποίησε την άμβλωση, αλλά το 1933, κατά τη διάρκεια της σταλινικής εποχής, οι απόψεις για αυτό άλλαξαν, με την απαγόρευση να υφίσταται ξανά από το 1936 έως το 1955. Ο αριθμός των επίσημα καταγεγραμμένων αμβλώσεων έπεσε από τις 1,9 εκατομμύρια το 1935 στις 570.000 το 1937. Στις 23 Νοεμβρίου 1955, ο Νικήτα Χρουστσόφ νομιμοποίησε τις αμβλώσεις.

Ρουμανία

Πριν από το 1966, η Ρουμανία είχε τους πιο φιλελεύθερους νόμους για τις αμβλώσεις στην Ευρώπη. Ωστόσο, μετά την άνοδο της εξουσίας του Nicolae Ceauşescu, το «Διάταγμα 770» (Decreței 770) επέτρεπε την άμβλωση μόνο όταν επρόκειτο για να σωθεί η ζωή της μητέρας. Επιτρεπόταν επίσης σε γυναίκες άνω των 45 ετών ή γυναίκες με τέσσερα ή περισσότερα παιδιά. (Το 1974, η ηλικία μειώθηκε στα 40 και το 1986 αυξήθηκε και πάλι στα 45). Ο στόχος της απαγόρευσης ήταν να δημιουργηθεί ένας μεγαλύτερος πληθυσμός που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μεγαλύτερο εργατικό δυναμικό και ανάπτυξη προκειμένου να επιτευχθεί οικονομική ανεξαρτησία από τη Σοβιετική Ένωση. Κατά τη διάρκεια αυτών των 23 ετών, γεννήθηκαν περισσότερα από 2 εκατομμύρια παιδιά. Το Διάταγμα 770 ήταν ένας από τους πρώτους νόμους που καταργήθηκαν αμέσως μετά τη δίκη και εκτέλεση του Ceausescu στις 25 Δεκεμβρίου 1989. Τον αμέσως επόμενο χρόνο έγιναν περισσότερες από 1 εκατομμύριο αμβλώσεις! Σήμερα η Ρουμανία έχει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά εκτρώσεων στην Ευρώπη με ένα ποσοστό περίπου 480 για κάθε 1.000 γεννήσεις, σύμφωνα με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας! (Ψηλά στις εκτρώσεις βρίσκεται και η Μολδαβία, η Βουλγαρία και η Ρωσία). Αυτό είναι περίπου διπλάσιο από το ποσοστό των εκτρώσεων των Ηνωμένων Πολιτειών. Όσον αφορά την σχέση μεταξύ της άμβλωσης και του καρκίνου του μαστού, αν και δεν υπάρχει ομοφωνία μεταξύ των ειδικών, η Ρουμανία επί απαγόρευσης Τσαουσέσκου, είχε από τις χαμηλότερες συχνότητες νόσου στην Ευρώπη. Σήμερα η συχνότητα του καρκίνου έχει διπλασιασθεί, από 25 περιστατικά ανά 100.000, στα 51 περιστατικά ανά 100,000 το έτος, και αποτελεί το 23% (από 7% που ήταν πριν) όλων των καρκίνων.

Όταν ήρθε στην εξουσία στα μέσα της δεκαετίας του '60, ο Τσαουσέσκου είχε όνειρα για μεγαλεία. Για να επιτύχει αυτά τα όνειρα, χρειαζόταν περισσότερους Ρουμάνους, αλλά την εποχή εκείνη ο ρυθμός γεννήσεων μειωνόταν. Έτσι ο Τσαουσέσκου εφάρμοσε το Διάταγμα 770, απαγορεύοντας τις εκτρώσεις για γυναίκες ηλικίας κάτω των 40 ετών, αλλά και την πώληση αντισυλληπτικών.

Αυτό μπορεί να ακούγεται καλό, αλλά ο Τσαουσέσκου δεν ανησυχούσε για τα αγέννητα μωρά ή για την ηθική της άμβλωσης. Απλά πίστευε ότι τα παιδιά ανήκαν στο κράτος.

«Το έμβρυο είναι ιδιοκτησία ολόκληρης της κοινωνίας», είπε. «Όποιος αποφεύγει να έχει παιδιά είναι ένας λιποτάκτης που εγκαταλείπει τους νόμους της εθνικής συνέχειας».

Ο Τσαουσέσκου ήθελε να επιλέξει τα υγιέστερα και τα πιο έξυπνα παιδιά για ελίτ  κατάρτιση στις επιστήμες, τον αθλητισμό και τη μουσική. Απαιτούσε όλα τα παιδιά να συμμετέχουν σε πατριωτικές οργανώσεις νέων. Αυτά τα παιδιά έπρεπε να λατρεύουν τον Τσαουσέσκου.

Η Ρουμανία ήταν φτωχή και πολλές οικογένειες δεν είχαν χρήματα για προγεννητική φροντίδα. Το σύστημα έστειλε πολλά πρόωρα γεννημένα παιδιά στο θάνατο και παιδιά με αναπηρίες σε ορφανοτροφεία. Πολλά από τα παιδιά δεν ήταν στην πραγματικότητα ορφανά αλλά εστάλησαν εκεί από τους γονείς τους γιατί δεν μπορούσαν να τα θρέψουν.

Η κυβέρνηση χρησιμοποίησε την αστυνομία και τους εισαγγελείς για να επιβάλει το διάταγμα. Παρακολουθούσαν τις περιόδους των γυναικών και ανέκριναν εκείνες που δεν κατάφεραν να μείνουν έγκυες. Τα αποτελέσματα της πολιτικής ήταν άμεσα. Το έτος πριν από το διάταγμα, οι γυναίκες της Ρουμανίας είχαν 973.000 αμβλώσεις. Το επόμενο έτος, είχαν μόνο 206.000. Οι γυναίκες εξακολουθούσαν να καταφεύγουν σε παράνομες αμβλώσεις, με αποτέλεσμα να έχουν μόνιμα ουλές ή να αφήνουν σε παράνομες κλινικές την τελευταία πνοή τους. Υπολογίζεται ότι πάνω από 9.000 γυναίκες έχασαν τη ζωή τους από το 1965 έως το 1989 λόγω επιπλοκών που προκλήθηκαν από παράνομες αμβλώσεις.

Το αποτέλεσμα της πολιτικής Τσαουσέσκου ήταν μια ξαφνική αύξηση του ποσοστού γεννήσεων από 14,3 ανά 1.000 άτομα το 1966 σε 27,4 ανά 1.000 το 1967, αν και υποχώρησε στο 14,3 το 1983.

Αρχικά, αυτή η γενεαλογική πολιτική ολοκληρώθηκε με υποχρεωτικούς γυναικολογικούς ελέγχους και ποινές για ανύπαντρες γυναίκες άνω των 25 ετών και για παντρεμένα ζευγάρια χωρίς παιδιά, ενώ από το 1977, σε όλα τα "άτεκνα άτομα", ανεξαρτήτως φύλου ή οικογενειακής κατάστασης, επιβάλλονταν πρόστιμο "από τους μισθούς τους, του οποίου το μέγεθος εξαρτιόταν από τον τομέα στον οποίο εργάζονταν. Το κράτος επαινούσε την ανατροφή των παιδιών, η γυναίκα που γεννούσε παιδιά θεωρείτο μια «ηρωίδα» που πρόσφερε στην πατρίδα της πολλά παιδιά και για αυτό το καθεστώς απέδιδε επίσημες τιμές σε γυναίκες που έκαναν το καθήκον τους γεννώντας περισσότερα από τον απαιτούμενο αριθμό παιδιών. Επίσης η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση επαναπροσδιορίστηκε κυρίως στα οφέλη της μητρότητας. Οι πολιτικές απέναντι στους άγαμους ήταν σκληρές: τους έδιναν άθλιες κατοικίες και θεωρούνταν ακατάλληλοι πολίτες.

Εκτός από την απαγόρευση των αμβλώσεων, ο Ceauşescu προήγαγε επίσης τον πρόωρο γάμο (αμέσως μετά το τέλος του σχολείου), έκανε πολύ δύσκολο το διαζύγιο και ποινικοποίησε τη μοιχεία και την ομοφυλοφιλία με τον Ποινικό Κώδικα του 1969, ακόμη κι αν γινόταν ιδιωτικά και χωρίς «δημόσιο σκάνδαλο» όπως προέβλεπε ο προηγούμενος κώδικας.

Αλλά οι εθνικές φιλοδοξίες του Τσαουσέσκου συντρίφθηκαν στη δεκαετία του 1980, όταν η οικονομία βυθίστηκε. Ουρές για λίγο ψωμί δημιουργήθηκαν. Οι άνθρωποι πεινούσαν. Το 1989, μια βίαιη επανάσταση τερμάτισε την κυριαρχία του Τσαουσέσκου. Αυτός και η σύζυγός του συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο μετά από δίκη δύο ωρών, την Ημέρα των Χριστουγέννων το 1989.

Η νέα κυβέρνηση κατάργησε αμέσως το Διάταγμα 770. Η έκτρωση έγινε νόμιμη, φτηνή και κοινή. Ένα χρόνο αργότερα, οι γυναίκες της Ρουμανίας είχαν 1 εκατομμύριο εκτρώσεις ή τρεις φορές περισσότερες εκτρώσεις από τις γεννήσεις.

Σήμερα, το ποσοστό έχει μειωθεί, αλλά εξακολουθεί να είναι το υψηλότερο στην Ευρώπη.  

ΦΩΤΟ: Οι "πατέρες" των "αντιμεσαιωνιστών" γεμάτοι δέος μπροστά στον εμπνευστή της "μεσαιωνικής" πολιτικής [από εδώ]

ΚΟ / από εδώ, εδώ, εδώ, εδώεδώ κι εδώ

Τρίτη, 14 Ιανουαρίου 2020

Κομμουνίστρια συγγραφέας: Η έκτρωση είναι “αποδεκτή βία”



Η Αμερικάνα κομμουνίστρια φεμινίστρια συγγραφέας και θεωρητική Sophie Lewis, στο νέο της βιβλίο, “Full Surrogacy Now: Feminism Against Family(“Πλήρης Παρένθετη Μητρότητα Τώρα: Φεμινισμός εναντίον Οικογένειας”) παραδέχτηκε χωρίς κανένα δισταγμό, ότι η εκούσια έκτρωση είναι "αποδεκτή βία".
"Η έκτρωση είναι, κατά τη γνώμη μου, και αναγνωρίζω πόσο αμφιλεγόμενο είναι αυτό, μια μορφή δολοφονίας", δήλωσε η Lewis, η οποία διδάσκει στο Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών του Brooklyn, "Είναι μια μορφή δολοφονίας που πρέπει να είμαστε σε θέση να υπερασπιστούμε". 

Για να καταλάβουμε πώς η Lewis, έφτασε σε αυτό το πραγματικά σοκαριστικό συμπέρασμα, πρέπει να κατανοήσουμε το φιλοσοφικό της σύστημα. Η Lewis είναι πιστή κομμουνίστρια και έχει συνδέσει τις φεμινιστικές της σπουδές με τον «πόλεμο κατά του καπιταλισμού» μέσω της κατάργησης της οικογένειας.

«Ο καπιταλισμός και τα καπιταλιστικά κράτη βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στην οικογένεια ως μονάδα κοινωνικής πειθαρχίας, κοινωνικής τάξης, λιτότητας και πηγή τεράστιων ποσοτήτων απλήρωτης εργασίας», λέει η Lewis, «Στην ιστορία του φεμινισμού, η κατάργηση της οικογένειας ήταν πολύ γνωστή ως απαίτηση, ιδιαίτερα στη δεκαετία του '60 και '70 μεταξύ ορισμένων πτυχών της απελευθέρωσης των γυναικών ... Η κατάργηση της οικογένειας σημαίνει ότι αξίζουμε περισσότερο από το είδος εκβιασμού που μας λέει ότι πρέπει να είμαστε ικανοποιημένοι με σχέσεις που ορίζονται ως αίμα ή ως φύση, οι σχέσεις που μας δίνονται».

Η Λιούις λέει ότι η εγκυμοσύνη πρέπει να θεωρείται ως μια "εργασία κυοφορίας", η οποία "επιβάλλεται" σε μια γυναίκα ("κυοφορούσα") από το κυοφορούμενο παιδί, το οποίο είναι πραγματικά ένας «επιτιθέμενος». Επομένως, μια γυναίκα έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί βία για να σκοτώσει το παιδί, καθώς έχει το δικαίωμα να απεργήσει ή να σταματήσει μια εργασία.

"Αλλά κοιτάζοντας τη βιολογία της χοριακής πλακοντολογίας, με βοηθά να σκεφτώ τη βία την οποία, αθώα, ένα έμβρυο επιφέρει σε μία κυοφορούσα", λέει η Lewis, "ότι η βία αυτή είναι μια απαράδεκτη βία για κάποιον που δεν θέλει να κάνει την εργασία της εγκυμοσύνης. Η βία που ο συγκεκριμένος επιτιθέμενος εκτοξεύει που ουσιαστικά σε οδηγεί απεργία ή έξοδο από τον χώρο εργασίας είναι αποδεκτή βία".

Κάτω από τη φρασεολογία και το ψευτο-διανοουμενίστικο προσωπείο βρίσκεται μια θεμελιωδώς σατανική κοσμοθεωρία - η οποία θεωρεί την οικογένεια «καταπιεστική» και τα μωρά «ένοχα» για το έγκλημα της ύπαρξης! Κάτω από μια τέτοια κοσμοθεωρία, η δολοφονία των αγέννητων παιδιών είναι ένας αποδεκτός τρόπος για να καταστροφή της οικογένειας και την διάλυση της κοινωνίας. Αναμφισβήτητα, πρόκειται για μια κουλτούρα θανάτου.

ΚΟ: Οι παρανοϊκές απόψεις ότι το έμβρυο "επιτίθεται" (!) στην κυοφορούσα και πρέπει να "αποκρουσθεί" με βία ή ότι είναι μια "κακή εργασία" από την οποία μπορεί η "εργαζόμενη" να φύγει, θεωρούνται "προοδευτικές" και ακούγονται ευχάριστα στην μοντέρνα, "ανεκτική" και προπαντός "κατά της βίας" κοινωνία μας...

ΚΟ / από εδώ

Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2020

Ο Κρίστιαν Μπέιλ ευχαρίστησε τον Σατανά που κέρδισε την Χρυσή Σφαίρα και η «εκκλησία του Σατανά» τον αποθέωσε



Ο ηθοποιός Christian Bale κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού στην τελετή των Χρυσών Σφαιρών για το ρόλο του ως Dick Cheney (Ντικ Τσέινι), στην ταινία Vice, η οποία βγήκε στους κινηματογράφους την Ημέρα των Χριστουγέννων. Ο  Τσέινι ήταν ο 46ος αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Τζωρτζ Μπους του νεότερου.

Ο Bale ξεκίνησε την ομιλία του, ευχαριστώντας τη σύζυγό του Sibi Blazic και τον Adam McKay, που το CBN News τον αναφέρει ως συγγραφέα και παραγωγό της ταινίας.

Ο 44χρονος Άγγλος ηθοποιός στη συνέχεια ευχαρίστησε τον διάβολο. «Σατανά, σε ευχαριστώ που μου έδωσες την έμπνευση για το πώς να παίξω το ρόλο αυτό», είπε εν μέσω γέλιων.


Ενώ πολλοί άνθρωποι είδαν αυτό ως ένα κακό αστείο, η «Εκκλησία του Σατανά» επαίνεσε τον ηθοποιό για το σχόλιό του.


Έγραψαν στο Twitter: «Για εμάς, ο Σατανάς είναι ένα σύμβολο υπερηφάνειας, ελευθερίας και ατομικισμού και χρησιμεύει ως μια μεταφορική πρόταση της υψηλότερης προσωπικής μας δυνατότητας. Και αυτό ταιριάζει στο βραβείο που κέρδισε ο κ. Bale χάριν του ταλέντου του και της δεξιότητάς του. Χαίρε Κρίστιαν! Χαίρε Σατανά!"

 Σύμφωνα με την Fox News, η κόρη του πρώην  αντιπροέδρου των ΗΠΑ, Liz Cheney, που είναι μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων, απάντησε στο Twitter στον ηθοποιό γράφοντας: "Ο Σατανάς ίσως τον ενέπνευσε και για να κάνει και αυτό. Ο Christian Bale συνελήφθη για «επίθεση στη μητέρα του και την αδελφή του» | The Independent", παραθέτοντας ένα σύνδεσμο για ένα άρθρο που γράφτηκε από την Independent για τη σύλληψη του ηθοποιού το 2008.

Αργότερα βέβαια η αδελφή του είπε σε έναν δημοσιογράφο ότι ο Bale "τους επιτέθηκε προφορικά", όπως αναφέρουν ο Fox News.

«Στο πλήθος άρεσε το ευχαριστήριο στον Σατανά. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η Εκκλησία του Σατανά τον επαίνεσε για αυτό. Να είστε σίγουροι ότι αν ο Μπέιλ ευχαριστούσε τον Χριστό, όλοι θα είχαν στραβομουτσουνιάσει. Και θα είχαν απογοητευτεί», σχολίασε ο καθολικός Bill Donohue.

Μεγαλωμένος χωρίς καμία θρησκεία, ο Χριστιανισμός για τον Μπέιλ ήταν κάτι το χολυγουντιανό. "Πάντα έβλεπα τον Ιησού ως τον Neil Diamond όταν ήμουν νεότερος", είχε πει.

Όταν ο Μπέιλ έπαιξε τον Μωυσή στην ταινία "Έξοδος: Θεοί και βασιλιάδες" του Ridley Scott, χαρακτήρισε τον Μωυσή «σχιζοφρενικό», «βάρβαρο» και «τρομοκράτη».

Το 2000, ο πατέρας του, David Bale, (πέθανε το 2003), παντρεύτηκε την γνωστή Αμερικανίδα (γερμανο-εβραικής καταγωγής) φεμινίστρια Gloria Steinem (που όπως αποκαλύφθηκε την χρηματοδοτούσε η CIA).

ΚΟ / εδώ, εδώ κι εδώ

Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2020

Οι σταρ του Χόλυγουντ (που τάσσεται κατά της οπλοκατοχής) παραστάθηκαν στην τελετή των Χρυσών Σφαιρών υπό την προστασία ένοπλων φρουρών



Όπως αναφέρουν οι Daily News της Νέας Υόρκης, ο διοικητής του Αστυνομικού Τμήματος του Beverly Hill, Michael Hill, είχε αναφερθεί στα μέτρα προστασίας της τελετής: "Έχουμε ένα ισχυρό σχέδιο ασφάλειας που περιλαμβάνει βοήθεια από τοπικούς, κρατικούς και ομοσπονδιακούς αστυνομικούς. Επιπλέον, θα χρησιμοποιούμε τις πιο σύγχρονες τεχνολογίες σε μια προσπάθεια να διασφαλίσουμε ότι η τελετή θα πραγματοποιηθεί χωρίς κανένα συμβάν».
Το Variety αναφέρει ότι ο αστυνομικός του Beverly Hills, Robert Maycott, σημειώνει ότι η επίθεση των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν δεν έχει αλλάξει το σχέδιο ασφαλείας. Αντίθετα, σημείωσε ότι «η ασφάλεια είναι παρόμοια με ό, τι ήταν πέρυσι».

Το Breitbart News ανέφερε ότι η ασφάλεια του 2019 περιλάμβανε οδοφράγματα, σκύλους που εντοπίζουν με την μυρωδιά βόμβες, ένοπλους φύλακες, αστυνομικούς του LAPD και πολλούς σταθμούς ασφαλείας για τους συμμετέχοντες καθώς θα έρχονται για τις χρυσές σφαίρες.

Η ασφάλεια των Golden Globes είναι υψηλoού επιπέδου εδώ και πολλά χρόνια. Το Breitbart News σημείωσε ότι στην τελετή του 2017 υπήρχαν πολλά καλά παιδιά με όπλα και αλεξίσφαιρα γιλέκα. Υπήρχαν επίσης σκυλιά ασφαλείας, SWAT και ειδικές ομάδες του FBI που συμμετείχαν στην ασφάλεια.

Το Breitbart σημείωσε επίσης, ότι ο Matt Damon ήταν στα βραβεία του 2017, ο ίδιος Matt Damon που έβγαλε εκατομμύρια δολάρια χρησιμοποιώντας όπλα στη σειρά ταινιών Bourne, και ο οποίος παρόλα αυτά ζήτησε την απαγόρευση όπλων στην Αυστραλία για την υπόλοιπη Αμερική. Άλλοι οπαδοί του ελέγχου της οπλοκατοχής, μεταξύ των οποίων η Jessica Chastain και ο Ryan Reynolds, ήταν επίσης παρόντες, απολαμβάνοντας τα οφέλη από τα καλά παιδιά με όπλα που τους προστάτευαν, την ίδια ώρα που αγωνίζονται εκτός οθόνης για να περιορίσουν αυτά τα οφέλη για τον μέσο Αμερικάνο.

Το 2016 η τελετή είχε προσωπικό ασφαλείας με πλήρη στρατιωτικό εξοπλισμό και AR-15 και άλλα όπλα που μοιάζουν με τα όπλα, που τόσοι ηθοποιοί του Χόλιγουντ θέλουν να εμποδίσουν να τα έχουν πολίτες.

ΚΟ / από εδώ