Τα δάνεια του ΔΝΤ φέρνουν αύξηση των κρουσμάτων φυματίωσης

Οι αυστηροί όροι έγκρισης δανείου που επιβάλλει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ίσως είναι ο λόγος για την αύξηση των θανάτων από φυματίωση στην ανατολική Ευρώπη, καθώς οι χώρες της μειώνουν την χρηματοδότηση της Υγείας για να ανταποκριθούν, υποστηρίζει ιατρική έρευνα.

Σύμφωνα με τη μελέτη που δημοσιεύεται στο τελευταίο τεύχος του PLoS Medicine, οι χώρες της ανατολικής Ευρώπης και της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, που συμμετέχουν σε προγράμματα του ΔΝΤ έχουν παρουσιάσει αύξηση των θανάτων από φυματίωση κατά 17% στην περίοδο 1991-2000. Το ποσοστό αυτό «μεταφράζεται» σε 100.000 θανάτους. Την ίδια περίοδο παρουσιάστηκαν ένα εκατομμύριο νέα κρούσματα της ασθένειας.

Σε χώρες που δεν χορηγήθηκαν δάνεια με ευνοϊκότερους όρους, παρουσιάστηκε μείωση στους θανάτους από φυματίωση κατά 17%, όπως αναφέρει ο Ντέιβιντ Στάκλερ (David Stuckler) και οι συνεργάτες του στο πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, που διεξήγαν την έρευνα.

Από την πλευρά του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ισχυρίζονται ότι η μελέτη ίσως δεν λαμβάνει υπ’ όψη κατά πόσο το γεγονός της διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης και οι οικονομική κατάρρευση που επέφερε, αλλά και ο χρόνος που χρειάζεται η ασθένεια για να αναπτυχθεί, αύξησαν το ποσοστό των θανάτων. «Αν το ΔΝΤ δεν είχε σπεύσει να βοηθήσει τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης οι επιπτώσεις στη δημόσια υγεία θα ήταν πολύ πιο σοβαρές από τη σημερινή κατάσταση», σημείωσε ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ, Γουίλιαμ Μάρεϊ. Η φυματίωση είναι μία μολυσματική βακτηριακή ασθένεια που επιτίθεται στους πνεύμονες και σκοτώνει περίπου 1,6 εκατομμύρια ανθρώπους κάθε χρόνο.

Πάντως ο Stuckler και οι συνεργάτες του ανακάλυψαν ότι όσο μεγαλύτερο ήταν το δάνειο για ένα κράτος, τόσο πιο πολύ συνοδευόταν από περιστατικά φυματίωσης. Η ομάδα βρήκε επίσης ότι κάθε χρόνο που το κράτος είχε συναλλαγές με το ΔΝΤ, το ποσοστό θανάτων από φυματίωση ανέβαινε με μέσο όρο 4%!

Το ΔΝΤ είχε υποχρεώσει την Ταϊλάνδη να μειώσει κατά 50% τις δαπάνες της για την αντιμετώπιση του AIDS την εποχή που ο πληθυσμός της μολυνόταν με γεωμετρική πρόοδο.

Το ίδιο επέβαλε και στις 42 φτωχότερες χώρες της Αφρικής που έπεσαν στα νύχια του.

Την δεκαετία του '80, πολλές Αφρικανικές χώρες που είχαν διώξει τους ευρωπαίους αποικιοκράτες, έκαναν το λάθος να ζητήσουν τη συνδρομή του ΔΝΤ και υποχρεώθηκαν να περικόψουν τις δαπάνες τους για την υγεία σε ποσοστά μεγαλύτερα του 50% και αυτό την εποχή που το AIDS άρχισε να θερίζει... Παρά τις αγωνιώδεις εκκλήσεις των αφρικανικών κυβερνήσεων, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας δεν τους δίνει την άδεια να παρασκευάσουν αντίγραφα των πιο απαραίτητων φαρμάκων που θα σώσουν τις ζωές εκατομμυρίων παιδιών.

Ο David Stuckler λέει: «Αν θέλουμε πραγματικά να δημιουργήσουμε βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη, πρέπει πρώτα να διασφαλίσουμε ότι θα έχουμε φροντίσει για τις πιο βασικές ανάγκες για την υγεία των ανθρώπων»

Πηγές:

http://bananiagr.wordpress.com / Ελευθεροτυπία ΒBC και περιοδικό Hellenic NEXUS (τεύχος 29)

Αργεντινή: Κραυγή υιοθετημένων παιδιών κατά της υιοθεσίας από ομοφυλόφιλα ζευγάρια

BUENOS AIRES – Καθώς ο νόμος για τον "γάμο" μεταξύ των ομοφυλόφιλων συζητιέται στη Γερουσία της Αργεντινής, μια ομάδα υιοθετημένων παιδιών μιλάει ανοιχτά εναντίον της υιοθεσίας από ζευγάρια ομοφυλοφίλων, σύμφωνα με το ACI Prensa.

Μιλώντας στο Radio Cultura, ένα ραδιοφωνικό σταθμό στο Μπουένος Άιρες, οι έφηβοι, δήλωσαν ότι τα παιδιά θα πρέπει να έχουν την ίδια ευκαιρία, που είχαν και αυτά, το να μεγαλώσουν με έναν πατέρα και μια μητέρα.

"Όχι στην υιοθεσία από ομοφυλόφιλους. Εμείς τα παιδιά θέλουμε να μεγαλώσουμε σε μια οικογένεια που αποτελείται από μια μητέρα που είναι γυναίκα και έναν πατέρα ο οποίος είναι άντρας, που αυτό είναι το φυσιολογικό, όχι σε ζευγάρι ομοφυλόφιλων", είπαν οι έφηβοι στην συνέντευξή τους.

"Είμαστε ευτυχισμένοι με τις μητέρες μας και τους πατέρες μας και θέλουμε όλα τα παιδιά να έχουν κι αυτά την ευκαιρία να έχουν μητέρα αι πατέρα".

Βίντεο: Where do babies come from?

Η νομιμοποίηση του "γάμου" μεταξύ ομοφυλόφιλων στην Αργεντινή έχει περάσει ήδη από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, το κατώτερο νομοθετικό σώμα, και βρίσκεται τώρα σε επιτροπή της γερουσίας.

Το δίκαιο της Αργεντινής ακολουθεί σήμερα τον ορισμό του γάμου που έχει το λεξικό, επιτρέποντας να παντρευτεί μόνο ένας άνδρας και μια γυναίκα. Ωστόσο, οι ομοφυλόφιλοι ακτιβιστές πιέζουν την κυβέρνηση να τους δώσει την άδεια να «παντρεύονται» μέσω των τοπικών δικαστών, των οποίων οι ερμηνείες του δικαίου και το σύνταγμα έχουν επανειλημμένα απορριφθεί από τα εθνικά δικαστήρια.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Ευρω-Ισλάμ ή εξισλαμισμός της Ευρώπης;

Του Χρήστου Ιακώβου, Διευθυντή του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)

Σήμερα, το Ισλάμ αποτελεί μέρος του δημογραφικού και πολιτιστικού τοπίου της Ευρώπης.

Οι μουσουλμάνοι της Ευρώπης δεν είναι πλέον οι εποχιακοί εργάτες που θα επιστρέψουν στις χώρες τους αλλά, το μεγαλύτερο μέρος από αυτούς, είναι ευρωπαίοι πολίτες που θα παραμείνουν ως μόνιμο τμήμα της πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας.

Αυτό το καθεστώς μονιμότητας σε συνδυασμό με την σταδιακή δημογραφική έκρηξη, που συντελείται με τη δεύτερη και τρίτη γενεά, και την κοινωνική απομόνωση, σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, έχουν εγείρει πολλά ερωτήματα αναφορικά με τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις αυτής της μεταφύτευσης του Ισλάμ στην Ευρώπη.

Από πλευράς ενός πολύ μεγάλου μέρους Ευρωπαίων, η πραγματικότητα αυτή αντιμετωπίζεται ως απειλή για το μελλοντικό χαρακτήρα της Ευρώπης, τόσο τον κοινωνικό όσο και τον πολιτικό. Από την άλλη πλευρά, οι μουσουλμάνοι αντιμετωπίζουν την παρουσία τους στον Ευρωπαϊκό χώρο με ανασφάλεια και περιχαράκωση, αφού βλέπουν την πιθανότητα απώλειας της θρησκείας, της κουλτούρας και κατ’ επέκταση της διαφορετικής ταυτότητας τους.

Το κεντρικό σημείο για την κατανόηση αυτής της σχέσης είναι ότι το Ισλάμ αποτελεί πρωτίστως μία εξ αποκαλύψεως θρησκεία με ισχυρή πίστη στην παγκόσμια εγκυρότητά της και παράλληλα ένα τρόπο ζωής. Ως εκ τούτου, το Ισλάμ δεν είναι, και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται, απλά ως ένα ιδιαίτερο πολιτιστικό χαρακτηριστικό μίας ομάδας ανθρώπων που προέρχονται από χώρες έξω από την Ευρώπη. Επιπλέον, η ανάλυση για τους μουσουλμάνους στην Ευρώπη πρέπει να στηρίζεται, εν πολλοίς, στον τρόπο με τον οποίο οι ίδιοι οι μουσουλμάνοι αυτοπροσδιορίζονται και πως αντιλαμβάνονται το Ισλάμ μέσα στο Ευρωπαϊκό περιβάλλον και όχι στο πως οι Ευρωπαίοι τους εκλαμβάνουν.

Από αυτά τα ερωτήματα προκύπτει ένα ευρύ φάσμα απαντήσεων που καταδεικνύουν μία προβληματική σχέση μεταξύ των μουσουλμάνων και των ευρωπαϊκών κοινωνιών μέσα στις οποίες ζουν, με πιο ανησυχητική απάντηση την αδυναμία διαμόρφωσης κοινής αντίληψης, εκ μέρους των μουσουλμάνων, για μία σειρά ουσιαστικών θεμάτων που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα (όπως πχ τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία).

Η βασική ανάγκη που αναδύεται για τους μουσουλμάνους σήμερα είναι να αποκτήσουν την αυτοπεποίθηση ότι η ευρωπαϊκή χώρα στην οποία ζουν είναι το σπίτι τους μέσα στο οποίο θα πρέπει να οικοδομήσουν την κοινωνική τους πραγματικότητα με βάση τις στοιχειώδεις αντιλήψεις που καθορίζει η ΕΕ. Μέχρι στιγμής, η πραγματικότητα είναι πολύ απογοητευτική σε σχέση με τον πιο πάνω ευσεβοποθισμό.

Η αντιδραστική περιχαράκωση και, πολλές φορές, βίαιη αντίδραση είναι ασυμβίβαστα με την προσπάθεια οικοδόμησης αμοιβαίας εμπιστοσύνης και συνεργασίας με τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο έντονο ενόσω αυξάνεται ραγδαία ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Ευρώπης και το χάσμα αυτό δεν φαίνεται να αμβλύνεται. Εδώ είναι ένα σημείο από το οποίο προκύπτουν σοβαρές αμφιβολίες, έως αντιδράσεις, για την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, αφού πιθανή ένταξή της θα αυξήσει σημαντικά τον μουσουλμανικό πληθυσμό της ΕΕ.

Η εξέλιξη αυτού του ζητήματος θα καθορίσει σε πολύ μεγάλο βαθμό το κατά πόσο θα υπάρξει μία νέα κοινωνική εκδοχή του Ισλάμ στην Ευρώπη. Με άλλα λόγια, θα υπάρξει η δημιουργία του Ευρω-Ισλάμ ή θα συνεχιστεί η σημερινή προβληματική σχέση, δηλαδή, τόσο κοντά αλλά τόσο μακριά, με απρόβλεπτες συνέπειες για το μέλλον της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης αλλά και για τον ίδιο το χαρακτήρα της Ευρώπης.

Είναι επιτακτικά αναγκαίο, οι μουσουλμάνοι στην Ευρώπη να παύσουν να στηρίζονται αποκλειστικά στις ασιατικές και βορειοαφρικανικές εκδοχές της θρησκείας τους και να αναζητήσουν ένα νέο τρόπο σύζευξης θρησκείας και καθημερινής ζωής μέσα στις βιομηχανοποιημένες κοινωνίες της Ευρώπης. Το Ισλάμ, σίγουρα, θα αποτελέσει μία από τις μεγάλες προκλήσεις στη διαδικασία μετασχηματισμού της Ευρώπης που θα αγγίξει το ευαίσθητο ερώτημα, τι σημαίνει να είναι κάποιος ευρωπαίος.

Πηγή: http://infognomonpolitics.blogspot.com από: www.geopolitics-gr.blogspot.com

Όταν τα κύματα των εξαθλιωμένων μεταναστών – αποίκων εξολόθρευσαν τον γηγενή πληθυσμό

Εξαρχής, η προσπάθεια που κατέβαλαν οι ιθαγενείς της αμερικανικής ηπείρου για να κατορθώσουν να επιβιώσουν και να διατηρήσουν τον τρόπο ζωής τους μπροστά στην εισβολή του “λευκού ανθρώπου”, έμοιαζε καταδικασμένη.

Στην Κεντρική και Νότιο Αμερική, όπου υπήρχαν μεγάλοι, ισχυροί αστικοποιημένοι πολιτισμοί (Αζτέκοι, Μάγιας, Ινκας) η κατάρρευση της κρατικής δομής των (προσωποπαγών) βασιλείων, έφερε την εξαθλίωση, που συνοδεύτηκε, φυσικά, από τη σκλαβιά.

Ωστόσο, στο μεγαλύτερο μέρος της Κεντρικής και Νοτίου Αμερικής , εξαιρουμένης της Καραϊβικής (όπου οι ιθαγενείς κυνηγήθηκαν και εξοντώθηκαν στο σύνολό τους) οι ‘Ινδιάνοι’ επιβίωσαν, ως σκλάβοι των λευκών αρχικά και ως το κατώτερο τμήμα της κοινωνίας στη συνέχεια.

Χρειάστηκε να γίνουν αρκετά για να χειραφετηθούν οι ‘Ιντιος”, ωστόσο, σήμερα σε χώρες της Λατινικής Αμερικής υπάρχουν πρόεδροι, πρωθυπουργοί, βιομήχανοι, διανοούμενοι και ισχυροί επιχειρηματίες που προέρχονται από τους ιθαγενείς.

Κάτι αντίστοιχο δεν συνέβη στον αμερικανικό Βορρά και κυρίως στο τμήμα που στο τελευταίο τέταρτο του 18^ου αιώνα ονομάστηκε “Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής”. Εκεί οι πληθυσμοί των ιθαγενών ήταν στη συντριπτική πλειονότητά τους νομάδες κυνηγοί, που ακολουθούσαν την πορεία της λείας τους (κυρίως βίσονες) στις απέραντες πεδιάδες της ηπείρου ή ζούσαν σε μικρούς, προσωρινούς οικισμούς, τους οποίους εγκατέλειπαν όταν οι συνθήκες γίνονταν ακατάλληλες.

Αντίθετα με τι αποικίες των Ισπανών (κατά κύριο λόγο, αφού στην πορτογαλοκρατούμενη Βραζιλία η συντριπτική πλειονότητα των ιθαγενών εξοντώθηκε), στη λατινική Αμερική, όπου οι λευκοί ήταν εξαρχής η μειονότητα που επιβλήθηκε επί του ιθαγενούς πληθυσμού, στις μετέπειτα Ηνωμένες Πολιτείες η πορεία ήταν διαφορετική.

Εξαρχής, το εύκρατο κλίμα και ο τρόπος οργάνωσης των αποικιών, τις κατέστησαν ένα καταφύγιο για Ευρωπαίους από όλη την ήπειρο, που αναζητούσαν μία νέα πατρίδα.

Ήδη από την εποχή της απελευθέρωσης άρχισαν να συρρέουν Ευρωπαίοι άποικοι κατά χιλιάδες, μία ροή που στη συνέχεια έγινε σταθερότερη και ακόμη πιο μαζική. Δεκάδες χιλιάδες Ευρωπαίων (αργότερα και Ασιατών) συνέρρεαν κάθε χρόνο στη “Γη της Επαγγελίας”. Επρόκειτο στη μεγάλη πλειονότητά τους για ανθρώπους που αναζητούσαν τη θέση τους στον ήλιο, φτωχούς αγρότες από τη Γερμανία, εβραίους από την Πολωνία και τη Ρωσία, αναξιοπαθούντες της Αγγλίας, πεινασμένους Ιρλανδούς χωρικούς, λοιμοκτονούντες Ιταλούς και τόσοι άλλοι.

Ήταν ένα απλό ζήτημα μαθηματικών: οι ολιγάριθμοι, νομαδικοί πληθυσμοί των ιθαγενών δεν είχαν καμία πιθανότητα μπροστά στην πλημμυρίδα των πεινασμένων για γη Ευρωπαίων.

Αργά αλλά σταθερά, οι Ευρωπαίοι εγκαθίσταντο σε ινδιάνικες περιοχές, καταλάμβαναν και περίφρασσαν τη γη, ξεκινούσαν να την καλλιεργούν ή τη μετέτρεπαν σε βοσκοτόπια για τα κοπάδια τους.

Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση οι ‘Ινδιάνοι” όπως ονόμασαν τους ιθαγενείς της Αμερικής οι Ευρωπαίοι στην πρώτη επαφή τους (πιστεύοντας λανθασμένα ότι βρίσκονταν στις Ινδίες), λίγα μπορούσαν να κάνουν.

Ήταν υπερήφανοι άνθρωποι, που ζούσαν με έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής που είχε τι ρίζες του σε μία πανάρχοια παράδοση και βρισκόταν σε αρμονία με το περιβάλλον τους. Δυστυχώς, τέτοιου είδους τρόποι ζωής δεν ήταν δυνατόν να επιβιώσουν της ευρωπαϊκής “νέας πραγματικότητας” της αμερικανικής ηπείρου.

Οι Ινδιάνοι θα το καταλάβαιναν σύντομα, όταν θα κατέφευγαν στην τελευταία επιλογή που είχαν για να διασώσουν τον τρόπο ζωής τους και, τελικά, την ίδια την ύπαρξή τους: την ένοπλη αντίσταση.

(«Η Σφαγή στο Λιτλ Μπιγκχορν», από το περιοδικό Παγκόσμια Πολεμική Ιστορία, τεύχος 25, Μάιος 2008)

Μειοψηφία τα νεογέννητα λευκά μωρά στις ΗΠΑ

Οι λευκοί στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι στα πρόθυρα να γίνουν μια μειοψηφία στα μωρά που γεννιούνται.

Από επίσημα στοιχεία απογραφής προκύπτει ότι οι γεννήσεις μη λευκών, συμπεριλαμβανομένων και των ισπανόφωνων, αποτέλεσαν το 48 τοις εκατό των παιδιών που γεννήθηκαν στην Αμερική μεταξύ του Ιουλίου του 2008 και του 2009, πιο πάνω από το 46 τοις εκατό που ήταν δύο χρόνια πριν.

Οι εμπειρογνώμονες είπαν ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσε να γίνει μια «πλειοψηφία μειοψηφία» ήδη από τον επόμενο χρόνο, με τις γεννήσεις μωρών από τις μειονότητες να είναι περισσότερες από αυτές των λευκών με ευρωπαϊκή καταγωγή.

Ο λόγος για αυτήν την αλλαγή είναι το υψηλότερο ποσοστό γεννήσεων μεταξύ των μη λευκών πολιτών των ΗΠΑ - ακόμα και στην περίοδο της οικονομικής ύφεσης, όπου τα ποσοστά γεννήσεων μειώθηκαν σε όλες τις φυλετικές ομάδες, οι γεννήσεις μη-λευκών είχαν την χαμηλότερη πτώση.

Όμως, όπως στη Βρετανία, η αλλαγή σύνθεσης του πληθυσμού έχει οδηγήσει σε εντάσεις και ιδιαίτερη ανησυχία για τα θέματα σχετικά με το προφίλ του πληθυσμού που θέτει σε σχολεία και κοινωνικές υπηρεσίες.

Η πολιτεία της Αριζόνα θέσπισε πρόσφατα νόμο που καθιστά αδίκημα να είναι κάποιος λαθρομετανάστης και επέτρεψε στην αστυνομία να σταματήσει και να ερευνήσει τον οποιονδήποτε που φαίνεται ότι δεν μοιάζει να είναι από τις ΗΠΑ.

Άλλοι νόμοι που ψηφίστηκαν από το κράτος, οι οποίοι καταδικάστηκαν απερίφραστα ότι προωθούν τις διακρίσεις, απαιτούν από τους καθηγητές να μην έχουν υπερβολικά βαριά (ξενική) προφορά.

Τα στοιχεία της απογραφής δείχνουν ότι οι μειονότητες που αποτελούσαν το 31 τοις εκατό του πληθυσμού των ΗΠΑ το 2000, από τον Ιούλιο του 2008 και μέχρι το 2009 έχουν αυξηθεί σε 35 τοις εκατό.

Μεταξύ των Ισπανόφωνων, υπήρχαν περίπου εννέα γεννήσεις για έναν θάνατο, σε σύγκριση με μία γέννηση για ένα θάνατο για τους λευκούς.

Επιπλέον, οι μεσήλικες του λευκού πληθυσμού είναι μεγαλύτεροι από εκείνους των μη λευκών έτσι ένα μεγαλύτερο μερίδιο γυναικών από τις μειονότητας βρίσκονται σε προνομιακή ηλικία κυοφορίας.

Ο Kenneth Johnson, ανώτερος δημογράφος του Ινστιτούτου Carsey στο Πανεπιστήμιο του New Hampshire, δήλωσε ότι το χρονικό σημείο που οι «γεννήσεις της μειονότητας» θα γίνουν η πλειοψηφία θα μπορούσε να έλθει από τον επόμενο κιόλας χρόνο.

«Το ερώτημα είναι απλά πότε», είπε.

Στη Βρετανία, η πίεση της μετανάστευσης και η αύξηση των ποσοστών γεννήσεων που τροφοδοτείται από τις νέες αφίξεις μεταναστών θα γεμίσει ορισμένες νότιες πόλεις περίπου κατά ένα πέμπτο τα επόμενα οκτώ χρόνια, δείχνουν επίσημα στοιχεία.

Στο Λονδίνο, η κατάσταση είναι πιο ακραία όπου τέσσερις στους δέκα νέους είναι μέλη εθνικών μειονοτήτων.

Μια κυβερνητική έκθεση διαπίστωσε ότι περισσότερα από 700.000 παιδιά και έφηβοι έχουν χαρακτηριστεί ως μη-λευκοί, περίπου το 40 τοις εκατό αυτής της ηλικιακής ομάδας στην πρωτεύουσα.

Δείτε το βίντεο

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Εδώ είναι Πακιστάν! (Ποιος ακούει εσένα καημένε Έλληνα;)

Από την εκπομπή «Ο ιστός της Αράχνης» με τον δημοσιογράφο Άρη Σπίνο (EXTRA 3). Ρεπορτάζ από την πλατεία Βικτωρίας στην Αθήνα

Σιγά τώρα, μην σε έχουν ανάγκη…

Η Γερμανία γερνάει. Η μετανάστευση ψηλά, οι γέννες χαμηλά.

Η Γερμανία αντιμετωπίζει ήδη ένα δημογραφικό εφιάλτη, αφού τα ποσοστά γεννήσεων βρίσκονται σε πτώση παρά κάποιες μικρές - φιλικές προς την οικογένεια – κυβερνητικές πολιτικές. Τώρα, νέα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι περισσότεροι άνθρωποι εγκαταλείπουν τη χώρα παρά μεταναστεύουν σε αυτήν – αυξάνοντας έτσι τις ανησυχίες για την συρρίκνωση του πληθυσμού της χώρας.

Τα διαφαινόμενα δημογραφικά προβλήματα της χώρας είναι απίθανο να έκαναν τους Γερμανούς να επευφημήσουν τις πρόσφατες ειδήσεις σχετικά με τα ποσοστά γεννήσεων και μετανάστευσης. Με έναν γερασμένο πληθυσμό, το σύστημα πρόνοιας της χώρας από την γέννηση έως το θάνατο, θα μπορούσε να καταστεί απρόσιτο λόγω έλλειψης ατόμων σε ηλικία εργασίας που θα εγγυηθούν ότι το σύστημα θα συνεχίσει. Και η χώρα φαίνεται να αδυνατεί είτε να προσελκύσει αρκετούς μετανάστες ή να παράγει μωρά αρκετά γρήγορα για να διαλυθούν οι φόβοι της μελλοντικής δημογραφικής καταστροφής.

Μόνο πριν από δύο εβδομάδες, οι ελπίδες, μιας αύξησης γεννήσεων – μέσω κάποιων μέτρων της κυβέρνησης - κόπηκαν με τα τελευταία στοιχεία της γεννητικότητας. Η ομοσπονδιακή στατιστική υπηρεσία έδειξε ότι παρά τις μεγάλες επενδύσεις σε άδειες μητρότητας και πατρότητας και άλλων φιλικών προς την οικογένεια πολιτικών, ο ρυθμός των γεννήσεων στην πραγματικότητα μειώνεται στη Γερμανία, με 651.000 παιδιά να έχουν γεννηθεί το 2009, ακριβώς 30.000 λιγότερα από ό, τι το 2008.

Με μέσο όρο μόλις 1,38 παιδιά ανά γυναίκα, το ποσοστό γεννήσεων δεν είναι αρκετά υψηλό για να κρατήσει τον πληθυσμό σταθερό. Ο γερασμένος γερμανικός πληθυσμός θα είναι δύσκολο να εξασφαλίσει τα φορολογικά έσοδα για την υποστήριξη όλων των συνταξιούχων για το μέλλον ή για τη διατήρηση της οικονομικής ανάπτυξης. Στην πραγματικότητα, οι δημογράφοι αναμένουν ο πληθυσμός της Γερμανίας να μειωθεί κατά 17 εκατομμύρια από τα 82 εκατομμύρια που είναι τώρα, μέσα στα επόμενα 50 χρόνια.

Τώρα προσθήκη στα δεινά είναι τα τελευταία στοιχεία της μετανάστευσης τα οποία δείχνουν ότι περισσότεροι άνθρωποι εγκαταλείπουν στην πραγματικότητα την Γερμανία από το να επιλέξουν την χώρα για το νέο τους σπίτι. Για ένα τέταρτο του αιώνα, η Γερμανία ήταν μια χώρα της καθαρής μετανάστευσης, αλλά το 2008 η τάση αντιστράφηκε. Τα αριθμητικά στοιχεία για το 2009, ενώ σημείωσαν μικρή βελτίωση, εξακολουθούν να είναι ανησυχητικά. Η Ομοσπονδιακή Στατιστική Υπηρεσία δημοσίευσε τα στοιχεία που δείχνουν ότι 13.000 περισσότερα άτομα έχουν εγκαταλείψει τη Γερμανία το 2009 από αυτά που έχουν φτάσει.

Συνολικά 734.000 άνθρωποι επέλεξαν να εγκαταλείψουν τη χώρα το περασμένο έτος, ενώ μόνο 721.000 μετανάστευσαν. Αν και η συνολική μετανάστευση παρουσίασε αύξηση με 39.000 περισσότερους από το 2008, στην αρχή της δεκαετίας πάνω από 800.000 άνθρωποι επιλέγαν να κάνουν τη Γερμανία πατρίδα τους κάθε χρόνο.

Οι περισσότεροι από εκείνους που επέλεξαν να φύγουν ήταν οι ξένοι που επιστρέφουν στην πατρίδα τους, με πρώτο προορισμό να είναι η Πολωνία (123.000), μετά η Ρουμανία (44.000) και η Τουρκία (40.000). Από τους 155.000 Γερμανούς που επέλεξαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους, οι περισσότεροι επέλεξαν τις ΗΠΑ και την Ελβετία.

Υπήρξε μια μικρή βουτιά στην μετανάστευση, με 4.000 λιγότερους ανθρώπους που έφυγαν, σε σχέση με το 2008. Η παγκόσμια ύφεση πιστεύεται ότι ήταν ένας παράγοντας που συνέβαλε εδώ, καθώς οι υποψήφιοι μετανάστες γνωρίζουν ότι θα έχουν μια πιο σκληρή εποχή διασφάλισης των θέσεων εργασίας στο εξωτερικό. Η Ισπανία, για παράδειγμα, ήταν από καιρό μια δημοφιλής επιλογή για τους γερμανούς μετανάστες, αλλά τα υψηλά ποσοστά ανεργίας της λειτουργούν τώρα ως αποτρεπτικός παράγοντας.

Ο Klaus J. Bade, πρόεδρος της Συμβουλευτικής Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων για την ένταξη και τη μετανάστευση (SVR), υποστηρίζει ότι η Γερμανία πρέπει να καταστεί περισσότερο ελκυστική για τους Γερμανούς όσο και τους μετανάστες. Λέει ότι πολλοί άνθρωποι που εγκαταλείπουν τη Γερμανία διαμαρτύρονται για τις «στενές ιεραρχίες στις γερμανικές εταιρείες, τις μικρές πιθανότητες να προχωρήσουν και την έλλειψη δικαιοσύνης όσον αφορά την αναγνώριση των επιδόσεων." Από την άλλη πλευρά, σε ανθρώπους σε άλλες χώρες η Γερμανία έχει φήμη ότι δεν χαιρετίζει τους ξένους, μια εικόνα "που δεν θυμίζει πρόσκληση", είπε ο Bade στην εφημερίδα Hamburger Abendblatt.

Η Uta Koch του οργανισμού ανακούφισης - με έδρα το Αμβούργο - Raphaels Werk, η οποία συμβουλεύει τους μετανάστες και τους παλιννοστούντες, λέει ότι η επιλογή να αφήσεις την πατρίδα σου έχει μικρή σχέση με την αναζήτηση της περιπέτειας. «Οι περισσότεροι άνθρωποι το βρίσκουν δύσκολο να εγκαταλείψουν τη Γερμανία", δήλωσε στην εφημερίδα Die Welt. Η απόφαση λαμβάνεται από το φόβο της ανεργίας στην πατρίδα, ή την ελπίδα καλύτερων αμοιβών και φροντίδας για το παιδί στο εξωτερικό, εξηγεί η ίδια.

Ο ειδικός για θέματα μετανάστευσης του κόμματος των Πρασίνων, Memet Kilic, λέει ότι τα στοιχεία δείχνουν ότι «η χώρα μας δεν είναι πλέον τόσο ελκυστική, ιδίως για τους μετανάστες". Επισημαίνει το γεγονός ότι υπάρχουν σήμερα 10.000 περισσότεροι άνθρωποι που εγκαταλείπουν τη Γερμανία για την Τουρκία από ό, τι το αντίθετο.

Ο Reiner Klingholz του Ινστιτούτου του Βερολίνου για τον Πληθυσμό και την Ανάπτυξη είπε εν τω μεταξύ, στην οικονομική εφημερίδα «Handelsblatt» ότι για την οικονομία για να αντισταθμίσει τη μείωση των ποσοστών γεννήσεων, θα πρέπει να να μεταναστεύει "μισό εκατομμύριο ανθρώπων ετησίως μέχρι το 2050 - και αυτό δεν είναι πιθανό. "

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Η κρίση αυξάνει τους πλούσιους!

του Γ. Δελαστίκ

Λαίλαπα λιτότητας μαίνεται σε όλη την Ευρώπη. Οι κυβερνήσεις της Γηραιάς Ηπείρου λεηλατούν η μία μετά την άλλη τους μισθούς των εργαζομένων, τις συντάξεις των ηλικιωμένων, τα εισοδήματα των μικρομεσαίων, τα επιδόματα κοινωνικής αλληλεγγύης προς τους αδύναμους. «Εχουμε ελλείμματα, έχουμε χρέη, απειλούμαστε με χρεοκοπία» κραυγάζουν ως δικαιολογία για την επιβολή μέτρων λιτότητας εναντίον του πληθυσμού των χωρών τους. «Η παγκόσμια οικονομία σε κρίση» διατυμπανίζουν, προβάλλοντας τους αριθμούς του ύψους των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού και του δημόσιου χρέους.

Μόνο που αυτή η «παγκόσμια κρίση» όπως αποδεικνύουν πάλι οι αριθμοί προκαλώντας αυτή τη φορά σοβαρότατες υποψίες για τους στόχους της ακολουθούμενης πολιτικής, έχει παράξενα αποτελέσματα: από τη μια σκληρή λιτότητα για τις μάζες του πληθυσμού και φυσικά μείωση των εισοδημάτων τους και πτώση του βιοτικού τους επιπέδου, από την άλλη... θεαματική αύξηση του πλούτου των πλουσίων!

Μπορεί η χρηματοπιστωτική κρίση να ξεκίνησε το 2008 από τις τράπεζες και να είχε ως πρώτα θύματα τους ζάπλουτους και τους πλούσιους, δεν χρειάστηκαν όμως παρά έναν χρόνο για να ξαναφέρουν τις περιουσίες τους στα προ της κρίσης επίπεδα!

Περίπου 10,1 εκατομμύρια ήταν σε όλο τον κόσμο αυτοί που είχαν περιουσία άνω του ενός εκατομμυρίου δολαρίων το 2007. Μειώθηκαν δραματικά σε 8,6 εκατομμύρια το 2008. Το 2009 όμως εκτινάχθηκαν πάλι στα 10 εκατομμύρια άτομα. Σε 40,7 τρισεκατομμύρια ανερχόταν συνολικά η περιουσία τους το 2007. Επεσε στα 32,8 τρισ. το 2008, αλλά το 2009 εκτοξεύτηκε πάλι στα 39 τρισεκατομμύρια δολάρια.

«Οι εκατομμυριούχοι έδιωξαν την κρίση» πανηγύριζε στους τίτλους σχετικής ανάλυσής της η γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε». Ο τίτλος άλλης ανάλυσής της μάλιστα μας πληροφορούσε ότι «Η χρηματική περιουσία των Γερμανών ανήλθε σε νέα επίπεδα - ρεκόρ με 4,67 τρισεκατομμύρια ευρώ» κατά το 2009. «Οι εκατομμυριούχοι ευημερούν ακόμη και στην ύφεση» έγραφαν πανηγυρικά και οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης».

Ακόμη και στους κύκλους των εκατομμυριούχων όμως αυτή η κρίση και κυρίως τα μέσα που χρησιμοποίησαν οι κυβερνήσεις για την υπέρβασή της οδήγησαν σε θεαματική ενίσχυση των ζάπλουτων.

Από τα 10 εκατομμύρια εκατομμυριούχους, μια πολύ μικρή ομάδα 93.000 ατόμων που το καθένα τους έχει περιουσία τουλάχιστον 30 εκατομμυρίων δολαρίων και δεν αντιπροσωπεύει ούτε το 1% του αριθμού των εκατομμυριούχων, κατέχει το... 35,5% του συνολικού πλούτου των εκατομμυριούχων - δηλαδή 13,8 τρισεκατομμύρια δολάρια.

Αξίζει να σημειωθεί ότι σε αδρές γραμμές τόσο ο αριθμός των εκατομμυριούχων όσο και η συνολική περιουσία τους συγκλίνουν στα ίδια νούμερα ανάμεσα στους τρεις οικονομικούς πόλους του πλανήτη - τις ΗΠΑ, την Ευρώπη και την Ασία.

Στις ΗΠΑ οι εκατομμυριούχοι ανέρχονται σε 3,1 εκατομμύρια, στην Ευρώπη σε 3 και στην Ασία επίσης σε 3. Η περιουσία των Αμερικανών αυτών είναι 10,7 τρισ. δολάρια, των Ευρωπαίων 9,5 τρισ. και των Ασιατών 9,7 τρισ.

Χωριστή περίπτωση υπερπλουσίων αποτελεί η Λατινική Αμερική, όπου εκεί πολύ λιγότεροι εκατομμυριούχοι, ούτε καν 500.000, έχουν συνολική περιουσία 6,7 τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Τέτοια ανισότητα στη συγκέντρωση πλούτου δεν υπάρχει ούτε καν στους σεΐχηδες της Μέσης Ανατολής, όπου 400.000 Μεσανατολίτες εκατομμυριούχοι έχουν συνολική περιουσία «μόλις» 1,5 τρισεκατομμυρίου δολαρίων!

Απροσδόκητη διαπίστωση είναι ότι κατά μέσο όρο οι Αφρικανοί εκατομμυριούχοι είναι πλουσιότεροι από τους... Αραβες σεΐχηδες! Οντως, οι 100.000 Αφρικανοί εκατομμυριούχοι έχουν συνολική περιουσία 1 τρισεκατομμύριο δολάρια, άρα κατά μέσο όρο δυόμισι φορές περισσότερα κατά άτομο από τους Αραβες εκατομμυριούχους!

Κατά εθνικότητα, τους πιο πολλούς εκατομμυριούχους (2,86 εκ.) τους έχουν οι ΗΠΑ. Ακολουθούν οι Γιαπωνέζοι (1,65 εκ.) και οι Γερμανοί (861.000) με τους Κινέζους (477.000) τους Βρετανούς (448.000) και τους Γάλλους (383.000) αισθητά πίσω.

Αποκαλυπτικό Κάτω το ΑΕΠ, πάνω ο πλούτος!

Μειώθηκε το παγκόσμιο ΑΕΠ το 2009 κατά 2% και μάλιστα στη Γερμανία, τη Βρετανία και την Ιαπωνία η πτώση ξεπέρασε το 5%. Πώς γίνεται όμως, ενώ ολόκληρος ο κόσμος φτωχαίνει, την ίδια χρονιά η περιουσία των εκατομμυριούχων να αυξάνεται κατά 19% σε απόλυτα μεγέθη; Μόνο μέσω μιας ανακατανομής του κοινωνικού πλούτου σε τεράστια κλίμακα. Σε απλά ελληνικά δηλαδή οι κυβερνήσεις πήραν τρισεκατομμύρια δολάρια από τους φτωχούς και μέσω των μέτρων που εφάρμοσαν τα έδωσαν στους πλούσιους! Τώρα λοιπόν που οι πλούσιοι αύξησαν τις περιουσίες τους, οι κυβερνήσεις εξαπέλυσαν το 2010 πανευρωπαϊκή επίθεση λεηλασίας μισθών και συντάξεων για να μαζέψουν τα λεφτά που έδωσαν στους πλούσιους.

Πηγή: http://infognomonpolitics.blogspot.com / από ethnos.gr

Εβραίος εκατομμυριούχος χτίζει μεγάλο τζαμί στην Γαλλία!

Ο Εβραίος επιχειρηματίας Robert Harush που μεγάλωσε στην Ασκελόν, (πρόκειται για την αρχαία πόλη Ασκάλωνα) ξοδεύει μία περιουσία για την ανακαίνιση του μεγάλου ισλαμικού τεμένους στο Montereau, σε μία προσπάθεια για την προαγωγή της ‘συνύπαρξης’.

Ένας απίθανος ευεργέτης. Ένας κάτοικος της Ασκελόν που έκανε μια ολόκληρη περιουσία στην Ευρωπαϊκή αγορά ακινήτων έχει αποφασίσει να πληρώσει για την κατασκευή τζαμιού στην Γαλλία προς όφελος της τοπικής μουσουλμανικής κοινότητας.

Πατέρας τεσσάρων παιδιών, ο 58χρονος Harush, μεγάλωσε στην Ashkelon, και αφού ολοκλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία, δοκίμασε την τύχη του στην αγορά ακινήτων στην Ευρώπη. Η επιτυχημένη πορεία τους τον έκανε να κερδίσει πολλά ξενοδοχεία και κτίρια και εκτιμάται ότι έχει περιουσία εκατοντάδων εκατομμυρίων σεκέλ.

Παρά την επιτυχία ο Harush, δεν ξεχνάει την γενέτειρά του και επέστρεψε στην Ashkelon, (στην φωτογραφία κάτω) και επένδυσε σε τοπικές οικοδομικές επιχειρήσεις. Για τα τελευταία 10 χρόνια έχει ασχοληθεί μοιράζοντας τον χρόνο του μεταξύ του Ισραήλ και της Γαλλίας. Και τα τέσσερα παιδιά του μιλούν Εβραϊκά.

Ο επιχειρηματίας, επέλεξε ακόμη και να μείνει στο νότιο τμήμα της πόλης κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Cast Lead. Παρέμεινε στο Ισραήλ, επίσης, ακόμα και μετά από μια ρουκέτα Grad που προσγειώθηκε κοντά στο σπίτι του.

Παραδόξως, δεν νιώθει κακά αισθήματα για την αραβική πλευρά και είναι ένθερμος υποστηρικτής της συνύπαρξης. Πρόσφατα προσέγγισε το δήμαρχο της Montereau, μιας γαλλικής πόλης κοντά στο Παρίσι, ο οποίος τον ενημέρωσε για τις δυσκολίες του στη χρηματοδότηση της ανακαίνισης ενός μεγάλου τεμένους στην πόλη.

"Είπα στον εαυτό μου «εδώ είναι μια ευκαιρία να έρθουν οι άνθρωποι κοντά» και αποφάσισα να δωρίσω τα χρήματα,» είπε ο Harush. "Οι άνθρωποι έμειναν άναυδοι. Τι σχέση έχει ένας Εβραίο-ισραηλίτης άνθρωπος με την ανακαίνιση ενός τζαμιού; Η απάντηση είναι απλή: Έχχω βαρεθεί και έχω κουρασί από το μίσος. Πρέπει να ακουστεί μια υγιής φωνή».

Ο Harush εξήγησε ότι χτίζει το τζαμί με στόχο την προώθηση της συνύπαρξης. "Δεν είναι εύκολη επιχείρηση, αλλά το έκανα με όλη την καρδιά μου."

Οι ηγέτες της μουσουλμανικής κοινότητας του Montereau ευχαρίστησαν τον Harush για τη χειρονομία και διατηρούν μια θερμή σχέση μαζί του.

Ο επιχειρηματίας, όμως, δεν ενδιαφέρεται για την υποστήριξη της μουσουλμανικής κοινότητας μόνο και έχει πληρώσει για την κατασκευή μίας από τις μεγαλύτερες και πιο μεγαλοπρεπείς συναγωγές στην Asheklon πέρυσι, η οποία πήρε το όνομά του πατέρα του.

Σήμερα εργάζεται για τη δημιουργία ενός mikveh (τύπος τελετουργικού λουτρού) στη νότια πόλη που θα είναι αφιερωμένο στην μητέρα του. «Εγώ δεν είμαι θρησκευόμενος, αλλά πιστεύω ότι, ελλείψει σωστών πολιτικών το βάρος πέφτει πάνω στους επιχειρηματίες για να φέρουν κοντά τους Εβραίους και τους Άραβες και τους ‘κοσμικούς’ και τους θρησκευόμενους.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή