Douglas Murray: Η Ευρώπη αυτοκτονεί

 «Δεν θα ’ταν τότε πιο απλό η κυβέρνηση να διαλύσει το λαό και να εκλέξει έναν άλλο;» - Bertold Brecht, «Η Λύση», 1953

ΚΟ: Κάποια απoσπάμαστα από το συγκλονιστικό βιβλίο του Άγγλου συγγραφέα Douglas Murray (Ντάγκλας Μάρεϊ), «Η Ευρώπη Αυτοκτονεί», το βιβλίο του οποίου (Νο. 1 Bestseller των Sunday Tomes) δεν γνώριζα ότι έχει εκδόθηκε στα ελληνικά (εκδόσεις Liberal Books, 2019. Ο πρωτότυπος τίτλος είναι “The Strange Death of Europe” / «Ο Παράξενος Θάνατος της Ευρώπης»). Τον έχω παρακολουθήσει μέσα από κάποια βίντεο και εξεπλάγην που το βιβλίο του μεταφράστηκε στα ελληνικά και αυτό γιατί ως γνωστόν είναι εξαιρετικά δύσκολα να βρεις στα ελληνικά βιβλίο που ασκεί κριτική στην μαζική μετανάστευση και στην αλλοίωση της ευρωπαϊκής ταυτότητας. Το αγόρασα και ξεκίνησα να το διαβάζω. Ο Μάρεϊ έχει χαρακτηρισθεί (το λιγότερο) ένας «καταστροφολόγος» που λαχταρά την παλιά «λευκή χριστιανική Ευρώπη» (sic). Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Murray – που έχει δεχθεί απειλές για την ζωή λόγω της κριτικής που ασκεί στο ισλάμ - είναι αθεϊστής, αλλά αυτοχαρακτηρίζεται ως «πολιτιστικός Χριστιανός» και «χριστιανός άθεος» καθώς πιστεύει ότι ο Χριστιανισμός είναι μια σημαντική επιρροή στους Βρετανούς και τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Ο Murray είναι ομοφυλόφιλος.

 Από την Εισαγωγή:

Η Ευρώπη αυτοκτονεί. Ή, τουλάχιστον, οι ηγέτες της έχουν αποφασίσει να την οδηγήσουν στην αυτοκτονία. Εάν οι ευρωπαϊκοί λαοί είναι διατεθειμένοι να τους ακολουθήσουν είναι άλλο θέμα. Όταν λέω ότι η Ευρώπη ακολουθεί μια αυτοκτονική πορεία,... εννοώ ότι ο πολιτισμός που αποκαλούμε Ευρωπαϊκός έχει μπει σε μια φάση που οδηγεί στην αυτοκτονία και ότι ούτε η Βρετανία ούτε καμία άλλη δυτικοευρωπαϊκή χώρα μπορεί να αποφύγει αυτήν τη μοίρα γιατί όλοι μας φαίνεται να υποφέρουμε από τα ίδια συμπτώματα και παθογένειες. Ως φυσικό επακόλουθο και ως το πέρας του κύκλου ζωής της πλειονότητας των ανθρώπων που σήμερα βρίσκονται εν ζωή, η Ευρώπη δεν θα είναι Ευρώπη και οι λαοί της Ευρώπης θα έχουν χάσει το μόνο τόπο στον πλανήτη που μπορούμε να αποκαλούμε σπίτι μας.

...Η σημερινή Ευρώπη δείχνει λίγη διάθεση να επιβιώσει, να υπερασπιστεί τον εαυτό της, ή ακόμα και να αμυνθεί σε μια αντιπαράθεση. Όσοι ασκούν εξουσία φαίνεται να είναι πεπεισμένοι ότι δεν θα είχε και μεγάλη σημασία αν οι λαοί και η κουλτούρα της Ευρώπης παραδίδονταν στον κόσμο. Ορισμένοι από αυτούς έχουν σαφώς αποφασίσει (όπως έγραψε ο Bertold Brecht στο ποίημά του «Η Λύση», το 1953) να διαλύσουν το λαό και να διορίσουν έναν άλλο καθώς, όπως πρόσφατα το έθεσε ο Συντηρητικός πρώην Πρωθυπουργός της Σουηδίας, Fredrik Reinfeldt, χώρες όπως η δική του το μόνο που παράγουν είναι «βαρβαρότητα», ενώ καλά πράγματα έρχονται μόνο από την αλλοδαπή. [Στον παραπάνω στίχο από το ποίημα του «Η Λύση», ο Μπρεχτ σατίριζε τη δήλωση του Γραμματέα της Ένωσης Συγγραφέων της Ανατολικής Γερμανίας ότι, μετά τη λαϊκή εξέγερση κατά του κομμουνιστικού καθεστώτος της 17ης Ιουνίου 1953, η κυβέρνηση είχε χάσει την εμπιστοσύνη της στο λαό.]

Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη αιτία για την παρούσα παθογένεια. Η κουλτούρα που διαμορφώθηκε από τις επιρροές της χριστιανικής παράδοσης, τους Αρχαίους Έλληνες και τις ανακαλύψεις του Διαφωτισμού δεν έχει ισοπεδωθεί από το πουθενά. Ωστόσο, η τελική πράξη έχει προκύψει από δύο παράλληλες διαδικασίες από τις οποίες τώρα είναι σχεδόν αδύνατο να ανακάμψει. Η πρώτη αφορά το μαζικό κύμα ανθρώπων προς την Ευρώπη. Αυτή η διαδικασία ξεκίνησε σε όλες τις χώρες της δυτικής Ευρώπης μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο λόγω της έλλειψης εργατικού δυναμικού. Σύντομα η Ευρώπη εθίστηκε στη μετανάστευση και αδυνατούσε πλέον να αναχαιτίσει το μεταναστευτικό ρεύμα ακόμα και αν το επιθυμούσε. Το αποτέλεσμα ήταν ότι το στοιχείο που συγκροτούσε την Ευρώπη -το σπίτι των ευρωπαϊκών λαών- σταδιακά μετατράπηκε σε σπίτι ολόκληρου του πλανήτη. Περιοχές που ήταν ευρωπαϊκές σταδιακά κατέληξαν να θυμίζουν κάτι διαφορετικό, καθώς συνοικίες στις οποίες υπερτερούσαν αριθμητικά Πακιστανοί μετανάστες έμοιαζαν με τη χώρα του Πακιστάν σε όλα εκτός από την τοποθεσία, με τους νεοαφιχθέντες και τα παιδιά τους να ακολουθούν τις διατροφικές συνήθειες της χώρας τους, να μιλούν τη δική τους γλώσσα και να διατηρούν τη θρησκεία τους. Δρόμοι στις παγωμένες και υγρές πόλεις της βόρειας Ευρώπης γέμιζαν από ανθρώπους με φορεσιές που προορίζονταν για τις βουνοκορφές του Πακιστάν ή τις αμμοθύελλες της Αραβίας. «Η Αυτοκρατορία αντεπιτίθεται», διατείνονταν ορισμένοι σχολιαστές με κάποια δόση ειρωνείας. Ωστόσο, ενώ οι ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες είχαν εκπαραθυρωθεί, αυτές οι νέες αποικίες στην Ευρώπη προφανώς σκόπευαν να ριζώσουν.

Οι Ευρωπαίοι έβρισκαν διαρκώς τρόπους να προσποιούνται ότι αυτό το σχήμα θα είχε αποτέλεσμα. Παραδείγματος χάριν, με το να επιμένουν ότι αυτού του τύπου η μετανάστευση ήταν φυσιολογική, ή ότι αν η ενσωμάτωση των μεταναστών δεν ευοδωνόταν με την πρώτη γενιά αυτό θα συνέβαινε με τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους ή με τα δισέγγονά τους. Ή με το επιχείρημα ότι δεν είχε σημασία αν αυτά τα άτομα θα ενσωματώνονταν. Συνεχώς αποφεύγαμε να αντιμετωπίσουμε τη μεγάλη πιθανότητα ότι το σύστημα δεν θα είχε αποτέλεσμα. Η μεταναστευτική κρίση των τελευταίων ετών έχει ενισχύσει τη βαρύτητα αυτού του συμπεράσματος. Αυτό με οδηγεί στο δεύτερο χαρακτηριστικό, δηλαδή στο γεγονός ότι η μαζική μετανάστευση εκατομμυρίων ανθρώπων στην Ευρώπη δεν θα σήμαινε το τέλος της ηπείρου, εφόσον την ίδια περίοδο η Ευρώπη δεν είχε χάσει την εμπιστοσύνη στα πιστεύω της, στις παραδόσεις της και στη νομιμοποίησή της. Άπειροι παράγοντες έχουν συντελέσει σε αυτή την εξέλιξη, ωστόσο εκείνος που ξεχωρίζει είναι ο τρόπος με τον οποίο οι Δυτικοευρωπαίοι έχουν χάσει αυτό που ο Ισπανός φιλόσοφος Miguel de Unamuno αποκάλεσε «το τραγικό στοιχείο της ζωής». ...Όλα όσα εκτιμούμε, ακόμα και οι μεγαλύτεροι και σπουδαιότεροι πολιτισμοί της Ιστορίας, μπορούν να εξαφανιστούν από λαούς που είναι ανάξιοι να τα υπερασπιστούν. Εκτός από τον προφανή τρόπο, δηλαδή το να αγνοούμε απλώς τη διάσταση του τραγικού στοιχείου στη ζωή, ένας άλλος τρόπος είναι να το απωθούμε επικαλούμενοι τη μη αντιστρέψιμη δυναμική της ανθρώπινης προόδου. Αυτή η τακτική παραμένει προς το παρόν η πιο δημοφιλής μέθοδος.

Ωστόσο,… η Ευρώπη στις μέρες μας, σε μεγαλύτερο βαθμό από κάθε άλλη ήπειρο, ή κουλτούρα, διακατέχεται από ενοχές για το παρελθόν της. Παράλληλα με αυτήν την εκδοχή αυτομαστιγώματος υπάρχει και μια άλλη, πιο εσωστρεφής παραλλαγή του ενοχικού συμπλέγματος. Αυτή εστιάζεται στο ότι η Ευρώπη διακατέχεται από μια υπαρξιακή κόπωση και από μια αίσθηση ότι ίσως ο ιστορικός της κύκλος έχει κλείσει, συνεπώς, ένα νέο ιστορικό αφήγημα πρέπει να επινοηθεί ή να του δοθεί η ευκαιρία να ξεκινήσει. Η μαζική μετανάστευση -η αντικατάσταση σημαντικών στρωμάτων Ευρωπαίων πολιτών με άλλους λαούς- αποτελεί την κεντρική ιδέα για τη δημιουργία αυτού του αφηγήματος. 

Αν υπήρχε τρόπος μα συζητηθούν αυτά τα θέματα ίσως να είχε βρεθεί κάποια λύση. Όμως τόσο η σκέψη όσο και ο διάλογος για αυτό το θέμα είναι περιχαρακωμένα. Τον Σεπτέμβριο του 2015, η Άνγκελα Μέρκελ ρώρησε τον Mark Zuckerberg τιθα μπορούσε να  γίνει ώστε να σταματήσουν οι Ευρωπαίοι πολίτες να γράφουν στο Facebook επικριτικά σχόλια για την μεταναστευτική της πολιτική. "Ασχολείσαι με το θέμα;" τον ρώτησε κι εκείνος την διαβεβαίωσε ότι ασχολιόταν..   

Πώς πιαστήκαμε στα γρανάζια της μετανάστευσης

Με μικρές παραλλαγές, τις τελευταίες δεκαετίες, η ίδια ιστορία εκτυλίχτηκε σε όλη τη Δυτική Ευρώπη. Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο όλες οι χώρες επέτρεψαν, και κατόπιν ενθάρρυναν, ξένους εργάτες να εισέλθουν στις χώρες τους. Τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 η Δυτική Γερμανία, η Σουηδία, η Ολλανδία και το Βέλγιο, μεταξύ άλλων, υιοθέτησαν την πολιτική των «επισκεπτών εργατών» για την κάλυψη ελλείψεων στην αγορά εργασίας. Αυτή η πολιτική των «gastarbeiter», όπως έγινε γνωστή στη Γερμανία, αντλούσε εργάτες από παρόμοιες χώρες. Στην περίπτωση της Γερμανίας οι εργάτες προέρχονταν, σε μεγάλο βαθμό, από την Τουρκία, κυρίως μετά την εργασιακή συμφωνία μεταξύ Γερμανίας και Τουρκίας το 1961. Στην Ολλανδία και στο Βέλγιο, η προέλευση ξένων εργατών ήταν από την Τουρκία, αλλά και από χώρες της βόρειας Αφρικής, καθώς και από χώρες που αποτελούσαν πρώην αποικίες τους. Ενώ μέρος αυτής της εισροής ξένων στην Ευρώπη θα κάλυπτε ελλείψεις, κυρίως σε ανειδίκευτους στο βιομηχανικό κλάδο, ένα άλλο μέρος των μεταναστών ήταν αποτέλεσμα του τέλους της αποικιοκρατίας. Το δέκατο ένατο αιώνα η Γαλλία είχε καταλάβει τη βόρεια Αφρική και αποίκησε ένα κομμάτι της, ενώ η Βρετανία είχε αποικίσει την Ινδική Χερσόνησο. Με το τέλος της αποικιοκρατίας, οι πρώην ευρωπαϊκές αποικιακές χώρες, αισθάνθηκαν ότι είχαν κάποια υποχρέωση απέναντι στους πρώην υποτελείς τους, οι οποίοι ο ιούς Αλγερινούς είχαν δώσει γαλλική υπηκοότητα, ώστε τουλάχιστον να έχουν προτεραιότητα στην επιλογή τους σαν «guest workers». Η αντίληψη του «the Empire strikes back» («η Αυτοκρατορία αντεπιτίθεται») υποδήλωνε ότι ήταν επόμενο, και ενδεχομένως και δίκαιο, στον εικοστό αιώνα άτομα από τις πρώην αποικίες να ανταπέδιδαν τη χαρά, ερχόμενοι όμως στην Ευρώπη ως πολίτες παρά ως κατακτητές…. Μέσα σε πέντε δεκαετίες αφότου είχε ξεκινήσει αυτή η διαδικασία, το 2010, υπήρχαν τουλάχιστον τέσσερα εκατομμύρια άτομα στη Γερμανία τουρκικής καταγωγής.

Ωστόσο, αν και υπήρχαν διαφορές στις πολιτικές μετανάστευσης τη μεταπολεμική εποχή, κάθε ευρωπαϊκή χώρα είχε παρόμοια εμπειρία μιας κοντόφθαλμης πολιτικής η οποία δημιουργούσε μακροπρόθεσμες συνέπειες. Κάθε χώρα βρέθηκε να επιδίδεται σε ένα ατελείωτο τρέξιμο να προλάβει…και σε κάθε χώρα ο προβληματισμός μετατίθετο από δεκαετία σε δεκαετία. Καθώς οι προβλέψεις της δεκαετίας του ’50 αποδείχτηκε ότι ήταν λανθασμένες, το ίδιο επαναλήφθηκε και τις επόμενες δεκαετίες. …

Σε αντίδραση στις ανησυχίες του κοινού, οι κυβερνήσεις και τα κόμματα της εξουσίας όλων των πολιτικών αποχρώσεων έκαναν κουβέντα για τον έλεγχο στη μετανάστευση - σε σημείο πολλές φορές να ανταγωνίζονται μεταξύ τους ποιος είχε τις σκληρότερες απόψεις σ’ αυτό το ζήτημα. Ωστόσο, με το πέρας το χρόνου άρχισε να διαφαίνεται ότι αυτό αποτελούσε απλώς ένα εκλογικό τέχνασμα... Γι’ αυτόν το λόγο η κύρια αντίδραση στη διαμορφούμενη πραγματικότητα άρχισε να παίρνει τη μορφή μιας απαξίωσης απέναντι σε εκείνους που εξέφραζαν οποιαδήποτε ανησυχία για την κατάσταση, ακόμα κι αν αυτοί αντανακλούσαν τις απόψεις της κοινής γνώμης. Οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ, αντί να καταπιάνονται με τους προβληματισμούς του κοινού, άρχισαν να εκσφενδονίζουν κατηγορίες κατά του κοινού. Αυτό γινόταν όχι μόνο κατηγορώντας τον κόσμο για «ρατσισμό» και μισαλλοδοξία, αλλά επίσης με … και με την απαίτηση (της πολιτικής τάξης) ότι το κοινό απλώς έπρεπε «να ξεπεράσει αυτή την κατάσταση».

Σε ένα άρθρο που έφερε τον τίτλο «Ας πάψουμε να ασχολούμαστε με τη μετανάστευση αλλά να φυτέψουμε το σπόρο της μετανάστευσης», ο Boris Johnson, ο τότε Συντηρητικός Δήμαρχος του Λονδίνου,… είπε: «ΙΙρέπει να πάψουμε να μοιρολογούμε για τη διάρρηξη του του φράγματος. Είναι πραγματικότητα. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε τώρα εκτός από το να καταστήσουμε τη διαδικασία ενσωμάτωσης όσο γίνεται πιο εύπεπτη».  Ο Sunder Katwala, του αριστερού think tank «British Future»,… είπε: «Αυτοί είμαστε και αυτό δεν είναι αντιστρέψιμο».

Υπάρχει κάτι το ψυχρό στο ύφος αυτών των δηλώσεων και κυρίως η απουσία κάποιας ευαισθησίας ότι ενδεχομένως να υπήρχαν κάπου εκεί ορισμένοι άνθρωποι που δεν ήταν διατεθειμένοι απλώς «να χωνέψουν» το ότι δεν τους αρέσει η αλλοίωση της κοινωνίας τους και ότι ποτέ δεν απαίτησαν κάτι τέτοιο. Πράγματι, φαίνεται ότι ούτε ο Boris Johnson ούτε ο Katawla δεν διερωτήθηκαν ποτέ ότι υπήρχαν και εκείνοι που θα αισθάνονταν αγανάκτηση για το γεγονός ότι όλα τα κόμματα εξουσίας εδώ και χρόνια έπαιρναν αποφάσεις διαμετρικά αντίθετες από την κοινή γνώμη. Τουλάχιστον, κανένας από τους δύο δεν διερωτήθηκε αν σ’ αυτά που έλεγε υπήρχε κάτι βαθύτατα αντι-δημοκρατικό, όχι μόνο επειδή υποδηλώνει κάτι το τετελεσμένο σε ένα υπό εξέλιξη ζήτημα, αλλά επίσης γιατί μαρτυρά ένα ύφος που συνήθως παρατηρούμε όταν απευθύνονται σε κάποιες ρεβανσιστικές μειονότητες παρά προς την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος.

Το μήνα που έγιναν εκείνες οι δηλώσεις περί «να το χωνέψουμε», μια δημοσκόπηση της You-Gov έδειχνε ότι 67 τοις εκατό των Βρετανών πίστευε ότι η μετανάστευση της τελευταίας δεκαετίας ήταν «αρνητική για τη Βρετανία». Μόνο το 11 τοις εκατό θεωρούσε ότι ήταν «θετική». Τα ποσοστά έδειχναν ότι οι αρνητικές γνώμες πλειοψηφούσαν και στα τρία μεγάλα κόμματα. Αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις επιβεβαίωναν το ίδιο πράγμα. Πέρα από το κοινό που κατέτασσε συνεχώς τη μετανάστευση ως μέγιστη μέριμνά του, μια πλειονότητα Βρετανών ψηφοφόρων συστηματικά περιέγραφε τη μετανάστευση ως μια κατάσταση που προκαλούσε αρνητικές επιπτώσεις στις δημοτικές υπηρεσίες και στο οικιστικό, επιφέροντας συνωστισμό, βλάπτοντας ταυτόχρονα την ταυτότητα του έθνους.

Το 2012 οι ηγέτες όλων των μεγάλων κομμάτων παραδέχονταν, ότι οι πολίτες «πρέπει να αποδεχτούν αυτή την κατάσταση»… Δεν είναι όμως μόνο η πολιτική τάξη που είναι ανήμπορη να μιλήσει για τις ανησυχίες της πλειονότητας των πολιτών. Σε τηλεοπτική συζήτηση που έκανε μετά την απογραφή του 2011, η ναυαρχίδα του BBC, η ενημερωτική εκπομπή News-night, για το θέμα, στην οποία τα τρία τέταρτα των παρευρισκομένων ήταν απόλυτα ικανοποιημένα με τις εξελίξεις και δεν έβλεπαν κανένα λόγο ανησυχίας σ’ αυτά, ο φιλόσοφος A.C. Crayling, επιτυχημένος μετανάστης από τη Ζάμπια, είπε: «Νομίζω ότι πρέπει να γιορτάσουμε». Η κριτικός και θεατρική συγγραφέας Bonnie Greer, επίσης επιτυχημένη μετανάστρια (από την Αμερική) συμφώνησε λέγοντας, όπως ο Boris Johnson, «δεν υπάρχει τρόπος να αναχαιτιστεί».  Σε όλη τη συζήτηση επικρατούσε η σαγήνη του να «πηγαίνεις με το ρεύμα». Ίσως ο πειρασμός «να ακολουθείς το ρεύμα» είναι τόσο ισχυρός ο' αυτό το ζήτημα διότι, αν δεν συμβαδίζεις με την επικρατούσα άποψη, το κόστος είναι απαγορευτικό. Αν πέσεις έξω σε μια συζήτηση σχετικά με τον προϋπολογισμό, θα κατηγορηθείς για ασχετοσύνη στα οικονομικά ή για κακή ερμηνεία της αντίληψης της κοινής γνώμης. Αν συμφωνήσεις όμως με την αντίληψη της συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινής γνώμης, πολύ περισσότερο αν μιλήσεις εξ ονόματος της, στο ζήτημα της μετανάστευσης διακυβεύεται η υπόληψή σου, η καριέρα σου, ο επιούσιός σου..

ΚΟ

Μέρκελ: «Δεν μπορεί ο καθένας να έχει γνώμη»

Η Μέρκελ δήλωσε πρόσφατα στο γερμανικό κοινοβούλιο ότι η κυβέρνηση πρέπει να αποφασίζει τι μπορεί να θεωρείται ως ελευθερία λόγου για να διατηρηθεί η κοινωνία «ελεύθερη».

Ορίζει την «ρητορική μίσους» ως μια ομιλία που παραβιάζει την «αξιοπρέπεια των άλλων».

"Για εκείνους που ισχυρίζονται ότι δεν μπορούν πλέον να εκφράζουν τις απόψεις τους, σας λέω: Εάν εκφράζετε μια γνώμη, πρέπει να ζήσετε με το γεγονός ότι θα υπάρχει αντίκρουση." Η έκφραση γνώμης δεν έρχεται με μηδενικό κόστος. Αλλά η ελευθερία της έκφρασης έχει τα όριά της. Αυτά τα όρια ξεκινούν εκεί όπου εξαπλώνεται το μίσος. Αρχίζουν εκεί όπου παραβιάζεται η αξιοπρέπεια άλλων ανθρώπων. Αυτή η βουλή πρέπει να αντιταχθεί και θα αντιταχθεί στην ακραία ομιλία. Διαφορετικά, η κοινωνία μας θα είναι η ελεύθερη κοινωνία που ήταν.

Orwellian... https://t.co/xifQHl3RLT

— Tom Fitton (@TomFitton) November 29, 2019

ΚΟ: Μην τρέξουν πάλι κάποιοι και μιλήσουν για «φασιστική νοοτροπία». Η Άνγκελα εμπέδωσε καλά τι σημαίνει «ελευθερία του λόγου» από την θητεία της στην Κομσομόλ και το κρυφό της φλερτ με την Στάζι.

ΚΟ

Υπουργός Δικαιοσύνης της Σουηδίας: «Δεν με νοιάζει πόσοι Σουηδοί πέφτουν θύματα της εγκληματικότητας λόγω των μεταναστών!»

Κατά τη διάρκεια μιας πρόσφατης κοινοβουλευτικής συζήτησης, απαντώντας στην αναφορά για την αύξηση των ομαδικών βιασμών και των ληστειών ως αποτέλεσμα της μεταναστευτικής πολιτικής του κόμματός του, ο σοσιαλδημοκράτης υπουργός Δικαιοσύνης, Morgan Johansson, ψιθύρισε: «για μένα, δεν έχει σημασία».

Η συζήτηση διεξήχθη στην αίθουσα που συνεδριάζει το σουηδικό κοινοβούλιο στις 24 Οκτωβρίου, όπου ο γραμματέας του Κόμματος των Σουηδών Δημοκρατών Richard Jomshof και ο σοσιαλιστής υπουργός Δικαιοσύνης Morgan Johansson, διασταύρωσαν στα ξίφη του, όπως αναφέρει η Nyheter Idag.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ο Jomshof άρχισε να διαβάζει πολλές επικεφαλίδες εφημερίδων, κάποιες από τις οποίες έλεγαν: "112 παιδιά έχουν πέσει θύματα ληστείας στο Γκέτεμποργκ", "50 νεαροί κρατούν σε ομηρία την πόλη Växjö", "αύξηση ομαδικών βιασμών στην Στοκχόλμη".

«Αυτή είναι ένα μικρό δείγμα που δείχνει σαφώς ποια είναι η πολιτική που αντιπροσωπεύει ο Morgan Johansson - και που αυτή έχει οδηγήσει», δηλώνει ο Jomshof. Στην δήλωση αυτή ο σοσιαλδημοκράτης υπουργός Δικαιοσύνης απάντησε, «για μένα δεν έχει σημασία».

Οι δηλώσεις του Γιόχανσον μπορούν να ακουστούν στο 17:08 του βίντεο.

Τα λόγια του Morgan Johansson είναι ενδεικτικά της απόλυτης περιφρόνησής του για τους Σουηδούς της εργατικής και της μεσαίας τάξης που έχουν αναγκαστεί να αντιμετωπίσουν τις πραγματικές συνέπειες των απερίσκεπτων πολιτικών του κόμματός του.

Στην ίδια συζήτηση, ο Johansson συνέδεσε την πλατφόρμα του κόμματος των Σουηδών Δημοκρατών για τη μετανάστευση με τους «αντισημίτες φασίστες την δεκαετία του 1930» που προσπαθούσαν να «σταματήσουν την εισαγωγή Εβραίων».

Η καταφυγή σε μια τέτοια εκτόξευση λάσπης αποτελεί σαφή ένδειξη ότι ο Johansson και το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα του δεν έχουν επιχειρήματα στη συζήτηση για το θέμα της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης. Πρόσφατες δημοσκοπήσεις υποστηρίζουν περαιτέρω αυτή την ιδέα.

Στην πραγματικότητα, μια νέα έρευνα που πραγματοποίησε η σουηδική εταιρία δημοσκοπήσεων Demoskop έδειξε ότι οι Σουηδοί Δημοκράτες είναι το πιο δημοφιλές κόμμα στη χώρα, μπροστά από τους Σοσιαλδημοκράτες κατά μερικές εκατοστιαίες μονάδες.

ΚΟ / από εδώ

ΗΠΑ: Το Chick-fil-A παραδόθηκε στο bulling των LGBT

Τα νέα από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού είναι άσχημα, όσον αφορά αυτό που έχει ονομαστεί «πολιτιστικός πόλεμος» (culture war). Παρόλο που η αλυσίδα εστιατορίων Chick-fil-A είναι εξαιρετικά κερδοφόρα, υπέκυψε και συνθηκολόγησε με τους «προοδευτικούς» νταήδες, αφήνοντας στους χριστιανούς που την στήριξαν τα χρόνια του αφόρητων πιέσεων και εκφοβισμών, μια αίσθηση προδοσίας.

Το εστιατόριο είχε κρατήσει μια ηρωική στάση, σπάνια στις ημέρες μας, λόγω του θάρρους που έδειξε να μην υποκύψει στην λυσσώδη εκστρατεία εναντίον του από τους LGBT "ακτιβιστές" που το κατήγγειλαν επειδή έκανε δωρεές σε ομάδες που εκείνοι ονόμαζαν «αντι-gay», λόγω της παραδοσιακής χριστιανικής στάσης τους προς τον θεσμό του γάμου και τα δύο φύλα. Ήταν για πολλούς ένα μεγάλο σύμβολο αντίστασης. Όχι, πια.

Το Chick-fil-A υπέκυψε. Σήκωσε τη λευκή σημαία. Παραδόθηκε.

Τη Δευτέρα, το Chick-fil-A ανακοίνωσε ότι έκανε μια σημαντική αλλαγή στο ίσως το πιο αμφιλεγόμενο μέρος της εταιρείας: το «φιλανθρωπικό βραχίονα της».

Σε δελτίο τύπου, η εταιρεία δήλωσε ότι "αποφάσισε να προσφέρει σε ένα μικρότερο αριθμό οργανισμών που εργάζονται αποκλειστικά στους τομείς της εκπαίδευσης, της έλλειψης στέγης και της πείνας." Ο εκπρόσωπος του Chick-fil-A επιβεβαίωσε ότι η εταιρεία δεν θα κάνει δωρεές πλέον στην Αδελφότητα Χριστιανών Αθλητών (Fellowship of Christian Athletes) και στον Στρατό Σωτηρίας (Salvation Army), δύο οργανώσεις που επικρίθηκαν με μανία από τους υποστηρικτές των LGBTQ.

"Κάναμε πολυετείς δεσμεύσεις και στις δύο οργανώσεις και εκπληρώσαμε αυτές τις υποχρεώσεις το 2018. Προχωρώντας θα δείτε ότι το Ίδρυμα Chick-fil-A θα υποστηρίξει τις τρεις συγκεκριμένες πρωτοβουλίες για την έλλειψη στέγης, την πείνα και την εκπαίδευση", ανέφερε ο εκπρόσωπος της εταιρίας σε δήλωση στο Business Insider.

Το Chick-fil-A είχε προηγουμένως συνεργαστεί με τις ομάδες για τη χρηματοδότηση συγκεκριμένων προγραμμάτων - όπως καλοκαιρινών κατασκηνώσεων - που λειτουργούσαν άμεσα με φτωχά παιδιά.

Γράφει ο Rod Dreher στο American Conservative:

Αποδοκιμάζω τους LGBT νταήδες, αλλά δεν θα χαριστώ στην ηγεσία του Chick-fil-A. Οι άνθρωποι είναι «κότες». Διαβάζουμε ότι το Chick-fil-A σταμάτησε τις δωρεές σε κάποια χριστιανικά φιλανθρωπικά ιδρύματα το 2012, αφού δέχθηκε συντονισμένη λυσσαλέα επίθεση από LGBT ακτιβιστές:

Ωστόσο, η εταιρεία συνέχισε τις σχέσεις της με την Υποτροφία των Χριστιανών Αθλητών και τον Στρατό της Σωτηρίας.

Ο Rodney Bullard, επικεφαλής του Ιδρύματος Chick-fil-A, είχε υπερασπιστεί τις δωρεές σε συνέντευξή του στο Business Insider, λέγοντας ότι «σχετίζονταν με την κοινότητα και είχαν επιπτώσεις σε αυτήν».

"Για εμάς, αυτό είναι μια πολύ υψηλότερη κλήση από κάθε πολιτικό ή πολιτισμικό πόλεμο που διεξάγεται", είπε ο Bullard.

Το Chick-fil-A έχει επεκταθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια. Μέχρι το τέλος του 2018, ήταν η τρίτη μεγαλύτερη αλυσίδα στις ΗΠΑ σε πωλήσεις, αυξάνοντας τα έσοδα κατά 16,7% το 2018 για να φτάσει σχεδόν τα 10,5 δισεκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με τα Nation's Restaurant News. Μόνο τα McDonald's και τα Starbucks έφεραν περισσότερα χρήματα στις ΗΠΑ πέρυσι και με πολύ περισσότερα εστιατόρια.

Το Chick-fil-A κατάφερε να γίνει η τρίτη μεγαλύτερη αλυσίδα fast food στις ΗΠΑ, παρά το γεγονός ότι δέχθηκε επάνω του τόνους «προοδευτικού» μίσους επειδή τιμούσε αυτό που η ηγεσία του κάποτε ισχυριζόταν ήταν η πιστότητα σε μια "πολύ υψηλότερη κλήση . "Αλλά τώρα, στο τέλος του 2019, καθώς βρίσκεται κοντά στην κορυφή της επιχειρηματικής επιτυχίας, το Chick-fil-A ξαφνικά διαπιστώνει ότι δεν μπορεί πλέον να αντέξει την "υψηλότερη κλήση" και κόβει κάθε δωρεά στις χριστιανικές οργανώσεις.

Συνεχίζει ο Rod Dreher:

Λατρεύω το Chick-fil-A, αλλά δεν θα πάω ξανά εκεί. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια παράδοση λόγω δειλίας.

Και είναι ένα μάθημα για όλους μας. Το LGBT λόμπι, και οι προοδευτικοί σύμμαχοί του, ποτέ δεν θα σας αφήσουν ήσυχους. Ποτέ. Το πολύ σε πέντε χρόνια, το Chick-fil-A θα έχει υιοθετήσει και woke διαφημιστικές εκστρατείες. Μόλις σήμερα το πρωί, έβλεπα το τραπέζι του πρωινού στο κουτί δημητριακών των παιδιών μου, αυτό το ουράνιο τόξο και αναρωτήθηκα γιατί το Honey Nut Cheerios έγινε gay.

Στην αρχή σκέφτηκα: "Για κοίτα, έχουμε καταντήσει όπου βλέπουμε ένα ουράνιο τόξο να πηγαίνει το μυαλό μας στους LGBT". Αλλά τότε, κοίταξα πιο καλά. Και είδα το λογότυπο της εκστρατείας για τα «ανθρώπινα δικαιώματα των ΛΟΑΤ». Είναι ένα από τα τρία φιλανθρωπικά ιδρύματα στα οποία η General Mills ενθαρρύνει δωρεές μέσω του Snapchat. Σκεφτείτε το: μια φιλανθρωπική οργάνωση που ταΐζει τους πεινασμένους, μια φιλανθρωπική οργάνωση που φροντίζει τα κακοποιημένα ζώα και μια πολιτική οργάνωση που αγωνίζεται για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. Μία από αυτές τις οργανώσεις δεν μοιάζει με τις άλλες.

Μιλώντας για το "Woke Capitalism", σίγουρα είδατε αυτό το διαφημιστικό της Sprite από την Αργεντινή.

Σε πολύ λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει διαφήμιση προϊόντος που δεν θα προβάλει την ατζέντα των LGBT. Γιατί όποια εταιρία δεν το κάνει θα στιγματίζεται ως “ant-gay” και «ομοφοβική» και θα εξαπολύεται εναντίον της εκστρατεία «προοδευτικού» εκφοβισμού.

Και βέβαια, η αλλαγή στάσης δεν είναι ποτέ αρκετή για τους ιεράρχες του «προοδευτισμού». Χρειάζεται κανονικό γονάτισμα και έμπρακτή «μετάνοια».  

"Αν οι άνθρωποι που είναι υπεύθυνοι στο Chick-fil-A πιστεύουν ότι αυτή η δήλωση θα ικανοποιήσει το λόμπι των LGBTQIA+, θα απογοητευθούν οικτρά", γράφει ο Thomas Berryman, ένας καθολικός που ομολογεί ότι έχει έλξη για το ίδιο φύλο. "Οι ιεροεξεταστές του αναμένουν τώρα το Chick-fil-A να κάνει "εξιλέωση" για τις «αμαρτίες» του, δίνοντας χρήματα στις ομάδες LGBTQIA + και δίνοντάς τους έδρες στο διοικητικό συμβούλιο τους, κάνοντας κατήχηση υπέρ της ομοφυλοφιλίας στους υπαλλήλους του, πληρώνοντας διαφημίσεις "υπερηφάνειας" και ορίζοντας μέρες, εβδομάδες ή μήνες υπερηφάνειας".

ΚΟ / από εδώ κι εδώ

Υπάρχει μία λέξη για το όραμα της Αριστεράς: Ολοκληρωτισμός

Άρθρο του Rod Dreher / ΚΟ

Διάβασα πρόσφατα τα σχόλια που έκανε για το bestselling βιβλίο του Ibram X. Kendi, “How To Be An Antiracist” («Πώς να είσαι ένας Αντιρατσιστής»), ο Andrew Sullivan, ο οποίος γράφει ότι για τον βραβευμένο μαύρο συγγραφέα και καθηγητή ιστορίας, οτιδήποτε στον κόσμο, είναι είτε «ρατσιστικό», είτε «αντιρατσιστικό»: «Σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει μια μη-ρατσιστική ή φυλετικά ουδέτερη πολιτική ... Αν κάποια διάκριση δημιουργεί ισότητα, τότε είναι αντιρατσιστική. Εάν η διάκριση δημιουργεί ανισότητα, τότε είναι ρατσιστική». Η ανισότητα ορίζεται ως οποιαδήποτε διαφορά μεταξύ οποιωνδήποτε εθνικών ομάδων στις μέσες αποδόσεις τους σε οποιοδήποτε πεδίο ζωής ή εργασίας. Κάθε πολιτική που οδηγεί σε οποιεσδήποτε φυλετικές διαφορές σε οτιδήποτε δεν αντανακλά σε γενικές γραμμές τη φυλετική δημογραφία της κοινωνίας είναι εκ των πραγμάτων "ρατσιστική".

Ο Kendi δεν έχει χρόνο για φυλετικές ουδετερότητες από το κράτος ή για κάποιες ελευθερίες οι οποίες μπορεί να έχουν κάποιες ανισότητες ως αποτέλεσμα. Στην πραγματικότητα, «το πιο απειλητικό ρατσιστικό κίνημα δεν είναι η απίθανη προσπάθεια της alt-right για ένα λευκό εθνο-κράτος, αλλά η τακτική αμερικανική προσπάθεια για ένα «ουδέτερο φυλετικά» κράτος. Εδώ δεν υπάρχει χρόνος ούτε για πειθώ, ούτε για διάλογο: Ένας ακτιβιστής παράγει εξουσία και αλλαγή πολιτικής, όχι διανοητική αλλαγή. «Το μόνο που υπάρχει είναι εξουσία. Και η εξουσία είναι απλώς η δυνατότητα να εφαρμόσεις ρατσιστική ή αντιρατσιστική πολιτική».

Το βιβλίο, επομένως, δεν είναι μια προσπάθεια να πείσουμε κανέναν. Είναι μια ιστορία ζωής διαστρεβλωμένη με μια παρέλαση διακηρύξεων για το τι πρέπει να κάνεις για να είσαι «καλός» και όχι «κακός».

Ο Kendi προτείνει να υπάρχουν γραφειοκράτες του κράτους που θα είναι "επισήμως εκπαιδευμένοι εμπειρογνώμονες για το ρατσισμό", οι οποίοι θα αστυνομεύουν όλη τη δημόσια και ιδιωτική ζωή και θα εξαναγκάζουν τους πάντες να υπακούσουν τις επιταγές τους για τον «αντιρατσισμό».

Κάθε φορά ξανά και ξανά, αξίζει να σκεφτόμαστε ποιο είναι το τελικό endgame της αριστεράς. Φαίνεται ότι δεν πιστεύουν πραγματικά στην φιλελεύθερη δημοκρατία ή την πειθώ. Δεν έχουν καμία αφοσίωση στα ατομικά δικαιώματα ή την ελευθερία του λόγου. Αντίθετα, ο τελικός τους στόχος φαίνεται να είναι να διοικήσουν ολόκληρη την χώρα με σκοπό να την «καθαρίσουν» από τον "ρατσισμό" (και κάθε άλλο "-ισμό" και "-φοβία"). Και απαιτούν «πειθαρχικά εργαλεία» από εκλεγμένους οργανισμούς για να επιβάλουν «έναν ριζοσπαστικό αναπροσανατολισμό της συνείδησης μας».

Υπάρχει μια λέξη γι’ αυτού του είδους την πολιτική και αυτού του είδους την θεωρία όταν εφαρμοστούν πλήρως και αυτή είναι: ολοκληρωτισμός.

Ίσως να τον έλεγες "soft ολοκληρωτισμό", επειδή μάλλον δεν πρόκειται να έχει γκουλάγκ ή ανακρίσεις στη Lubyanka. Απλά θα σας εξαλείψουν και δεν θα εργαστείτε ξανά. Θα διδάξουν στα παιδιά σας να σας μισούν και να μισούν τον εαυτό τους. Και ούτω καθεξής. Οι άνθρωποι που μεγάλωσαν κάτω από το κομμουνιστικό μπλοκ μας λένε ότι αποδεχόμαστε σιγά - σιγά αυτόν τον ολοκληρωτισμό στην κοινωνία μας και δεν το συνειδητοποιούμε. Μήπως ακούσατε τι είπε ο βραβευμένος Ρουμάνος θεατρικός διευθυντής που εγκατέλειψε πρόσφατα την σχολή του στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια;

 Κατά τη διάρκεια της τηλεοπτικής συνέντευξης του Andrei Serban, στην ρουμανική τηλεόραση, ο παρουσιαστής της εκπομπής φάνηκε να σοκαρίζεται ανακαλύπτοντας ότι το αμερικανικό εκπαιδευτικό σύστημα εκπαίδευσης κατευθύνεται προς τον κομμουνισμό.

Ο καθηγητής αφηγήθηκε στη συνέντευξη ότι μετά από αποχώρηση ενός καθηγητή, ο ίδιος και οι άλλοι καθηγητές στο τμήμα κλήθηκαν σε συνάντηση με τον κοσμήτορα της Σχολής Καλών Τεχνών. Κατά τη διάρκεια αυτής της συνάντησης, ο κοσμήτορας τους είπε ότι υπήρχαν «πάρα πολλοί λευκοί καθηγητές, πάρα πολλοί ετεροφυλόφιλοι». Τους είπε ότι θα ήταν καλύτερο να προσλάβουν άτομο από μια μειονότητα, ή γυναίκα ή γκέι.

Στον Serban είπαν ότι δεν θα μπορούσαν να προσλάβουν κάποιον σαν αυτόν επειδή είναι «ένας παντρεμένος, ετεροφυλόφιλος άνδρας που έχει παιδιά».

Όταν ο καθηγητής τον ρώτησε αν συνέβαινε ο πιο εξειδικευμένος υποψήφιος να ήταν ένας λευκός ετεροφυλόφιλος άντρας, αν θα μπορούσε να προσληφθεί; Η απάντηση που έλαβε άμεσα ήταν «Όχι».

"Ένιωσα σαν να ζούσα ξανά κάτω από τον κομμουνισμό", είπε.

Και κατόπιν ο καθηγητής Serban, ο οποίος είναι διεθνώς αναγνωρισμένος σε θεατρικούς κύκλους, τιμωρήθηκε από τους συναδέλφους του γιατί δήλωσε ότι δεν θα θεωρούσε αξιόπιστο έναν τρανσέξουαλ άνδρα να υποδυθεί τον ρόλο της Ιουλιέτας στο Ρωμαίος και Ιουλιέτα.

Η Libby Emmons, που ήταν φοιτήτρια του Serban στο Columbia, γράφει:

Κατά τη διάρκεια των σπουδών μου στο τμήμα θεάτρου της Σχολής Τεχνών του Πανεπιστημίου Κολούμπια, ο Ρουμάνος μετανάστης καθηγητής Andrei Serban ήταν θρύλος. Τον αγαπούσαν οι φοιτητές, τον λάτρευε η σχολή, ήταν μόνιμος, εγκατεστημένος και είχε το ελεύθερο να κάνει ό,τι θέλει στο τμήμα του. Φανταστείτε, λέει, τι είναι για έναν άνθρωπο που μεγάλωσε κάτω από τον κομμουνισμό και ανέβηκε στην κορυφή του επαγγέλματός του στις τέχνες, να βρεθεί αναγκασμένος να προσλάβει κάποιον όχι σύμφωνα με την καλλιτεχνική αριστεία, αλλά σύμφωνα με την πολιτική ορθότητα. Η Emmons συνεχίζει:

Δεν είναι μυστικό ότι το Κολούμπια είναι ένα αριστερόστροφο πανεπιστήμιο και η Σχολή Καλών Τεχνών μπορεί να είναι το πιο ‘woke’ κολλέγιο. Η πίεση που ασκείται να υιοθετηθούν ετερόδοξες πολιτικές απόψεις θα οδηγήσει στην παρακμή τόσο της Σχολής των Τεχνών όσο και της έκφρασης των θεατρικών τεχνών. Στην πραγματικότητα, αυτό ήδη συμβαίνει ήδη.

Λοιπόν, κάτω από το ουτοπικό σχέδιο του Ibram X. Kendi, το κράτος θα έρθει και θα «σπάσει» ανθρώπους όπως ο Andrei Serban.

Οι αναγνώστες μου γνωρίζουν ότι το βιβλίο στο οποίο εργάζομαι τώρα αφορά κάτι τέτοιο. Άνθρωποι όπως ο Αντρέι Σέρμπαν είναι τα πουλάκι στο πολιτιστικό μας γκρίζο τοπίο. Βλέπουν αυτά που έρχονται και μας προειδοποιούν.

Καθώς τέλειωσα την ανάγνωση του βιβλίο του Yuri Slezkine “The House Of Government”, για την επανάσταση των Μπολσεβίκων, σκέφτηκα ότι εάν κάποιοι ουτοπικοί ριζοσπάστες όπως ο Ibram X. Kendi, αποκτούσαν τον πλήρη έλεγχο του κράτους, της αστυνομίας και των ενόπλων δυνάμεων, θα έκαναν τα πάντα για να υλοποιήσουν το όραμά τους, στο να εξαλείψουν τους «κακούς» ανθρώπους.

Ο ολοκληρωτισμός διαφημίζεται μπροστά στα μάτια μας και μοιάζει να έχουμε συνηθίσει σε κάτι τέτοιο. Είμαστε ένα βήμα πριν το τελικό endgame της Αριστεράς. Ξύπνα!

ΚΟ / πηγή

Η ελευθερία του λόγου στην Ευρώπη βρίσκεται σε μηχανική υποστήριξη

του Harri Honkanen (VDARE) / ΚΟ

«Η Ελευθερία του Λόγου είναι Νεκρή στην Ευρώπη» γράφει ο James Kirkpatrick στο VDARE.com σχετικά με την σκανδαλώδη σύλληψη από τη νορβηγική ασφάλεια (PST) του Greg Johnson, του Αμερικάνου Εκδότη του Counter Currents, ο οποίος θα μιλούσε στο Scandza Forum, ένα εθνικιστικό μετα-πολιτικό οργανισμό που διοργανώνει διαλέξεις στην Σουηδία, την Νορβηγία και την Δανία. Ο Johnson στη συνέχεια απελάθηκε - ή εν πάση περιπτώσει, απομακρύνθηκε από τη χώρα. Ωστόσο, αντίθετα με την εκδίωξη του Richard Spencer στην Ουγγαρία το 2014 ή με τον αποκλεισμό του Jared Taylor από την ζώνη του Σένγκεν το 2019 (ο οποίος επίσης πήγαινε να μιλήσει σε συνέδριο του Scandza Forum), η συγκεκριμένη πράξη soft ολοκληρωτισμού φαίνεται να έχει προξενήσει νευρικότητα στη νορβηγική κυβέρνηση (προφανώς επειδή ο Johnson προσέλαβε έναν καλό δικηγόρο). Και το Scandza Forum έλαβε σίγουρα κάποια δημοσιότητα. Έτσι, ίσως η ελευθερία του λόγου δεν είναι τελείως νεκρή στην Ευρώπη – αλλά βρίσκεται σε μηχανική υποστήριξη.

Το Scandza Forum διευθύνεται από τον Ταυτοτιστή ακτιβιστή από τα Νησιά Φερόε, Froði Midjord. Διεξάγει τακτικές εκδηλώσεις για ακαδημαϊκούς και εθνικιστές πολιτικούς που αναζητούν την αλήθεια πέρα από τα όσα επιτάσσει η πολιτική ορθότητα (και επομένως είναι αιρετικοί) και θέλουν να διασώσουν την Ευρώπη από την καταστροφή. Αυτό το συνέδριο στο Όσλο ήταν αποκλειστικά ακαδημαϊκό: Το θέμα ήταν “Human Biodiversity” ("Ανθρώπινη Βιοποικιλότητα").

Όμως το Scandza δέχεται μεγάλη πίεση. Κατά την προηγούμενη συνάντησή του στην Κοπεγχάγη τον Οκτώβριο, ο Greg Johnson επίσης εμποδίστηκε να μιλήσει - επειδή οι «αντιφασίστες» έμαθαν που βρίσκεται ο χώρος και τον απόκλεισαν, εμποδίζοντας τον Τζόνσον και περίπου το ένα τρίτο των συμμετεχόντων να μπουν μέσα, με πλήρη υποστήριξη από την αστυνομία η οποία δεν έκανε σχεδόν τίποτα για να τους εμποδίσει. Στη Νορβηγία, είναι σαφές ότι ένα τμήμα της αστυνομίας, στην πραγματικότητα, εργάζεται ενεργά με τους κουκουλοφόρους εχθρούς της ελεύθερης έρευνας.

Ο Froði Midjord αναφέρει ότι η ασφάλεια εμφανίστηκε στο χώρο, σε ένα προάστιο του Όσλο, και πήρε τον Johnson μακριά. Πώς ήξερε η ασφάλεια ότι ο Johnson ήταν εκεί; Ωστόσο, μια κομμουνιστική ιστοσελίδα (Filter Nyheter), είχε ανεβάσει ένα άρθρο στις 31 Οκτωβρίου. "Επικαλέστηκε το σκεπτικό του Breivik για την τρομοκρατία στις 22 Ιουλίου - τώρα πηγαίνει στο Όσλο για να μιλήσει για «λευκούς εθνικιστές», υποστηρίζοντας ότι ο Johnson είχε εκφράσει την υποστήριξή του στο Νορβηγό τρομοκράτη Anders Breivik:

«Ο Johnson εξέφρασε προηγουμένως την υποστήριξή του για το πώς ο Anders Behring Breivik δικαιολόγησε τις επιθέσεις του Ιουλίου του 2011 στη δίκη του, αναφερόμενος στην τρομοκρατία ως "απαραίτητη" και περιέγραψε εκτενώς τη δολοφονία πολιτικών κομμάτων του Εργατικού Κόμματος ως νόμιμο μέσο για την καταπολέμηση της «λευκής μετανάστευσης».

Ο Greg Johnson, γράφωντας για την Αναρχο-Τυραννία στο Όσλο [CounterCurrents, 6 Νοεμβρίου 2019], σημειώνει ότι πρόκειται για μια παράλογα διαστρεβλωμένη δήλωση:

Το όλο θέμα του άρθρου μου [για τον Breivik] ήταν για να υποστηρίξω ότι η δολοφονία πολιτικών του Εργατικού Κόμματος -ή και κάθε μορφή τρομοκρατίας - δεν αποτελεί νόμιμο μέσο για την καταπολέμηση της μη λευκής μετανάστευσης.

Ένα άλλο άρθρο στη Filter Nyheter, που δημοσιεύθηκε την ίδια μέρα, είχε συνέντευξη από τον εμπειρογνώμονα για την τρομοκρατία και ανώτερο ερευνητή του Ινστιτούτου Έρευνας Άμυνας Thomas Hegghammer, ο οποίος τους είπε ότι «η Νορβηγία πρέπει να εξετάσει τη δυνατότητα άρνησης εισόδου στον Johnson πριν από την προγραμματισμένη διάσκεψη το Σάββατο» λόγω των υποτιθέμενων δηλώσεων υπέρ της τρομοκρατίας – τις οποίες, όπως γίνεται εύκολα κατανοητό, θεώρησε ότι όντως ειπώθηκαν.

Σε μια συνέντευξη στα αγγλικά μπροστά από το βασιλικό παλάτι της Νορβηγίας με τον δικηγόρο του Τζόνσον, John Christian Elden (φώτο - που είναι μια διασημότητα στη Νορβηγία και εμφανίστηκε στην πρώτη σελίδα κορυφαίας εφημερίδας την επόμενη ημέρα) ο Midjord είπε ότι όταν οι άνδρες της ασφάλειας ζήτησαν από τον Johnson να έρθει μαζί τους, ο Johnson ρώτησε αν πρόκειται για και σύλληψη και εκείνοι του είπαν ότι όντως ήταν, αν και αρνήθηκαν να του πουν γιατί. Ο δικηγόρος του Johnson επισήμανε ότι η αστυνομία είναι υποχρεωμένη από νομικής άποψης να ενημερώνει τους συλληφθέντες για το λόγο που συλλαμβάνονται.

Η ασφάλεια προσπάθησε να διορθώσει εκ των υστέρων αυτό το λάθος λέγοντας στις νορβηγικές εφημερίδες ότι ο Johnson δεν είχε "συλληφθεί", αλλά μάλλον ήταν υπό κράτηση βάσει του άρθρου 106 του "Νόμου περί Αλλοδαπών".

Αλλά είχαν κάνει ξανά λάθος. Το άρθρο 106 αφορά την κράτηση οποιουδήποτε αλλοδαπού στη Νορβηγία. Είναι το "άρθρο 126" το οποίο επικεντρώνεται στην κράτηση ατόμων, χωρίς κατηγορία, τα οποία θεωρούνται απειλή για το νορβηγικό κράτος.

Και τέτοιο άτομο φαίνεται να θεωρεί το νορβηγικό κράτος ότι είναι ο Greg Johnson. Όταν ο Midjord ρωτά τον δικηγόρο "Είναι παράνομο να έχουμε απόψεις στη Νορβηγία;" Ο Elden απαντά: "Μέχρι σήμερα, δεν το πίστευα".

Ο Midjord σημειώνει στη συνέχεια ότι η ασφάλεια είπε στην Aftonposten, τη μεγαλύτερη θεωρούμενη έγκυρη εφημερίδα της Νορβηγίας, ότι ήταν σημαντικό που συνελήφθη ο Τζόνσον πριν μπορέσει να ... «μιλήσει στο ακροατήριο. . . Δουλεύουμε ενεργά για να αποτρέψουμε την ανάπτυξη αυτών των κύκλων, για να τους κρατήσουμε όσο το δυνατόν μικρότερους».

Ο Elden απάντησε ότι εκτός νομικής δικαιοδοσίας της νορβηγικής αστυνομίας να εμποδίζει μια πολιτική συζήτηση:

Με τίποτα. Και νομίζω ότι επέστρεψαν στις δουλειές τους, γιατί τώρα δεν ισχυρίζονται πλέον ότι τον συνέλαβαν. Λένε ότι είχε συλληφθεί σύμφωνα με τον νόμο περί αλλοδαπών επειδή απειλεί τη νορβηγική ασφάλεια. Είναι λοιπόν ένα νέο επιχείρημα από αυτό που είχαν χθες.

Σύμφωνα με τον δικηγόρο Elden, εδώ έχουμε ένα νέο νόμο στη Νορβηγία. Κανείς δεν έχει διωχθεί ποτέ από τη χώρα για τις πολιτικές τους απόψεις.

Πράγματι, τελικά, ο Τζόνσον είπε ότι αφέθηκε ελεύθερος να εγκαταλείψει τη Νορβηγία με δική του πρωτοβουλία ή απλά να παραμείνει και να προσφύγει εναντίον όσων συνέβησαν, καθώς η απόφαση απέλασης είχε φανερά ανατραπεί. Και δεν του απαγορεύτηκε να επιστρέψει στη Νορβηγία. Γράφει:

Δεδομένου ότι ήθελα να επιστρέψω στην πατρίδα μου και δεδομένου ότι η πτήση της απέλασης ήταν η ταχύτερη και η φθηνότερη επιλογή (πληρώθηκε από τη νορβηγική κυβέρνηση), πήρα την πτήση. Νόμιζα επίσης ότι θα ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία και ήταν. Μπορώ να συστήσω ιδιαίτερα την απέλαση από τη Νορβηγία. Είναι απείρως καλύτερα από το κανονικό αεροπορικό ταξίδι, το πραγματικό V.I.P.: δεν υπάρχουν μεγάλες γραμμές ασφαλείας, δεν υπάρχουν αίθουσες αναχώρησης με πολυκοσμία, ατελείωτες ουρές, κατά την επιβίβαση και την αποβίβαση από το αεροσκάφος, άνθρωποι που σας οδηγούν από και προς το τερματικό κλπ. Αλλά, όπως το καταλαβαίνω, δεν θεωρήθηκα ότι πραγματικά απελάθηκα με την νομική έννοια. [Ο Greg Johnson είναι ελεύθερος, CounterCurrents, 5 Νοεμβρίου 2019].

Εν τω μεταξύ, πίσω στο Scandza Forum, λίγο μετά τη σύλληψη του Τζόνσον, μια οργανωμένη συμμορία κουκουλοφόρων αντίφα εμφανίστηκε στο συνέδριο, την τοποθεσία του οποίου γνώριζαν θαυματουργικά. Είχαν κάποιες αψιμαχίες με τα ΜΑΤ - που όμως κατάφεραν να εξασφαλίσουν ότι οι συμμετέχοντες στο συνέδριο θα μπορούσαν να περάσουν με ασφάλεια. Ένα βίντεο είναι εδώ.

Ο αριθμός των antifa όπως αναφέρθηκε από τη κρατική τηλεόραση NRK, ο οποίος είχε στείλει ανταποκριτή για τη διάσκεψη, ήταν 25 άτομα, αν και αργότερα η αγγλόφωνη The Local ανέβασε τον αριθμό των «διαδηλωτών» στους 50.

Τελικά, οι 28 antifa συνελήφθησαν από τα ΜΑΤ και τους επιβλήθηκε πρόστιμο για δημόσια διαταραχή.

Δεν συνελήφθη κανένας συμμετέχων στη διάσκεψη.

Το συνέδριο προχώρησε με ομιλίες του Kevin MacDonald, του Δανού ψυχολόγου Helmuth Nyborg και του Βρετανού ανθρωπολόγου Edward ("The Jolly Heretic") Dutton.

Τα media στρατοπέδευσαν έξω από την εκδήλωση και το βράδυ, ζητώντας απελπισμένα κάποια συνέντευξη με τους διοργανωτές, οι οποίοι επέλεξαν να είναι επιφυλακτικοί σε ποια εφημερίδα θα έδιναν συνέντευξη - απέρριψαν μια εφημερίδα που θεωρούσαν ότι θα ήταν προκατειλημμένη, την Dagbladet.

Οι ενέργειες της ασφάλειας της Νορβηγίας και των antifa, εξασφάλισαν ότι αυτό το μικρό συνέδριο της Αντικομφορμιστικής Δεξιάς ήταν η κύρια είδηση ​​στη Σκανδιναβία για πολλές ημέρες ενώ η είδηση έφτασε σε όλο τον κόσμο, κάνοντας πρωτοσέλιδα μέχρι και στην Κίνα.

Εάν το "κάθε δημοσιότητα είναι καλή δημοσιότητα" ισχύει τότε το Scandza Forum του Όσλο του Νοεμβρίου του 2019 πρέπει να θεωρηθεί μια εκπληκτική επιτυχία.

Αλλά η ευρωπαϊκή ελευθερία του λόγου, στην καλύτερη περίπτωση, βρίσκεται σε μηχανική υποστήριξη.

ΚΟ / από εδώ