Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ) ξημεροβραδιάζεται για να βρει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει ειδήσεις και άρθρα συμβατά με την θεματολογία του, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για τα παρατιθέμενα links. Σχόλια και παρεμβάσεις του ΚΟ είναι σε χρώμα ερυθρό. Αν ψάχνεις για mainstream ειδησεογραφία και άποψη, ήρθες στο λάθος μέρος.

got democracy?

got democracy?
"Μη με παραδώσης εις την επιθυμίαν των εχθρών μου· διότι ηγέρθησαν κατ' εμού μάρτυρες ψευδείς και πνέοντες αδικίαν.."

kolokotronis

kolokotronis

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ - Το νέο βιβλίο του Κόκκινου Ουρανού

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ - Το νέο βιβλίο του Κόκκινου Ουρανού

Δευτέρα 21 Απριλίου 2008

Όταν ο πιο γνωστός "Χριστός" συνάντησε τον ΙΗΣΟΥ!


Πολλοί ηθοποιοί υποδύθηκαν τον Ιησού Χριστό σε διάφορες κινηματογραφικές ταινίες.

Ο πιο γνωστός όμως, αλλά και αναγνωρισμένος από όλους σαν πιο πετυχημένος «Χριστός» στην ιστορία του κινηματογράφου, είναι ο Βρετανός ηθοποιός Robert Powell, πρωταγωνιστής στην μίνι τηλεοπτική σειρά του 1977, «ο Ιησούς από την Ναζαρέτ».

Το πασίγνωστο αριστούργημα που σκηνοθέτησε με σεβασμό στο Βιβλικό κείμενο, ο Franco Zefirelli.

Ο Robert Powell γεννήθηκε στις 1 Ιουνίου του 1944, στο Salford της Β. Αγγλίας και ήταν ο νεότερος από τα τρία παιδιά της οικογένειας Powell.

Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Manchester, όπου είχε και την πρώτη επαφή με το θέατρο παίζοντας σε ένα θεατρικό έργο της Σχολής του.

Το 1964 μετακόμισε στο Λονδίνο όπου συνέχισε την ενασχόλησή του με το θέατρο. Το 1975 και αφού είχε παίξει σε διάφορες ταινίες, The Asphyx», «Doomwatch» και την πιο γνωστή «Mahler»), τον κάλεσε στο κάστινγκ της τηλεοπτικής σειράς 6 επεισοδίων του NBC, που θα γύριζε ο Franco Zefirelli, «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ».

Ο Zefirelli, δεν προόριζε αρχικά, τον Powell για τον ρόλο του Χριστού, αλλά για τον ρόλο του Ιούδα! Για τον ρόλο του Χριστού είχε στο νου του γνωστά ονόματα όπως ο Al Pacino ή ο Dusting Hoffman.

Όμως μόλις είδε τα μάτια του Powell ο Zefirelli, πείσθηκε να του εμπιστευθεί τον ρόλο του Υιού του Θεού.

Αμέσως μόλις ετοιμάστηκε ο Powell ως Χριστός, όλοι εντυπωσιάστηκαν. Έμοιαζε καταπληκτικά στην εικόνα που έχει ο περισσότερος κόσμος για τον Χριστό!

Ήταν δε στην ηλικία των 30 χρόνων, όση ήταν και η ηλικία του Ιησού Χριστού όταν ξεκίναγε την επίγεια διακονία του.

Η σειρά γυρίστηκε στη Τυνησία και στο Μαρόκο, διήρκησε συνολικά 9 μήνες και στο κάστινγκ υπήρχαν θρύλοι του κινηματογράφου όπως James Mason, Peter Ustinov, Anthony Quinn, Ralph Richardson, Laurence Olivier και διάσημοι και ικανότατοι ηθοποιοί, όπως οι Christopher Plummer, Claudia Cardinale, Anne Bancroft, Michael York, Ian McShane, Olivia Hussey καθώς και ο «δικός μας» Yorgos Voyagis (στον ρόλο του Ιωσήφ).

Πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα ο Powell παντρεύτηκε την αρραβωνιαστικιά του Barbara Lord (φωτο), καθώς ο παραγωγός Sir Lew Grade, δεν θα δεχόταν ο ηθοποιός που έπαιζε τον Χριστό να ζει στην αμαρτία!

Για τον Powell ο ρόλος του Χριστού ήταν απλώς ένας ακόμη ρόλος, τον οποίον όμως σαν ταλαντούχος και σοβαρός ηθοποιός ήθελε να τον αποδώσει όσο πιο πιστά γινόταν.

Μετά το φιλμ όμως αυτό , όπως ο ίδιος ομολογεί, δεν ήταν πια ο ίδιος!

Πριν την σκηνή της σταύρωσης ο Powell έκανε πραγματική αποχή από το φαγητό για 12 ημέρες!

Ας ακούσουμε τον ίδιο σε μία συνέντευξη που έδωσε στο περιοδικό «Movie Stars magazine» τον Μάιο του 1977:

“Υπήρχε μία άποψη για τον χριστιανισμό που πάντοτε με στενοχωρούσε. Το μήνυμα του Χριστιανισμού είναι τόσο απλό, αλλά τα διάφορα δόγματα το έκαναν πολύπλοκο. Και αυτό με έκανε να μην θέλω να ασχοληθώ με το θέμα Χριστός".

"Πριν ξεκινήσω το φιλμ δεν είχα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την θρησκεία και δεν είχα καμία απολύτως άποψη για το πρόσωπο του Χριστού".

Τώρα, πιστεύω στον Χριστό και στην Θεότητά Του, αν και δεν πηγαίνω απαραίτητα σε κάποια εκκλησία. Πριν πάρω το συγκεκριμένο ρόλο οι γνώσεις μου για τον Χριστό ήταν πολύ περιορισμένες. Ότι θυμόμουν από το Κυριακό σχολείο (δηλ. κατηχητικό) και κάποιες θρησκευτικές ιστορίες. Γνώριζα ότι όλα αυτά δεν θα ήταν ικανά για να μπορέσω αποδώσω, ως ηθοποιός, τον χαρακτήρα του Χριστού.

Έτσι άρχισα να μελετώ την Βίβλο με πολύ προσοχή, κομμάτι – κομμάτι, κάτι που δεν είχα κάνει ποτέ μέχρι τότε" .

Επίσης μελετούσα και άλλα βιβλία με σχόλια για την Βίβλο επειδή με ενδιέφερε να μάθω τι ιδέα είχαν και άλλοι άνθρωποι για Εκείνον.

Ύστερα από τον ρόλο μου ως Χριστός όλους αυτούς τους μήνες, θα ήταν πολύ δύσκολο να μην πιστέψω σε Αυτόν”..

Πολλές σκηνές με άγγιξαν, όπως η σκηνή στο Όρος των Ελαιών. Τόσο πολύ αγγίχτηκα που άρχισα να κλαίω. Ο Franco αποφάσισε να κρατήσει την σκηνή αυτή έτσι όπως ήταν.

“Το να υποδυθώ τον Χριστό δεν με οδήγησε να παρακολουθήσω προγενέστερους ηθοποιούς που τον υποδύθηκαν. Δεν είδα καμία από τις ταινίες «Η Ωραιότερη Ιστορία του Κόσμου» (The Greatest Story Ever Told -1965) και «Βασιλεύς Βασιλέων» (King of Kings-1961), καθώς δεν θα ήθελα να επηρεαστώ από κανέναν.

Στον Χριστό βλέπω ένα συνδυασμό και ανθρώπου και Θεού. Ήταν ένας άνθρωπος που πήγε κόντρα στο σύστημα της εποχής Του.

Δεν είναι ένας θυμωμένος Χριστός, αν και ήταν αρκετά ικανός σε δυνατές καταγγελίες. Ούτε όμως ήταν ένας «ήσυχος» και «ευχάριστος» άνθρωπος.

Δεν υπολόγιζε το οποιοδήποτε κόστος και απαιτούσε να κάνουν το ίδιο και οι δικοί Του. Οι ακόλουθοί Του θα έπρεπε να απελευθερωθούν όχι από λίγα μόνο πράγματα, αλλά από όλα και να Τον ακολουθήσουν.

“Η μόνη στιγμή που ο Θεός άφησε τον Χριστό ήταν όταν ήταν επάνω στο Σταυρό καρφωμένος. Ήταν φυσικά το σχέδιο του Θεού να αφήσει να πεθάνει ο Χριστός σαν ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος. Γνωρίζει όμως ότι ο Χριστός θα προχωρήσει και θα φτάσει έως το τέλος..

“Για την σκηνή της σταύρωσης, για 12 ημέρες δεν έτρωγα σχεδόν τίποτα για να δείχνω εξαντλημένος".

Το ξύλο που κουβαλούσα ήταν πραγματικά ασήκωτο, επειδή ο Franco ήθελε να αποτυπωθεί επάνω μου το πραγματικό αίσθημα του πόνου. Και έτσι έγινε.

“Την πρώτη φορά που γυρίσαμε την σκηνή, γλίστρησα και εάν κάποιος δεν έπιανε τα σκοινιά και συγκρατούσε το ξύλο θα είχα σπάσει την μέση μου".

Την σκηνή την γυρίσαμε σε μία αρκετά κρύα ημέρα, με αποτέλεσμα στο τέλος να πέσω κάτω γριπωμένος.

“Με ρώτησαν αν πιστεύω ότι ο Χριστός είχε ερωτική ζωή. Νομίζω ότι όχι. Ο Χριστός, κατά την γνώμη μου, αφιέρωσε το 100% της ενέργειά Του στην αποστολή Του.

“Νομίζω ότι το sex, δεν είναι απαραίτητο για κάθε άνθρωπο. Άλλωστε ο Χριστός δεν ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος.

Αυτό που με ενοχλεί είναι ότι 2000 χρόνια μετά τον θάνατό Του κανένας σχεδόν δεν δίνει προσοχή στο μήνυμα που έφερε στη γη ο Χριστός.

Στην Μέση Ανατολή Μουσουλμάνοι και Χριστιανοί σκοτώνουν ο ένας τον άλλον και στην Ιρλανδία Καθολικοί και Προτεστάντες μάχονται μεταξύ τους.”

Ο Robert σταμάτησε και κούνησε το κεφάλι του Δεν έχει πεθάνει μάταια, όμως ελπίζω.”

Πάνω: Σημερινή φωτογραφία του Robert Powell.


Παρακάτω ένα πολύ όμορφο βίντεο με χαρακτηριστικά αποσπάσματα της ταινίας.

Το τραγούδι που ακούγεται λέγεται "Your Grace Still Amazes Me" (Η Χάρη Σου Ακόμα με κάνει και Θαυμάζω) του αμερικάνικου χριστιανικού συγκροτήματος Phillips, Craig and Dean. Παρακάτω οι στίχοι:

My faithful Father, enduring Friend
Your tender mercy’s like a river with no end
It overwhelms me, covers my sin
Each time I come into Your presence
I stand in wonder once again

CHORUS:
Your grace still amazes me
Your love is still a mystery
Each day I fall on my knees
Your grace still amazes me
‘Cause Your grace still amazes me

Oh, patient Saviour, You make me whole
You are the Author and the Healer of my soul
What can I give You, Lord, what can I say
I know there’s no way to repay You
Only to offer You my praise

It’s deeper, it’s wider
It’s stronger, it’s higher
It’s deeper it’s wider
It’s stronger, it’s higher
than anything my eyes can see

9 σχόλια:

liondani είπε...

Να σε έχει ο Θεός καλά.
Συνέχισε έτσι!

Unknown είπε...

Αγαπητέ Θανάση συγχαρητήρια ηια την εξαιρετική δουλειά που κάνεις. Θα ήθελα να σε ρωτήσω αν αληθεύει οτι οσοι ηθοποιοι ερμήνευσαν τον ρόλο του Ιησού στην συνέχεια καταστράφηκαν οι καριέρες τους. Σε ευχαριστώ εκ των πρωτέρων

SkyWatcher είπε...

Αγαπητέ μου Δημήτρη,είναι αλήθεια ότι υπάρχει μία τέτοια φήμη που έχει δημιουργηθεί από διάφορα γεγονότα σε κάποιους (ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΛΟΥΣ) τους ηθοποιούς που υποδύθηκαν τον Χριστό. Τελευταίο παράδειγμα είναι το τραγικό τέλος του "δικού μας" Αλέξη Γκόλφη, που έπαιξε τον "Χριστό" στο σήριαλ της δεκαετίας του ΄70 "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται" Βλέπε αναλυτικά: http://www.espressonews.gr/default.asp?pid=21&la=2&catid=1&artid=463...
όπου, μεταξύ άλλων, αναφέρει " Ο πρώτος κινηματογραφικός Χριστός ήταν ο Φρανκ Ράσελ που υποδύθηκε τον Ιησού το 1897, ωστόσο η πρώτη διάσημη ταινία για τον Ιησού ήταν ο «Βασιλεύς των Βασιλέων» του Σεσίλ ντε Μιλ. Πρωταγωνιστής ήταν ο H.B.Warner, ο οποίος αν και τα επόμενα δύο χρόνια είδε την καριέρα του να απογειώνεται, ξαφνικά σταμάτησε το σινεμά δηλώνοντας ότι ο Χριστός έβλαψε την καριέρα του.
Λίγα χρόνια αργότερα κυκλοφορεί επανέκδοση της ταινίας με πρωταγωνιστή τον Τζέφρι Χάντερ, ο οποίος ενώ μέχρι τότε είχε καλή πορεία στο χώρο, μετά τον Χριστό έμεινε έξω από τα τότε κινηματογραφικά δρώμενα. Εννέα χρόνια αργότερα σκοτώνεται πέφτοντας μέσα στο σπίτι του...
Ο θάνατος χτύπησε και την πόρτα του Γκράχαμ Τσάπμαν, ο οποίος μετά το ρόλο του σε μια κωμική παραβολή της Βίβλου πέθανε από καρκίνο στα 48 του χρόνια".

Kleon Gelastos είπε...

ΓΙΩΡΓΗ ΧΟΛΙΑΣΤΟΥ

ΧΡΙΣΤΟΣ
To σπίτι της Μαρίας της Μαγδαληνής. Η Μαρία γνέθει στο φως του λυχναριού. Είναι σκεφτική. Μέσα σε ένα ανθοδοχείο κόκκινα τριαντάφυλλα. Μακρινά αλυχτίσματα σκύλων. Βήματα στην αυλή. Η Μαρία κοιτάζει προς την πόρτα. Η πόρτα ανοίγει ΚΑΙ μπαίνει ο Χριστός. Ξαναμμένος, τα μάτια του λάμπουν. Κάθεται σ' ένα σκαμνί ακουμπώντας την πλάτη του στον τοίχο.
ΧΡΙΣΤΟΣ
Δώσε μου λίγο γερό...ήτανε μια δύσκολη μέρα...

(Η Μαρία του φέρνει ένα κύπελλο με νερό. Εκείνος
πίνει. Σηκώνεται. Δίνει το κύπελλο στη
Μαρία. Βλέπει για λίγο έξω από το παράθυρο στο
σκοτάδι. Η Μαρία στέκει όρθια κρατώντας το
κύπελλο στα χέρια της ενώ ο Χριστός μιλάει)

Ήρθαν να με πιάσουν.
Τους ξέφυγα.
Ήμουνα στο δάσος με τις ελιές-ξέρεις...
Απόψε τα φύλλα της ελιάς μοιάζανε λόγχες.
Ένα δροσερό αγεράκι ρίπιζε την
ψυχή.
Τ' αστέρια είχαν πυκνώσει στον ουρανό κι εκείνος
έμοιαζε στην ποδιά σου, εκείνην που σου χάρισα πέρσι το Πάσχα-αλήθεια, καιρό έχω να σε δω να τη
φοράς.
Ήταν όλα ήσυχα.
Τίποτα δεν ακούγονταν.
Ξάφνω κάτι έλιωσε κάτω από τα πόδια μου
βγάζοντας μια μικρή ξέψυχη κραυγή.
Πάλι μπορεί να μην ήτανε και κραυγή, μπορεί
κάποιο κλαδί να 'σπασε.
Τρόμαξα.
Ο Πέτρος και οι άλλοι είχαν αποκοιμηθεί.
Δεν τους ξύπνησα-τι να τους έκανα.-η απόφαση
ήτανε δική μου.
Και κείνη η ελιά η τρίκορμη, θυμάσαι; μια
οικογένεια
ξύλινη: άντρας, γυναίκα, παιδί.
Και το φεγγάρι στον ουρανό σαν αρραβωνιαστικός
της γης, ζητώντας κάθε βράδυ τη συντροφιά της.
Και ακόμα εκείνη η μικρή κραυγή να τρυπάει
τ' αυτιά μου...
Δεν ξέρω γιατί, στο μυαλό μου ήρθε μια κότα που
είχαμε όταν ήμουνα μικρός. Δεν είχε καθόλου
πούπουλα στο λαιμό της και αυτός έμοιαζε με
κόκκινο σκουλήκι που άρχιζε από ένα κορμί και
τελείωνε σ' ένα κεφάλι.
Κάθε βράδυ η μητέρα την έπιανε και κρατώντας
την ακίνητη πάνω στον κόρφο της την έψαχνε για
να δει αν θα γεννούσε την επόμενη μέρα.
Κάθε φορά που η μητέρα την έψαχνε για
αυγό, εκείνη έβγαζε μια μικρή κραυγή.
Εκείνη την κραυγή μου θύμισε αυτός ο ήχος κάτω
από τα πόδια μου.
Ύστερα, όπως οι εικόνες έρχονται στο μυαλό σαν
κρίκοι μιας αλυσίδας που παίζοντάς τηνε στο χέρι
σταματάς κάθε τόσο και τήνε κοιτάζεις, έτσι ήρθε
και η εικόνα του δείπνου, όταν τρώγαμε αυτή την
κότα.
Την έσφαξε ο πατέρας όταν δε γεννούσε πια.
Διάλεξα να φάω το λαιμό της.
Ήθελα να τον νιώσω να σπάζει ανάμεσα στα δόντια
μου.
Ήθελα να μπω μέσα στην ουσία του, να βρω την
πηγή όλων εκείνων των κραυγών που είχαν
σημαδέψει τόσες παιδικές βραδιές μου.
Μέθυσα τη μέρα εκείνη.
Δεν ξέρω αν ήτανε από το κρασί που για πρώτη
φορά εκείνη την ημέρα ήπια ή αν ήτανε από τη
ζάλη που μου έφερε η σκέψη ότι έκανα δικόν
μου, μαζί με το μυστικό που έκλεινε μέσα του, το
λαιμό εκείνον
Κάτω στον κάμπο, μακριά, φάνηκαν οι πυρσοί του
ρωμαϊκού αποσπάσματος.
Ήξερα πως θα 'ρχονταν.
Ένιωσα την ανάγκη να προσευχηθώ.
Προχώρησα προς την πέτρα.
Η ψύχρα του βραδιού με περόνιασε.
Ο νους μου πέταξε στα χρόνια που μαθήτεψα
κοντά στους δασκάλους. Χρόνια και χρόνια
μελέτης ώσπου να 'ρθει ο καιρός να κατέβω και να
διδάξω-γι αυτό μ' ετοιμάζανε...
Ύστερα η γνωριμία μας. Στα Μάγδαλα. Στη λίμνη.
Τα μάτια σου ήτανε μεγαλύτερά της.
Θυμήθηκα την Αίγυπτο. Όλα τα θυμάμαι. Τον
πηγαιμό μας εκεί με τη μητέρα και μένα πάνω σ'
ένα γαϊδουράκι που ο πατέρας τραβούσε μ' ένα
σκοινί.
Περιστατικά από τη ζωή μας στην Αίγυπτο.
Ο πατέρας λέει πως δεν είναι δυνατό να θυμάμαι
τόσο μικρός που ήμουνα.


Όμως εγώ τα θυμάμαι όλα σα να τα βλέπω τώρα. Η Αίγυπτος! To καταφύγι της φυλής μας σε κάθε μας δυσκολία!
Παιδί σαν ήμουν, έβλεπα κι άκουγα ανθρώπους να κουβεντιάζουνε με τον πατέρα. Όλοι είχαν κάπως να κάνουν με την Αίγυπτο. Άλλοι περαστικοί από κει, άλλοι πηγαιμένοι εκεί για να κρυφτούν, άλλοι έχοντας εκεί συγγενείς...
Όταν δεν κινδυνεύαμε πια, ξαναγυρίσαμε στη
Ναζαρέτ,
Στο ξυλουργείο του πατέρα μπαινόβγαιναν
άνθρωποι που θέλανε να διώξουνε τους ρωμαίους.
"Να λευτερωθούμε!", μου 'λεγε ο πατέρας
κοιτάζοντάς με με τα σοβαρά του μάτια.
"Να μάθεις να πετάς γρήγορα το τόξο και το
κοντάρι", μου 'λεγε. Να πολεμήσεις και συ για τη
λευτεριά μας! Λευτεριά-αυτό είναι η σωτηρία του ανθρώπου-λευτεριά!"
Πήγαινα μαζί του στο λιβάδι κάθε που πήγαινε να
συναντήσει κάποιον.
Καθόμασταν πολλές φορές και τρώγαμε κάτω από
τα δέντρα, ανάμεσα σε χόρτα ευωδιαστά και
λουλούδια πολύχρωμα.
Μαζί του γνώρισα τον κόσμο. Μαζί του γνώρισα το
χρέος μου: λευτεριά!
Όταν ο πατέρας μιλούσε με τους άλλους δε μ'
άφηνε να βρίσκομαι κοντά τους.
Τότε έβγαινα από τη σκηνή και περιδιάβαζα στους
γύρω λόφους.
Κοίταζα τα δέντρα. Έπαιρνα να βλέπω με επιμονή
ένα σημείο του κορμού τους. Το κοίταζα για
ώρα, Σιγά σιγά εκείνο γινότανε μια πόρτα που από
κείνην μπαίνοντας η ματιά μου μέσα στο δέντρο, το
γνώριζε όλόκληρο από τις ρίζες ως τ' ακρόφυλλά του.


'Αλλες φορές από το μίσχο μιας πόας έμπαινα μέσα
στη γη και αντάμωνα τις φλέβες του νερού και της
φωτιάς της.
To βράδυ που πιάσανε τον πατέρα εγώ κοιμόμουν
στον διπλανό λόφο.
Θυμάμαι τ' όνειρο που είδα εκείνη τη νύχτα.
Βρέθηκα μέσα σ1 ένα σύννεφο. Και το σύννεφο λέει
ήτανε ο θεός. Και δεν μπορούσα ν' αναπνεύσω μέσα του. Και πάσκιζα να ξεφύγω. Έκανα δεξιά, τίποτα. Έκανα προς τ' αριστερά, τίποτα. Ό,τι και να έκανα
βρισκόμουν πάντοτε μέσα στην καρδιά του
σύννεφου.
Και θα εχανόμoυνα γιατί δεν είχα τι άλλο να κάνω
για να γλιτώσω. Και όταν νόμιζα πως ανάπνεα για
τελευταία φορά, είπα: "Σύννεφο δεν υπάρχει" Και τo σύννεφο διαλύθηκε αμέσως.
Κοίταξα πίσω μου. Τα φώτα πλησίαζαν. Περπατώντας είχα φτάσει στην πέτρα, προσευχητήριό μου και ερωτική μας κλίνη. Με έβλεπε ακίνητη, αμίλητη, ανέκφραστη, απαθής, σίγουρη για όλα. Σε λίγο οι στρατιώτες θα ήταν εκεί. Ο Ιούδας θα τους οδηγούσε και θα μ' έπιαναν. Και ο θάνατος με περίμενε ύστερα. Χωρίς αμφιβολία. Έβλεπα κιόλας τον εαυτό μου πάνω στο σταυρό.
Να προσευχηθώ! Να προσευχηθώ και να ζητήσω από το θεό να διώξει τους στρατιώτες. Να μη με πιάσουν! Να μη με σταυρώσουν! Να μην πεθάνω!..
Κάποιο πουλί ξεπετάχτηκε αλαφιασμένο και χύμηξε μες από ένα φύλλωμα έξω. To τρόμαξα εγώ ή είχε δει κάποιον εφιάλτη; Χτύπησε πάνω




στον κορμό της διπλανής ελιάς-έπεσε. Πλήρωσε για την αμυαλιά του να πετάξει τη νύχτα. Κι εγώ, είπα, ένα τέτοιο ανόητο πουλί είμαι που ποιος ξέρει τι βήματα ακούει κι αλαφιάζεται και πετάει μέσα στη νύχτα. Και θα πληρώσω γιατί χαλάω την τάξη του κόσμου.
Άφηνα τους στρατιώτες να πλησιάζουν. Ήμουν ακόμα αναποφάσιστος: έπρεπε να μείνω και να πιαστώ ή να φύγω για να γλιτώσω; Μια φωνή μέσα μου έλεγε: "μείνε!" και μιαν άλλη μου 'λεγε: «φύγε!» Η δεύτερη ήταν η δική σου. Α! Η ιδέα από το φως όταν έμπαινε από τον ανοιχτό φεγγίτη της πόρτας, στο σπιτι, στη Ναζαρέτ, πριν ακόμα ο ήλιος φορέσει το λαμπρό του πρόσωπο! Ένα φως ερυθρό βάζοντας φωτιά παντού…και κάπου εκεί, λίγα χιλιόμετρα μακρύτερα υπήρχες εσύ! Και το ίδιο εκείνο φως πίνοντας μεγάλωνες...
Πάλι χύμηξαν οι σκέψεις, γοργές τώρα όπως ένα βέλος προς το στόχο του.
Δεκαοχτώ χρόνια, τρεις μήνες και οχτώ μέρες
έμεινα στο βουνό.
Κάθε πρωί πριν βγει ο ήλιος έβγαινα από την
καλύβα μου. Ήθελα να τον αντικρύσω πρώτος εγώ
απ' όλους.
Γιατί το ένιωθα ότι ο ήλιος είναι ο πατέρας μας ο
αγαθός που όλα μας δίνει.
Και κάθε μέρα μάζευα όσες ακτίνες του μπορούσα
για να γίνω κάποτε κι εγώ ένας μικρός ήλιος.
Και όταν θάρρεψα πως τα κατάφερα θέλησα να φωτίσω κι εγώ τον κόσμο.
Και κατέβηκα' και άρχισα να λέω, να κηρύττω.

Έλεγα...έλεγα...ξόδευα το φως μου...σπαταλούσα
τις αχτίδες μου...
Και, ο μωρός εγώ, έλεγα: αγάπη.
Και πώς εκείνος που κρυώνει θ' αγαπήσει κάποιον
που του παίρνει τη ζεστασιά;
Πώς θ' αγαπήσει εκείνος που πεινάει αυτόν που του
κρατεί το ψωμί;
Πώς θ' αγαπήσει εκείνος που θέλει γυναίκα εκείνον
που του την παίρνει;
Αγάπη!..
Ήρθα στον κόσμο του μίσους για να μιλήσω γι
αγάπη...Είμαι λοιπόν ένας ανόητος. Κι έλεγα: "στον
ουρανό θα βρείτε όλα όσα δεν έχετε πάνω στη γη'
και θα δείτε εκεί όσους εδώ τα είχαν όλα, να
υποφέρουν".
Ο άθλιος εγώ!
Μου ’λεγαν: Εμείς εδώ πεινάμε. Δεν πεινάμε στην
άλλη μας ζωή. Εμείς εδώ διψάμε. Δε διψάμε στην
άλλη μας ζωή. Εμείς εδώ
πονάμε, κρυώνουμε, θέλουμε
γυναίκα, ματώνουμε. Αυτή είναι η ζωή μας. Δώσε
μας φαγητό, γυναίκα, ζεστασιά κι ύστερα ξέρουμε
εμείς ν' αγαπήσουμε όλο τον κόσμο. Μπορείς;-δώσε
μας τώρα με έργα τα αγαθά που με λόγια μας
υπόσχεσαι για όταν θα πεθάνουμε. Εμείς ξέρουμε
να υποσχόμαστε περισσότερα και καλλιτερα.
Εμπρός, δώσε μας, αλλιώς είσαι ένας
τσαρλατάνος. Αυτή είναι η ζωή μας".
Τους άφηνα να λένε-μα δεν τους ένιωθα.
Όταν οι άνθρωποι είδανε πως τους
εγκατέλειψα χρησιμοποίησα όλα τα μαγικά που έμαθα στη διάρκεια της μαθητείας μου.

Μάταιος κόπος.

Δυο χρόνια περίμεναν να κάνω κάτι για να τους
βοηθήσω. Μετά έχασαν την υπομονή τους. Έφυγαν
όλοι, Δώδεκα μου έμειναν-έντεκα-ο ένας είναι ο
Ιούδας.
Κι αυτοί οι έντεκα όταν είδανε πως πλησιάζει ο
θάνατός μου, τσακώνονται ποιος θα πάρει τη θέση
μου όταν εγώ θα λείψω.
Ακούμπησα στην πέτρα.
Για μια στιγμή αιστάνθηκα σίγουρος για τον εαυτό μου όπως όταν αγγίζω το κορμί σου. Παραλογίστηκα' θάρρεψα πως ήσουνα εκεί. Κοίταξα στα ριζά της. έκανα το γύρο της για να σε βρω και όταν δε σε βρήκα ξανάπεσα σ το φόβο και στη μοναξιά μου.
Έπεσα πάνω στην πέτρα μας άπελπος. Και τότε την άκουσα να μου μιλάει. Και ήτανε η φωνή της η φωνή σου: «Ώς πότε θα σε ανέχομαι ψευτοφιλόσοφε; Ως πότε αγύρτη θα σε ψυχώνω; Ύπαρξη κι ενώ αυτού του κόσμου, για τον κόσμο ετούτον γνιάζομαι. 'Ο,τι πονάει στη γη επάνω, πόνος δικός μου γίνεται ο πόνος του, Όταν ένας άνθρωπος πεινάει πάνω στη γη, ένα στομάχι γίνομαι ολόκληρη που σπαράζει αδειανό. Κι όταν κανένας μουγκανιέται ολομόναχος στο στρώμα του επάνω, φτερά λαχταράω να φυτρώσω και να γίνω γυναίκα να τόνε συντροφέψω. Ετούτος ο κόσμος μας είναι ο κόσμος ο μοναδικός. Αυτή η ζωή είναι η μόνη ανεμοπαρμένε. Κράτα για τον εαυτό σου τα παχιά σου ανόητα λόγια και σπείρε όχι υποσχέσεις αλλά σπόρους σταριού για να ταίσεις τους πεινασμένους. Σύμμαχους προστάτες και βοηθούς τους έχουνε τον πλούτο τους οι πλούσιοι' δε θέλουνε και σένα. Κι όσοι σε βάλανε τέτοια να κάνεις και να λες, εχθροί ΚΙ εκείνοι των φτωχών. Μπροστάρης τους γίνε και οδήγα τους στο ξεπάστρεμα του πλούτου. Μπορείς;
Κάποτε, που ποιος ξέρει τι κρύο σε είχε κόψει, είπες
εκείνος που έχει δύο πανωφόρια να δώσει το ένα
σε κείνον που δεν έχει κανένα. Το μόνο που εβγήκε
από το στόμα σου σωστό. Μα και μ' αυτό τι έγινέ;
Ποιος έδωσε το δεύτερο πανωφόρι του; To είδες
και συ-κανείς.
Ήτανε κι αυτό μια πονηρία σου για να μαζέψεις πιο
πολλούς. Και να τους κάνεις τι; Για να τους κάνεις
να σκύβουνε το κεφάλι τους στον δυνατό. Πήρες
το πανωφόρι από κείνονε που το 'χει διπλό και το
'δωσες σε κείνονε που δεν έχει; Όχι! Μοίρασες
δίκια τ' αγαθά στον κόσμο; Λευτέρωσες τους
δούλους; Όχι! Όχι! Όχι!
Πήγαινε χάσου λοιπόν.
Μη μ' αγγίζεις και λερώνομαι.
Αρκετά σ' ανέχτηκα.
Φύγε!"
Και τότε είναι που ξάφνω άστραψε μέσα μου το
αληθινό φως και είδα.
Είδα τη ζωή μου
Μια ζωή χαμένη άσκοπα σε λόγια μάταια και
ψεύτικα.
Και την ίδια ώρα έγινε μέσα μου μια πάλη
πρωτόγνωρη.
Μια πάλη που άφησε πίσω της όχι νεκρούς και
τραυματίες μα στάχτες και συντρίμμια. Στάχτες και
συντρίμμια έγινε η ζωή που μέχρι τότε είχα
ζήσει. Και νίκησε στη μάχη αυτήν όχι οι σοφοί
δασκάλοι μου με τα λόγια τους, αλλά η πέτρα και ο
λαός με τα δικά τους. Ο λαός είναι που έμαθε
εμένα πώς να ζω και όχι εγώ εκείνον.
Ένιωσα αηδία για τον εαυτό μου βλέποντάς τον να
στέκεται καταμεσίς ενός πεινασμένου πλήθους και
να το λοιδορεί βραβεύοντας την πείνα του, ενώ εκείνοι είχαν το στόμα τους ανοιχτό όχι γιατί τους είχε καταπλήξει η σοφία μου αλλά γιατί περίμεναν να τους ταγίσω.
Ένιωσα αηδία για τον εαυτό μου θεραπεύοντας
έναν τυφλό, ενώ είχα ν' ανοίξω σε μυριάδες
πρόσωπα τα μάτια για να δούνε την αλήθεια.
Αηδία για τον εαυτό μου ένιωσα μπαίνοντας στα
Ιεροσόλυμα να με υμνούν οι άνθρωποι κρατώντας
βάγια και να μη με καρτερούν κραδαίνοντας
λόγχες και κοντάρια για να τους οδηγήσω ενάντια
στον πραγματικό τους εχθρό
Νιώθω γελοίος και αηδιάζω με τον εαυτό μου
λέγοντας σε κείνους που τους έκλεβαν και που
τους σκότωγαν, αυτοί να κάθονται να κλέβονται
και να σκοτώνονται.
Ντροπή και πόνος με κυρίεψε για τη χαμένη μου
ζωή.
Πήγα εκεί για να προσευχηθώ.
Και τώρα;
Όπως εγωιστής και παράλογος ήμουν ως τα
τώρα, το ίδιο εγωιστής και πάράλογος δε θα ήμουν
αν προσευχόμουν;
Δε θα ήτανε παράλογο και κουτό από μένα να
ζητήσω κάτι από το θεό λες και θα μπορούσα ν'
αλλάξω εγώ τη βουλή του;
Άραγε σε κείνη την ομιλία μου στο Όρος, πόσα πλήθη ανθρώπων να κατάστρεψα; Πόσον σπόρο κακίας και απανθρωπιάς δεν έσπειρα.-.πόσους δυνατούς δεν έκανα δυνατότερους... από πόσους δούλους δε στέρησα τον πόθο να αντιταχτούν Σηκώθηκα.
Τώρα άκουγα κοντά μου τις φωνές των
στρατιωτών.
Κοίταξα το χέρι μου: άοπλο.
Καλλίτερα έτσι.
Αν είχα ένα μαχαίρι θα είχα πέσει απάνω τους έτσι
που με είχε τώρα ψυχώσει η νέα μου απόφαση και
θα 'χα χαθεί από το πλήθος των στρατιωτών καθώς
δεν είχα βοηθό κανένανε μαζί μου.

Φέρε μου εκείνο ΤΟ μαχαίρι που σου είχε δώσει
εκείνος ο Αμοραίος πληρωμή για μιας νύχτας
χάδια σου.
Είναι γερό και κοφτερό.
Θα φύγω.
Θα πάω στα βουνά όχι για να σπουδάσω λόγια μα
για να κάμω έργα.
Θα μαζέψω συντρόφους που θα τους οπλίσω όχι
με κούφιες υποσχέσεις, με θολή πίστη και με
ψεύτικη αγάπη, μα με αλήθειες που όλες τους θα
καταλήγουν στην άκρη του μαχαιριού τους.
Θα πάψω να δουλώνω το λαό-θα τον λευτερώσω.
Όσους προλάβω.
Όσους μπορέσω.
Κι όχι μόνο τους ιουδαίους από τους ρωμαίους.
Υπάρχουνε πολλοί δούλοι με πολλούς δυνάστες
πάνω από το κεφάλι τους.
Και υπάρχουν κι άλλοι σαν κι εμένα.
Όσους προλάβουμε.
Όσους μπορέσουμε.
Και ύστερα θα 'ρθουν κι άλλοι σαν και μας.
Που δε θα αναλωθούν σε ψεύτικες αλήθειες.
Που θα καταλάβουν από την αρχή χωρίς χάσιμο
χρόνου ποια είναι η αποστολή του ανθρώπου και
θα βοηθήσουνε να εκπληρωθεί.
Και κάποτε θα πάψει ο άνθρωπος να υποφέρει.στη βία των αφεντάδων του... Α! Ο Βαρραβάς! Ο Βαρραβάς! Εκείνος διάλεξε το σωστό δρόμο!
Κι αν θέλεις…σε παρακαλώ Μαρία-σού ζητάω ίσως
πολλά, μα-όμως, σε παρακαλώ, έλα μαζί μου.
Χωρίς εσένα δεν μπορώ να κάνω τίποτα απ’ όσα ως
τώρα σού αράδιασα.
Έλα μαζί μου.
Κι όταν- θα με λυγίζει το βάρος των δυνατών το
φιλί σου θα με δυναμώνει,
Κι όταν ο φόβος με πεθαίνει, τα γόνατά σου
ανοίγοντας θα μ’ ανασταίνεις.
Έλα μαζί μου.
Μαζί μπορούμε να κάνουμε πολλά.
Χωρισμένοι τίποτα.
Έλα μαζί μου.

(Η Μαρία έβαλε σε μια πετσέτα ψωμί και τυρί, τη δίπλωσε και κρατώντας την στο ένα της χέρι άπλωσε το άλλο στο Χριστό.
Εκείνος το ταίριασε με το δικό του.
και βγήκαν στη νύχτα και στον κόσμο.

Γιώργης Χολιαστός

NIKOS είπε...

ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΑΓΑΠΗΤΕ ΘΑΝΑΣΗ Η ΝΑ ΣΕΛΕΩ ΑΔΕΛΦΕ ΕΝ ΧΡΙΣΤΟ ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΣΕ ΕΥΛΟΓΗ

Ανώνυμος είπε...

H ταινία "Ο Ιησούς από την Ναζαρέτ" είναι καταπληκτική! Έχει όμως ένα μειονέκτημα όσον αφορά την Αγία Μαρία την Μαγδαληνή που ίσως οφείλεται από παρεξήγηση του Κατά Λουκά Ευαγγελίου. Η Μυροφόρος και Αγία Μαρία η Μαγδαληνή δεν είναι η πόρνη που μετανόησε αλλά η παρθένος την οποία ο Ιησούς ελευθέρωσε από τα επτά δαιμόνια που την τυραννούσαν.

Ανώνυμος είπε...

"Το πασίγνωστο αριστούργημα που σκηνοθέτησε με σεβασμό στο Βιβλικό κείμενο, ο Franco Zefirelli".

Μην παίρνετε και όρκο γι' αυτό. Παρότι ο Zefirelli είναι πράγματι πολύ μεγάλος σκηνοθέτης, από τους μεγαλύτερους, οι παρεκτροπές που ακολούθησε είναι τόσο πολλές και σημαντικές, που αγγίζουν τα όρια της αίρεσης και της βαριάς προσβολής του Σωτήρος μας. Πχ, πότε έγινε αρραβώνας της Μαρίας με τον Ιωσήφ, που τους δείχνει να χορεύουν σ' αυτόν (σχεδόν "ερωτευμένοι") και συνομήλικοι! Ο Ιωσήφ ήταν υπέργηρος (τουλάχιστον 80) και η Μαρία 14 ετών!!! Κάπου εκεί δείχνει κάποια γυναίκα που μένει μαζί με τη τη Μαρία αφήνοντας να εννοηθεί ότι πρόκειται για τη μητέρα της την Αννα (περίπου μεσόκοπη, η οποία τότε αν δεν είχε ήδη πεθάνει, ήταν τουλάχιστον το ίδιο υπέργηρη με τον Ιωσήφ! Το έργο από δογματικής και ιστορικής απόψεως είναι αστήρικτο, παρότι κατά τα λοιπά η σκηνοθεσία, η ηθοποιία, η παραγωγή γενικότερα, έχει υψηλά στάνταρ. Ομως, ως προς το περιεχόμενο,14μην τρελαινόμαστε...

Κωνσταντίνος

Unknown είπε...

Πολύ ωραίο άρθρο και πολύ ωραία συνέντευξη του ηθοποιού. Όσον αφορά τους υπόλοιπους ηθοποιούς και την καλλιτεχνική τους πορεία έχει συμβεί πολλές φορές ηθοποιοί μετά από έναν δύσκολο και φοβερό ρόλο να μην καλούνται από παραγωγούς και σκηνοθέτες για άλλες ταινίες ή σήριαλ καθώς νομίζουν ότι δεν μπορούν αν παίξουν κάτι άλλο, είναι σα να τους στιγματίζει κάποιος ρόλος δηλαδή, οπότε ας μην είμαστε δεισιδαίμονες. Ούτως ή άλλως δεν γνωρίζουμε ολοκληρωμένη τη ζωή των χ,ψ ηθοποιών που υποδύθηκαν το Χριστό. Επιπλέον όλοι οι άνθρωποι αρρωσταίνουν το ίδιο συνέβη ενδεχομένως και σε αυτούς τους ηθοποιούς. ίσως όμως να ήταν και το καμπανάκι του Θεού. Κανείς μας δεν μπορεί να γνωρίζει όσο και να ψάξει. Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου όπως γνωρίζουμε.

Ανώνυμος είπε...

Kleon Gelastos καλα δεν ντρεπεσαι καθολου?? Ο Χριστος μας ο σωτηρας μας ποτε δεν μιλησε ετσι στην αγια μαρια τη μαγδαληνη!! Ουτε μιλουσε κατα αυτο τον τροπο γενικα!! Θα πρεπε να ντρεπεσαι και εσυ και ολοι εσυ δυσφημουν ετσι τον Κυριο που σταυρωθηκε και υπεφερε για κατι τομαρια σαν εσενα!!! Αλαλα τα χειλη των ασεβων...