Αποκρυφιστικά, σατανιστικά, μασονικά σύμβολα και η Νέα Παγκόσμια Τάξη σε cartoons!

Μια ωραία συλλογή από την καλή μας Disney…Φρίκη το πρώτο μέρος. Από το ‘Fantasia’. Υποτίθεται απευθύνεται σε παιδιά…

Πως ο Spiderman υιοθέτησε - τα τελευταία χρόνια - το (σατανιστικό) σύμβολο με τα κέρατα για να πετάει τους ιστούς…. Για τον γηραιό δημιουργό του Spiderman και το πρόσφατο δημιούργημά του βλέπε και ΕΔΩ

Ο Μπομπ ο Σφουγγαράκης με το ίδιο σύμβολο και με τα χαρακτηριστικά μασονικά κόκκινα φεσάκια. Ακούστε την λέξη που ‘Lodge’ που σημαίνει ‘Στοά’

Απίστευτο! Η πυραμίδα των Illuminati, το μασονικό ‘Μάτι που τα βλέπει όλα’, η φιγούρα του Σατανά και οι προσκυνητές του…όλα σε ένα ‘μοντέρνο’ επεισόδιο του - πάλαι πότε απολαυστικού - ‘Τομ & Τζέρρυ’.

Και άλλο ένα πάλι με πυραμιδούλες αλλά και με αναφορά στο βιβλίο του αθεϊστή Ντώκινς! Κοροϊδία για τον Θεό και η μόδα του αθεισμού…

Φοβερό βίντεο με αναφορά στη Νέα Παγκόσμια Τάξη - New World Order

Άλλη μία αναφορά για τη Νέα Παγκόσμια Τάξη από το καρτούν ‘Cobra Commander’. Καταστροφή όλων των οικονομιών των κρατών και υπόσχεση για μία Νέα Τάξη και νέα Οικονομική ανάκαμψη!

‘Gay Days’,σατανισμός, υποσυνείδητα μηνύματα και η Disney

Ο Vincent Price είναι ένας από τους κυριότερους αποκρυφιστές ο οποίος εισήγαγε στο κόσμο πολύ τρόμο με τα σενάρια που έγραφε. Σχεδίασε και κάποια πράγματα για τη Ντίσνεϋ ενώ έκανε και τη φωνή του καθηγητή Ράντιγκαν (από την ταινία ‘The Great Mouse Detective’ του 1986. Ο Price σε συνέντευξή του έχει δηλώσει: «Satan is the ultimate hero» (‘Ο Σατανάς είναι ο τέλειος ήρωες’).

Όσο αφορά τα έργα του για τους ενήλικες ,κάποια φορά η Ντίσνεϋ έμεινε χρεωμένη προς τα συνδικάτα. Για να μπορέσει να πληρώσει το χρέος άρχισε μυστικά να παράγει έργα πορνό. Ο Fritz Springmeier υποστηρίζει ότι ο διευθυντής των στούντιο Walt Disney ασχολούταν επίσης με τη διεύθυνση των στούντιο Touchstone, Miramax, Hollywood, ‘’τα οποία δημιουργήθηκαν για να καλύπτουν τη παραγωγή έργων πορνό από τη Disney’’

Mόνο αυτό; Όχι! Ο Σατανάς είναι διαφθορέας και πολύ «εφευρετικός» στο έργο του, ελπίζοντας να αρνηθούμε το Θεό. Φαίνεται απίστευτο αλλά τα κινούμενα σχέδια με τα οποία μεγαλώνουν τα παιδιά μας είναι γεμάτα υποσυνείδητα μυνήματα. Σας παρουσιάζουμε μερικά παραδείγματα για να πεισθείτε μόνοι σας.

Στη «Μικρή Γοργόνα» ένας από τους πύργους του κάστρου (η τρίτη κολώνα από τα δεξιά προς τα αριστερά) παρουσιάζει ένα ανδρικό μόριο σε στύση. Ακόμη και ο ιερέας που τελεί το γάμο έχει στύση. Πίσω από τα λόγια του τραγουδιού της ‘Μικρής γοργόνας’ «Kiss the girl»…βρίσκεται ένα Τζαμαϊκανό συγκρότημα το οποίο προφέρει βλάσφημες λέξεις σε αφρικανική διάλεκτο, προς όσους παρακολουθούν τη ταινία.

Στη ταινία «Αλαντίν» εάν το το βάλετε στο πιο αργό θα προσέξετε ότι λέει πολύ γρήγορα για να μη γίνει κατανοητό «good teenagers,take off your clothes”(«καλοί μου νεοί βγάλτε τα ρούχα σας»)

Μια άλλη διάσημη ταινία κινουμένων σχεδίων είναι η «Ποκαχόντας». Σε σχέση με την αληθινή διήγηση η Disney ξεχνάει να διευκρινίσει ότι η βασική πρωταγωνίστρια γίνεται χριστιανή.

Στην ταινία «Lion King» υπάρχουν πολλά υποσυνείδητα μηνύματα που περιέχουν τη λέξη σεξ (sex) και ψέμα (lie). Αν ρολάρετε τη ταινία αργά θα δείτε ότι πολλές φορές εμφανίζεται η λέξη σεξ. Μια από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές είναι εκείνη που το λιοντάρι χτυπάει με το πόδι του τη γη. Στη μέση της σκόνης που σηκώνεται ψηλά εμφανίζεται η λέξη SEX...

Υποσυνείδητα μηνύματα για τη λέξη σεξ υπάρχουν και στη «Πεντάμορφη και το τέρας».

Σε συνέντευξη του γιατρού James Dobson στα πλαίσια μιας τηλεοπτικής εκπομπής εμφανίζεται ο Μίκυ Μάους παρουσιάζοντας τη τελευταία παραγωγή της Disney «Μεγαλώνοντας ως ομοφυλόφιλος». Στη παρουσίαση του ο εκπρόσωπος τύπου της Disney προσκαλεί όλους τους αρσενικούς έφηβους να εξερευνήσουν τον όμορφο κόσμο της ομοφυλοφιλίας.

Σήμερα η Disney προωθεί τις ετήσιες συναντήσεις «Gay and Lesbian day at Walt Disney World» Επέτρεψε να εμφανιστούν ο Μίκυ Μάους και ο Ντόναλντ Ντοκ σαν αγαπημένοι ομοφυλόφιλοι ενώ η Μίνι Μάους και η Νταίζη Ντακ ως λεσβίες. H Ντίσνευ βελτίωσε τις υγειονομικές παροχές των ομοφυλόφιλων υπαλλήλων του οι οποίοι «ζουν» μαζί. Αυτό όμως δεν εφαρμόστηκε στα ετερόφυλα ζευγάρια.

Ο πρόεδρος της, Μαικλ Αϊσνερ δήλωσε ότι το 40% των 63000 υπάλληλων του είναι ομοφυλόφιλοι. Ο ίδιος,ο οποίος κατέχει το 60% των μετοχών της Disney,εγκατέλειψε τη σύζυγο του και παντρεύτηκε με ένα ομοφυλόφιλο στη Disneyworld στο Ορλάντο της Φλόριντας.

…Τώρα πως πάμε με την «υστεροφημία της Disney» και τη «κληρονομιά Disney;». Αναφερόμαστε φυσικά στη Disneyland και στη Disneyworld!

Ας δούμε τι λέει σχετικά με τη λειτουργεία αυτών των «πάρκων διασκέδασης» ο διάσημος μασόνος H.G.Wells: «Ο φίλος του Γουόλντ Ντίσνεϋ, μασόνος H.G.Wells, υποστηρίζει στο βιβλίο του «Μια μοντέρνα ουτοπία» (A modern Utopia) ότι θα υπάρχουν πολλά «σόου και διασκεδάσεις» για τους ανθρώπους στη Νέα Τάξη Πραγμάτων.

Τι συμβολίζουν όμως από απόψεως σατανιστικής λειτουργίας των πραγμάτων αυτά τα τεράστια και αλαζονικά κτίσματα; Στο βιβλίο “Deeper Insights into the Illuminati Formula” οι Fritz Spingmeier και Cisco Wheeler αναφέρουν: «Είναι γνωστό ότι η Disneyland και η Disneyworld είναι σημαντικά κέντρα όπου οι Ιλουμινάτι δημιουργούν σκλάβους. Η Disneyland είναι ένα μέρος που λαμβάνουν μέρος πολλές σατανιστικές τελετές και πορνογραφικές δραστηριότητες. Οι Ιλουμινάτι είχαν ανάγκη από ένα μέρος όπου θα έρχονταν άνθρωποι από όλο τον κόσμο χωρίς να προκαλούν υποψίες, ώστε να έχουν απόλυτη κάλυψη για τις δραστηριότητές τους.

Ένα αντικείμενο συζήτησης για τους εργαζομένους στα στούντιο της Disney ήταν η παράξενη συμπεριφορά του Walt. Κανείς δεν τον έβλεπε μέχρι αργά το απόγευμα, όταν και έβγαινε από τα υπόγεια τούνελ που σα λαβύρινθος απλώνονται κάτω από τα στούντιο. Η εξήγηση που ο ίδιος έδινε ήταν πως είχε σημαντικές συζητήσεις με τους μηχανικούς.

Σύμφωνα με πηγές της C.I.A το 1977 προσέλαβε εργάτες για να χτίσει υπόγεια τούνελ κάτω από τη Disneyland. Αυτοί οι εργάτες έπρεπε να το κρατήσουν μυστικό και δεν πήραν παρά ελάχιστες πληροφορίες για το σκοπό για τον οποίο οι μυστικές υπηρεσίες εμπλέκονται στη κατασκευή ενός πάρκου διασκέδασης. Κάτω από τη λίμνη Χάλντεϋ χτίστηκε ένα κέντρο νοητικου προγραμματισμού Αυτό βρίσκεται μερικά χιλιόμετρα μακριά από τη Disneyland . Παρότι πήραν αυστηρά μέτρα για να μη γίνει γνωστή η ύπαρξη τους, κατά καιρούς έγιναν πολλές δίκες κατά τις οποίες τα θύματα θέλησαν να αποκαλύψουν την ύπαρξή αυτών των τούνελ και τον κύριο σκοπό τους.

Τελικά αυτά έκλεισαν και στο κοινό παρουσιάστηκαν δύο τούνελ «νέα», ένα του τεχνικού ελέγχου και ένα των ηθοποιών.

Στα πάρκα Disney προσέλαβαν ένα στρατό καταδοτών ντυμένους ως τουρίστες , για να παρακολουθούν τους εργαζόμενους. Πολλοί εργαζόμενοι ήθελαν να τα κάνουν γνωστά αλλά η Disney πάντοτε κατάφερνε να σταματήσει την αρνητική διαφήμιση.

Μια εξαίρεση είναι τα άρθρα που δημοσιεύτηκαν στις 4 Νοεμβρίου 1966 στο “Noppa Valley Register” υπό τον τίτλο: «Σοβαρά παράπονα των εργαζομένων στη Disneyland με τα οποία καταγγέλλουν τα κατάχρηστικά μέτρα ασφαλείας που κυριαρχούν στο μαγικό βασίλειο».

Ο καθηγητής νομικής στο UCLA, David Sklansky,είχε πει σχετικά με τη Disney: «Ένα από τα σημαντικά προβλήματα είναι ότι δεν ξέρουμε τι πραγματικά αυτοί κάνουν –εάν ποτέ σταματούν να παρακολουθούν το προσωπικό. Η διοίκηση φυσικά δεν υφίσταται τέτοιους ελέγχους».

Ολόκληρο το παγκόσμιο σύστημα ενώθηκε για να στηρίξει τη δημόσια εικόνα της Disney, την επιθυμητή από τη μασονία εικόνα.

Όταν κάτι το οποίο όλος ο κόσμος θεωρεί νόμιμο και ηθικό δεν δέχεται επίθεση από το πάγκοσμιο σύστημα,τότε οι άνθρωποι θα πρέπει να υποπτεύονται ότι κάτι δεν πάει καλά.Γιατί την Ντίσνευ δεν την αγγίζει κανείς;

Πηγή – μετάφραση: -www.orthodoxigynaika.blogspot.com

Από την ρουμάνικη ιστοσελίδα: www.credinta-ortodoxa.ro

Βλέπε και άρθρο «Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος»...

Η γέννηση της θεωρίας του «τρίτου φύλλου»

Συνέχεια αποσπασμάτων από την μελέτη «The Born Gay Hoax» («Η Απάτη του ‘Γεννήθηκα Ομοφυλόφιλος’») του Ryan Sorba.

“Ουράνιοι του κόσμου, ενωθείτε” [ακτιβιστικό σλόγκαν]

Η πρώτη φορά που παρουσιάστηκε η θεωρία μίας «εκ γενετής ομοφυλοφιλικής κατάστασης» ήταν εδώ και κάτι παραπάνω από 150 χρόνια, στην Γερμανία

Πριν από αυτή τη χρονική περίοδο δεν υπάρχει κανένα γνωστό αρχείο για κάποιον άνθρωπο που να είχε δηλώσει ότι είχε γεννηθεί με σεξουαλική προτίμηση προς το ίδιο φύλο με αυτόν (Same Sex Attractions - SSA). O εμπνευστής της ιδέας αυτής ήταν ο Κarl Heinrich Ulrichs (1825-95 - φώτο).O Ulrichs, o «προπάτορας του κινήματος των δικαιωμάτων των γκέι όλου του κόσμου», ήταν δικηγόρος, πολιτικός ακτιβιστής, και γνωστός παιδεραστής. Όταν ήταν 14 χρόνων τον είχε αποπλανήσει ο τριαντάχρονος δάσκαλός του της ιππασίας.

Οι παρατηρητές, έχοντες γνώση της συνεκτικότητας μεταξύ της σεξουαλικής παιδικής κακοποίησης και της κατόπιν ενήλικης προτίμησης του ατόμου προς το ίδιο φύλο με αυτό, θα μπορούσαν να συμπεράνουν ότι η εφηβική του εμπειρία ήταν η αιτία της μετέπειτα εμμονής του Ulrichs.

Γύρω στο 1860, σε μία προσπάθειά του για συμπαράσταση να αντικρούσει την παράγραφο 175 του Γερμανικού Ποινικού Κώδικα που καταδίκαζε το σοδομισμό, ο Ulrichs άρχισε να διαδίδει τη θεωρία που χαρακτήριζε τα άτομα τα οποία αναπτύσσουν σεξουαλική προτίμηση προς το δικό τους φύλο (SSA) ως άτομα ανήκοντα σε ένα «τρίτο φύλο». Ο Ulrichs ισχυριζόταν ότι στα άτομα αυτά συνέβη αυτό λόγω μίας ψυχο-πνευματικής σύγχυσης, κατά την οποία το σώμα του άνδρα κατοικείται από την ψυχή μιας γυναίκας και το αντίστροφο. Ο Ulrichs έδωσε τους προσδιορισμούς «Urning» (άρρεν) και «Dailing» (θήλυ) στα μέλη αυτού του «τρίτου φύλου», πού δεν ήσαν ούτε αρσενικά ούτε θηλυκά, αλλά ένας συνδυασμός και των δύο.

Ο όρος «ουράνιος» εισήχθη το 1862 ως μία νέα ορολογία που αφορούσε γενικά τις σεξουαλικές σχέσεις με άτομα του ιδίου φύλου, δηλαδή και για τους Urnings και για τους Dailings. Τον όρο αυτό τον δανείστηκε από το Συμπόσιο του Πλάτωνα, στο οποίο τα άτομα με σεξουαλική προτίμηση στο ίδιο φύλο έχαιραν προστασίας από την Ουρανία, την ένατη μούσα.

Ο Ulrichs ήταν της γνώμης ότι εφόσον οι προτιμήσεις αυτές ήσαν φυσιολογικές, τότε και η ομοφυλοφιλία δεν θα έπρεπε να ποινικοποιείται.

Παρόλο ότι ο Ulrichs δεν ήταν σε θέση να καταργήσει το νόμο περί σοδομισμού, οι προσπάθειες είχαν επιρροή όπως αποδείχθηκε από τον όγκο του πολιτικού ακτιβισμού και τη συμπάθεια του κόσμου προς τους «ουράνιους» κατά την εποχή εκείνη.

Μέσα σε αυτή την πολιτική αλλαγή, ο Γερμανο-Ούγγρος συγγραφέας Karoly Maria Benkert (1824-82), με το ψευδώνυμο Karoly Maria Kertbeny, χρησιμοποίησε τον όρο «ομοφυλόφιλος» σε μια ανοικτή επιστολή του προς τον Πρώσο Υπουργό Δικαιοσύνης το 1869. Πριν από αυτό, οι άνδρες και οι γυναίκες που επιδίδονταν σε πράξεις ομοφυλοφιλίας ήσαν γνωστοί ως «σοδομιστές», «παιδεραστές» ή ως «Knabenschaender» (στην κυριολεξία: «κατακτητές αγοριών»).

Οι Ulrichs και Kertbeny καταλάβαιναν ότι η αντίσταση του κόσμου στο φαινόμενο της ομοφυλοφιλίας, απέρρεε από την αντίληψη (του κόσμου) ότι η πράξη αυτή είναι αφύσικη και παράλογη. Με σκοπό να αποτρέψει συμπεριφορές άμεσα συνδεδεμένες με όρους όπως «σοδομίτης» και «αποπλανητής αγοριών», οι Ulrichs και Kertbeny επεχείρησαν να καλλιεργήσουν νέους όρους αναφερόμενους περισσότερο στη σεξουαλική ταυτότητα, παρά στη σεξουαλική συμπεριφορά. Και το πέτυχαν. Τα πιο επιτυχή επιτεύγματα τους ήσαν οι όροι «ουράνιος» και «ομοφυλόφιλος».

Την εποχή εκείνη, οι Γερμανοί που επιδίδονταν στο σοδομισμό άρχισαν να αυτοαποκαλούνται «ουράνιοι», υπήρχε δε και στρατιωτικό σλόγκαν: «Ουράνιοι του κόσμου ενωθείτε», διεθνούς χρήσης. Παρά το ότι ο όρος του Ulrichs «ουράνιος» βασισμένος στην ταυτότητα δεν θα κρατούσε για πολύ, ο όρος του Kertbeny «ομοφυλόφιλος» επικράτησε τελικά.

Ο Mark Steyn, κοινωνικός κριτικός, περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο η χρήση των όρων αυτών έπαιξε κεντρικό ρόλο στο κίνημα για την ομαλοποίηση των σεξουαλικών δραστηριοτήτων μεταξύ ομοφύλων, με το να επηρεασθεί η κοινή γνώμη διά του λεξικού. Ο Steyn εξηγεί ότι, ιστορικά και από ηθικής άποψης, η σεξουαλική δραστηριότητα μεταξύ δύο ατόμων του ιδίου φύλου χαρακτηρίζεται ως πράξη σοδομισμού. Δεν τίθεται θέμα πλέον εάν ο σοδομισμός είναι «παραδεκτός» ή «απαράδεκτος», αλλά είναι μία πράξη επιλογής. Έπειτα, εξηγεί ο Steyn, προς το τέλος του 19ου αιώνα, η πράξη αυτή επαναπροσδιορίσθηκε ως μία κατάσταση ατόμων, και ονομάσθηκε «ομοφυλοφιλία». Κατόπιν (μόλις πριν μερικές δεκαετίες), ο όρος αυτός αναβαθμίσθηκε εκ νέου, αφορώντας στην ίδια την ταυτότητα του ατόμου, ώστε να διακρίνεται σε «γκέι» ή «straight» ή σε «ενδιάμεσο». Ο όρος αυτός περιγράφει πλέον το π ο ι ό ς είναι κανείς. Έχει γίνει εξίσου θεμελιώδης με την ίδια την ταυτότητα του ατόμου όσο και η ράτσα του.O Stein εξηγεί, «κάθε διατύπωση εγείρει τα εξής διλήμματα: μπορεί κανείς να είναι αντίθετος ή και να καταδικάζει μία κατάσταση ; αλλά όσον αφορά μία πλήρη ταυτότητα όπως το να είναι κανείς Λατίνος ή Εσκιμώος, τότε, με το να μην την αποδέχεται κανείς εξ ολοκλήρου, ρισκάρει να θεωρηθεί ρατσιστής.

Η κοινωνικό-πολιτική στρατηγική τού Ulrichs έγινε το πρότυπο εργασίας κατά το τέλος του 19ου αιώνα στη Γερμανία. Όμως, η πολιτική αναστάτωση που ακολούθησε στην καρδιά του ομοφυλοφιλικού κινήματος σε ολόκληρη τη Γερμανία, το έσπρωξε να παραμείνει υπογείως. Από τότε, η στρατηγική του Ulrichs, προορίσθηκε να μείνει σε χειμερία νάρκη για ένα σχεδόν αιώνα, όμως, η επίδρασή της επέζησε έμμεσα χάρη στη γλώσσα. Η θεωρία τού «τρίτου φύλου» ήταν μία νέα πραγματικότητα για τις μάζες, που σφράγισε το μέλλον της κοινωνίας.

Μετά το θάνατο του Ulrichs το 1895, το ομοφυλοφιλικό κίνημα στη Γερμανία υπέστη σχίσμα σε δύο αντικρουόμενες τάσεις. Η μία ακολούθησε τον Magnus Hirschfield, (φώτο) οπαδό του Ulrichs, η άλλη τον Adolf Brand, ένα νεαρό αναρχικό. Αυτό που δίχασε το κίνημα ήταν το θέμα της ταυτότητας του φύλου. Ο Hirschfield και οι οπαδοί του ενστερνίσθηκαν τη ‘θηλυπρεπή ταυτότητα’ κατά την παράδοση του Ulrichs, ενώ ο Brand και οι δικοί του αντιλαμβάνονταν τον εαυτό τους ως ‘σούπερ- αρρενωπούς’ κατά την ελληνική παράδοση.

Το 1897, o Magnus Brand ίδρυσε την Επιστημονική Ανθρωπιστική Επιτροπή (SHC). Το SHC ήταν αφιερωμένο στους δύο στόχους του Ulrichs. O πρώτος στόχος ήταν η ανατροπή τής παρ. 175 του Γερμανικού Ποινικού Κώδικα που ποινικοποιούσε το σοδομισμό και ο δεύτερος ήταν η προσπάθεια να νομιμοποιηθούν οι ομοφυλοφιλικές πράξεις εντός της γερμανικής κουλτούρας.

Παρόλο ότι η «θηλυπρεπής» μερίδα του Hirschfield δέσποζε στο αρχικό ομοφυλοφιλικό κίνημα στη Γερμανία, άλλοι ακτιβιστές, όπως ο Brand και οι οπαδοί του, θεωρούσαν τον εαυτό τους καθαρά τύπους ‘αρρενωπούς’ και περιφρονούσαν οτιδήποτε το ‘θηλυπρεπές’. Σύντομα, οι ακτιβιστές αυτοί δημιούργησαν τη δική τους διαφοροποιημένη οργάνωση.

Τον Μάιο 1, 1902, τρεις παιδεραστές, ο Α.Brand, o Wihelm Jansen και ο Βenedict Friedlander, ίδρυσαν την Κοινότητα των Σπέσιαλ (CS). Oι CS τυποποιήθηκαν ως η μοντέρνα διασκευή των ηρώων πολεμιστών της Αρχαίας Ελλάδας, Σπάρτης, Θηβών και Κρήτης. Τα μέλη της CS ήσαν οι ‘σούπερ-αρρενωποί’, αρσενικοί κυρίαρχοι και παιδεραστικοί (αφιερωμένοι στις σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ άνδρα και αγοριού). Ο Brand έγραψε κάποτε πως ήθελε «άνδρες πού διψούσαν για μία αναβίωση των Ελληνιστικών χρόνων και των Ελληνικών κριτηρίων αισθητικής μετά από τόσους αιώνες χριστιανικής βαρβαρότητας». Οι CS ήθελαν την επιστροφή της γερμανικής κοινωνίας στις παγανιστικές αξίες: «Ο θετικός στόχος... είναι η αναβίωση της Ελληνιστικής ιπποσύνης (ιπποτισμού) και η αναγνώρισή της από την κοινωνία. Με «ιπποτική αγάπη» εννοούμε τις ιδιαίτερα στενές φιλίες μεταξύ των νέων και ακόμα πιο ιδιαίτερα τους δεσμούς μεταξύ ανδρών ανόμοιων ηλικιών».

Ο A.Brand εξέδωσε το πρώτο υπέρ του σοδομισμού περιοδικό στην Γερμανία, το DER EIGENE («Ο ΙΔΙΟΡΥΘΜΟΣ»). Το 1903, ο Brand φυλακίστηκε για λίγο ως παιδική πορνογραφία με την κατηγορία ότι το περιοδικό του περιείχε φωτογραφίες γυμνών αγοριών. Παρόλα αυτά, το DER EIGENE παρέμεινε σε κυκλοφορία έως το 1931 φθάνοντας πάνω από 150.000 συνδρομές στη διάρκεια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης (Weimer). Επιπρόσθετα, ο Brand, εξέδιδε κι ένα σατυρικό φυλλάδιο με τίτλο « Η Θείτσα» («The Fairy», «Τhe Auntie»), στο οποίο σατίριζε συχνά τον ‘θηλυπρεπή’ Hirschfield και τους οπαδούς του.

Καθώς το χάσμα μεταξύ των ‘υπέρ-μάτσο’ και των ‘υπέρ-θηλυπρεπών’ παρατάξεων του ομοφυλοφιλικού κινήματος διευρυνόταν και καθώς η αναβίωση των παγανιστικών Ελληνιστικών αξιών άρχισαν να μεταμορφώνουν τη γερμανική κοινωνία, η ‘σούπερ-αρρενωπή’ πτέρυγα με αρχηγό τον Brand, έγινε μία σοβαρή πολιτική δύναμη. Το 1919, ο Hans Kahnert, μαζί με άλλους οπαδούς της υπέρ-αρρενωπής παράταξης, ίδρυσε την «SOCIETY FOR HUMAN RIGHTS»(SHR) (ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ). Οι SHR ή «butches», σύντομα υπερακόντισαν τους SHC ή FEMS και έγιναν η μεγαλύτερη (πολυπληθέστερη) υπέρ του σοδομισμού οργάνωση στη Γερμανία του 1920.

Το ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ στην ΑΜΕΡΙΚΗ

Η πρώτη ομοφυλοφιλική οργάνωση στις ΗΠΑ ήταν ένα αμερικανικό παράρτημα του SHR του Hans Kahnert. Το αμερικανικό SHR ιδρύθηκε το Δεκέμβριο του 1924, στο Σικάγο, από το Γερμανο-αμερικανό Henry Gerber (1892-1972 - φώτο). O Gerber υπηρέτησε στη Γερμανία με τις αμερικανικές δυνάμεις κατοχής από το 1920-1923, όπου και ήλθε σε επαφή με τους Γερμανούς SHR.

Όταν ο Gerber επέστρεψε στην Αμερική, οργάνωσε ένα κλάδο SHR με ένα μικρό αριθμό «επαναστατών», χωρίς να αποκαλύψει το σκοπό τους στο κράτος. Σύντομα άρχισαν να εκδίδουν φυλλάδιο υπέρ του σοδομισμού με τίτλο «Φιλία και Ελευθερία» (Friendship and Freedom) βασισμένο στο γερμανικό πρότυπο με τον ίδιο τίτλο.

Το 1925, ο οργανισμός αυτός κατέρρευσε όταν ο Henry Gerber, o αντιπρόεδρος Al Menninger και ένα άλλο μέλος συνελήφθησαν με την κατηγορία της σεξουαλικής εκμετάλλευσης ενός αγοριού. Και οι τρεις είχαν καταδοθεί από τη σύζυγο του Menninger.

Αφού ελευθερώθηκε ο Gerber, επανάκαμψε το 1934, όταν προσελήφθη στο προσωπικό ενός λογοτεχνικού περιοδικού με φιλο-ομοφυλοφιλικές τάσεις, το «CHANTICLEER». Σε αυτό, ο Gerber, πρόβαλλε σαν στρατευμένος σοσιαλιστής που έβλεπε τον καπιταλισμό και το χριστιανισμό ως τους στύλους της άγνοιας και της καταπίεσης της «σεξουαλικής ελευθερίας».

Τον Αύγουστο του 1948, ο Henry (Harry) Hay (1912-2002 - φώτο), o οποίος θεωρείται ο «ιδρυτής του μοντέρνου κινήματος των δικαιωμάτων γκέι», άρχισε να οργανώνει μία ομάδα που θα γινόταν γνωστή ως Mattachine Society. Παρά το ότι η Society δεν θα λάμβανε την ονομασία της νωρίτερα από την άνοιξη του 1951, θεωρήθηκε εξαρχής σαν το όχημα καταστολής των κοινωνικών φραγμών που επέβαλλε η αμερικανική κουλτούρα εναντίον του σοδομισμού.

Σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών, ο Hay, όπως και ο Karl Heinrich Ulrichs, είχε κακοποιηθεί σεξουαλικά από έναν μεγαλύτερό του άνδρα (25 ετών).

Στην ζωή του αργότερα, ο Hay αυτοπροσδιορίσθηκε ως νέο-παγανιστής και λάμβανε μέρος σε αποκρυφιστικές μασονικές τελετές της Στοάς του Λος Άντζελες «ORDER OF THE EASTERN TEMPLE (ΟΤΟ)» της πασίγνωστης πνευματιστικής αντιχριστιανικής ομάδας του Αleister Crowley.

O Ηay προσέφερε επίσης μουσική υπόκρουση σε τελετές λεσβιών αρχιιερειών. Οργάνωσε και μία New Age ομάδα των «Radical Feeries» («Ριζοσπαστικές νεράιδες»), που συναντιόνταν σε τοποθεσίες των ερήμων της Αριζόνας για εκκλήσεις σε παγανιστικά πνεύματα.

Ο Hay πίστευε ότι η παιδεραστία σαν σεξ μεταξύ «άνδρα και νέου» ήταν το πρωταρχικό κίνητρο στο ομοφυλοφιλικό κίνημα στην Αμερική και τοποθετούνταν ανοιχτά υπέρ της ‘NAMBLA’, - της γνωστής αισχρής οργάνωσης για ‘τα δικαιώματα των παιδεραστών’ με την ονομασία ‘The North American Man/Boy Love Association’ (NAMBLA).

Ο Ηenry Hay ήταν εφάμιλλος με τον Karl Heinrich ποικιλοτρόπως. Και οι δύο αυτοί ηγήθηκαν κοινωνικών κινημάτων που άντεξαν στο χρόνο, στις αντίστοιχες κουλτούρες τους. Η ομολογημένη πρόθεση και των δύο ήταν η υπονόμευση της χριστιανικής κοινής ηθικής που αφορούσε την ομοφυλοφιλία, όπως και στο ότι και οι δύο ήσαν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης ως έφηβοι.

Ετεροφοβική Σεξουαλική Δυσλειτουργία - Η περίπτωση της Ellen Degeneres

Συνέχεια αποσπασμάτων από την μελέτη «The Born Gay Hoax» («Η Απάτη του ‘Γεννήθηκα Ομοφυλόφιλος’») του Ryan Sorba.

Με τον όρο «ετεροφοβική σεξουαλική δυσλειτουργία» θα μπορούσε να περιγραφθεί συνεχής και παράλογος φόβος και /ή η απέχθεια προς το αντίθετο φύλο (perfective gender) από σεξουαλική άποψη. Σε αυτή την περίπτωση, ο έμμονος φόβος αναχαιτίζει τις φυσιολογικές σεξουαλικές τάσεις του ατόμου. Σαν αποτέλεσμα, αναπτύσσονται υποκατάστατες σεξουαλικές επιθυμίες προς τα μέλη του ιδίου φύλου (non-perfective gender). Σημαντικές κλινικές έρευνες υποστηρίζουν αυτή την θεωρία, η οποία καταδεικνύει ότι τα σεξουαλικώς κακοποιημένα παιδιά είναι πολύ πιο πιθανόν να αναπτύξουν σεξουαλική προτίμηση προς το ίδιο φύλο (Same Sex Attractions ή SSA) και να επιδοθούν στην ομοφυλοφιλία κατά την εφηβεία ή την ενηλικίωση, περισσότερο από τα μη κακοποιημένα παιδιά.

Σε πιο εμπεριστατωμένη μελέτη της ανθρώπινης σεξουαλικότητας στην Αμερική σήμερα, ο Dr Edward Lauman και η ομάδα έρευνας του ανακάλυψαν ότι τα άτομα που βιώνουν σεξουαλική κακοποίηση σε παιδική ηλικία, έχουν περισσότερες από 3 φορές την τάση να αναπτύξουν SSA όταν ενηλικιώνονται και να θεωρούν τον εαυτό τους γκέυ στην εφηβεία και την ενήλικη ζωή τους, από τους μη κακοποιημένους σεξουαλικά.

Υποστηρικτική των αποτελεσμάτων του Lauman, είναι η μελέτη υπό την διεύθυνση των ερευνητών Diane Shrier και Robert Johnsson. Η μελέτη αυτή ανακάλυψε ότι 58% των αγοριών που υφίστανται σεξουαλική κακοποίηση κατά την εφηβεία, θα βιώσουν SSA και περιγράφουν τον εαυτό τους ως «ομοφυλόφιλους» ή «αμφι-φυλόφιλους» όταν ενηλικιώνονται. Αντίθετα, 90% των μη κακοποιημένων εφήβων, θα περιγράφουν τον εαυτό τους ως ετερόφιλους όταν ενηλικιώνονται. Εχει σημασία το γεγονός ότι τα ανωτέρω συμπεράσματα δείχνουν ότι σε πολλές περιπτώσεις, η σεξουαλική κακοποίηση σε παιδική και εφηβική ηλικία παίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη SSA και διάφορους τύπους ομοφυλοφιλικής συμπεριφοράς στην ενηλικίωση. Για περίπλοκους λόγους, πολλά θύματα σεξουαλικής κακοποίησης αργότερα θα φοβούνται και /ή θα απεχθάνονται τα μέλη του αντίθετου προς αυτά φύλου στην ενήλικη ζωή τους.

Η συγκινητικότατη ιστορία της Ellen Degeneres, της οποίας το SSA θα μπορούσε κάλλιστα να έχει τις ρίζες του στην κακοποίηση, τονίζει έντονα αυτό το σημείο. Κατά το βιβλίο «A Mother /Daughter Journey» από την Betty Degeneres, την μητέρα της πλέον αυτό-αποκαλούμενης «γκέυ» Ellen Degeneres, ηθοποιού και παρουσιάστριας talk-show, η κόρη της Ellen στην πραγματικότητα αρχικά ένιωθε έλξη για τους άνδρες. Μάλιστα, η μητέρα της Ελλεν γράφει ότι, «η Ελλεν συνήθιζε να της μιλάει για τα φλερτ της – κυρίως με σταρ της ροκ. Η μητέρα της Ελλεν γράφει επίσης ότι «στο γυμνάσιο η Ελλεν είχε τα συνηθισμένα ραντεβουδάκια με τους φίλους της τα αγόρια. Στο λύκειο έλαβε και δαχτυλιδάκι αρραβώνα με ένα μικροσκοπικό διαμαντάκι από ένα νόστιμο αγόρι. Εβγαιναν μαζί και είχαν την αποκλειστικότητα ο ένας του άλλου επί δύο μήνες μαζί. Τι να έσπρωξε λοιπόν την Ελλεν να αναπτύξει SSA, να επιδίδεται στην ομοφυλοφιλία και να αποκτήσει «ταυτότητα γκέυ»;

Υπήρξαν τρία τρομακτικά περιστατικά στην ζωή της Ελλεν που πρέπει να επηρέασαν την ανάπτυξη της. Πρώτα, η μητέρα της η Μπέττυ είπε στον Judd Rose του ‘Prime Time Live Profile’ που της πήρε συνέντευξη ότι «το διαζύγιο και οι συνεχείς μετακομίσεις έπληξαν έντονα την Ελλεν που έπρεπε να αναπροσαρμόζεται συνεχώς σε νέες ομάδες παιδιών». Οι επόμενες δύο τραγωδίες αποκαλύφθηκαν αργότερα, όταν η Μπέττυ είπε στην Ελλεν ότι σκόπευε να χωρίσει από τον πατριό της Ελλεν (τον αποκαλεί «Β» στο βιβλίο της ). Μετά την ανακοίνωση του επικείμενου διαζυγίου, η Ελλεν έκανε μία συγκλονιστική αποκάλυψη στην μητέρα της, προγενέστερης σεξουαλικής επίθεσης από τον πατριό της.

