Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ) ξημεροβραδιάζεται για να βρει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει ειδήσεις και άρθρα συμβατά με την θεματολογία του, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για τα παρατιθέμενα links. Σχόλια και παρεμβάσεις του ΚΟ είναι σε χρώμα ερυθρό. Αν ψάχνεις για mainstream ειδησεογραφία και άποψη, ήρθες στο λάθος μέρος.

got democracy?

got democracy?

kolokotronis

kolokotronis

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

Μετά την σφαγή στο Μάντσεστερ θα αλλάξει τίποτα; Μπα, πέσε και κοιμήσου…



«Το αύριο και το αύριο και πάλι το αύριο, σέρνεται με το μικρό του βήμα…. Και όλα τα χτες μας φώτιζαν τρελούς στον δρόμο τους για τη σκόνη του θανάτου...» - Μάκβεθ

Όταν συμβαίνουν τέτοιου είδους πράγματα όπως η βομβιστική επίθεση στο Μάντσεστερ, υπάρχει μια άμεση «καταιγίδα» στο διαδίκτυο από άρθρα, αναφορές, εκπομπές, βιντεάκια και μιμίδια. Κάποια από αυτά ενημερώνουν, πολλά από αυτά επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια και είναι περιττά, και κάποια άλλα απλώς και μόνο τρέφουν την «οργή». Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι πολλά από αυτά προσπαθούν να σας πουν τι να σκεφτείτε και τι να αισθανθείτε σε μια περίπτωση όπου ο Κοινός Νους και το φυσικό συναίσθημα θα έπρεπε να είναι ο καλύτερος οδηγός σας.

Στα ελεγχόμενα media τα πράγματα πηγαίνουν όπως το περιμέναμε. Άκουγες π.χ στο BBC Radio 5 μετά την σφαγή, το ίδιο εκείνο ύφος των ραδιοφωνικές εκπομπών «ενημέρωσης» της Μόσχας στη δεκαετία του 1980. Και τα δύο είχαν την ίδια ζοφερή κενότητα ανθρώπων που απλά ακολουθούσαν ένα σενάριο ή κάποιες ακριβείς άκαμπτες κατευθυντήριες γραμμές τις οποίες έπρεπε να ακολουθούν πιστά ξανά και ξανά.

Είναι ξεκάθαρο ότι οποιοσδήποτε κρατικός ή εταιρικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας θέλει να σου περάσει ένα συγκεκριμένο τρόπο να «σκέφτεσαι» μετά από κάθε τέτοιο περιστατικό, επειδή οι ίδιες φράσεις και τα ίδια αποσπάσματα "πληροφοριών" επανεμφανίζονται. Εκείνο το βράδυ της σφαγής οι οδηγίες έλεγαν ότι έπρεπε πάση θυσία να περάσει ένα μήνυμα ενός «θετικού και ευαίσθητου ισλάμ», όσο το δυνατόν περισσότερο.

Η «είδηση» που έπρεπε να γίνει “viral” και να περάσει το μήνυμα στις μάζες ήταν ότι «μουσουλμάνοι ταξιτζήδες δεχόντουσαν να πάνε δωρεάν ανθρώπους στα σπίτια τους». [Στην πραγματικότητα επρόκειτο για έναν Σιχ ταξιτζή που τα media τον έκαναν μουσουλμάνο και μάλιστα «(πολλούς) μουσουλμάνους»!]. Αυτό σαφώς εξυπηρετούσε την ατζέντα του BBC. Ένα άλλο δείγμα ήταν να δείχνουν συνεχώς έναν συναισθηματικά αναστατωμένο μουσουλμάνο πατέρα που ανησυχούσε για την κόρη του, που είχε πάει κι αυτή στη συναυλία της Ariana Grande. Το όνομά του ήταν Imran, ένα αρκετά γνωστό μουσουλμανικό όνομα για το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, το οποίο ήταν να περάσει μέσα μας το μήνυμα ότι οι μουσουλμάνοι αφήνουν τις μικρές τους κόρες να πάνε σε τέτοιες συναυλίες και ότι τελικά, είδατε «όλοι είμαστε στην ίδια βάρκα, έτσι δεν είναι;»

Στις λιγότερο πολιτικά ορθά πλευρές έχουμε ανθρώπους όπως ο Paul Joseph Watson, η Katie Hopkins, ο Tommy Robinson κλπ., να γράφουν, να τουιτάρουν και να κάνουν podcasting για το πώς είναι «επιτέλους καιρός» να θυμώσουμε και μπλα, μπλα, μπλα. Βγαίνει μια κραυγή του στυλ «δεν μπορούμε να το ανεχτούμε αυτό πια» και ότι πρέπει να «ξεσηκωθούμε» και τα λοιπά.

Κατά μία έννοια, αυτή η πλευρά είναι εξίσου ανόητη με την άλλη πλευρά. Γιατί; Επειδή όλοι γνωρίζουμε ότι δεν βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας Μεγάλης Επανάστασης ενάντια στα κακά που έχει φέρει η μαζική μετανάστευση, η ισλαμοποίηση και η πολυπολιτισμικότητα.

Στην πραγματικότητα, αυτές οι δύο τάσεις - η ηρεμιστική τάση "όλοι είμαστε ένα" και η τάση "έχουμε τελικά ξεπεράσει τα όρια" – μπορούμε να πούμε ότι συνεργάζονται. Η μία εργάζεται για να ηρεμήσει και να μπερδέψει τον αφελή και τον θυμωμένο, ενώ η άλλη επιτρέπει σε εκείνους που δεν μπορούν να ηρεμήσουν να εξουδετερώνουν ακίνδυνα τον θυμό τους ασχολούμενοι σε ατελείωτους κενούς χώρους, σε θαλάμους ηχώ και στους παραμορφωτικούς καθρέφτες του Διαδικτύου. Ο χρόνος και το ξέσπασμα μέσω θυμωμένων μιμιδίων είναι ένας μεγάλος θεραπευτής.

"Όχι άλλα Manchesters! Όχι άλλα Παρίσια! Όχι άλλες Νίκαιες!...τέλος πάντων, τουλάχιστον μέχρι την επόμενη σφαγή".

Οι άνθρωποι είναι θυμωμένοι και ίσως περισσότεροι άνθρωποι να είναι θυμωμένοι αυτή τη φορά από την τελευταία φορά και, ποιος ξέρει, ίσως μερικοί από αυτούς παραμείνουν ακόμα θυμωμένοι για λίγο καιρό περισσότερο.

Η πραγματικότητα όμως είναι ότι δεν είμαστε κοντά στο να κάνουμε κάτι για αυτό το πρόβλημα. Ουσιαστικά, θα πρέπει να περιμένουμε τα πράγματα να γίνουν πολύ χειρότερα, πολύ πιο δυσλειτουργικά και πολύ πιο χάλια οικονομικά. Μόνο τότε ίσως υπάρξει μια πιθανότητα οι μαζικοί βιασμοί 1.400 νεαρών αγγλίδων στο Rotherham ή η ανατίναξη ορισμένων νεαρών οπαδών της Ariana Grande σε μια συναυλία της, να προκαλέσει μια πραγματική αλλαγή. Μέχρι τότε επαναλάβετε τις οδηγίες χρήσης ξανά και ξανά...

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / από εδώ

5 σχόλια:

Dimitris D είπε...

Ο κόσμος έκανε κάτι, το λένε BREXIT!

sta είπε...

Στα παραπάνω να προσθέσω και τις αποστειρωμένες εικόνες των συμβάντων . Βίντεο με σειρήνες , πολύ αστυνομια , ίσως φωνές απο κόσμο , κλάμα , καντιλακια στην άκρη του δρόμου αλλα εικόνες αίματος και πτωμάτων πουθενά . Όποτε για τον τηλεθεατή δεν υφίσταται ουσιαστικά το γεγονός τη στιγμή που δεν το βλέπει ωμά . Τι θα γινόταν εάν μας έδειχναν ( όπως ελάχιστες σελίδες ) πραγματικές εικόνες ; Μήπως πραγματικά μας ταρακουνούσε και μας έβαζε σε τροχιά αυτονομης σκέψης και συμπερασμάτων ; Αλλα πάνω απ όλα ο "σεβασμός" στον τηλεθεατή όποτε ..πιξελς.

Ανώνυμος είπε...

http://www.iefimerida.gr/news/339691/mpermigham-i-poli-tis-agglias-poy-katoikeitai-kyrios-apo-moysoylmanoys-efarmozetai-i

Lonewolf P είπε...

Θυμάται κανένας το "Νάνι,νάνι νάτο το Χατζάρι φτάνει";; Η ορθογραφία είναι επίτηδες!

Ανώνυμος είπε...

Υπάρχουν ενδείξεις ότι αυτή τη φορά το τρομοκρατικό χτύπημα έτυχε διεξοδικής διαχείρισης από το σύστημα από το πρώτο λεπτό:

1) Το μόνο που συζητούν στις ειδήσεις είναι το πρόβλημα της διαρροής πληροφοριών από τους Αμερικανούς σχετικά με το χτύπημα και κανείς δεν μιλά για τον τρομοκράτη και τους Ισλαμιστές. Και όταν μιλούν για τον τρομοκράτη, μιλούν επιφανειακά μόνον. Επομένως το θέμα της διαρροής πληροφοριών φαίνεται ότι συμβάλλει στην εκτόνωση και στην εκτροπή της συζήτησης σε άλλα θέματα.

2) Η είδηση της σφαγής ήδη έχει περάσει στα ψιλά των ειδησεογραφικών πρακτορείων και υποβαθμίζεται. Για παράδειγμα, το πρακτορείο Ρώϋτερς έχει σήμερα, 25-5-2017, ένα άρθρο με τίτλο «Επιβιώσαντες του Μάντσεστερ» που δείχνει μια κοπέλα χαρούμενη που γλίτωσε από την έκρηξη: http://www.reuters.com/news/picture/survivors-of-manchester?articleId=USRTX37KJD Με άλλα λόγια, μας λέει «ό,τι έγινε, έγινε, και δεν ήταν και τόσο σημαντικό.»

Να γιατί στο διαδίκτυο τα ΜΜΕ ονομάζονται και "πρόστυχα ΜΜΕ". Γιατί παίρνουν μια τραγωδία, την αλλάζουν τελείως και την κάνουν να φαίνεται σαν ευχάριστος περίπατος στην εξοχή.