Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ) ξημεροβραδιάζεται για να βρει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει ειδήσεις και άρθρα συμβατά με την θεματολογία του, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για τα παρατιθέμενα links. Σχόλια και παρεμβάσεις του ΚΟ είναι σε χρώμα ερυθρό. Αν ψάχνεις για mainstream ειδησεογραφία και άποψη, ήρθες στο λάθος μέρος.

got democracy?

got democracy?

Κυριακή, 5 Ιουλίου 2015

Είναι η ΕΕ “φασιστική”;



Του Guillaume Durocher / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ


H Ευρωπαϊκή Ένωση έχει συχνά κατηγορηθεί ότι είναι "φασιστική" ακόμα και από mainstream εθνικιστές. Αυτή η κατηγορία, ενώ συνήθως είναι μελοδραματική, δεν είναι παράλογη στο μέτρο που το «φασιστική» χρησιμοποιείται ως συντομογραφία του «αντιδημοκρατική». Οι mainstream οπαδοί της ΕΕ εδώ και καιρό έχουν έρθει σε αμηχανία από το λεγόμενο "δημοκρατικό έλλειμμα" του καθεστώτος τους με τα επίσημα στάνταρ των πολιτικών δικαιωμάτων να έχουν πέσει πολύ πιο κάτω από εκείνα που οι πολίτες αναμένουν σε εθνικά αστικά καθεστώτα.

Η ΕΕ είναι, στην πραγματικότητα, ένα ελιτίστικο και ιεραρχικό καθεστώς υπουργών, διπλωματών, δικηγόρων, κεντρικών τραπεζιτών και διεθνών υπάλληλων. (Θα χρησιμοποιήσω τον όρο «ευρωκράτες» για να δηλώσω αυτό το αστερισμό που έχει τόσο εθνικά όσο και κοινοτικά στοιχεία, συμπεριλαμβανομένων των κορυφαίων πολιτικών.) Οι πολιτικές επιλογές των πολιτών οριοθετούνται πλήρως από αυτούς τους ελίτ και τα δόγματα των ευρωπαϊκών συνθηκών, τα οποία θέτουν πολύ περισσότερους περιορισμούς, ιδιαίτερα όσον αφορά την οικονομική πολιτική, από κάθε εθνικό Σύνταγμα (στην πραγματικότητα, κατοχυρώνουν το νεοφιλελευθερισμό ως αμετάβλητη αρχή).

Ακόμα περισσότερο, η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση έχει επιβληθεί με το σχήμα από πάνω προς τα κάτω και με αδιαφανείς διαδικασίες. Οι οπαδοί της ολοκλήρωσης είναι συχνά εξαιρετικά ασαφείς ως προς το ποιος είναι ο τελικός στόχος τους. Ένα απλό ενδιάμεσο βήμα προς μια παγκόσμια κυβέρνηση (Jean Monnet); Κατά τρόπο απατηλό, τίποτα περισσότερο από μια κοινή αγορά (Ted Heath); Ένα ευρωπαϊκό ομοσπονδιακό κράτος (Helmut Kohl); Η παραδοσιακή μέθοδος δεν έχει δημιουργήσει ένα ευρωπαϊκό υπερκράτος ύστερα από έναν μεγάλο, ευρωπαϊκό δημοκρατικό διάλογο, αλλά μέσω μιας αργής μετακίνησης κατά τρόπο σχεδόν ανεπαίσθητο, όπως είναι η κίνηση των τεκτονικών πλακών, μέσα από συνεχή μια συνωμοσία των εν λόγω διπλωματών, δικηγόρων και γραφειοκρατών και το οποίο - σε τακτά χρονικά διαστήματα – παρουσιάζεται στους λαούς της Ευρώπης ως ένα τετελεσμένο γεγονός.

Αυτή η διαδικασία έχει επιταχυνθεί από το 1990. Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου και η επανένωση των δύο Γερμανιών οδήγησε τόσο σε ενθουσιασμό - επιτέλους, οι κομμουνιστικές τυραννίες ανατράπηκαν και ήρθη η απειλή του πυρηνικού αφανισμού της Ευρώπης - και, αν και αυτό είναι λιγότερο βολικό να θυμόμαστε, σε φόβο. Ηγέτες όπως ο Φρανσουά Μιτεράν, η Μάργκαρετ Θάτσερ, και ο Hans-Dietrich Genscher, καθώς θυμόντουσαν τους δύο παγκόσμιους πολέμους, είχαν τον φόβο ότι η Δυτική Ευρώπη θα είχε ίσως ειρήνη μόνο μέσα από τον κοινό φόβο της Σοβιετικής Ένωσης και ότι μια πρόσφατα κυρίαρχη Γερμανία θα μπορούσε να απειλήσει την σκληρά κερδισμένη ειρήνη της ηπείρου.

Η ανταπόκριση του Μιτεράν ήταν να ωθήσει την πορεία της ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης, στην πραγματικότητα εκβιάζοντας ηθικά τη γερμανική κυβέρνηση να δεσμευτεί για τη δημιουργία ενός κοινού νομίσματος, το οποίο ο Γάλλος εξακολουθούσε να ελπίζει ότι θα ονομαζόταν ECU (Ευρωπαϊκή Νομισματική Μονάδα), αλλά το οποίο στο τέλος μας έδωσε το ευρώ.

Οι ευρωκράτες από τότε έχουν προσπαθήσει να κατασκευάσουν κάτι μισο-συνεκτικό μαζί, είτε οι λαοί τους το ήθελαν είτε όχι: Ο καγκελάριος Χέλμουτ Κολ αναγκάζοντας ένα απείθαρχο γερμανικό λαό να εγκαταλείψει το γερμανικό μάρκο χωρίς δημοψήφισμα – ο άκρως αυταρχικός σχεδιασμός της Ευρωζώνης ως υπερ-κοινοβουλευτικό πολίτευμα που κυριαρχείται από την κεντρική τράπεζα (η οποία έχει συσταθεί για την αντιμετώπιση του φόβου των Γερμανών για τον πληθωρισμό) - η ψήφιση της συνθήκης της Λισαβόνας, παρά την απόρριψη ενός σχεδόν πανομοιότυπου κειμένου (η «Συνταγματική Συνθήκη») με δημοψήφισμα από τον γαλλικό και τον ολλανδικό λαό - και από το 2010 η κατά κύριο λόγο εκτός νόμου διαχείριση κρίσεων και η ολοένα και μεγαλύτερη συγκέντρωση της Ευρωζώνης, όλα γίνονται χωρίς κανέναν προηγούμενο εκδημοκρατισμό, καθώς οι δυσλειτουργικές απόπειρες νομισματικής ένωσης επιβιώνουν παρά το γεγονός ότι βομβαρδίστηκαν από τους ανέμους της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κερδοσκοπίας χαρακτηριστικό του παγκοσμιοποιημένου μας, νεοφιλελεύθερου κόσμου με ένα κεφάλαιο χωρίς σύνορα.

Τίποτα από αυτά δεν ευσταθεί από απόψεως «δημοκρατίας». Αντίθετα, ευσταθεί η επαναλαμβανόμενη και συνεχής παραβίαση των δημοκρατικών αρχών από τους ευρωκράτες ως μια ελιτίστικη κριτική της δημοκρατίας («φασισμό» στην καθομιλουμένη) οι οποίοι, σε αντίθεση με τους φασίστες και τους εθνικοσοσιαλιστές, δεν έχουν την πνευματική εντιμότητα και το θάρρος να το δηλώσουν ρητώς [Βεβαίως, οι ευρωκράτες αναγνωρίζουν κατά καιρούς την αντιδημοκρατική φύση του καθεστώτος. Ο Ιταλός κεντρικός τραπεζίτης και ο αρχιτέκτονας του ευρώ Tommaso Padoa Schioppa, για παράδειγμα κάποτε αποκάλεσε την ΕΕ ένα σύστημα «φωτισμένης δεσποτείας»]. Με τον κίνδυνο να μπουν λόγια στο στόμα τους, το σιωπηρό επιχείρημα των ηγετών της ΕΕ έχει ως εξής: Τα υψηλότερα συμφέροντα των ευρωπαϊκών λαών (ειρήνη, ευημερία, πολιτική ενότητα. ..) είναι απλά πιο σημαντικά από αυτά των δημοκρατικών αρχών, και ως εκ τούτου, αυτές οι αρχές είναι δυνατόν να ανασταλούν, όταν τα δύο βρίσκονται σε σύγκρουση (κάτι πολύ συχνό, καθώς η κοινή γνώμη στα διάφορα έθνη συνήθως είναι εκ διαμέτρου αντίθετη, αντανακλώντας διαφορετικά συμφέροντα). Οι ευρωκράτες ισχυρίζονται επίσης: Εμείς, ως μια φωτισμένη και σταθερή ελίτ, είμαστε καλύτερα προικισμένοι να ξέρουμε τι είναι καλό για τους Ευρωπαίους παρά αυτό που λέει η κοινή γνώμη.

Με τον κίνδυνο να φανώ προκλητικός, υπάρχει ίσως μόνο μια διαφορά του σκεπτικού των mainstream ηγετών της ΕΕ για περιοδικές αναστολές της δημοκρατίας και του σκεπτικού των εθνικοσοσιαλιστών για τη δημιουργία μίας μονοκομματικής δικτατορίας.

Οι ευρωκράτες, μετά, εισάγουν μια επικίνδυνη αντίφαση. Η ΕΕ σαφώς βασίζεται σε αυτό που θα ονόμαζα "παραδοχές του 1945": Ένας πόλεμος που διεξάγεται πλασματικά για την «δημοκρατία» και εναντίον του εθνοκεντρισμού ως το μεγαλύτερο κακό (ενσαρκωμένο σε εθνικοσοσιαλισμού). Ωστόσο, οι ευρωκράτες παραβιάζουν αυτές τις δημοκρατικές αρχές για την αποτροπή ενός πιθανού πισωγυρίσματος στην προ-1945 εποχή. Αυτό τονίζει την ηθική χρεοκοπία και την υποκρισία της διοίκησης του καθεστώτος της Ευρώπης: Παραβιάζουν τη δημοκρατία στην πράξη και διώκουν τους εθνικιστές (όπως το Εθνικό Μέτωπο), σύμφωνα με το πρόσχημα ότι αποτελούν μια «απειλή για τη δημοκρατία».

Στην πραγματικότητα, ο ισχυρισμός του μεταπολεμικού καθεστώτος ότι το 1945 είναι ένα είδος «έτους μηδέν» δεν έχει βάση. Υπάρχει μια πραγματική ακαδημαϊκή γνώση που δείχνει τις ιδεολογικές και ανθρώπινες συνέχειες μεταξύ του "φασισμού" του μεσοπολέμου και του μεταπολεμικού ευρωπαϊκού φεντεραλισμού. Γάλλοι εθελοντές στην Waffen-SS πιο συχνά κατέληγαν να φορέσουν τη γερμανική στολή - παρά το ότι η πατρίδα τους είχε καταληφθεί από τα γερμανικά στρατεύματα! - και να διακινδυνεύσουν την υπέρτατη θυσία στο όνομα του ευρωπαϊκού ιδεώδους, δηλαδή, τον κοινό αγώνα ενάντια στο μπολσεβικισμό. Οι τεχνοκράτες του γαλλικού κράτους του Βισύ έγιναν οι τεχνοκράτες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής των Βρυξελλών, θεωρώντας ότι τα διεφθαρμένα γαλλικά βουλευτικά καθεστώτα είχαν καθυστερημένη οικονομική ανάπτυξη. [Ο ίδιος ο Μιτεράν είναι ένα πολύ διφορούμενο πρότυπο: αξιωματούχος του κράτους Βισύ, αντιστασιακός της τελευταίας στιγμής, κοινοβουλευτική πολιτικός, υπέρμαχος της γαλλικής Αλγερίας, αντίπαλος του Προέδρου Ντε Γκωλ, Μαρξιστοειδής σοσιαλιστής αρχηγός της αντιπολίτευσης, αρχιτέκτονας του νεοφιλελευθερισμού και της λιτότητας, εμπνευστής της δαιμονοποίησης του Εθνικού Μετώπου και, τέλος, «ευρωπαίος πολιτικός»]. Πραγματικοί Φασίστες και Εθνικοσοσιαλιστές όπως ο Oswald Mosley, η Savitri Devi, ο George  Lincoln Rockwell και τα μέλη της CEDADE (που περιλάμβαναν τον SS-Standartenführer Otto Skorzeny και τον Volksführer Léon Degrelle) έγιναν παθιασμένοι υπέρμαχοι μιας πανευρωπαϊκής συνεργασίας – υποστηρίζοντας, όπως και γενικά οι ευρωπαϊστές, ότι το συρρικνωμένο μερίδιο των Ευρωπαίων στον παγκόσμιο πληθυσμό και την παγκόσμια δύναμη σήμαινε ότι θα έπρεπε να παρουσιάσουν ένα κοινό μέτωπο.

Προσωπικά πιστεύω ότι η Ευρώπη θα καταφέρει την σωτηρία της μόνο αν υπάρξει συμφιλίωση και ένα ξεπέρασμα των παραδοχών του 1945. Το πρόβλημα είναι ότι τα αστικά καθεστώτα χρησιμοποιούν υπερβολικές αξιώσεις για την δημοκρατία, προκειμένου να δαιμονοποιήσουν και να καταδιώξουν τους εχθρούς τους: οποιοσδήποτε υπέρμετρα επιτυχημένος αντίπαλος στο εσωτερικό (Jean-Marie Le Pen) ή στο εξωτερικό (Βλαντιμίρ Πούτιν) καιροσκοπικά χαρακτηρίζονται "αντιδημοκράτες". Τέτοιες υπερβολικές και ιδιοτελείς αξιώσεις, πρέπει να απορριφθούν ως ψέματα. Από το 1960, και μετά με μια ολοένα αυξανόμενη υστερία, οποιαδήποτε πειθαρχία πάνω στο άτομο ταυτίζεται με την τυραννία. Κατά τρόπο υπερβολικό, η ελευθερία και η ισότητα έγιναν ατομικισμός και εξισωτισμός, που με τη σειρά τους έγιναν τίποτα περισσότερο από μια δικαιολόγηση του εγωισμού και του ναρκισσισμού, εις βάρος του κοινού καλού.

Αντίθετα, οι Ευρωπαίοι πρέπει να αναγνωρίσουν ρητά ότι η ιεραρχία και η πειθαρχία έχουν δικαιωματικά τη θέση τους σε κάθε καλή κοινωνία και κυβέρνηση, παράλληλα με τις γνωστές παραδόσεις μας για το άτομο. Η ειλικρινής υπεράσπιση της εθνικής ιδιοτέλειας και της ευαισθητοποίησης της εξελικτικής πραγματικότητας πρέπει να αντισταθμίσουν την τάση μας προς τον οικουμενισμό. Έτσι, πρέπει να κάνουν και οι ειλικρινείς, αν και αφελείς, γενικά υποστηρικτές της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και τα εθνικιστικά κινήματα αντίστασης. Στη συνέχεια, όροι όπως «φασίστας», «δημοκρατικός», ή «ρατσιστικός», πρέπει να πάψουν να ξεστομίζονται όπως και όροι επαίνου ή προσβολής χωρίς νόημα, αυτής της πραγματικά τρομακτικής οργουελιανής μόδας, που προορίζεται μόνο για να μας παραλύσει το μυαλό μας και ακόμη να κάνει την αυτοάμυνα κάτι αδιανόητο. Οι Ευρωπαίοι, αφού θα έχουν απελευθερωθεί από αυτό το καταπιεστικό λεξιλόγιο, στη συνέχεια και πάλι θα είναι ελεύθεροι να σκεφτούν και να διαμορφώσουν το πεπρωμένο τους.


ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Φυσικά και είναι φασιστική. Δεν θα ξεχάσω κάποιο μοναχο που την αποκαλούσε το 1997, EbraiOK. Η χωρα μας τα πήγαινε μια χαρά μέχρι που ήρθε στο προσκήνιο ο Ανδρέας. Τέρας το οποιο κατασπάραξε το οποιοδήποτε σύστημα υπήρχε. Τα ίδια δεν έγιναν και με τον πατέρα του? Η ίδιος ο πατέρας του μας είχε προειδοποιήσει για τον γιο, τον λωποδύτη. Δεν είχε πει ότι αν βγει ποτε πρωθυπουργός ο Ανδρέας θα καταστρέψει την Ελλάδα? Όπως και έγινε. Αν δεν συνορεύαμε με τους Τούρκους, ούτε που θα μας ενδιέφερε η ένταξη στην Ευρώπη. Κακά τα ψέματα. Ο διαρκης φόβος μας ανάγκασε να επιθυμούμε την ένταξη στην Ευρώπη. Τα σύνορα μας είναι ιδιαιτερα απειλητικά.

Ανώνυμος είπε...

Η ΕΟΚ, μετέπειτα η Ε.Ε. ιδρύθηκε για να διασφαλίσει πως δεν θα αναδύονταν κάτι ως πολιτική κίνηση ή θεσμός που θα είχε τα χαρακτηριστικά χιτλερικού ή δεξιού δικτατορικού καθεστώτος, και κατά δεύτερον για να περιοριστεί η ανάδυση καθεστώτων με χαρακτηριστικά Βασιλείας. Αυτό ήταν το πρόσχημα τότε. Οι συντελεστές αυτού του οικοδομήματος απέκρυψαν, εξού και ο θολός στόχος της Ε.Ε., πως για να διασφαλιστεί κάτι τέτοιο θα προωθούσαν το αντιδιαμετρικά αντίθετο σε όλες τις εκφάνσεις όπως επιβαλλόμενες διαβρώσεις (κατ΄αυτούς "προοδευτισμοί") και αντικαταστάσεις σε κοινωνικό θρησκευτικό πολιτισμικό και φυλετικό επίπεδο. Αυτό μαθηματικώς σημαίνει πως μεθοδευμένα θα προωθούσαν την κατάργηση ακόμα των στοιχειωδών αξιών της κοινοβουλευτικής παραδοσιακής δεξιάς εβρισκόμενες σε αντίθεση με τις "αξίες" της Ε.Ε. η οποία νομοθετικά και ως αντίληψη συγκρότησης είναι τουλάχιστον σοσιαλιστική νεοαριστερή και αντιφυλετική διασφαλίζοντας αυτό το ομοσπονδιακό τερατούργημα μόνο την ανάδυση της νεοαριστερής παγκοσμιοποίησης. Αναφορικά, δείτε το σχέδιο kalergi και την ύψιστη σημασία που δίνεται στην ισότητα. Χιλιάδες συμφωνίες και εγκύκλιοι και φόρουμ της Ε.Ε. έχουν ως βασικό συστατικό και προϋπόθεση συμμετοχικής λειτουργίας τη συμφωνία με την υιοθέτηση της ισότητας και των φεμινιστικών λεσβιοομοφυλοφιλικών και πολυπολιτισμικών αιτημάτων και ιδεολογιών.

Ανώνυμος είπε...

Πήγα σε τράπεζα για να πάρω έστω 60 ευρώ που παίρνουν οι άλλοι με κάρτα και μου είπαν όχι δεν σου δίνουμε κάνε αίτηση για να πάρεις κάρτα. Μήπως θέλουν να μας κάνουν να συνηθίσουμε τις κάρτες; Μήπως μετά την ηλεκτρονική κάρτα έρχεται κάτι άλλο σαν αυτό που γράφτηκε στην Αποκάλυψη; Αποκ, ΙΓ, 18(το χάραγμα). Δεν ξέρω προβληματισμό εκφράζω.

Ανώνυμος είπε...

http://mavroskrinos.blogspot.gr/2013/03/blog-post_8.html