Η μητέρα της Ελλεν γράφει, «χωρίς να το ξέρω, μέχρι το 1981, η Ελλεν μου έκρυβε και κάτι άλλο, δύο περιστατικά με τον πατριό της που την έκαναν να υποφέρει πολύ όταν ήταν στο γυμνάσιο. Αν είχα έναν ευτυχή, υγιή γάμο, ίσως και να μη μου το είχε αποκαλύψει ποτέ. Όμως, της είπα ότι ο Β και εγώ δεν τα πηγαίναμε καλά αν και δεν ήθελα άλλη μία γαμήλια αποτυχία. Της εξομολογήθηκα ότι δεν χρειαζόμουν να πάρω απόφαση να φύγω και να ζήσω μόνη. Τότε το πρόσωπο της Ελλεν έδειξε απογοήτευση. «Αξίζεις καλύτερα, μητέρα» είπε. «Ελ», είπα, «έχει καλές πλευρές. Και αγαπάμε και οι δυό το σπίτι μας». «Εξάλλου, πρόσθεσα , ό,τι ελαττώματα και νάχει, ξέρω πως μου έχει αδυναμία». Τότε ήταν που η Ελλεν κούνησε το κεφάλι της, αναστέναξε, και μου είπε τι είχε συμβεί κάποια μέρα σύντομα μετά την μαστεκτομή μου, όταν ήταν 17 χρόνων. Και δεν της ήταν εύκολο. Αρχισε έτσι : « Μου ζήτησε να πιάσει το στήθος μου. Εσύ ήσουν στο μπάνιο». Σταμάτησε. Την κοίταξα σαν να μη πίστευα στα αυτιά μου. Τι ήταν αυτά που μου έλεγε ; Η Ελλεν συνέχισε : «Είπε ότι ανησυχούσες για τον άλλο σου μαστό και ήθελε να αγγίξει τον δικό μου για να δει αν ήταν σαν και τον δικό σου». Ενιωσα ναυτία. Τι απαίσια εμπειρία γιαυτήν! Πώς να πει όχι ; Ηταν μόλις 17 χρόνων τότε και συνήθιζε να μου τα λέει όλα. Αλλά για 5 χρόνια δεν μου είχε πει τίποτε. Τώρα λοιπόν την ρώτησα με δυσκολία «γιατί δεν μου μίλησες νωρίτερα;» Η Ελλεν άρχισε να κλαίει, «μετά από όσα τράβηξες, δεν μπορούσα να σε στενοχωρήσω έτσι…και τότε…Η φωνή της έτρεμε. «Υπάρχει κι άλλο;» ρώτησα. Η Ελλεν κύτταξε γύρω ανήμπορα, σαν να ευχόταν να μη χρειαζόταν να μου το πει. Επειτα ένευσε «ναι, υπήρχε κάτι άλλο, είπε, πολύ χειρότερο, που συνέβη ένα χρόνο αργότερα. Ένα σαββατοκύριακο, όταν είχα ταξιδέψει στη Ν. Ορλεάνη γιατί η μητέρα ήταν άρρωστη, ο Β πήγε να πάρει την Ελλεν από το σινεμά με το αμάξι και της «τά’ριξε». Κλαίγοντας ακόμα, η Ελλεν είπε «τον έσπρωξα μακριά. Υποχώρησε, αλλά στο σπίτι μέσα ξαναπροσπάθησε». Εκεί η Ελλεν σταμάτησε , προσπαθώντας να συνέλθει. Εξαλλη, συγχισμένη, την ρώτησα με τρόμο «και τότε τι έγινε;» «Ετρεξα στο δωμάτιο μου και κλείδωσα την πόρτα. Ημουν κατατρομαγμένη. Όταν αυτός προσπάθησε να την σπάσει, σκαρφάλωσα έξω από το παράθυρο και το’σκασα και πέρασα την νύχτα στο σπίτι μιας φίλης μου». Της είπα, «Ω Ελλεν, πόσο λυπάμαι», και την αγκάλιασα. Ο πόνος μου ξέσχιζε τα σωθικά. Πολύ περισσότερο που είχε σηκώσει όλο το βάρος της σιωπηλά, ανίκανη να το πει σε κανέναν, από έγνοια για εμένα, για να είμαι εγώ καλά. Μου είναι τόσο επίπονο που το γράφω σήμερα, όσο όταν την άκουγα εδώ και 20 χρόνια. Φυσικά ήμουν οργισμένη και αηδιασμένη με τον Β. Αλλά πιο πολύ, τα έβαζα με τον εαυτό μου. Για το ότι δεν το πήρα χαμπάρι. «Θα έπρεπε να το ήξερα» έλεγα, «θα έπρεπε να το ήξερα». Σκεφτόμουν τα χρόνια της Ελλεν στο λύκειο που έξαφνα ήθελε να διακόψει και να γυρίσει στη Ν.Ορλεάνη. «Απολύτως όχι», είχα πει, είχα πατήσει πόδι κι επέμενα ότι έπρεπε ν’αποφοιτήσει. Μου φαινόταν τόσο παράλογο τότε. Τώρα καταλαβαίνω γιατί ήθελε τόσο πολύ να φύγει μακριά». («A Mother /Daughter Journey» by Betty Degeneres New York, Rob Weisbach Books, 1999).

H Μπέττυ έχει δίκιο, η Ελλεν είχε μερικά απαίσια βιώματα και η γλώσσα που χρησιμοποίησε η Ελλεν για να περιγράψει τις εμπειρίες της δείχνει ότι της προξένησαν μεγάλο πόνο. Είχε αναγκασθεί να ζήσει με έναν άνδρα (τον «Β») για χρόνια, μία εξουσιαστική φιγούρα στη ζωή της , που είχε δοκιμάσει να την βιάσει. Η Ελλεν ήταν υποχρεωμένη να τον κοιτάζει κάθε μέρα στα μάτια, ξέροντας τι είχε κάνει και να αναρωτιέται τι σκόπευε να ξανακάνει. Το συνεχές άγχος και ο φόβος θα πρέπει να ήταν αβάσταχτα κάποτε. «Κουβαλούσε το βάρος αυτού του απαίσιου μυστικού τόσο πολύ, που η Ελλεν ήθελε να αφήσει το σχολείο και το σπίτι της. Μόνο μετά από τα γεγονότα αυτά, η Ελλεν αποφάσισε και ότι τέρμα τα αγόρια.

Τώρα θα στρεφόταν για πρώτη φορά στις γυναίκες για τρυφερότητα. Μάλλον η Ελλεν γενίκευσε τον φόβο και την δυσπιστία της προς τον Β μετά τις απαίσιες εμπειρίες της ,προς όλους τους άνδρες. Φαίνεται ότι η Ελλεν απέκτησε ένα είδος ετεροφοβίας και ανέπτυξε υποκατάστατο SSA σαν αποτέλεσμα.

Παρόλα αυτά, η μητέρα της Ελλεν, η Μπέττυ, επιμένει ότι η κόρη της «γεννήθηκε γκέυ», παρά τους φίλους που είχε η Ελλεν στο Λύκειο και τα αυθόρμητα σχόλια της για τον ροκ σταρ Sting πριν από τις εμπειρίες της με τον Β. Όμως η πεποίθηση της Μπέττυ ότι η Ελλεν γεννήθηκε γκέυ και παρά τις αποδείξεις για το αντίθετο, είναι ένδειξη εθελοτυφλίας (denial).

Παρά τις έκδηλες ενδείξεις ότι η Ελλεν ήταν σαφώς ετεροφυλόφιλη μέχρι τις επιθέσεις που δέχθηκε (από τον Β), η Μπέττυ έχει απελπισμένα καταπιεί την δικαιολογία της «γεννημένης γκέυ» ως εξήγηση του βασικού συμπτώματος της Ελλεν μετά την κακοποίηση της.

Όπως φαίνεται, η Μπέττυ έχει επηρεασθεί από το σύνδρομο αλληλο-εξάρτησης (co-dependency) με την κόρη της και το κίνημα υπέρ του σοδομισμού εν γένει σαν αποτέλεσμα της μητρικής ενοχής έγινε ένα ενεργητικό κομμάτι της απελπισμένης εθελοτυφλίας της. Η πεποίθηση της Μπέττυ ότι ορισμένοι άνδρες και γυναίκες γεννιώνται γκέυ έρχεται σε σύγκρουση και με την ιστορία της ζωής της Anne Heche, της φίλης της Ελλεν, που θεωρούσε τον εαυτό της ετεροφυλόφιλο μέχρι που «έπαθε» SSA όταν γνώρισε την Ellen Degeneres. Όπως η Ελλεν, έτσι και η Ανν είχε μία παιδική ηλικία σε σύγχυση. Ο πατέρας της Αννας άφησε την μητέρα της για να έχει σχέσεις με άνδρες και σύντομα προσβλήθηκε από τον ιό HIV- AIDS (THE ADVOCATE, 6-24-1997, σελ. 43). Τότε, ο ένας δυσλειτουργικός βίος ενεπλάκη με τον άλλον : η Ann βρήκε την Ελλεν και η Μπέττυ συνέχισε να εθελοτυφλεί στην άρνηση της.

Η Μπέττυ γράφει, «μέχρι εκείνη την νύχτα, η Ανν ήταν γνωστή σαν ετεροφυλόφιλη. Αλλά η Ανν πιστεύει ότι στην αγάπη και την έλξη δεν υπάρχουν διακρίσεις («A Mother /Daughter Journey», σελ. 247). Παρά την παραδοχή της Μπέττυ ότι η Heche σαφώς παραδέχεται ότι το SSA σύνδρομο σε αυτήν δεν είναι βιολογικής φύσης, συνεχίζει να αγνοεί τα μαθήματα της εμπειρίας, της λογικής και των μαρτυριών που δείχνουν ότι τα παιδιά μαθαίνουν μέσω παραδείγματος, μίμησης, φόβου κλπ. Και ότι τα δυσλειτουργικά μοντέλα μπορούν και οδηγούν σε δυσλειτουργικούς τρόπους ζωής. Η αλύτρωτη ενοχή της για τις τραυματικές εμπειρίες της κόρης της δείχνει ότι η Μπέττυ δεν μπορεί να αναγνωρίσει αυτό που είναι καταφανές: ότι ούτε η ιστορία ζωής της Ann Heche, ούτε ο πατέρας της Heche, ούτε της Ελλεν συμβαδίζουν με τις πεποιθήσεις της πως οι τάσεις SSA είναι φυσιολογικές, εγγενείς και αμετάβλητες.

Όταν η Betty Degeneres, η Ann Heche και εκατομμύρια άλλες μητέρες και πατέρες της χώρας διακυρήττουν ότι το παιδί τους γεννήθηκε γκέυ, θυμηθείτε την «Gay Agenda» των Kirk και Madsen και θυμηθείτε την Mπέττυ και πως στην προσπάθεια της να δικαιολογήσει και να δικαιώσει την δυσλειτουργικότητα της Ellen Degeneres, βρήκε ένα άλλο ντουλάπι για να κρυφτεί, το ντουλάπι της άρνησης (εθελοτυφλίας) και της αλληλο-εξάρτησης (co-dependency). Θυμηθείτε αυτές τις ιστορίες όταν οι ακτιβιστές υπέρ της ομοφυλοφιλίας θα προσπαθήσουν να σύρουν τα μέσα επικοινωνίας και το κοινό μέσα στο ίδιο ντουλάπι. Η αλήθεια είναι ότι η Ελλεν δεν γεννήθηκε γκέυ. Τα παραδείγματα όπως της Ελλεν - η παιδική κακοποίηση -, και της Heche - η ανεπαρκής γονική φροντίδα -, δείχνουν να είναι κοινά σε πολλές ιστορίες ζωής ατόμων που ανέπτυξαν SSA και επιδίδονται στην ομοφυλοφιλία.

Ένα άρθρο στο περιοδικό DIVA του ομοφυλοφιλικού κινήματος, περιγράφει την περίπτωση παιδικής κακοποίησης της Donna Minkowitz, που αυτο-αποκαλείται λεσβία και πως η κακοποίηση αυτή συνέβαλλε στις αξίες της περί SSA και την ομοφυλοφιλία: «Όταν ήμουν παιδί, μεγάλωσα μέσα σε βίαιη οικογένεια, θύμα του θυμού του πατέρα μου» βρίσκοντας παρηγοριά στο βελούδινο φουστάνι της μητέρας της και πέφτοντας συχνά θύμα του θυμού του πατέρα της. Συνεπώς, η Minkowitz πέρασε την εφηβεία της κάνοντας αντίσταση στους γονείς της, συνδέοντας την ετεροφυλοφιλία με την καταπίεση. Η Minkowitz είναι πολιτική ακτιβίστρια και απεχθάνεται την ιδέα της θηλυκότητας. Ο λεσβιασμός της ικανοποιούσε το αίσθημα της επαναστατικότητας της, λέει, επειδή της ακύρωνε την εντύπωση ότι οι γυναίκες πρέπει να εξαρτώνται από τους άνδρες και εξάλλου μπορούσε να ντύνεται όπως ήθελε».(DIVA,Μάρτιος 1999, σελ. 32/ άρθρο περί της Donna Minkowitz).

Συνήθως, θεωρούμε λεσβίες τις γυναίκες που έλκονται από άλλες γυναίκες, αλλά ο όρος ετεροφοβικός ταιριάζει περισσότερο. Οι γυναίκες αυτές μπορεί να αποκαλούν τον εαυτό τους «λεσβίες», αλλά στην πραγματικότητα ξεκίνησαν με φόβο για έναν άνδρα, ο οποίος φόβος γενικεύθηκε μετά απέναντι σε όλους τους άνδρες. Εφόσον οι γυναίκες αυτές δεν μπορούν να κατανικήσουν τον φόβο και /ή τον θυμό τους, δεν μπορούν να αναπτύξουν υγιείς ετεροφυλοφιλικές σχέσεις και το τελικό αποτέλεσμα είναι η περιφρόνηση για την ετεροφυλοφιλία γενικά. Πάντως, μερικές από αυτές τις γυναίκες μπορεί να ελκύονται από έναν συγκεκριμένο τύπο ανδρικού ιδεώδους, μία ημι-ετεροφυλόφιλη έλξη. Νιώθουν επιθυμία για το ανδρικό στοιχείο αλλά δεν διακινδυνεύουν να την κάνουν συγκεκριμένη με κάποιον συγκεκριμένο άνδρα. Οι ‘λεσβίες’ αυτές έχουν την τάση να ψάχνουν για ψευδο-αρσενικούς άνδρες ή για αντρο-γυναίκες. Η εξήγηση μπορεί να είναι ότι στο παρελθόν πολλών ατόμων με SSA, ο φόβος για το αντίθετο φύλο εσωτερικεύθηκε – όπως με την Ελλεν και την Ντόνα και τον φόβο που τους προξένησαν οι κακοποιοί πατέρες τους.

Τα σαθρά θεμέλια του «σεξουαλικού προσανατολισμού»

Συνέχεια αποσπασμάτων από την μελέτη «The Born Gay Hoax» («Η Απάτη του ‘Γεννήθηκα Ομοφυλόφιλος’») του Ryan Sorba.

Η ομοφυλόφιλη ακτιβίστρια Amber Hollibaugh δηλώνει: « Είναι πολύ σκανδαλώδες το να λες ότι έχεις σεξουαλικές σχέσεις με άνδρες» στο βιβλίο της «Dyke Life» (Λεσβία Ζωή). Όχι μόνο η δεύτερη παραδοχή είναι σκανδαλώδης, αλλά οι πρώην γκέυ γίνονται συχνά θύματα εχθρότητας και προκατάληψης…

Η συγγραφεύς Karen Kerner μας λέει για μία πρώην λεσβία ορειβάτισσα η οποία άρχισε μία σχέση κατά την διάρκεια μίας ορειβατικής αποστολής, με έναν ορειβάτη, τον Ντέηβ και μετά από το γεγονός αυτό αντιμετώπισε την απόρριψη. «Όταν η Γκρέτα επέστρεψε, το παγωμένο κλίμα δεν οφειλόταν μόνο στον φθινοπωρινό καιρό. Καθώς τα νέα για την καινούρια ερωτική της περιπέτεια διαδόθηκαν (και μία πρώην της λεσβία της τηλεφώνησε για να πάρει επιβεβαίωση), ένιωσε ξαφνικά πως την παρακολουθούσαν και ότι την έκριναν. Ενώ οι ‘queer’ άνδρες (ομοφυλόφιλοι) ανησυχούσαν μήπως αποκαλυφθούν μέσα σε μία ομοφοβική μικρή πόλη, οι δικές μου ανησυχίες πήγαιναν αλλού. Δεν ήθελα η λεσβιακή κοινότητα που τόσο νοιαζόμουν γιαυτές, να με τσακώσουν χεράκι-χεράκι με τον Ντέηβ, να γελάω μαζί του και να παίρνουμε μαζί το πρωινό μας».

Ο John Preston, συν-συγγραφεύς του βιβλίου «Sisters and Brothers» και πάλαι ποτέ εκδότης του περιοδικού (για ομοφυλόφιλους) ‘THE ADVOCATE’, συζήτησε για τον φόβο του μήπως τον απορρίψουν οι άνθρωποι του συναφιού του, επειδή ομολόγησε πως κάποτε του άρεσαν δύο γυναίκες συγκάτοικοί του. Ο Preston θυμάται ότι «σύντομα μάθαμε επίσης ότι τέτοιες σκέψεις και δραστηριότητες είναι καλύτερα να τις κρατά κανείς για τον εαυτό του. Η γκέυ και λεσβιακή κοινότητα δεν ήθελαν τους αρχηγούς τους να καταγίνονται με πειραματισμούς στην ετεροφυλοφιλία. Το καλύτερο θα ήταν να βάζαμε την έλξη και τις κατά καιρούς εξερευνήσεις μας με το αντίθετο φύλο σε κάποιο άλλο ντουλάπι».

Ναι, προς έκπληξη μου, η ομοφυλοφιλική κοινότητα είχε δικά της στεγανά και η κοινότητα κρύβει τα μυστικά της ετεροφυλόφιλα «νυχτοπερπατήματα» και έλξεις κάτω από επιστρώματα δημόσιων σλόγκαν του τύπου «γκέυ εκ γενετής», προπαγανδισμούς και ψέματα. Δεν θέλουν να διαρρεύσει ότι η ταυτότητα «γκέυ εκ γενετής» δεν είναι παρά ένα ρευστό, κοινωνικό κατασκεύασμα. Αξίζει να σημειωθεί πάντως με τι ειρωνεία συζητούν ανοιχτά μεταξύ τους και μέσα από τις προσωπικές τους εκδόσεις για αυτή την ελαστική φύση της σεξουαλικότητας οι ομοφυλόφιλοι ακτιβιστές.

