Οι Ινδιάνοι διδάσκουν όσους αγωνίζονται για την γη τους και την φυλή τους

«Όλοι οι δικοί μου χάθηκαν. Μπορώ μόνο να θρηνώ για την δυστυχία του έθνους μου» - “Κόκκινος Αετός” (Weatherford), Φύλαρχος των Ινδιάνων Κρηκ.

Από μικρός αγάπησα τους Ινδιάνους. Και ποιος δεν τους έχει αγαπήσει θα μου πεις. Αυτοί οι «άγριοι» πολεμιστές με τα μακριά μαλλιά, τα βαμμένα πρόσωπα, τα ουρλιαχτά, τα τόξα και τα τσεκούρια τους, που ξεπηδούσαν «ζωντανοί» μπροστά μας μέσα από τα κόμικ και τις ταινίες της εποχής και της νιότης μας, δεν μπορούσαν να αφήσουν κανένα παιδί και ιδιαίτερα αγόρι, ασυγκίνητο.   

Μεγαλώνοντας άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι άτομα και «συλλογικότητες» αριστερών έως και αναρχικών αποχρώσεων και απόψεων αρέσκονταν να οικειοποιούνται τους Ινδιάνους και να ταυτίζονται μαζί τους. Μαρξιστές, οπαδοί «απελευθερωτικών κινημάτων», «οικολόγοι», χίπηδες, μέχρι και «αναρχικοί» και «αντίφα» βρέθηκαν να θεωρούν «δικούς τους» τους αγαπημένους μου Ινδιάνους! Το σκεπτικό τους; Πρώτον, ήταν κατά των Λευκών εποίκων ή «ιμπεριαλιστών». Δεύτερον, ήταν «άγριοι». Τρίτον, είχαν μακριά μαλλιά! Τέταρτον, ζούσαν σε «κοινόβια». Πέμπτον, κάπνιζαν «χόρτα». (Έκτον, ίσως είχαν και «ελεύθερο σεξ»!). Έβδομον, ήταν «φυσιολάτρες». Όγδοον, δεν ήταν χριστιανοί. Ένατον, αποτελούν «μειονότητα». Δέκατον, είναι θύματα «καταπίεσης». Άρα, ιδού η τέλεια αριστερή φαντασίωση.

Μόνο που η αλήθεια δεν είναι αυτή. Οι Ινδιάνοι ήταν λαός (ή καλύτερα λαοί - φυλές) που πολέμησαν με ηρωισμό υπερασπιζόμενοι την πατρογονική τους γη, αλλά λόγω των μεγάλων κυμάτων αποίκων και της τραγικής έλλειψης ενότητάς τους (πολλές φυλές μάλιστα συμμάχησαν με τους εχθρούς - έποικους) οδηγήθηκαν είτε στην ολοκληρωτική εξαφάνιση, είτε στην εξορία και στην απομόνωση, είτε στην αφομοίωση, με αποτέλεσμα, οι πάλαι ποτέ γηγενείς της αμερικανικής ηπείρου, να αποτελούν σήμερα, πληθυσμιακά μια «μειονότητα», ένα φολκλορικό απομεινάρι του παρελθόντος και μια τουριστική ατραξιόν.

Οι «αληθινοί» Ινδιάνοι ανήκαν σε συγκεκριμένη φυλή, είχαν φυλετική συνείδηση, θεωρούσαν τον λαό τους «έθνος», έδιναν το αίμα τους για την πατρίδα τους, είχαν ιερό σεβασμό για τους προγόνους τους και ζούσαν σε κλειστές πατριαρχικές κοινωνίες, με παραδοσιακούς διακριτούς ρόλους και «στερεότυπα» των δύο φύλων. Φυλή – έθνος – πατρίδα - πατριαρχία. Δεν μοιάζει και πολύ για αριστερή φαντασίωση.

(Άσε που ο ιμπεριαλισμός και η «καταπίεση» δεν είναι «προνόμιο» των λευκών. Όλοι γνωρίζουν ότι ειδικά οι Ίνκας υπήρξαν μια ιμπεριαλιστική δύναμη που κυβερνούσε με σκληρότητα και δεσποτισμό και σκορπούσε τον τρόμο σε όλες τις άλλες φυλές).

Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.

Οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουμε την ιστορία για το πώς οι λαοί του «Νέου Κόσμου» (New World) ονομάστηκαν "Ινδιάνοι" ή στα αγγλικά "American Indians" που στην πραγματικότητα σημαίνει «Αμερικάνοι Ινδοί»! Ο Κολόμβος νόμισε ότι πήγε στην Ινδία και έτσι ονόμασε τους ανθρώπους που γνώρισε εκεί "Indians" / "Ινδούς". Η λέξη "αμερικάνοι" θα έρθει να προστεθεί αργότερα, όταν όλοι, εκτός από τον Κολόμβο, είχαν παραδεχτεί το λάθος του και η Νέα Γη πήρε το όνομα από έναν άλλο Ιταλό θαλασσοπόρο, τον Amerigo Vespucci.

Κάποιοι πους δεν αισθάνονται ωραία με τον όρο "American Indians", χρησιμοποιούν τον όρο "Native Americans" (Γηγενείς Αμερικάνοι ή Ιθαγενείς Αμερικάνοι), ο οποίoς μπήκε στη μόδα ως μέρος της "πολιτικής ορθότητας". Αυτό βέβαια είναι και μια προσπάθεια να αναγνωριστεί η εθνοτική ποικιλομορφία (ethnic diversity) στις Ηνωμένες Πολιτείες, την ίδια ώρα που τονίζεται μια υπερβολική αμερικανική ενότητα. Έτσι έχουμε διάφορες ομάδες που αναγνωρίζονται ως παύλα-Αμερικανοί. Έτσι έχουμε «Αφρο-Αμερικανούς», «Ιρλανδο-Αμερικανούς», «Ιταλο-Αμερικανούς» και ούτω καθεξής. Για τους αρχικούς κατοίκους της γης, ο "σωστός" όρος έγινε «Ιθαγενείς Αμερικανοί».

Η λέξη "native" έχει ένα γενικό νόημα και αναφέρεται στον καθένα που είναι στο σπίτι του, στον τόπο καταγωγής του. Το "Native" είχε όμως και μια υποτιμητική έννοια, από τους Άγγλους αποικιοκράτες, καθώς είχε και την έννοια του "πρωτόγονου" ("primitive").

Η σκόπιμη απομάκρυνση των αυτοχθόνων πληθυσμών στην Αμερική άρχισε λίγο μετά την άφιξη του Κολόμβου το 1492. Οι πόλεμοι και οι ασθένειες που έφεραν οι Ευρωπαίοι είχαν ως αποτέλεσμα να εξαλειφθούν δεκάδες εκατομμύρια Ινδιάνων και πολλοί να μιλάνε για «γενοκτονία» ή και «ολοκαύτωμα».

Μία από τις τελευταίες και πιο περίφημες σφαγές ήταν αυτή του “Wounded Knee”, στη νότια Ντακότα, το 1890, όταν τουλάχιστον 200 ινδιάνοι Lakota σφαγιάστηκαν από το ιππικό των ΗΠΑ. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ έδωσε σε μέλη του συντάγματος «μετάλλια τιμής» για τις ενέργειές τους στην σφαγή αυτή (βλέπε ταινία “Bury My Heart at Wounded Knee” / «Ο Καιρός των Ινδιάνων»).

Αρχίζοντας το 1879, τα παιδιά των ιθαγενών απομακρύνθηκαν βίαια από τα σπίτια τους για να εκπαιδευτούν και να «αφομοιωθούν» σε οικοτροφεία που απαιτούσαν από τους μαθητές να εγκαταλείψουν τον δικό τους πολιτισμό, την δική τους γλώσσα και ακόμη και τα ονόματά τους.

Από το 1973 έως το 1976, περισσότερες από 3.400 ιθαγενείς γυναίκες που βρισκόταν στη φροντίδα της Υπηρεσίας Υγείας των Η.Π.Α. αποστειρώθηκαν χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Πολλοί ιθαγενείς ισχυρίζονται ότι οι προσπάθειες περιθωριοποίησής τους και οδήγησής του σε ανυπαρξία συνεχίζονται. Σήμερα, με την υποστήριξη της αμερικανικής κυβέρνησης, πετρελαϊκές εταιρείες κάνουν γεωτρήσεις και τοποθετούν αγωγούς που μπορούν να θέσουν σε κίνδυνο την παροχή νερού και τροφίμων στους ιθαγενείς.

Οι Ινδιάνοι δεν αποτελούσαν μία ομοιόμορφη εθνοτική φυλετική ομάδα όπως νομίζουν οι περισσότεροι. Όλοι μας έχουν μάθει να τους ομαδοποιούμε κάτω από τον γενικό όρο "ινδιάνοι", αν και γνωρίζουμε ότι υπήρχαν πολλές φυλές… Οι πιο δημοφιλείς και γνωστές στον περισσότερο κόσμο είναι οι Σιού, οι Τσερόκι, οι Σεγιέν, οι Απάτσι, οι Κομάντσι, οι Ναβάχο και άλλες. Επίσης πρέπει να ομολογήσουμε ότι υπάρχουν κάποια «στερεότυπα» για όλους τους ινδιάνους. Πιστεύουμε ότι όλοι πολεμούσαν τους Λευκούς, ότι όλοι ήταν νομάδες, ότι όλοι είχαν μακριά μαλλιά, ότι ούρλιαζαν και είχαν ένα τοτέμ στην μέση του καταυλισμού τους.

Η αλήθεια είναι ότι οι Ινδιάνοι ήταν πολλές ξεχωριστές φυλές σε όλη την τεράστια αμερικανική ήπειρο και όλες αυτές οι φυλές (όπως είναι λογικό) είχαν τεράστιες πολιτιστικές διαφορές μεταξύ τους. Πρώτον, υπήρχε το ζήτημα της γλώσσας. Παραδείγματος χάριν, οι Ναβάχο στα νοτιοδυτικά και οι Τσερόκι στα νοτιοανατολικά είχαν εντελώς άσχετες μεταξύ τους γλώσσες. Υπήρχαν επίσης φυλετικές διαφορές οι οποίες και προκαλούσαν βίαιες πολεμικές συρράξεις μεταξύ των φυλών. Π.χ. οι Απάτσι πολέμησαν τους Ναβάχο για λόγους όχι τόσο διαφορετικούς από τους λόγους για τους οποίους οι Γερμανοί πολέμησαν τους Γάλλους.

Υπήρχαν πάνω από 200 βορειοαμερικανικές φυλές που μιλούσαν πάνω από 200 διαφορετικές γλώσσες. Οι Ηνωμένες Πολιτείες βέβαια, χρησιμοποίησαν την γλώσσα Ναβάχο προς όφελός τους στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο στον πόλεμο κατά της Ιαπωνίας για να μεταφέρουν κρυπτογραφημένα ραδιοφωνικά μηνύματα, (βλέπε την ταινία «Ο Κωδικός των Ναβάχο»).

Ο τρόπος ζωής τους ποίκιλε σημαντικά. Οι περισσότερες φυλές ζούσαν εγκατεστημένες σε συγκεκριμένα εδάφη για πολλή χρόνια και δεν μετακινούνταν. Μόνο η φυλή Λακότα ακολουθούσε τους βίσωνες ως νομάδες. Οι περισσότεροι ασχολούνταν με τον πόλεμο, αλλά οι Απάτσι ήταν οι πιο φοβεροί, ενώ οι Χόπις ήταν πασιφιστές. Σχεδόν όλες οι ινδιάνικες κοινωνίες ήταν πατριαρχικές και κυβερνούσαν οι άνδρες, με μια μικρή διαφορά στους Ιροκέζους (ή Ιροκουόι), που άφηναν τις γυναίκες να επιλέξουν τους ηγέτες / “sachems” (που ήταν πάντα άνδρες) και αυτό γιατί η κοινωνία των Ιροκουόι, μια γεωργική κοινωνία, πίστευε ότι οι γυναίκες συνδέονταν με τη δύναμη της γης και την δημιουργία της ζωής (ήταν οι γυναίκες που καθόριζαν πώς θα διανεμηθεί το φαγητό). Αυτό για κάποιους σημαίνει ότι η ιροκέζικη κοινωνία ήταν «μητριαρχική».

Τέλος, το τοτέμ δεν ήταν καθολικό ινδιάνικο σύμβολο. Χρησιμοποιήθηκε από φυλές όπως οι Σινούκ στον Βορειοδυτικό Ειρηνικό για να αποκρούσει τα «κακά πνεύματα» και να αντιπροσωπεύει την ιστορία της οικογένειας.

Υπήρχαν βέβαια ορισμένες εμπειρίες κοινές σε αυτές τις φυλές, καθώς όλες είχαν χάσει τις εκτάσεις τους με κάποιο τρόπο και είχαν οδηγηθεί μακριά από τα πατρογονικά τους εδάφη και είχαν υποχρεωθεί να ζουν στους φρικτούς «καταυλισμούς» (reservations) που είχε φτιάξει η αμερικανική κυβέρνηση.

Όταν παραδείγματος χάριν, το αμερικανικό έθνος άρχισε να επεκτείνεται δυτικά κατά τη διάρκεια των μέσων του 1800, οι Λευκοί εγκαταστάθηκαν στις μεγάλες ανοικτές περιοχές της Ντακότα, της Γιούτα, του Ουαϊόμινγκ και της Καλιφόρνια και ήρθαν αντιμέτωποι με τις μεγάλες φυλές των Ινδιάνων οι οποίοι ζούσαν στα δυτικά εδάφη για εκατοντάδες χρόνια. Οι άποικοι και οι κτηνοτρόφοι έδιωξαν τους Ινδιάνους από τις πατρίδες τους. Το αποτέλεσμα ήταν μια σειρά από πολέμους μεταξύ των ινδιάνικων φυλών και της ομοσπονδιακής κυβέρνησης.

Μέχρι όμως να πολεμήσουν τους λευκούς εποίκους οι Ινδιάνοι πολεμούσαν για πολλά χρόνια μεταξύ τους και μάλιστα με ιδιαίτερο μίσος. Μέχρι τη δεκαετία του 1500, παραδείγματος χάριν, οι πέντε φυλές των Ιροκέζων αφιέρωσαν πολλή ενέργεια για να πολεμήσουν και να σκοτώσουν η μια την άλλη! Κάποια στιγμή, βλέποντας ότι οι λευκοί τους εξοντώνουν και τους διώχνουν από την γη τους, αποφάσισαν να κάνουν πέρα τις παλιές διαφορές και ενωθούν σε μια ισχυρή συνομοσπονδία. Μόνο που προφανώς ήταν αργά…

Οι πέντε αυτές φυλές σχεδίασαν ένα περίπλοκο πολιτικό σύστημα. Το «Σύνταγμά» τους, μεταξύ άλλων έλεγε:

«Το έδαφος της γης από το ένα άκρο της γης στο άλλο είναι ιδιοκτησία εκείνων που την κατοικούν. Οι Ongwehonweh (γηγενείς) έχουν το δικαίωμα να είναι οι ιδιοκτήτες της γης που κατέχουν και καταλαμβάνουν και κανένας άλλος δεν μπορεί να πάρει αυτή την γη. Αυτός ο νόμος ισχύει από τα παλαιότερα χρόνια. Ο Μεγάλος Δημιουργός μας έκανε (εννοεί τις 5 φυλές Ιροκέζων) από το ίδιο αίμα και το ίδιο χώμα και καθώς μόνο οι διαφορετικές γλώσσες δημιούργησαν διαφορετικά έθνη, έθεσε διαφορετικούς κυνηγότοπους και εδάφη και Εκείνος δημιούργησε τα σύνορα μεταξύ τους...»

Εδώ έχουμε μια καταπληκτική ομοιότητα με αυτά που είπε ο Απόστολος Παύλος στους Αθηναίους! Λόγια που ξεκάθαρα καταρρίπτουν τις απόψεις των οπαδών του «δεν υπάρχουν έθνη και φυλές» και των “open borders”. Ακούστε τον:

«Ο Θεός, όστις έκαμε τον κόσμον…έκαμεν εξ ενός αίματος παν έθνος ανθρώπων, διά να κατοικώσιν εφ' όλου του προσώπου της γης, και διώρισε τους προδιατεταγμένους καιρούς και τα οροθέσια της κατοικίας αυτών» (Πράξεις 17: 24-26).

Όσον αφορά τους ρόλους των δύο φύλων, όλοι γνωρίζουν ότι οι άνδρες και μόνο άνδρες πολεμούσαν και οι γυναίκες ασχολούντο με τα παιδιά και τα «οικιακά». Προς απογοήτευση κάθε σύγχρονης «φεμινίστριας», στις ινδιάνικες φυλές, οι γυναίκες έπαιζαν έναν δευτερεύοντα ρόλο στην τελετουργική ζωή και δεν διέθεταν καμία επίσημη πολιτική εξουσία (μάταια θα ψάχνετε να βρείτε την υπογραφή μιας ινδιάνας των Πεδιάδων σε μια συνθήκη με τις Ηνωμένες Πολιτείες). Οι γυναίκες καθάριζαν την γη, φύτευαν, έσπερναν και ασχολούντο με την συγκομιδή των άγριων φυτών και των καρπών, αποθήκευαν τρόφιμα, έφτιαχναν τις σκηνές, συνέλλεγαν καυσόξυλα, μαγείρευαν, έπλεναν πιάτα, μετέφεραν πράγματα, γενικά με τα πόδια, κατασκεύαζαν είδη οικιακής χρήσης, έφτιαχναν ρούχα και ανέτρεφαν τα παιδιά. Οι άνδρες ήταν υπεύθυνοι για το κυνήγι, τον αμυντικό και επιθετικό πόλεμο, την κατασκευή των όπλων και σχεδόν όλες τις πολιτικές και θρησκευτικές δουλειές στην κοινότητα. Οι λευκοί παρατηρητές έβλεπαν τους Ινδιάνους άνδρες στα χωριά τους, «να μην κάνουν καμία εργασία», αν και συχνά βοηθούσαν τις γυναίκες στα χωράφια ή στην κατασκευή ενός καταφυγίου. Το κύριο έργο των ανδρών όμως τους έκανε να φεύγουν μακριά από τον καταυλισμό για να κυνηγήσουν και για αυτό ταξίδευαν εκατοντάδες μίλια κοντά σε καταυλισμούς εχθρών για να κλέψουν άλογα και να κερδίσουν τιμές. Αυτή σκληρή ζωή είχε βέβαια κόστος. Στις περισσότερες, αν όχι σε όλες, τις κοινωνίες των Ινδιάνων των πεδιάδων στα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα υπήρχαν πολύ περισσότερες γυναίκες από άνδρες.

Και τώρα κάποιες άλλες πτυχές από την ζωή των Ινδιάνων που καταρρίπτουν πολλούς αστικούς και αριστερούς μύθους. Προέρχονται κυρίως από την σειρά βιβλίων «Οι Ινδιάνικες Φυλές» του περιηγητή Τσαρλς Ν.Γ. Μπρόνγουελ (1822-1909) από τις εκδόσεις ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ.

Οι Ναβάχο, που ζούσαν στο Νέο Μεξικό, είχαν στην κατοχή τους άνδρες, γυναίκες και παιδιά, που είχαν αρπάξει από άλλους καταυλισμούς της περιοχής και τους μεταχειρίζονταν ως σκλάβους.

Στην διαμάχη μεταξύ Άγγλων και Γάλλων (οι τελευταίοι κρατούσαν ως τον 18ο αιώνα σημαντικά τμήματα της βόρειας Αμερικής) οι φυλές της Βόρειας Αμερικής προσέφεραν την υποστήριξή τους πότε στην μία και πότε στην άλλη πλευρά (θυμηθείτε την ταινία «Ο Τελευταίος των Μοϊκανών»).

Πολλές φυλές προτιμούσαν να πολεμάνε με άλλες φυλές παρά με τους λευκούς άποικους. Έτσι οι ινδιάνοι Κάταουμπα διεξήγαγαν άγριους και μακροχρόνιους πολέμους με τους Ιροκουόι, ενώ με τους Άγγλους είχαν φιλικές σχέσεις.  

Οι Σιού ή Ντακότα ήταν ανέκαθεν μια πολεμοχαρής φυλή, αλλά καθώς ο πολιτισμός προχωρούσε και τους άγγιζε, ο βίαιος χαρακτήρας τους άλλαξε σταδιακά και έμαθαν να ζουν ειρηνικά δίπλα στους λευκούς γείτονές τους. Υποχωρούσαν βήμα –βήμα μπροστά στην πλημμυρίδα των εποίκων πουλώντας τις εκτάσεις τους στην κυβέρνηση, μέχρι που παραχώρησαν όλα τα εδάφη που είχαν στην κατοχή τους και τους έμεινε ένα κομμάτι μήκους 150 μιλίων στον ποταμό Μινεσότα.

Η επαφή των Κάταουμπα (που σημαίνει «Λαός του Ποταμού») με τους λευκούς τους εκφύλισε καθώς έμαθαν την μέθη και την οκνηρία. Εξ αιτίας του αλκοόλ και της ευλογιάς αυτός ο πολυάριθμος και πολεμικός λαός μειώθηκε στο ένα δέκατο του πληθυσμού του.

Οι ινδιάνοι Μάνταν ήταν μια απομακρυσμένη φυλή της Δύσης που είχε μείνει «αμόλυντη». Η λαιμαργία, η μέθη, η οκνηρία μιας εκφυλισμένης φυλής, η οποία είχε υιοθετήσει όλα τα ελαττώματα των λευκών, έρχονταν σε αντίθεση με την εγκράτεια και τον αυτοσεβασμό και την έμφυτη αξιοπρέπεια αυτών των αμόλυντων ινδιάνων. Οι γυναίκες τους είχαν σεμνή συμπεριφορά και η αγνότητα ήταν προστατευμένη και ανέγγιχτη, όπως και σε οποιαδήποτε άλλη ινδιάνικη κοινωνία. Τα αγόρια από μικρή ηλικία εκπαιδεύονταν στον πόλεμο και πολλοί πολεμιστές λάμβαναν μέρος σε ιπποτικές μάχες.

Γνωστή φυλή είναι τα «Έξι Έθνη» (Six Nations) η μεγάλη και ισχυρή ομοσπονδία φυλών που κατοικούσε στις περιοχές της Νέας Υόρκης και των Μεγάλων Λιμνών, και η οποία αποδείχθηκε είτε τρομερός εχθρός είτε πολύτιμος σύμμαχος όσων αποίκων προσπάθησαν να την προσεταιριστούν. Τα έξι έθνη, που ήταν ινδιάνοι Iroquois, ήταν: Mohawk, Cayuga, Onondaga, Oneida, Seneca και Tuscarora.

Για την φυλή Τσόκτοου οι Γάλλοι που είχαν έρθει σε επαφή μαζί τους μιλάνε για την «έντονη αγάπη που έχουν για την πατρίδα τους».

Οι ινδιάνοι Νάτσεζ (Natchez), που κατοικούσαν στην κοιλάδα του Μισισιπή είχαν αριστοκρατικό σύστημα. Ο αρχηγός των Νάτσεζ, ήταν γνωστός ως ο "Μεγάλος Ήλιος" και κυβερνούσε ως απόλυτος μονάρχης.

Στο κέντρο των κωμοπόλεων των Ντακότα υπήρχε μια πλατεία που εξυπηρετούσε στην τέλεση των εθνικών τους θρησκευτικών τελετών.

Για τους Εσκιμώους γράφει: ο ηθικός χαρακτήρας τους είναι πιθανόν στο ίδιο επίπεδο με εκείνο των περισσοτέρων αγρίων, δεν διαθέτουν όμως το υψηλό αδάμαστο πνεύμα, την περιφρόνηση για τις κακουχίες, τον φανατικό φυλετικό πατριωτισμό και την αγάπη για τον πόλεμο των αμερικάνων γηγενών.

Έθνος - πατρίδα – φυλή – «αμόλυντη» φυλή – εθνικές τελετές – πρόγονοι – θρησκεία – σεμνότητα - φυλετικός πατριωτισμός. Έννοιες και όροι που φέρνουν αλλεργία στους αριστερούς και πάσης φύσεως «προοδευτικούς». Για τους «αντίφα» δεν έχουμε να πούμε τίποτα. Αυτοί που λένε ότι δεν υπάρχουν έθνη και φυλές, μισούν την πατρίδα τους και βεβηλώνουν τα εθνικά και θρησκευτικά σύμβολα και μνημεία του τόπου τους, ούτε στο στόμα τους δεν πρέπει να πιάνουν τους ινδιάνους. Αν τους άκουγε κανένας «Καθιστός Βούβαλος» θα τους έβγαζε το σκαλπ...      

Οι μόνοι που έχουν το δικαίωμα να θεωρούν τους Ιδιάνους σημείο αναφοράς, παράδειγμα και αιτία προβληματισμού είναι εκείνοι του άλλου «χώρου» και του αντίπαλου στρατοπέδου. Πατριώτες, εθνικιστές, φυλετιστές, «συντηρητικοί», παραδοσιακοί και ευσεβείς πιστοί. Οι οποίοι αντιλαμβάνονται ότι έτσι όπως πάει το πράγμα, στην θέση των ινδιάνων μπορεί να βρεθούν οι ίδιοι. Όποιος ιθαγενής δεν παραδοθεί στην κατάκτηση ή δεν συμμαχήσει με τους αποίκους ή δεν «αφομοιωθεί» με αυτούς ξεχνώντας την ταυτότητά του ή δεν «(πολυ)πολιτιστεί», μαύρο φίδι που τον έφαγε. Αυτό επιτάσσει η νέα τάξη.   

Αυτοί που μιλάνε για «Λευκή Γενοκτονία» (πρόκειται βεβαίως, περί «συνομωσιολόγων») υπενθυμίζουν το άρθρο 2, μέρος (γ) της σύμβασης για την πρόληψη και την τιμωρία του εγκλήματος της γενοκτονίας του 1948, που ορίζει ότι υπάρχει γενοκτονία όταν προξενούνται σκόπιμα σε μια ομάδα τέτοιες συνθήκες ζωής που υπολογίζεται ότι θα επιφέρουν την φυσική καταστροφή της εν όλω ή εν μέρει. Η οργανωμένη μαζική μετανάστευση, λένε, δεν φέρνει «αφομοίωση» και «ποικιλομορφία», αλλά στοχεύει ειδικά στα λευκά έθνη και μόνο στα λευκά έθνη. Απροκάλυπτα οι οπαδοί των “open borders” και της μαζικής, μετανάστευσης λένε ότι δεν πρέπει να υπάρχουν λευκές χώρες, λευκές κοινότητες, λευκά σχολεία, λευκά αθλήματα, λευκές κοινωνικές συγκεντρώσεις, λευκές εκπομπές, λευκές ταινίες, κλπ. Εκείνοι που μισούν τους λευκούς μας δίνουν δύο επιλογές: ή αποδέχεσαι την γενοκτονία σου ή είσαι "ρατσιστής".

Μέχρι το 2040, οι ισπανόφωνοι αναμένεται να είναι η πλειοψηφία στην πολιτεία της Καλιφόρνιας, στην οποία μέχρι το 1970, οι 8 στους 10 ήταν λευκοί. Η μαζική μετανάστευση, τα υψηλά ποσοστά γεννήσεων των ισπανόφωνων και ασιατών και τα χαμηλά ποσοστά γεννήσεων των λευκών έφεραν αυτά τα αποτελέσματα. Όπου πάει η Καλιφόρνια θα πάει όλη η Αμερική σε λίγο. Μέχρι το 2050 και 2060, οι λευκοί υπολογίζεται ότι θα αποτελούν μειονότητα στις ΗΠΑ, σύμφωνα με το αμερικανικό Γραφείο Απογραφής (US Census Bureau). Και όπου πάει η Αμερική σε λίγο ακολουθεί και η Ευρώπη. Ένα βιβλίο δημοσιεύτηκε στις 4 Σεπτεμβρίου του 2017 στην ιστοσελίδα του "Institut des Libertés," ενός think tank του μεγάλου Γάλλου χρηματιστή Charles Gave. Σε αυτό, ο Gave αρχικώς ρωτάει: είναι αντιμέτωπος ο γηγενής πληθυσμός με εξαφάνιση; Και στο τέλος καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο ευρωπαϊκός πληθυσμός θα εξαφανιστεί σε 40 χρόνια: «Η τρομερή είδηση των επόμενων τριάντα ή σαράντα ετών θα είναι η εξαφάνιση των ευρωπαϊκών πληθυσμών, (δηλ. λευκών), των οποίων οι πρόγονοι δημιούργησαν τον σύγχρονο κόσμο».

Το πρόβλημα είναι ότι μέχρι οι «φυλές» αυτής της ηπείρου μάθουν να συνεργάζονται και να μην αντιμάχεται η μία την άλλη, διότι είναι εις βάρος τους, θα έχει περάσει καιρός και προφανώς θα είναι απελπιστικά αργά.

Όταν το 1876, ο Καθιστός Ταύρος κατάφερε να πείσει τις φυλές Λακότα, Βόρειων Τσεγιέν και Αραπάχο να ενωθούν και να πολεμήσουν τον αμερικάνικο στρατό, στην «Μάχη του Λιτλ Μπίγκχορν», πέτυχε μεν μια μεγάλη και διάσημη νίκη επί των λευκών αποίκων, η οποία ενέπνευσε πολλές κινηματογραφικές ταινίες, αλλά ήταν εντελώς ανούσια και ανεπαρκής για να χαρίσει στους ιθαγενείς κάποια έστω ανεξαρτησία. Το παιχνίδι είχε χαθεί.  

SkyWatcher - ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

“Unconquered”: ένα πολιτικά μη ορθό κινηματογραφικό αριστούργημα

Ehud Would (Faith & Heritage) / ΚΟ

Το “Unconquered” είναι μια από τις καλύτερες επικές ταινίες, την οποία όμως δεν έχετε ακούσει ποτέ. Κατασκευασμένη παράλληλα με άλλες επικές ταινίες της MGM, όπως το «Μπεν Χουρ» (Ben-Hur) και το «Οι Δέκα Εντολές» (The Ten Commandments) και με ένα all-star καστ, η αξία του είναι υψηλή όσον αφορά την παραγωγή, αλλά η μεγάλη του δύναμη είναι στην αφήγησή του: σπάει όλα τα ταμπού της πολιτικής ορθότητας. Με τη δύναμη της παραδοσιακής αποικιοκρατικής αφηγήσεώς του, είναι μία από τις καλύτερες ταινίες στην κινηματογραφική ιστορία.

Βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, αυτή η μεταφορά από το μυθιστόρημα του Neil Swanson με τον ίδιο τίτλο, το Unconquered, επικεντρώνεται στην ζωή της Abby (την υποδύεται η ηθοποιός Paulette Goddard), μιας αγγλίδας χωριατοπούλας που με εντολή δικαστηρίου του Λονδίνου πωλείται ως σκλάβα στο Νέο Κόσμο γύρω στο 1760. Έτσι, η ταινία ασχολείται με ένα θέμα κυριολεκτικά «θαμμένο» από την πολιτική ορθότητα, την Λευκή δουλεία στην πρώιμη Αμερική, καθώς απεικονίζει τη μαζική εισαγωγή Άγγλων, Ιρλανδών και Σκωτσέζων σκλάβων.

Αυτή είναι η ουσία του πρωτοποριακού έργου του Michael Hoffman "They Were White and They Were Slaves" («Ήταν Λευκοί και Ήταν Σκλάβοι»), πράγμα που αποδεικνύει ότι τα 3/4 των Λευκών που κατέφθαναν στην αποικιακή Αμερική έρχονταν υπό κάποιο καθεστώς δουλείας. Αυτό σημαίνει με τη σειρά του ότι η δουλεία στην Αμερική ήταν κατά κύριο λόγο εμπόριο λευκής σαρκός και όχι μαύρης. Οι περισσότεροι δούλοι που έφταναν σε αυτές τις ακτές ήταν γιοι και κόρες των βρετανικών νησιών. Παρόλο που δεν υπήρχε κάποιο τέτοιο ταμπού κατά τη εποχή που κυκλοφόρησε η ταινία, αυτό και μόνο το σημείο αποκλείει αυτήν την ταινία από την mainstream «άποψη» σήμερα. 

Και γίνεται ακόμη καλύτερη αν αναλογισθούμε ότι η Abby αγοράζεται από τον καλοπροαίρετο έμπορο σκλάβων και ήρωα της ταινίας, λοχαγό Christopher Holden (που τον υποδύεται ο Gary Cooper). Ξέρω. Μα… ήρωας, ένας έμπορος σκλάβων; Για φαντάσου, ε.

Και ακούστε και αυτό – η σκλάβα ήταν πραγματικά ευτυχισμένη που αγοράστηκε από τον Holden και τρέφει μάλιστα και ελπίδες για γάμο μαζί του! Σήμερα μια τέτοια υπόθεση θα προκαλούσε πορείες αλλοπαρμένων φεμινιστριών, ροζ πλεκτά καπέλα γεννητικών οργάνων και όλα αυτά.

Εντούτοις, ο Holden αγόρασε μόνο το κορίτσι για να την φυλάξει από τα σαγόνια του συναδέλφου του, Martin Garth (τον υποδύεται ο ηθοποιός Howard Da Silva), τον κεντρικό "κακό" της ιστορίας. Αλλά όπως ο Holden δεν ταιριάζει με το πρότυπο του σύμφωνου με την πολιτική ορθότητα «ήρωα», ούτε ο Garth, με το πρότυπο του πολιτικώς ορθού «κακού»: κάνει με επιμιξία με μία Ινδιάνα και οπλίζει τους Ινδιάνους εναντίον των λευκών εποίκων, ένα προοίμιο της εξέγερσης του Pontiac (Μάιος - Νοέμβριος 1763), μια ανοιχτή εκστρατεία φυλετικής γενοκτονίας εναντίον των λευκών. Είναι θα λέγαμε, ο «αντιρατσιστής» στην ιστορία (στο μη πολτικώς ορθό της υπόθεσης προσθέστε ότι ο Da Silva που υποδύεται τον "κακό", είναι εβραϊκής καταγωγής).

Παράλληλα τρέχει και ένα μικρότερο σενάριο με την ινδιάνα σύζυγο του Garth και τη ζήλια της για τον πόθο του Garth για την Abby, καθώς φαίνεται σχεδιάζει να εγκαταλείψει την ερυθρόδερμη για χάριν της λευκής - μια εξέλιξη που κάνει την ινδιάνα να θέλει να τους εκδικηθεί.

Η ταινία επίσης, δεν αποκρύπτει το θέμα της ινδιάνικης αγριότητας γενικότερα, καθώς ακούμε την ινδιάνα να λέει για αυτά «που κάνουν οι Ινδιάνοι στις Λευκές γυναίκες». Οι Ινδιάνοι προχωρούν σε σφαγή των Λευκών, από σπίτι σε σπίτι, σφάζοντας άντρες, γυναίκες και παιδιά και όταν η Abby πέφτει στα χέρια τους, αρχίζουν να την βασανίζουν μέχρι θανάτου με αναμμένους δαυλούς.

Αλλά ο Holden, χρησιμοποιεί την δεισιδαιμονία των Ινδιάνων εναντίον τους για να επηρεάσει τη διάσωση της Abby. Κάτι που καταλήγει σε μία από τις επικές μάχες τόσο της αμερικανικής όσο και της κινηματογραφικής ιστορίας, καθώς η συνομοσπονδία των ινδιάνικων φυλών καταρρέει σαν ένα παλιρροϊκό κύμα στα ξύλινα τείχη του Fort Pitt. Η ασάφεια διαλύεται: οι λευκοί Χριστιανοί πρέπει να πολεμήσουν για τις δικές τους ζωές ενάντια στην αμείλικτη ινδιάνικη αγριότητα.

Αυτή ήταν η ιστορία εκείνες τις αποικιακές ημέρες της Αμερικής και αυτή η ιστορία βρίσκεται στα παλιά βιβλία ιστορίας. Αλλά στην εποχή μας, πλέον οι διάφοροι (προδότες της φυλής τους) Garth και οι άγριοί του είναι οι «καλοί» και οι Holdens είναι οι «κακοί». Το βλέπουμε αυτό στην ταινία "The Revenant" (2015), την αληθινή ιστορία του Hugh Glass (τον οποίον υποδύεται ο DiCaprio). Στην πραγματική ιστορία, ο Glass ήταν ένας κυνηγός που έμπλεκε σε μάχες με τους ινδιάνους, (και μάλιστα σκοτώθηκε από Ινδιάνους!), αλλά στην προσαρμογή του φιλμ, έχει έναν γιο μισό ινδιάνο (πλήρως φανταστικό στοιχείο) και στην  προσπάθειά του να εκδικηθεί εκείνους που τον ήθελαν νεκρό, μετατρέπεται σε social justice σταυροφόρο ενάντια στους "ρατσιστές" λευκούς που σκότωσαν το μικρό του Injun. Μια μεγάλη πραγματική ιστορία μεταμορφώνεται σε ξεκάθαρη αντι-Λευκή προπαγάνδα. 

Εννοείται ότι μόλις είδα την σκηνή με την αρκούδα, ήμουν υπέρ της αρκούδας.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / πηγή

1861: Η Δήλωση Ανεξαρτησίας των Ινδιάνων Τσερόκι και γιατί συμμάχησαν με τους Νότιους

Πως είναι δυνατόν ινδιάνικες φυλές να μην συμμάχησαν με τους «καλούς», «δημοκράτες» και (προπαντός) «αντιρατσιστές» Βόρειους στον πόλεμο για την Ανεξαρτησία του Νότου (τον λεγόμενο «εμφύλιο») και να ένωσαν τις δυνάμεις τους με τους «κακούς», «καταπιεστικούς» και (προπαντός) «ρατσιστές» Νότιους; Έλα, ντε. Πόσο παραμύθι έχουμε φάει…

Πολύ λίγοι έχουν ακούσει για την ανδρεία των πολεμιστών της φυλής Τσερόκι (Cherokee) υπό τη διοίκηση του ταξίαρχου Stand Watie* στη Δύση και της Λεγεώνας της Βόρειας Καρολίνας του Thomas στην Ανατολή κατά τη διάρκεια του πολέμου για τη Νότια Ανεξαρτησία του Νότου από το 1861 έως το 1865. Αλλά γιατί οι ινδιάνοι Τσερόκι και οι αδελφοί τους, οι Creeks, οι Seminoles, οι Choctaws και οι Chickasaws αποφάσισαν να θεωρήσουν και δικό τους αγώνα εκείνον που η Συνομοσπονδία των Νοτίων έδινε κατά της Ένωσης των Βορείων; Το να μάθουμε τους λόγους τους είναι πολύ διδακτικό ως προς την μορφή αυτού του φονικού πολέμου, η έκβαση του οποίου άλλαξε μια για πάντα το μέλλον την ανθρωπότητας. Οι περισσότεροι Αμερικανοί και μη έχουν δεχθεί όλα αυτά τα χρόνια τόνους προπαγάνδας και πολιτικής ορθότητας και όχι αλήθειες για τις αιτίες του πολέμου, και όλα αυτά για να δικαιολογήσουν τους εισβολείς και νικητές.

Το 1861 υπήρχαν δύο κύριες ομάδες των Τσερόκι ινδιάνων στις Ηνωμένες Πολιτείες: η δυτική ζώνη με πληθυσμό λίγο πάνω από 20.000 και η μικρότερη ανατολική ζώνη στη Βόρεια Καρολίνα με πληθυσμό μόνο 2.000 κατοίκους. Και οι δύο πλευρές τάχθηκαν με την Συνομοσπονδία των Νοτίων, αλλά η μεγαλύτερη, η δυτική πλευρά προχώρησε και σε επίσημη δήλωση ανεξαρτησίας από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

 Στις 21 Αυγούστου 1861, το (Δυτικό) Έθνος των Τσερόκι μέσα από μια Γενική Συνέλευση στο Tahlequah (στην Οκλαχόμα) κήρυξε τον κοινό του σκοπό (cause) με τις Συνομόσπονδες Πολιτείες κατά της Ένωσης. Μια συνθήκη συνήφθη στις 7 Οκτωβρίου μεταξύ των Συνομοσπονδιακών πολιτειών και του Έθνους των Τσερόκι και στις 9 Οκτωβρίου ο John Ross, ο αρχηγός του Έθνους των Cherokee, συγκάλεσε την εθνική επιτροπή των Cherokee και το Εθνικό Συμβούλιο να εγκρίνει και να εφαρμόσει αυτή τη συνθήκη και μια μελλοντική πορεία δράσης.

Οι Δυτικοί Τσερόκι είχαν αρχικά μεγάλη ανησυχία για την σύγκρουση που είχε ξεσπάσει και επιθυμούσαν να παραμείνουν ουδέτεροι. Είχαν βέβαια οικονομικές συναλλαγές και επαφές με τους Νότιους γείτονές τους, αλλά οι συνθήκες που είχαν συνάψει ήταν με την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών. Η συμπεριφορά των Βορείων εναντίον των γειτόνων τους, η ισχυρή καταπίεση των Βορείων σε όσους αντιδρούσαν και η κατάχρηση του αμερικανικού Συντάγματος υπό το νέο καθεστώς στην Ουάσινγκτον άλλαξαν σύντομα τη σκέψη τους.

Οι Cherokee ήταν ίσως οι καλύτερα μορφωμένοι και γραμματιζούμενοι Ινδιάνοι. Ήταν επίσης και από τους πιο χριστιανούς. Η μάθηση και η σοφία ήταν αρετές που εκτιμούσαν πολύ. Θεώρησαν τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας και το Αμερικάνικο Σύνταγμα ως ιδιαίτερα σημαντικούς εγγυητές των δικαιωμάτων και των ελευθεριών τους. Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι στις 28 Οκτωβρίου του 1861 το Εθνικό Συμβούλιο των Δυτικών Τσερόκι εξέδωσε μια: «Διακήρυξη του λαού του έθνους των Τσερόκι για τις αιτίες που τους ώθησαν να ενώσουν τις περιουσίες τους με εκείνες των συνομόσπονδων πολιτειών της Αμερικής». 

Οι εισαγωγικές λέξεις αυτής της δήλωσης έμοιαζαν έντονα με τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του 1776. Στις επόμενες παραγράφους της δήλωσής τους, το (Δυτικό) Συμβούλιο των Τσερόκι σημείωσε την προσήλωσή του στις συνθήκες τους με τις Ηνωμένες Πολιτείες του παρελθόντος και με ποιο τρόπο προσπάθησαν για την ουδετερότητα μέχρι σήμερα. Αλλά η έβδομη παράγραφος αρχίζει να οριοθετεί την ανησυχία τους για τη βία του Βορρά και τη συμπάθεια με το Νότο:

Συγκρίνοντας τους σχετικά περιορισμένους στόχους και τον αμυντικό χαρακτήρα του νότιου "σκοπού" σε αντίθεση με τις επιθετικές ενέργειες του Βορρά, παρατήρησαν για τις Νότιες Πολιτείες:

«Αποποιούμενοι οποιαδήποτε πρόθεση (οι Νότιοι) να εισβάλλουν στις Βόρειες Πολιτείες, προσπάθησαν απλώς να αποκρούσουν τους εισβολείς από τα δικά τους εδάφη και να εξασφαλίσουν το δικαίωμα της αυτοδιοίκησης. Ισχυρίστηκαν μόνο το προνόμιο που διακηρύσσεται στη Διακήρυξη Αμερικανικής Ανεξαρτησίας και στο οποίο διαμορφώνεται το δικαίωμα των ίδιων των Βόρειων πολιτειών στην αυτοδιοίκηση και την δημιουργία της νέας μορφής διακυβέρνησής τους προκειμένου να εξασφαλιστούν οι Ελευθερίες τους». 

Τονίζουν επίσης, την ομαλή και δημοκρατική διαδικασία με την οποία κάθε μια από τις συνομόσπονδες πολιτείες ακολούθησε, χωρίς βία ή καταναγκασμό και πουθενά οι ελευθερίες ή τα πολιτικά δικαστήρια δεν περιορίστηκαν ούτε οι αρχές υποτάχθηκαν στο στρατό. Αντιθέτως ο Βορράς έδειξε τις αδίστακτες και ολοκληρωτικές του τάσεις:

«Αλλά στις βόρειες πολιτείες οι Τσερόκι είδαν με ανησυχία ένα παραβιαζόμενο Σύνταγμα, όλες οι πολιτικές ελευθερίες να τίθενται σε κίνδυνο και όλοι οι κανόνες του πολιτισμένου πολέμου και οι επιταγές της κοινής ανθρωπιάς και της ευπρέπειας να αγνοούνται αδίστακτα. Στις πολιτείες που είχαν προσχωρήσει στην Ένωση, ένας στρατιωτικός δεσποτισμός είχε εκτοπίσει την πολιτική δύναμη και οι νόμοι σιωπήθηκαν με τα όπλα. Η ελευθερία του λόγου και σχεδόν η ελεύθερη σκέψη έγινε έγκλημα. Το δικαίωμα του habeas corpus, το οποίο κατοχυρώνεται από το Σύνταγμα, εξαφανίστηκε με το νεύμα ενός υπουργού ή ενός κατώτερου αξιωματικού...».

«Κάθε έννοια ανθρωπισμού εν καιρώ πολέμου, τον οποίον ακόμη και οι βάρβαροι σέβονται, δεν θεωρείται πλέον ότι αξίζει να φυλαχθεί. Αλλοδαποί μισθοφόροι και καθάρματα από τις πόλεις και κρατούμενοι των φυλακών στρατολογήθηκαν και οργανώθηκαν σε ταξιαρχίες και στάλθηκαν στις νότιες πολιτείες για να βοηθήσουν να υποτάξουν έναν λαό που αγωνίζεται για ελευθερία του, να κάψουν, να λεηλατήσουν και να διαπράξουν αίσχη κατά των γυναικών. Την ίδια ώρα ο Τύπος έπαυσε να είναι ελεύθερος και η δημοσίευση των εφημερίδων αναστάλθηκε και τα τα φύλλα τους κατασχέθηκαν και καταστράφηκαν». 

Η ενδέκατη παράγραφος της δήλωσης είναι μια αρκετά συνοπτική περίληψη των παραπόνων τους κατά της κυβέρνησης Lincoln:

«Όποια παράπονα μπορεί να είχαν οι Τσερόκι στο παρελθόν για μερικές από τις νότιες πολιτείες, δεν μπορούν παρά να αισθάνονται ότι τα συμφέροντά τους και το πεπρωμένο τους είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με αυτά του Νότου. Ο πόλεμος που τώρα διεξάγεται είναι ένας πόλεμος φανατισμού των Βορείων που στόχο έχει να εξαλείψει την κυριαρχία των νοτίων πολιτειών και να αλλάξει εντελώς τη φύση της γενικής κυβέρνησης».

Τέλος, κάνοντας έκκληση προς το αναφαίρετο δικαίωμά τους για αυτοάμυνα και αυτοδιάθεση ως ελεύθεροι άνθρωποι, «… ενωνόμαστε και τώρα και για πάντα με την Συνομοσπονδία σηκώνοντας τα όπλα για τον κοινό σκοπό και με πλήρη εμπιστοσύνη στο δίκαιο αυτού του σκοπού και με εμπιστοσύνη στη Θεία Πρόνοια».

Η Δήλωση των Τσερόκι του Οκτώβρη του 1861 αποκαλύπτει ένα πολύ πιο περίπλοκο σύνολο ζητημάτων του «εμφύλιου πολέμου» από ό, τι οι περισσότεροι Αμερικανοί έχουν διδαχθεί. Η ανακαλυφθείσα αλήθεια δεν είναι πάντα ευπρόσδεκτη. Η ακαδημαϊκή κοινότητα, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και η αντίληψη του κοινού θα έπρεπε να τα ξανακοιτάξουν και να τα φωνάξουν ως πολιτικά λανθασμένα. Ωστόσο, το ψέμα περί «δικαίου Λίνκολν» και η ενότητα μέσω εξαναγκασμού που έθρεψε την αδηφάγο αυτοκρατορία της Ουάσινγκτον είναι τόσο ελκυστικά, που κανείς δεν θέλει να ξεσκεπάσει την απάτη.

* Οι Νότιοι όχι μόνο απένειμαν τον βαθμό του ταξίαρχου στον Stand Watie (φωτο), αλλά αυτός ο ηρωικός ινδιάνος θα μείνει στην ιστορία, αφού θα είναι ο τελευταίος συνομοσπονδιακός αξιωματικός που θα καταθέσει τα όπλα στις 23 Ιουνίου 1865, δύο μήνες μετά την συνθηκολόγηση του Αππότομαξ (βλ. εδώ).

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / πηγή 

"The Outlaw Josey Wales". (Επιτέλους ο Κλιντ Νότιος!)

Ο Κλιντ Ίστγουντ έγινε 86 ετών. Γεννήθηκε στις 31 Μαΐου 1930. Προς τιμήν αυτού του μεγάλου ηθοποιού το παρακάτω άρθρο: [Διάβασε και :  Gran Torino: Η υπέροχη "μη πολιτικά ορθή" ταινία του Clint Eastwood]. 

Ο Κλιντ Ίστγουντ έχει συνδεθεί περισσότερο από όλα με τις ταινίες western. Είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς μια κλασσική ταινία western χωρίς να σκεφτεί τον Κλιντ. Μία από τις καλύτερες ταινίες του είναι η “The Outlaw Josey Wales”, του 1976. Ο ελληνικός τίτλος της είναι «Εκδικητής Εκτός Νόμου». Η σκηνοθεσία είναι του ίδιου του Κλιντ Ίστγουντ. Η ταινία προβλήθηκε ως «αντιπολεμική». Αν και υπάρχουν αντιπολεμικά υπονοούμενα, πρόκειται για μια ταινία καθαρής western δράσης κατά πρώτο και κύριο λόγο, που αποπνέει την ατμόσφαιρα των σπαγγέτι γουέστερν ταινιών, όπως το «Σαν Μια Χούφτα Δολάρια», ενώ το κύριο θέμα της, η εκδίκηση, είναι ένα κοινό θέμα ταινιών western.

Η ταινία είναι εμπνευσμένη από το μυθιστόρημα του Forrest Carter του 1972, και αρχικά είχε τον τίτλο "The Rebel Outlaw: Josey Wales" και αργότερα γίνεται: "Gone to Texas". Για το σενάριο εργάστηκε η Sonia Chernus, ενώ αρχικά ο Michael Cimino και ο Philip Kaufman επέβλεπαν, βοηθώντας την Chernus. Ο Kaufman δεν ήθελε η ταινία να προσθέσει δικά της στοιχεία, όπως τις ιδιόμορφες λέξεις που λέει ο Eastwood "reckon", "hoss" (αντί για "horse") και "ye" (αντί για "you") και που φτύνει καπνό σε ζώα και θύματα. Ο γεννημένος στο Σικάγο εβραϊκής καταγωγής Kaufman δεν ήταν ευχαριστημένος με την «πολιτική στάση» του μυθιστορήματος και ένιωθε ότι είχε γραφτεί «από έναν άξεστο φασίστα» και ότι «το μίσος αυτού του άνδρα για την κυβέρνηση ήταν παράλογο».  Ο Kaufman κάποια στιγμή απολύθηκε από τον Eastwood, ο οποίος και ανέλαβε ο ίδιος την παραγωγή της ταινίας.

Η ταινία έχει πολλά καλά. Πρώτον, ότι πρωταγωνιστεί ο μεγάλος Κλιντ. Ο γνωστός σκληρός και σχεδόν άτρωτος, μοναχικός, λιγομίλητος Κλιντ με τον δικό του κώδικα ηθικής και τις κοφτερές του ατάκες. Δεύτερον, ότι ο Κλιντ εδώ είναι Νότιος! Τρίτον, ότι είναι από τις ελάχιστες ταινίες που μεταφέρει μία θετική εικόνα για τους Νότιους και δεν αναμασά τα γνωστά παραμύθια με τα οποία ανατράφηκαν γενιές Αμερικάνων και μη (η ταινία είναι free από πολιτική ορθότητα, η οποία άλλωστε δεν είχε εμφανιστεί). Τέταρτον, ότι δεν σπαταλά καθόλου χρόνο για να μπει στην δράση. (Και τι δράση! Βόρειοι, Νότιοι, παράνομοι, κυνηγοί επικηρυγμένων, Ινδιάνοι, Μεξικάνοι, κομπογιαννίτες, γιαγιάδες, πόρνες κάθε μορφή του Ουέστ είναι εδώ). Πέμπτον, ότι έχει χιούμορ και απίστευτες ατάκες! Έκτον, ότι υπάρχει μία πολύ συμπαθητική φιγούρα Ινδιάνου (που φυσικά είναι σύμμαχος του Josey).

Χαρακτηριστική ατάκα: κάποια στιγμή ο νεαρός Jamie ρωτάει τον Josey: «Δεν βλέπεις ότι δεν μπορείς να τα βγάλεις πέρα; Γιατί συνεχίζεις να πολεμάς;» Χωρίς δισταγμό, ο Josey απαντά με την τραχιά του φωνή: «Γιατί δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω»!

Η κορυφαία βέβαια, ατάκα είναι άλλη: Όταν λέει σε έναν στρατιώτη της Ένωσης: “Are you gonna pull those pistols or whistle Dixie?”, κάτι που δύσκολα αποδίδεται και ιδιαίτερα αν δεν ξέρεις τι εστί Dixie!

Με το που αρχίζει η ταινία βλέπουμε τον πρωταγωνιστή Josey Wales (Eastwood), έναν ειρηνικό αγρότη από το Μισούρι, που ζει με την γυναίκα του και τον μικρό του γιο που τον βοηθάει στις αγροτικές δουλειές. Εποχή του Πολέμου Ανεξαρτησίας του Νότου, του λεγόμενου «εμφυλίου», ο οποίος οδεύει στο τέλος του. Ξαφνικά ο ήσυχος τρόπος ζωής του διαταράσσεται από την επιδρομή μιας ένοπλης ομάδας ‘Jayhawkers’, δηλ. φιλο-Βόρειων ανταρτών, οι οποίοι δολοφονούν μπροστά στα μάτια του την γυναίκα και το παιδί και καίνε το σπίτι. Οι δολοφόνοι είναι από την Ταξιαρχία του γερουσιαστή James H. Lane από το Κάνσας, με επικεφαλής τον λοχαγό Terrill.

Εδώ να πούμε ότι στον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας του Νότου, το Μισούρι βρέθηκε στην μέση! Ως πολιτεία βρίσκεται ανάμεσα στην Ένωση και την Συνομοσπονδία. Το Μισούρι έστειλε στρατιώτες, στρατηγούς και προμήθειες και στις δύο πλευρές, είχε το αστέρι του και στις δύο σημαίες και είχε μέχρι και χωριστές κυβερνήσεις που εκπροσωπούσαν κάθε πλευρά. Στα εδάφη της λοιπόν, υπήρχαν αντάρτικες ομάδες και των φιλο-Βορείων και φιλο-Νοτίων. Μετρώντας ήσσονος σημασίας συγκρούσεις και αψιμαχίες, στο Μιζούρι έλαβαν χώρα πάνω από 1.200 ξεχωριστές μάχες. Έχει ειπωθεί ότι ο «εμφύλιος» άρχισε πραγματικά στο Κάνσας, ιδιαίτερα κατά μήκος των συνόρων Μισούρι-Κάνσας.

Επιστροφή στην ταινία. Αφού θρηνεί και θάβει τα αγαπητά του πρόσωπα, ο Josey, θέλοντας προφανώς, να εκδικηθεί για το χαμό τους, ξεκινά να εκπαιδεύεται στην σκοποβολή, δείγμα ότι η υπόλοιπη ταινία θα είναι μία πορεία εύρεσης και τιμωρίας των δολοφόνων.

Τον Josey τον προσεγγίζουν έφιπποι ‘Bushwhackers’, φιλο-Νότιοι αντάρτες, από το Μιζούρι, με επικεφαλής τον William T. Anderson, γνωστό με το όνομα ‘Bloody Bill’, - στην φωτογραφία ο πραγματικός - έναν από τους πλέον θανατηφόρους φιλο-Νότιους ηγέτες ανταρτών, ο οποίος κυνηγούσε  οπαδούς της Ένωσης και Βόρειους στρατιώτες στο Μισούρι και το Κάνσας. Όπως όλων των ομάδων ‘Guerrillas’, η σημαία τους ήταν μαύρη!

Ο Anderson ρωτάει τον Josey, «ποιοι το έκαναν αυτό; Οι Redlegs;». Στους ελληνικούς υπότιτλους εμφανίζεται αμέσως η μετάφραση: «οι κοκκινοπόδαροι;», που παραπέμπει σε κάποια φυλή ερυθρόδερμων! Αλλά redlegs, έλεγαν τους Jayhawkers! Αυτοί φορούσαν κόκκινες μπότες, εξ’ού και το όνομα.

Ο Josey Wales αποφασίζει να τους ακολουθήσει. Ο πόλεμος όμως έχει φτάσει στο τέλος του, με ήττα της Συνομοσπονδίας και οι συναγωνιστές του αφού ακούν σιωπηλοί την θλιβερή αυτή έκβαση, πείθονται από τον λοχαγό Fletcher (John Vernon) να παραδοθούν στον στρατό των Βορείων, και να δηλώσουν υποταγή στις ΗΠΑ, λέγοντας ότι θα τους χορηγηθεί αμνηστία. Ο Josey αρνείται να παραδοθεί και στην ουσία περνάει στην παρανομία. Είναι πλέον ένας outlaw που διψάει για εκδίκηση. Μαζί του στέκεται και ένας νεαρός, ο Jamie (Sam Bottoms), ο οποίος τελικά μετά από προτροπή του Josey ακολουθεί τους υπόλοιπους. Όλοι με βαριά καρδιά πάνε να παραδοθούν, παραδίδουν τα όπλα του και ορκίζονται «πίστη» στην Ένωση. Ο Jamie δείχνει περισσότερο από όλους την περιφρόνησή του στα γιάνκικα σκουπίδια!

Η απόφαση του Josey θα αποδειχτεί σοφή, καθώς ο ύπουλος λοχαγός Terrill και οι φονιάδες Redlegs εκτελούν εν ψυχρώ τους άοπλους Νότιους που έχουν ήδη παραδοθεί, με πυροβόλο που προβάλει μέσα από μία άμαξα. Ο Josey που βρίσκεται λίγο πιο πέρα, παρεμβαίνει και αρχίζει να σκοτώνει αρκετούς Redlegs κάνοντας δικό του και το πυροβόλο. Ο μόνος που γλυτώνει είναι ο Jamie.

Ο Γερουσιαστής Lane (Frank Schofield) - στην φωτογραφία ο πραγματικός - επικηρύσσει με 5.000 $ τον Josey Wales, ο οποίος τώρα πρέπει να ξεφύγει από την πολιτοφυλακή, αλλά και τους κυνηγούς  των επικηρυγμένων. Στην πραγματικότητα ο Γερουσιαστής Lane ήταν αυτός που οργάνωσε τους Redlegs του Κάνσας. Αυτοί είχαν μια βαθιά έχθρα για τους υποστηρικτές της Συνομοσπονδίας στο Μιζούρι. Στην αρχή μάλιστα οι Redlegs είχαν την «ευλογία» της ομοσπονδιακής κυβέρνησης και πληρώνονταν από αυτήν.

Ο Josey Wales αποφασίζει να πάει στα ινδιάνικα εδάφη (Nation), μια λέξη που στα ελληνικά μεταφράζεται «έθνη» και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε... Πρέπει να περάσουν έναν ποταμό στην όχθη του οποίου βλέπουμε τον βαρκάρη, σωστό λαμόγιο, που όταν βλέπει Νότιους τραγουδά το “I Wish I Was in Dixie” (που λέγαμε πριν), ενώ όταν βλέπει Βόρειους τραγουδά το “The Battle Hymn of the Republic” (γνωστό και ως “Glory, Hallelujah”) και έναν κομπογιαννίτη που πουλάει ελιξίρια υγείας δια πάσαν ασθένειαν. Υπάρχει και μία κακομούτσουνη γιαγιά που αναγνωρίζει τον Josey Wales που ήδη έχει γίνει διάσημος.

Μόλις ανεβαίνουν στην σχεδία - βάρκα με τα άλογά τους, καταφθάνει το ιππικό με τους Fletcher και Terrill και αρχίζει η μάχη. Γλυτώνουν, αλλά ο Jamie τραυματίζεται. Ο Josey περιποιείται το τραύμα του τραγουδώντας το “The Rose of Alabamy”, ένα δημοφιλές Νότιο παραδοσιακό τραγούδι.  

Εμφανίζονται δύο άθλιοι κυνηγοί επικηρυγμένων, οι οποίοι νομίζουν ότι «έπιασαν την καλή» με τον Josey, που τον αφοπλίζουν, αλλά σύντομα σωριάζονται νεκροί από τον ανίκητο Josey που βγάζει ένα κρυφό πιστόλι. Ο Josey φτύνει πάνω στο κούτελο του ενός, μία κίνηση που επαναλαμβάνει συχνά σε όσους δεν χωνεύει ή σκοπεύει να σκοτώσει ή έχει ήδη σκοτώσει, (συμπεριλαμβανομένου ενός σκορπιού και ενός ταλαίπωρου σκύλου!). Ο Jamie όμως πεθαίνει και έτσι ο Josey συνεχίζει μόνος του.

Μόνος του, τρόπος του λέγειν… Στην πορεία, παρά την επιθυμία του να μείνει μόνος του, μαζεύονται δίπλα του διαφορετικοί τύποι, όπως ένας γέρος ινδιάνος Cherokee που ονομάζεται Lone Watie (Chief Dan George), μια νεαρή ινδιάνα Ναβάχο (Geraldine Keams) που την έσωσε από έναν ιδιοκτήτη ενός παρακμιακού σαλούν που ζούσε σαν σκλάβα και μια ηλικιωμένη ψηλομύτα λευκή γυναίκα (Paula Trueman) από το Κάνσας μαζί με την ξανθιά γλυκούλα εγγονή της Laura Lee (Sondra Locke) την οποία ο Josey σώζει από ομαδικό βιασμό από ινδιάνους Comancheros. Όπως καταλαβαίνετε η Laura Lee ερωτεύεται τον Josey. Αξίζει να πούμε ότι η Locke ήταν σύντροφος του Κλιντ από το 1975 μέχρι το 1989.

Εδώ να πούμε ότι ο Ινδιάνος ενημερώνει τον Josey ότι υπάρχουν ακόμη μερικοί (Νότιοι) που «αντιστέκονται» και αναφέρεται ειδικά στον στρατηγό Joe Shelby και τους άνδρες του. Ο Joseph Shelby, υπήρξε ο τελευταίος Νότιος στρατηγός, μια θρυλική μορφή, από αυτές που μόνο ο Νότος έβγαλε. Αρνούμενος να παραδοθεί στους Γιάνκηδες, οδήγησε ο ίδιος τους άντρες του σε ένα επικό ταξίδι 1500 μιλίων μέσα από το χάος ενός χαμένου πολέμου, για να συνεχίσουν τον αγώνα. Στην ιστορία του Shelby στηρίχθηκε το γουέστερν ‘The Undefeated’ (‘Οι ανίκητοι’) του 1969 με τους John Wayne και Rock Hudson – διάβασε εδώ.

Ο Ινδιάνος λέει ότι και αυτός θα «αντιστεκόταν», εάν δεν του έπαιρναν το άλογο, πράγμα που σημαίνει ότι ήταν με το πλευρό των Νοτίων!  Και αυτό είναι μια μεγάλη ιστορική αλήθεια που ελάχιστοι γνωρίζουν. Ότι χιλιάδες Ινδιάνοι Τσερόκι πολεμούσαν στο πλευρό της Συνομοσπονδίας. Η φυλή των Τσερόκι ενώθηκε με την Συνομοσπονδία τον Φεβρουάριο του 1861. Θα ακολουθήσουν και άλλες φυλές. Οι Creek, οι Τσόκταου, οι Τσικάσο και οι Seminole. Τα συντάγματα πεζικού και ιππικού υπό τις διαταγές αξιωματικών ινδιάνικης προέλευσης θα κερδίσουν την δόξα στο Ουίλσον Κρηκ, στο Μισούρι, τον Αύγουστο του 1861 στην αιματηρή μάχη του Πη-Ρητζ (Pea Ridge), τον Μάρτιο του 1862. Στη συνέχεια θα αποτελέσουν την μεραρχία Indian Cavalry, μία από τις δύο ταξιαρχίες της θα βρίσκεται υπό τις διαταγές ενός ινδιάνου Τσερόκι, του ταξίαρχου Σταντ Γουέντη (Stand Watie). Αυτός θα είναι ο τελευταίος συνομοσπονδιακός στρατηγός που θα καταθέσει τα όπλα στις 23 Ιουνίου 1865, δύο μήνες μετά την συνθηκολόγηση του Αππότομαξ - διάβασε εδώ.

Στο Τέξας, ο Wales και η περίεργη παρέα του στριμώχνονται σε ένα σπίτι σε ένα εγκαταλελειμμένο ράντσο του γιου της γιαγιάς και δέχονται την επίθεση των Redlegs, όμως καταφέρνουν να τους τρέψουν σε φυγή. Ο Wales, καταφέρνει να πιάσει τον λοχαγό Terrill, που ήταν υπεύθυνος για την σφαγή της οικογένειάς του και να τον σκοτώσει με το δικό του ιππικό σπαθί.

Στο μεταξύ έχει προηγηθεί συνάντηση του Josie με τον θρυλικό αρχηγό των Κομάντσι «Δέκα Αρκούδες» (Will Sampson). Ο Δέκα Αρκούδες που περιβάλλεται από αρκετούς Ινδιάνους πολεμιστές, εκτιμά την ειλικρίνεια και το θάρρος του Josey Wales (τον "Γκρι καβαλάρη", όπως τον λέει, που δεν κάνει ειρήνη με τις "μπλε στολές"!) που είναι μόνος του και συνάπτει μαζί του συνθήκη ειρήνης, με την ινδιάνικη μέθοδο, κόβοντας και οι δύο άνδρες τις παλάμες τους με μαχαίρι και σφίγγοντας μετά τα χέρια που αιμορραγούν.

Σε ένα μπαρ στο Σάντα Ρίο, πληγωμένος ο Wales συναντιέται με τον Fletcher και δύο Τεξανούς Ρέιντζερς. Οι ντόπιοι στο μπαρ, θέλοντας να μην τον προδώσουν τον ονομάζουν "κύριο Γουίλσον," και λένε ότι ο Wales σκοτώθηκε σε ανταλλαγή πυροβολισμών στο Μοντερέι του Μεξικού. Οι Rangers πιστεύουν την ιστορία και αποχωρούν. Ο Fletcher προσποιείται ότι δεν τον αναγνωρίζει, και του λέει ότι θα πάει να βρει τον Josey Wales και να του πει ότι «ο πόλεμος έχει τελειώσει». Ο Fletcher τον αφήνει χωρίς να τον χτυπήσει, γιατί «κάτι του χρωστάει». «Υποθέτω ότι όλοι πέθαναν λίγο σε αυτόν το καταραμένο πόλεμο», λέει ο Josey. Καβαλάει το άλογό του και γυρίζει πίσω στο ράντσο.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