Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ) ξημεροβραδιάζεται για να βρει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει ειδήσεις και άρθρα συμβατά με την θεματολογία του, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για τα παρατιθέμενα links. Σχόλια και παρεμβάσεις του ΚΟ είναι σε χρώμα ερυθρό. Αν ψάχνεις για mainstream ειδησεογραφία και άποψη, ήρθες στο λάθος μέρος.

got democracy?

got democracy?
"Μη με παραδώσης εις την επιθυμίαν των εχθρών μου· διότι ηγέρθησαν κατ' εμού μάρτυρες ψευδείς και πνέοντες αδικίαν.."

kolokotronis

kolokotronis

Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010

Η ιστορία της Betuel, της 23χρονης Τουρκάλας στην Γερμανία, που αποφάσισε να εγκαταλείψει το Ισλάμ.


Παρακάτω είναι το βίντεο που δείχνει την ιστορία της Betuel, της 23χρονης Τουρκάλας που γεννήθηκε στην Γερμανία και έκανε την ‘επανάστασή’ της όταν αποφάσισε να εγκαταλείψει το Ισλάμ


Την ιστορία της Betuel, φοιτήτριας χημείας σήμερα, παρουσίασε κανάλι της γερμανικής τηλεόρασης και έχει αγγλικούς υπότιτλους.


Ακολουθεί στην συνέχεια, η μετάφραση στα ελληνικά.




‘Τον κόσμο τον ήξερα μόνο από το τζαμί ή από τους Τούρκους ή τους μουσουλμάνους. Για οικογένειες Γερμανών ή παιδιά Γερμανών, δεν ήξερα τίποτα’.


Η 23 χρόνη Betuel 23, που τώρα ζει μόνη της, γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Γερμανία. Άρχισε τις πανεπιστημιακές σπουδές της στη χημεία πριν από ένα χρόνο.


‘Όταν ήμουν νέα, ήθελα να φοράω την μαντίλα, γιατί η μητέρα μου φορούσε μαντίλα και τα παιδιά συχνά θέλουνε να κάνουνε πράγματα που βλέπουν να κάνουν οι μητέρες τους. Επίσης, δεν είχα κάτι το διαφορετικό από τα άλλα παιδιά στην κοινότητά μου’.


Οι γονείς της Betuel, που μετανάστευσαν στη Γερμανία από την Τουρκία, είναι βαθιά θρησκευόμενοι. Από την ηλικία των 5 ετών η Betuel, άρχισε να φοράει την μαντίλα, να προσεύχεται πέντε φορές την ημέρα, και να συμμετέχει σε σχολείο που διδάσκεται το Κοράνι (κάτι δηλαδή σαν Ισλαμικό κατηχητικό) κάθε Σαββατοκύριακο.


Υιοθέτησα ιδέες φονταμενταλιστικές από τότε που ήμουν παιδί. Δέχτηκα και πίστευα τα πάντα που μου είπαν. Ποτέ δεν αμφισβήτησα το κήρυγμα, έστω και αν ήταν κήρυγμα μίσους. Οι γονείς μου θεωρούσαν τους εαυτούς τους ότι ήταν δίκαιοι και άψογοι και εγώ απλά το δέχτηκα.


Στα χρόνια της παιδικής της ηλικίας η Betuel δεν είχε καμία εικόνα για την ζωή έξω από την τουρκική κοινότητα. Αυτό συνεχίστηκε ακόμη και στο δημοτικό σχολείο της. Μεγάλωσε σε ένα απομονωμένο, θρησκευτικό, φονταμενταλιστικό περιβάλλον και μιλούσε πολύ λίγα Γερμανικά. Μόνο όταν μπήκε στο λύκειο, όπου οι συμμαθητές της ήταν κυρίως Γερμανοί ήρθε σε επαφή με τον κόσμο έξω από την αυστηρή θρησκευτική της κοινότητα.


Στο γυμνάσιο, εγώ ο ίδια κρατούσα αποστάσεις από τους Γερμανούς συμμαθητές μου που ήταν Χριστιανοί. Δεν ήθελα να έχω τίποτα με αυτούς τους απαίσιους, άπιστους Γερμανούς, τους οποίους θεωρούσα ότι πήγαιναν κατ 'ευθείαν στην κόλαση. Και οι ίδιοι βέβαια, με απέφευγαν. Ντυνόμουν διαφορετικά και είχα διαφορετικές πεποιθήσεις και απόψεις για τα πάντα. Έτσι, το μίσος και η απόρριψη ήταν και από τις δύο πλευρές - από την πλευρά μου και από την πλευρά τους, επίσης.


Για την Betuel, ωστόσο, ήταν δύσκολο να έχει τον ρόλο του 'outsider' για πάντα. Δεν ήθελε πλέον να καλύπτει τον εαυτό της. Αλλά ήξερε ότι οι γονείς της δεν θα το επέτρεπαν αυτό. Επίσης, δεν θα της επέτρεπαν να διαβάσει ‘κοσμικά’ βιβλία της, να ακούσει μουσική, ή να συναντήσει τους φίλους. Όλα αυτά ήταν απαγορευμένα. Το χάσμα μεταξύ της δικής της ζωής της και της ζωής των συμμαθητών της ήταν πολύ μεγάλο.


‘Τότε άρχισα να αναρωτιέμαι για τα πράγματα που τα άλλα παιδιά είχαν τη δυνατότητα να κάνουν, ακόμη και τα απλούστερα πράγματα, όπως ψώνια με τους φίλους τους ή να βγουν έξω για να φάνε ένα παγωτό.


Αναρωτήθηκα αν υπήρχε κάποια λογική ή κάποιο νόημα μου δεν επιτρέπεται να συμμετέχω σε τέτοιες δραστηριότητες, αν όντως όλα αυτά ήταν «επικίνδυνα» για μένα, όπως έλεγαν οι γονείς μου ή αν ήταν μάλλον παράλογο ότι μου απαγορευόταν να κάνω οτιδήποτε από αυτές τις άκακες, συνηθισμένες δραστηριότητες.


Όταν η Betuel έγινε δεκατριών χρονών, οι αμφιβολίες της για τις διδασκαλίες του Ισλάμ μεγάλωσαν.

Πήγαινε πλέον λιγότερα συχνά στο Ισλαμικό κατηχητικό και τελικά, σταμάτησε. Εκείνη την περίοδο η ζωή με τα μέλη της οικογένειάς της μέσα στο ίδιο σπίτι έγινε όλο και πιο δύσκολη.


Όχι μόνο ήθελα να ακούω ‘κοσμική’ μουσική, αλλά ήθελα επίσης να βγαίνω έξω και να παρακολουθώ συναυλίες, να πηγαίνω στο θέατρο. Και να κάνω αυτό που μου άρεσε. Να φοράω ότι ήθελα να φοράω και να σκέφτομαι αυτό που ήθελα να σκέφτομαι – και η επιθυμία αυτή αύξανε. Και όταν είδα ότι δεν είχα το δικαίωμα να κάνω οποιοδήποτε από αυτά τα πράγματα, επειδή ήμουν κλειδωμένη σε ένα μικρό, κλειστό κόσμο, τότε ήρθε σε δίλημμα. Σκέφτηκα, τι μπορώ να κάνω γι 'αυτό, τι μπορώ να κάνω για να αλλάξω;


Η μόνη λύση ήταν να πω στους γονείς μου ότι δεν βλέπω τα πάντα με τον τρόπο που βλέπουν εκείνοι τα πράγματα. Για παράδειγμα, ήμουν πολύ περίεργη με τις φυσικές επιστήμες. Αλλά λόγω της θρησκείας μου, εγώ ποτέ δεν έκανα σκέψεις για θεωρίες όπως αυτή της εξέλιξης. Επίσης ιστορίες όπως για τον Αδάμ και την Εύα, και όλες τις άλλες, έπρεπε να τις αποδεχθώ, χωρίς καμία αμφιβολία. Ακόμη και αν υπήρχαν πράγματα που απλά δεν συμβιβάζονταν με τις εξηγήσεις που δίνει η επιστήμη σήμερα.


Μένοντας μόνη της με τις αμφιβολίες της, δεν μπορούσε πλέον να αντέξει να κρύβει την λαχτάρα της για την ελευθερία. Όταν ήταν δεκαεννέα, είπε στην μητέρα της την αλήθεια, και της είπε ότι ήθελε να σταματήσει να φοράει την μαντίλα της και να σταματήσει να πιστεύει στο Ισλάμ.


‘Η μητέρα μου προσπάθησε να μου πει ότι και αυτή, μερικές φορές, όταν ήταν νέα, αισθάνθηκε το ίδιο, αλλά ότι, πρέπει να πνίγουμε τέτοιες σκέψεις, ανεξάρτητα από το πόσο συχνά αυτές οι σκέψεις, προσπαθούν να μας δελεάσουν. Μου είπε ότι δεν ήταν κάτι το ασυνήθιστο να έχω αυτές τις σκέψεις. Στη συνέχεια προσπάθησα να καταστήσω σαφές για ότι όλα αυτά δεν ήταν απλώς προσωρινές σκέψεις που θα περνούσαν. Τα εννοούσα σοβαρά.


Τα πράγματα δεν πήγαν καλά. Το δύσκολο κομμάτι μέρος ήταν μπροστά της, ιδιαίτερα το καλοκαίρι, όταν η Betuel και η οικογένειά της πήγαν να επισκεφθούν την πατρίδα τους, την Τουρκία. Εκεί, οι γονείς της Betuel της εξήγησαν το πραγματικό τους σχέδιο: ότι θα της αφαιρούσαν το διαβατήριό της και ότι θα παρέμενε στην Τουρκία και θα παρακολουθούσε ένα ισλαμικό σχολείο εκεί, έτσι ώστε να έρθει στα συγκαλά της, τελικά.


Μόνο με την παρέμβαση του ο θείου της, μπόρεσε και γύρισε στη Γερμανία. Λίγο μετά, άφησε το σπίτι των γονέων της μόνιμα, και βρήκε μια οικογένεια Γερμανών για να ζήσει μαζί της. Εκεί έλαβε την προσοχή και την υποστήριξη που πάντα λαχταρούσε. Τελείωσε το Abitur της (οι τελικές εξετάσεις του Λυκείου) και μπήκε στο Πανεπιστήμιο για να σπουδάσει χημεία.


‘Αυτό που χρειαζόμουν πλέον και θεωρούσα πιο σημαντικό, ήταν να υπάρχει κάποιος που θα δείξει κατανόηση και υπομονή μαζί μου - κάποιος που θα είναι πρόθυμος να σταθεί δίπλα μου και ειλικρινά να προσπαθήσει να με καταλάβει. Είχα ανάγκη κάποιος να μου πει ότι αυτό που έκανα δεν ήταν κάτι «λάθος», αλλά το σωστό. Η πρώτη φορά που έβγαλα την μαντίλα μου, ένιωσα να ανεμίζουν τα μαλλιά από τον αέρα και ήταν τόσο όμορφη αυτή η αίσθηση. Το θυμάμαι ακόμα πολύ καλά.


Δεν είναι ακόμα σε θέση να απαλλαχθεί από όλες τις ηθικές και δεοντολογικές απαιτήσεις της θρησκείας με την οποία μεγάλωσε. Ακόμα νιώθει ‘αποκλεισμένη’, καθώς προσπαθεί να προχωρήσει μπροστά και να απολαύσει τη νέα της ζωή.


‘Θα μου πάρει καιρό επίσης, να συνηθίσω όλες τις αλλαγές, όπως είναι, να εμπιστεύομαι τον εαυτό μου και να μπορώ να στηριχθώ στα πόδια μου, και να έχω την ελευθερία να ντυθώ όμορφα, να ντυθώ ελεύθερα, και μάλιστα να φορέσω μπικίνι, όπως και τα άλλα κορίτσια κάνουν, το οποίο ήταν λίγο δύσκολο για μένα να το συνηθίσω, γιατί εδώ δείχνεις πολύ από το σώμα σου. Είναι εντελώς διαφορετικά από αυτά που είχα συνηθίσει στο παρελθόν, όπου θα έπρεπε να καλύπτω όσο το δυνατόν περισσότερα από το σώμα μου. Αλλά την ίδια στιγμή, δίνει ένα αίσθημα μεγάλης ελευθερίας.


Σήμερα αισθάνεται αρκετά μακριά από την τουρκική κοινότητα και τους ανθρώπους της, που ξέρει ότι δεν θα εγκρίνουν την νέα της ζωή που θεωρείται ‘ντροπή’.


Μέσα στους τούρκικους κύκλους, οι άνθρωποι εξακολουθούν να είναι πολύ συντηρητικοί. Είναι πολύ σημαντικό να παραμείνεις μόνη / παρθένα. Εάν κάποια έχει φίλο τότε ο κόσμος γρήγορα θα την κρίνει και θα την κοιτάζει με ένα βλέμμα αποδοκιμασίας. Υπάρχουν πάντα πολύ άκαμπτα πρότυπα συμπεριφοράς / νοοτροπίας που οι γυναίκες πρέπει να τηρούν, οι οποίες δεν συμβαδίζουν πλήρως με τα δικά μου.


Παρά τις διαφορές της με τους γονείς της, η Betuel διατήρησε ωστόσο κάποιες σποραδικές επαφές με την οικογένειά της. Πάνω απ 'όλα, θέλει να δει την μικρή της αδελφή. Αλλά ποτέ δεν μιλά για την ζωή της, τις σκέψεις της, και τους φίλους της. Εξακολουθούν να αποτελούν ταμπού.


Η μεγαλύτερη επιθυμία μου είναι η σχέση μου με τους γονείς μου να γίνει καλύτερη, για να αποδεχθούν τη ζωή μου όπως είναι τώρα, και για να μου πουν τι καταλαβαίνουν.


ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή: http://sweetnessandsufferings.blogspot.com/


1 σχόλιο:

Manos είπε...

Καταλάβαμε, άλλη μία Butuel κλασσική ιστορία που ένα άτομο απο τη βαρυά καταπίεση των κατηχητικών και της θρησκείας περνάει στην δίθεν.. ελευθερία της ''ζωής''..
Το θέμα φυσικά δεν είναι μόνο να ξεφύγεις απο τα κατηχητικά ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ αλλά και το που θα βρεθείς μετά!