Το ‘GENRE’, μία άλλη έκδοση για (ομοφυλόφιλους) άνδρες, έδωσε μία θετική κριτική: «Ο μακαρίτης John Preston έκανε τις ανθολογίες ένα σπέσιαλ είδος. Η τελευταία του προσπάθεια, μαζί με την Joan Nestle, λεσβία ιστορικό, είναι πρωτότυπη και την προτείνουμε απροκάλυπτα. Το ‘Sisters and Brothers’ αναφέρεται σε προσωπικά βιώματα που συνδέουν γκέυ άνδρες και λεσβίες μεταξύ τους ..είναι μία αποκάλυψη του πώς πολλοί γκέυ και λεσβίες συνάπτουν μεταξύ τους περίπλοκες σχέσεις διάρκειας».

Το ‘ADVOCATE’ φαίνεται να συναρπάζεται ιδιαίτερα από μία τέτοια γκέυ/λεσβία σεξουαλική σχέση, όπως ήταν αυτή του Bernard Cooper με την φίλη του Bia Lowe.

Σημειωτέον, ότι το ADVOCATE δεν δυσκολεύεται να κάνει χρήση αμφοτέρων των όρων «ετεροφυλόφιλος» και «ομοφυλόφιλος» όσον αφορά τον Bernard Cooper.

Καταλαβαίνουν και δέχονται την ρευστότητα της σεξουαλικής επιθυμίας.

Η ανάλυση αποσπασμάτων από τα δοκίμια του Bernard και της Bia ρίχνουν ακόμη περισσότερο φως. Η Bia λέει αρχίζοντας, «πώς να εξηγήσω στη μητέρα μου …πώς να της πω χωρίς να αρχίζει να τρέφει ελπίδες με τρελό ενθουσιασμό ; ότι αγαπώντας έναν άνδρα, ζευγαρώνοντας με έναν άνδρα, ξέρω ότι μπορώ ακόμη ; Ακόμα βρίσκω τους άνδρες ελκυστικούς και ακόμα θυμάμαι με σεξουαλική διέγερση τις «αποδράσεις μου με ετερόφυλο σεξ…».

Ο Bernard, ο γκέυ φίλος της Bia, μας λέει για την σχέση αυτή από την δική του σκοπιά «έχω ζήσει με μία γυναίκα για 3 χρόνια, μία γυναίκα που αγάπησα και με την οποία είχα μία σεξουαλική σχέση που ήταν γεμάτη χαρά και ευχαρίστηση...Δεν ξέρω ακριβώς σε ποιο σημείο η φιλία μετατράπηκε σε αγάπη – η σχέση μας διατηρήθηκε πλατωνική σχεδόν ένα χρόνο -, αλλά είμαι σίγουρος ότι θα είχαμε σεξουαλική επαφή πολύ νωρίτερα εάν δεν είχαμε και οι δύο επιθυμίες για άτομα του φύλου μας…Εξομολογηθήκαμε τις ένοχες έλξεις μας αμοιβαία αργά μία νύχτα μέσα σε μία μαραθώνια συζήτηση. Αφού ξελαφρώσαμε τις καρδιές μας, είχαμε λιγότερη ντροπή, τα λεγόμενα μας έχασαν την βαρύτητα της σημασίας τους και άρχισα να σκέπτομαι ότι εγώ και η Bia δεν θα γλυτώναμε το ζευγάρωμα. Ποιος είναι περισσότερο κατάλληλος για κάτι τέτοιο από τον φύλακα των μυστικών σου ; Εξάλλου, σαν από μία παρενέργεια των ξαναμμένων συζητήσεων μας, με ερέθιζαν τα μάτια της που είχαν χρώμα φουντουκί και το διάφανο δέρμα της».

Όλοι οι αναλυτές των περιοδικών που ηγούντο υπέρ της ομοφυλοφιλίας, γνώριζαν καλά το ετεροφυλοφιλικό περιεχόμενο των ιστοριών των υποτιθέμενων «γκέυ εκ γενετής» και των γυναικών στο βιβλίο του Preston και δεν είχαν πρόβλημα με τις ιδέες αυτές. Οι προπαγανδιστές περί της θεωρίας «γκέυ εκ γενετής» αρνούνται πάντα την πραγματικότητα και την νομιμότητα των ετεροφυλοφιλικών αισθημάτων στους πρώην γκέυ. Αλλά, σημειωτέον, ότι κανείς από την κοινότητα που διάκεινται φιλικά προς τους ομοφυλόφιλους δεν αμφισβητεί τις ετεροφυλοφιλικές επιθυμίες αυτών που συνεχίζουν να δηλώνουν «γκέυ», εννοώντας ότι ανήκουν στον κύκλο του πολιτικού κόμματος των «γκέυ». Οι προπαγανδιστές αυτοί είναι υποκριτές. Χειρότερα ακόμη, ως πολιτικοί ακτιβιστές, είναι αδιάντροποι, υπολογιστές και παθολογικοί ψεύτες. Άσχετα όμως με το πόσες φορές ψεύδονται οι προπαγανδιστές υπέρ του σοδομισμού, οι λεγόμενοι «λεσβίες» και «γκέυ» μπορούν πράγματι και αλλάζουν τον λεγόμενο «σεξουαλικό προσανατολισμό» τους.

Μετά τις αποκαλύψεις του βιβλίου Sister and Brother, αυτό που γράφει η ακτιβίστρια Nan Golden στο ‘ADVOCATE’ δεν εκπλήσσει καθόλου : «Τα πράγματα είναι περισσότερο τρισδιάστατα και λιγότερο καταχωρημένα σε κουτάκια εκ των προτέρων», λέει «ίσως να έχει να κάνει με το ότι γερνάμε και καταλαβαίνουμε καλύτερα την δυαδικότητα των πραγμάτων. Για την ώρα, βγαίνω με έναν άνδρα. Και γνωρίζω ανθρώπους ενεργούς μέσα στο ACT UP και σταμπαρισμένους ως λεσβίες ή γκέυ, οι οποίοι όμως ζευγάρωναν στα κρυφά μαζί. Νομίζω ότι οι άνθρωποι είναι πολύ πιο περίπλοκοι από τις κατηγορίες κατάταξης τους. Για μένα «γκέυ» δεν είναι μόνο με ποιόν κοιμάμαι, αλλά το πώς ζω την ζωή μου».

Φαντάζεστε αυτούς τους ριζοσπάστες ακτιβιστές του ACT UP, μία οργάνωση που ίδρυσε το 1987 ο Larry Kramer, γνωστός παιδεραστής να φωνάζουν στις διαδηλώσεις «ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ, ΕΙΜΑΣΤΕ QUEER, ΒΑΛΤΕ ΤΟ ΚΑΛΑ ΜΕΣ ΤΟ ΜΥΑΛΟ» ("We're Here! We're Queer! Get used to it! ...) και μετά να γυρίζουν στο σπίτι, στον ετερόφυλο σύντροφο τους- ομοφυλόφιλοι άνδρες με queer εραστές ή λεσβίες ερωμένες. Τι ειρωνεία! Τι έλλειψη ειλικρίνειας!

Το OUT διηγείται την εκπληκτική ιστορία του «Bro» και της Lisa.

«Ο Williams “Bro” Broberg επισκέφθηκε την Ν. Υόρκη για πρώτη φορά τις ημέρες εκείνες, ψηλός, αρρενωπός, 21 χρόνων με τον πόθο να φτιάξει τον κόσμο. Ο Bro γεννήθηκε στο Carrolton του Kentacky. Όταν έφθασε τα 12, ο Bro αποφάσισε ότι ήταν γκέυ. Στα 16 του οδηγούσε την νύχτα εκατοντάδες μίλια μέσω Κentacky, Ohio, Indiana ψάχνοντας για τα μπαρ των ομοφυλόφιλων. «Ήξερα πως κάτι άλλο ήταν εκεί έξω», λέει, «και η στρατηγική μου ήταν να τελειώσω το γυμνάσιο όσο γινόταν πιο σύντομα για να το βρω». Στο Οχάϊο, στο Αntioch College, o Bro βρήκε τους πρώτους γκέυ κολλητούς του. Διοχέτευσε την νευρικότητα και το πάθος του στην πολιτική, ομολόγησε στους γονείς του και άρχισε να ψάχνει πέρα από τα όρια της τότε ζωής του. Σε ένα φοιτητικό σεμινάριο μελέτης όπου οι συμφοιτητές του προγραμμάτιζαν άμεσες υπηρεσίες προς τους πληγέντες από το AIDS, o Bro έγινε ριζοσπάστης…

Το 1990, ο Bro άφησε το Antioch College και μετακόμισε στο Μανχάτταν να γίνει μέλος της γκέυ κοινότητας. Το ACT UP, όπου λαμβάνονταν οι αποφάσεις με ομοφωνία και δεν υπήρχαν επίσημοι αρχηγοί, ήταν ένας ιδανικός στόχος για να εισχωρήσει ο Bro. Όπως αποδείχθηκε, ο Bro είχε ικανότητες σχεδιασμού, κινητοποίησης και εκτέλεσης. Βρήκε την κλήση του στην πρόκληση της στρατηγικής της οργάνωσης. Κατά τα γραφόμενα του ‘ΡΟΖ’, ενός περιοδικού για άνδρες ομοφυλόφιλους, που έχουν AIDS, ο Bro βρήκε έναν εραστή στο ACT UP, αλλά ήταν γυναίκα.

Το 1993, ο Bro μετακόμισε σε ένα μικρό διαμέρισμα από δεύτερο χέρι στην Avenue C, με μία δικηγόρο που είχε γνωρίσει από τις υποθέσεις του Γκουαντάναμο. Οι δύο τους συζήταγαν με τις ώρες, στο τραπέζι με τοστ και αυγά. Ταξίδευαν με το τραίνο στο Μπρούκλιν για meetings, εξαντλημένοι, αγκαλιασμένοι, το κεφάλι του ενός στον ώμο του άλλου. Ξενυχτούσαν μιλώντας για οργανωτικές στρατηγικές μέχρι το κλείσιμο των κλαμπ στις 4 το πρωί, κοιμόνταν στο κρεβάτι του Bro στο δωμάτιο του, μετά σηκώνονταν με την αυγή..

«Ζούσαν και ανέπνεαν για την σχέση τους», λέει ο Kaplan. «Ήταν μία σχέση έντονη και πολιτικοποιημένη δύο συντρόφων, αλλά και μία ακόμη πιο έντονη συναισθηματική σχέση. Μετά από έναν άσχημο καυγά μεταξύ τους, αργά το απόγευμα τον Νοέμβριο του 1993, ο Bro βγήκε τρεκλίζοντας από ένα ρεστωράν της Tribeca, στο πεζοδρόμιο όπου καθόταν με το κεφάλι χωμένο μέσα στα χέρια η δικηγόρος. Ο Bro άπλωσε τα χέρια, άρχισε να κλαίει, και με φωνή σπασμένη από συντριβή και επιθυμία είπε ό,τι δεν είχε καταφέρει να πει μέχρι τότε : “Αν ήσουν άνδρας, θα έμενα μαζί σου ως τον θάνατο μου» είπε ο Bro στη Lisa Dangaard.

Οι εραστές διηγούνται την ιστορία τώρα, καθισμένοι δίπλα-δίπλα σε μία καφετέρια του Seattle, σε μια γειτονιά γκέυ. Είναι μαζί 5 χρόνια. Ο Bro τελειώνει την Νομική στο Cornell, όπου ήταν πρόεδρος της Ενωσης Lamda των φοιτητών της Νομικής, ενώ ή Λίζα εργάζεται στην Εισαγγελία του Seattle, σαν αντιπρόσωπος των άστεγων ντόπιων πελατών της.

Οι άνδρες γκέυ και οι λεσβίες πάλευαν πάντοτε με το θέμα «ποιόν αγαπάμε και με ποιόν τρόπο» - διότι η απάντηση, για πολλούς από εμάς, προσδιορίζει την ταυτότητα μας. Για πολλούς, ήταν εύκολο να ξεχωρίσουν την προτίμηση από τον προσανατολισμό… Η ιστορία αυτή ήταν πιο δύσκολο να αντιμετωπιστεί έπειτα από την θύελλα που ξεσηκώθηκε στα μέσα ενημέρωσης όταν οι πρώην γκέυ Ann και John Paulk ανακοίνωσαν την μεταστροφή τους και την πίστη τους στον χριστιανικό γάμο…

Η Jan Clausen, επιχειρεί να κάνει το σχεδόν αδύνατο προσπαθώντας να απομυθοποιήσει την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης σεξουαλικότητας. Αρχίζει τις εξερευνήσεις της με τρεις βασικές ερωτήσεις : « Είναι ο σεξουαλικός προσανατολισμός ένα εγγενές χαρακτηριστικό ή μήπως αναπτύσσεται παράλληλα με την ανάπτυξη της προσωπικότητας ; Είναι ένα χαρακτηριστικό που παραμένει αναλλοίωτο στην πάροδο του χρόνου ; Βρίσκεται σε όλες τις κουλτούρες ακόμη και σε αυτές που φαίνεται ότι οργανώνουν την σεξουαλικότητα εντελώς διαφορετικά από εμάς, ή είναι απλά ο τρόπος με τον οποίο ορισμένες κοινωνίες (ιδίως οι δυτικές αστικοποιημένες) αντιλαμβάνονται την προσωπική σεξουαλική ταυτότητα ;»

«Η Clausen τελειώνει με τις ίδιες ερωτήσεις με τις οποίες άρχισε, επιτρέποντας και την προσωπική της προοπτική. Πρεσβεύοντας «την ευαισθησία στην ποικιλία της σεξουαλικότητας», η Clausen προτείνει οι ερευνητές να δώσουν περισσότερη προσοχή στην ψυχολογία, κοινωνιολογία και ανθρωπολογία των γκέυ, λεσβίων, αμφι-φυλοφίλων και ετεροφυλοφίλων επιπρόσθετα στην βιολογική έρευνα.

Η Robin Gorna, της Αγγλικής οργάνωσης Τerrence Terrance Higgins Trust, έγραψε το βιβλίο, “Vamps, Virgins and Victims: How Women Can Fight AIDS” (Βαμπ, Παρθένες και Θύματα : Πώς να Νικήσουν οι Γυναίκες το AIDS), αναφέρει δημόσια την στατιστική που έλαβε από την Κλινική Andre Lorde του Λονδίνου, σύμφωνα με την οποία, 35% των λεσβίων νοσηλευομένων είχαν σεξ με άνδρες τους τελευταίους 6 μήνες».

Το 1995, μία cover-story του NEWSWEEK, ανέφερε μία έρευνα την οποία έκανε μία αυτό-αποκαλούμενη λεσβία, η Paula Rust, η οποία ανακάλυψε ότι 2/3 των γυναικών που λένε πως είναι λεσβίες, ανέφεραν επίσης την προτίμηση τους στους άνδρες, και 90% είχαν σεξουαλική σχέση με άνδρα.

Κοιτώντας ακόμη βαθύτερα στο μυστικό ντουλάπι της λεσβιακής κοινότητας, βρίσκουμε μελέτες που αποκαλύπτουν ότι υποτιθέμενες αποκλειστικά λεσβίες, πρόκειται να έχουν στη διάρκεια της ζωής τους περισσότερους άνδρες για σεξουαλικούς συντρόφους στο ενεργητικό τους από όσους οποιαδήποτε άλλη γυναίκα. Μάλιστα, μία μελέτη του THE WASHINGTON BLADE, έδειξε ότι η μέση αυτό-δηλούμενη λεσβία, θα έχει τους διπλάσιους άρρενες σεξουαλικούς συντρόφους στην ζωή της από όσους οποιαδήποτε άλλη γυναίκα.

Ισως τέτοια δεδομένα να έκαναν το περιοδικό ROYGE του αγγλικού κινήματος υπέρ του σοδομισμού να ανταγωνισθεί με την ιδέα της «επιλογής»: «Η ανάλυση της ομοφυλοφιλίας της Green, απορρίπτει την άποψη ότι είναι εγγενής – το μόνο σημείο στο οποίο συμφωνούμε…» Ίσως τα ίδια δεδομένα να έκαναν το THE ADVOCATE να δημοσιεύσει (μετά από εθελοντικό δημοψήφισμα των αναγνωστών το 1997) ότι 54% των αναγνωστών του περιοδικού δεν πίστευαν σε κάποιον σταθερό σεξουαλικό προσανατολισμό.

Γράφει ένας ψυχίατρος με ομοφυλοφιλικές προτιμήσεις «πίσω στις δεκαετίες 60 και 70, το να εκτεθείς ως γκέυ σήμαινε να αποσπασθείς από την ετεροφυλοφιλία. Αλλά στο τέλος της δεκαετίας του 90 βλέπουμε μία αποσκίρτηση από τον αμιγή τύπο του γκέυ και τον λεσβιασμό. Πολλές λεσβίες που γνωρίζω, μιλάνε για την Joanne Loulan, θεραπεύτρια λεσβίων, συγγραφέα του «Λεσβιακό Σεξ και Λεσβιακό Πάθος», η οποία πριν ένα χρόνο πήγε στο σόου της Oprah και αποκάλυψε ότι ο νέος της σύντροφος είναι άνδρας. Η σύγχυση και ο σκανδαλισμός που προκάλεσε η Loulan καθώς και η αποστασία και άλλων λεσβίων δεν προξενεί κατάπληξη. Τι να κάνουμε με κάποιες σαν την Λόρνα, που θέλουν να είναι λεσβίες και κοιμούνται με άνδρες ; Πώς καταλαβαίνουμε το ότι πολλοί άνδρες που έχουν εκτεθεί ανοιχτά επί χρόνια ως γκέυ, αποφασίζουν μετά να παντρευτούν με γυναίκες ; Αυτό που εκδηλώνει σχεδόν το νέο κύμα των γκέυ ανοιχτά, είναι μία επιστροφή στην ετεροφυλοφιλία. Ολοένα και περισσότεροι άνδρες γκέυ παντρεύονται με λεσβίες. Είναι σαν να αντικρύζουμε μία πρόκληση εναντίον του παλαιού μοντερνιστικού τρόπου σκέψης: «Είμαι αυτός που είμαι, τελεία και παύλα», και ένα κίνημα που βαδίζει προς μία μετα-μοντερνιστική παραλλαγή του : «Είμαι αυτός που είμαι ΤΩΡΑ».

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ….